https://www.slobodna-bosna.ba/vijest/13 ... i_ime.html
SRBIJU ZBOG OVOGA NEĆE OPRATI STOTINU VODA: Kako su silom pripojili Crnu Goru, pobili i protjerali svoju „BRAĆU“, UKINULI IM CRKVU I ZATRLI IME…
„Slobodna Bosna“ donosi novu zanimljivu priču iz povijesti
Na današnji je dan 1918. godine izbila pobuna u današnjem glavnom gradu Crne Gore nakon nasilne aneksije od strane Kraljevine Srbije.
No, zanimljivo je kako je sve počelo.
U Prvom svjetskom ratu, Kraljevina Crna Gora i Kraljevina Srbija bile su saveznice. Tokom ratnih zbivanja, austro-ugarske jedinice su okupirale Crnu Goru. Monarh Nikola I. Petrović je s dijelom crnogorske kraljevske vlade, uoči kapitulacije, napustio domovinu i uputio se preko Italije u Francusku. Nakon ratnih preokreta, Austro-Ugarska je 1918. došla u situaciju da je morala braniti svoj opstanak na zapadu i držanje Crne Gore nije više bio prioritet, zbog čega ondje više nisu bile njihove snage. Na crnogorskom bojištu dolazi do nevjerovatnog toka događaja. Sazvana je nelegalna Podgorička skupština, jer ju nije sazvao postojeći Parlament Crne Gore, niti crnogorski vladar. Skupština je k tome sazvana u Podgorici, a ne u glavnom gradu Cetinju.
https://www.youtube.com/watch?v=XGVJRVH ... e=emb_logo
BOŽICNI USTANAK CRNOGORSKOG NARODA 1919. GODINE POD VOÐSTVOM KOMANDIRA KRSTA ZRNOVA POPOVICA
Božicni ustanak crnogorskog naroda, podignut 6. januara 1919. po novom, ili 24. decembra 1918. godine, po starom kalendaru, dakle, na Badnje vece, imao je za cilj da se ponište odluke tzv. Podgoricke skupštine, od 26. novembra 1918. godine o nelegalnom i nelegitimnom prisajedinjenju Crne Gore Srbiji; da se Crna Gora oslobodi fakticke vojne okupacije srpske vojske; da se odbrani i afirmiše crnogorska državna nezavisnost i da Crna Gora kao punopravan i ravnopravan državno-pravni subjekt stupi u jugoslovensku konfederaciju
Pobuna protiv neustavnog prisajedinjenja Srbiji
Crnogorski januarski ustanak 1919. godine želio je skrenuti pažnju medunarodne javnosti i velikih sila uoci i tokom zasjedanja Versajske mirovne konferencije na crnogorsko pitanje, odnosno, htio je ukazati na to da crnogorski narod ne prihvata provedenu i nasilnim putem proklamovanu aneksiju Crne Gore od strane Srbije. Raspoloženje da Crna Gora stupi u novu jugoslovensku državu kao ravnopravan clan i partner imalo je vecinsku podršku kod crnogorskog naroda, ali ono nije moglo biti plebiscitarno iskazano, jer je sila pobijedila pravo i pravdu, zapravo, crnogorska državotvornost je izgubila rat zbog premoci okupacione oružane sile Kraljevine Srbije i spoljnjeg faktora, odnosno, velikih sila, dominantno Francuske, ali indirektno i drugih saveznika, koji su prepustili Crnu Goru na milost i nemilost beogradskom osvajacu.
U pismu crnogorskom komandiru Petru Gvozdenovicu (jednom od glavnih organizatora i ucesnika Božicnog ustanka crnogorskog naroda na podrucju Katunske nahije i Cetinja i bratu od strica generala dr Anta Gvozdenovica, crnogorskog izvanrednog poslanika i opunomocenog ministra u SAD – Vašingtonu i potonjeg premijera crnogorske Vlade u egzilu), neformalni politicki voda Božicnjeg ustanka (koji je bio clan Cetinjskog ustanickog odbora, ali ne i njegov primus) i kasniji crnogorski premijer u egzilu Jovan Simonov Plamenac, je 31. (18.) decembra naveo suštinu politicke i ustanicke borbe crnogorskih »zelenaša«, rojalista i indipendista, koji su po slomu ustanka nastavili sa komitskom, gerilskom i emigrantskom borbom »ZA PRAVO, CAST I SLOBODU CRNE GORE«.
Naime, u tom pismu Jovan S. Plamenac navodi: »Naša je deviza: Vaspostava Crne Gore sa svim njenim suverenim atributima, pa sljedstveno tome i narodno samoopredjeljenje prema postojecem crnogorskom Ustavu i parlamentarnim principima«,
kako je u svome Dnevniku zabilježio, u suštini, stvarni voda, vojni zapovjednik ustanickih snaga u Božicnjem ustanku, kapetan, potom, komandir Krsto Zrnov Popovic.
To je bila suštinska parola crnogorskih ustanika (ciji je plotun iz njihovih pušaka zagrmio 24. XII 1918/6. I 1919. godine na okupacione trupe i domace izrode u njihovoj službi) koji su se borili s poklicem »Za pravo, cast i slobodu Crne Gore«.
Dakle, u vrijeme stvaranja Kraljevine SHS crnogorski Dvor, Vlada i njihove brojne pristalice u Crnoj Gori zalagali su se za stvaranje Jugoslavije na principima saveza suverenih država (konfederacije) i tražili su vaspostavljanje Crne Gore kao države, kao i garantovanje i primjena prava crnogorskom narodu da se slobodno izjasni o državno-pravnom statusu Crne Gore u skladu s crnogorskim Ustavom i zakonima. Kad je postalo ocigledno da od takvog jugoslovenkog ujedinjenja nema ništa, crnogorski Dvor, Vlada, crnogorski ustanici i komiti, gerilci i crnogorski emigranti borili su se politickim i diplomatskim, ali i oružanim sredstvima za nezavisnu Crnu Goru. To su oni u jednom ustanickom, komitskom proglasu iz 1919. godine, iz šume, eksplicitno porucili: “Mi se borimo za slobodu i nezavisnost Crne Gore i od ove borbe jedino nas smrt rastaviti može”.
Brojni su i kontradiktorni podaci koji govore o broju crnogorskih ustanika, koji su ucestvovali u Božicnjem ustanku. Najpouzdanija je brojka od oko 5.000 ljudi....
Nastavak -
http://www.montenegrina.net/pages/pages ... _adzic.htm
