Desavanja u Crnoj Gori

[Capljina74]

Nisam odavno bio u ovom kraju primorja.

Dva iznenađenja:
1. Budva je postala metropola, izgradili su je nenormalno,
2. koliko je naših ljudi trenutno prisutno, mislio sam da StarMo raja ne ide dalje od Herceg Novog.

[Ricken]

Opet mi nisi odgovorio na pitanje koje sam ti postavio nakon ovog tvog posta:



Pitanje je bilo: Koje Patrijarsije?

Sto se ostalog tice, evidentno je da su Manastir na Cetinju, oba puta podigli vladari, ili, kako bi danas nazvali - DRZAVA.

Isto kao sto je kuca tvoja, a ne nekih ustasa, ili cetnika, koji bi je htjeli prisvojiti...

O čemu ja sa tobom da pričam?

Ja sam trideset godina u vjeri, a ti ćeš me tri klika Viki stručnjak učiti....

Imaš li pojma šta u Pravoslavlju znači zadužbinarstvo?

To što vladar podigne zadužbinu ne znači da je DRŽAVNA! Zadužbine su imovina SPC.

Druga stvar,
Ja ti kažem da je sultan nasilno ukinuo Pećku patrijaršiju i da su mu u tome poslu bile sluge fanarioti, koji su popčjačkali blago i kupili porez po srpskom svijetu, ti mi podastireš neku knjigu koju je izdala Vaseljenska patrijaršija!

Pa ti ne ne znaš da je kvart Fanar sjedište Vaseljenskog patrijarha!

To što je izdala Vaseljenska patrijaršija je isto kao da je izdala Herceg Bosna kako Srbi i Bošnjaci bili mnogo darežljivi pa svu svoju nepokretnu imovinu ostavili njoj!

To vrijeme koje spominješ kao vrijeme neke imaginarne CPC je vrijeme jednog vladike Danila, svetog Petra Cetinjskog, Njegoša... Još mnogo svetitelja SPC koje kao svetitelje SPC priznaje čitav pravoslavni svijet i uvodi u diptihe svetih!

Jako lijepo što si u vjeri, poštujem i podržavam. Ipak, interpretacija historijskih činjenica ti nije jača strana.
Tekst Zorana Ostojića:

"U susret 5. septembru na Cetinju treba izneti neke istorijske činjenice. Pre svega zbog gluposti u koju mnogi veruju – „da je SPC starija od Crne Gore“. A koliko je onda SPC starija od Srbije? Odgovor je – tačno 42 godine!

Član 11 Zakona o verskim zajednicama Republike Srbije (iz 2006. godine)

„Srpskoj Pravoslavnoj Crkvi priznaje se kontinuitet sa pravnim subjektivitetom stečenim na osnovu Načertanija o duhovnoj vlasti (Odluka Narodne Skupštine Knjaževstva Srbskog od 21. maja 1836. godine) i Zakona o Srpskoj Pravoslavnoj Crkvi („Službene novine Kraljevine Jugoslavije“, broj 269/1929)“.

Pomenute 1836. Srbija je samo autonomija u Otomanskoj državi, 42 godine kasnije postala je međunarodno priznata država. Tada Beogradska mitropolija menja ime u Pravoslavna crkva Kraljevine Srbije. Znači svih pravoslavnih koji žive u toj Kraljevini, a ne samo Srba. Sa poglavarom koji nosi titulu mitropolita, a ne patrijarha. Ali naš zakon, iz godine kada je voljom građana Crne Gore i Srbija obnovila svoju državnost, nije mogao da izbegne ni 1929. godinu kada je SPC dobila svoje današnje ime.

Pa kada se već naš važeći zakon poziva na Službene novine Kraljevine Jugoslavije, da pomenemo šta je tamo obavljeno sedam godine ranije (1922) kada je formirana Ujedinjena Srpska pravoslavna crkva. Čisto radi podizanja opšteg obrazovanja.

Dakle dotadašnja Pravoslavna crkva Kraljevine Srbije (koju važeći zakon Srbije pozivajući se na 1836, kada takva crkva nije postojala, već samo Beogradska mitropolija, izjednačava sa SPC) ujedinila se sa AUTOKEFALNIM pravoslavnim crkvama, redom: Karlovačkom (mitropolijom), Crnogorsko-primorskom (mitropolijom), kao i dve dalmatinske eparhije. Bokokotorsko-dubrovačkom i Dalmatinsko-istrijanskom.

Takođe i sa (neautokefalnim) mitropolijama i eparhijama u Bosni, Makedoniji i Kosovu koje su do tada bile pod jurisdikcijom Vaseljenske patrijaršije. Ona, Vaseljenska, tada ih je prepustila novoj crkvi nove države, dajući joj Tomos o autokefalnosti i podižući njenog poglavara sa mitropolita na nivo patrijarha. Prvog u njenoj istoriji kako piše u Tomosu i Službenim novina Kraljevine Jugoslavije. To je inače jedini Tomos o autokefalnosti koji je SPC dobila.

Za proteklih 30 godina, koliko je Amfilohije Radović bio mitropolit crnogorsko-primorski, u Crnoj Gori je obnovljeno ili novo sagrađeno 600 crkava. Zanimljivo da su to i tri decenije vlasti Mila Đukanovića. Teško da bi prvi, Amfilohije, sve ovo mogao da uradi bez drugog, Mila. Ipak država daje dozvole za gradnju. Između ostalog za ovo vreme sagrađena su i tri nova saborna hrama. U Pljevljima, Baru i Podgorici. Donator ovog poslednjeg je i familija Đukanović.

Pa iako je dao pare za njegovu izgradnju, teško da Milo može da bude njegov vlasnik, čak ni suvlasnik. Bajrakli džamiju u Beogradu gradila je Otomanska imperija, odnosno njeni vladari, ali ta džamija nije, niti može da bude vlasništvo Turske, već samo Srbije. Kao što ni Notr Dam u Parizu ne može da bude vlasništvo Katoličke crkve, ni pape u Rimu već samo Francuske ili Pariza. Kao što je vlasnik Cetinjskog manastira Grad Cetinje. A sasvim drugo su korisnici.

Evo šta piše o imovini u ugovoru između SPC i Republike Hrvatske koji su u Zagrebu 2003. godine potpisali tadašnji mitropolit zagrebačko-ljubljanski Jovan i predsednik Vlade Hrvatske Ivica Račan. Nisu imovina samo crkveni objekti već i ono što je u njima. Član 16 Ugovora:

„Kulturna i umjetnička baština Srpske pravoslavne crkve u Republici Hrvatskoj, te brojni dokumenti pohranjeni u arhivima i knjižnicama Srpske pravoslavne crkve u Hrvatskoj sačinjavaju dragocjeni dio cjelokupne kulturne baštine Republike Hrvatske… Republika Hrvatska se obavezuje da će Srpskoj pravoslavnoj crkvi u Hrvatskoj dati u vlasništvo, ali ne i u posjed, sve matične knjige i arhivsko gradivo koje je sada u vlasništvu Republike Hrvatske, a oduzeto za vrijeme jugoslavenske komunističke vladavine, te se smatraju arhivskim gradivom. Matične knjige i arhivsko gradivo ostaju u posjedu u ustanovama kulture radi stručne obrade, zaštite i korištenja.“

Svako ko zna kanone pravoslavlja zna da je etnofiletizam proglašen za jeres još na Saboru pravoslavnih crkava 1872. u Carigradu. „Jeres je staviti nacionalnu ideju iznad jedinstva vere.“ To znači da vezivati pravoslavlje za naciju jeste jeres, jer je pravoslavlje uvek vezano za državu. Pošto drugi kanon Drugog Vaseljenskog sabora glasi – „Teritorijalni princip je osnov za osnivanje i postojanje pomesne crkve.“ To je kanonska osnova autokefalije i autonomije svake pravoslavne crkve. U skladu sa tim kanonom je od Pravoslavne crkve Kraljevine Srbije 1922. nastala Ujedinjena Srpska pravoslavna crkva Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca. Po kanonu nova, veća država znači i nova Crkva. Ali važi i obrnuto.

Danas postoje autokefalne pravoslavne crkve Poljske i Japana sa zanemarljivim brojem pravoslavaca.

A četiri države sa većinskim pravoslavnim stanovništvom i dalje nemaju autokefalne crkve. Crna Gora, Makedonija, Moldavija i Belorusija… Do juče i Ukrajina.

Dakle ko tvrdi da je Jugoslavija bila „zabluda srpskog naroda“, ali hoće da zadrži ono što je naša crkva tom Jugoslavijom dobila, obična je budala.

A od takvih većina obožava Putina.

Koji, za razliku od njih, ponavlja da je raspad SSSR-a najveća tragedija 20. veka".

[Capljina74]

O čemu ja sa tobom da pričam?

Ja sam trideset godina u vjeri, a ti ćeš me tri klika Viki stručnjak učiti....

Imaš li pojma šta u Pravoslavlju znači zadužbinarstvo?

To što vladar podigne zadužbinu ne znači da je DRŽAVNA! Zadužbine su imovina SPC.

Druga stvar,
Ja ti kažem da je sultan nasilno ukinuo Pećku patrijaršiju i da su mu u tome poslu bile sluge fanarioti, koji su popčjačkali blago i kupili porez po srpskom svijetu, ti mi podastireš neku knjigu koju je izdala Vaseljenska patrijaršija!

Pa ti ne ne znaš da je kvart Fanar sjedište Vaseljenskog patrijarha!

To što je izdala Vaseljenska patrijaršija je isto kao da je izdala Herceg Bosna kako Srbi i Bošnjaci bili mnogo darežljivi pa svu svoju nepokretnu imovinu ostavili njoj!

To vrijeme koje spominješ kao vrijeme neke imaginarne CPC je vrijeme jednog vladike Danila, svetog Petra Cetinjskog, Njegoša... Još mnogo svetitelja SPC koje kao svetitelje SPC priznaje čitav pravoslavni svijet i uvodi u diptihe svetih!

Jako lijepo što si u vjeri, poštujem i podržavam. Ipak, interpretacija historijskih činjenica ti nije jača strana.
Tekst Zorana Ostojića:

"U susret 5. septembru na Cetinju treba izneti neke istorijske činjenice. Pre svega zbog gluposti u koju mnogi veruju – „da je SPC starija od Crne Gore“. A koliko je onda SPC starija od Srbije? Odgovor je – tačno 42 godine!

Član 11 Zakona o verskim zajednicama Republike Srbije (iz 2006. godine)

„Srpskoj Pravoslavnoj Crkvi priznaje se kontinuitet sa pravnim subjektivitetom stečenim na osnovu Načertanija o duhovnoj vlasti (Odluka Narodne Skupštine Knjaževstva Srbskog od 21. maja 1836. godine) i Zakona o Srpskoj Pravoslavnoj Crkvi („Službene novine Kraljevine Jugoslavije“, broj 269/1929)“.

Pomenute 1836. Srbija je samo autonomija u Otomanskoj državi, 42 godine kasnije postala je međunarodno priznata država. Tada Beogradska mitropolija menja ime u Pravoslavna crkva Kraljevine Srbije. Znači svih pravoslavnih koji žive u toj Kraljevini, a ne samo Srba. Sa poglavarom koji nosi titulu mitropolita, a ne patrijarha. Ali naš zakon, iz godine kada je voljom građana Crne Gore i Srbija obnovila svoju državnost, nije mogao da izbegne ni 1929. godinu kada je SPC dobila svoje današnje ime.

Pa kada se već naš važeći zakon poziva na Službene novine Kraljevine Jugoslavije, da pomenemo šta je tamo obavljeno sedam godine ranije (1922) kada je formirana Ujedinjena Srpska pravoslavna crkva. Čisto radi podizanja opšteg obrazovanja.

Dakle dotadašnja Pravoslavna crkva Kraljevine Srbije (koju važeći zakon Srbije pozivajući se na 1836, kada takva crkva nije postojala, već samo Beogradska mitropolija, izjednačava sa SPC) ujedinila se sa AUTOKEFALNIM pravoslavnim crkvama, redom: Karlovačkom (mitropolijom), Crnogorsko-primorskom (mitropolijom), kao i dve dalmatinske eparhije. Bokokotorsko-dubrovačkom i Dalmatinsko-istrijanskom.

Takođe i sa (neautokefalnim) mitropolijama i eparhijama u Bosni, Makedoniji i Kosovu koje su do tada bile pod jurisdikcijom Vaseljenske patrijaršije. Ona, Vaseljenska, tada ih je prepustila novoj crkvi nove države, dajući joj Tomos o autokefalnosti i podižući njenog poglavara sa mitropolita na nivo patrijarha. Prvog u njenoj istoriji kako piše u Tomosu i Službenim novina Kraljevine Jugoslavije. To je inače jedini Tomos o autokefalnosti koji je SPC dobila.

Za proteklih 30 godina, koliko je Amfilohije Radović bio mitropolit crnogorsko-primorski, u Crnoj Gori je obnovljeno ili novo sagrađeno 600 crkava. Zanimljivo da su to i tri decenije vlasti Mila Đukanovića. Teško da bi prvi, Amfilohije, sve ovo mogao da uradi bez drugog, Mila. Ipak država daje dozvole za gradnju. Između ostalog za ovo vreme sagrađena su i tri nova saborna hrama. U Pljevljima, Baru i Podgorici. Donator ovog poslednjeg je i familija Đukanović.

Pa iako je dao pare za njegovu izgradnju, teško da Milo može da bude njegov vlasnik, čak ni suvlasnik. Bajrakli džamiju u Beogradu gradila je Otomanska imperija, odnosno njeni vladari, ali ta džamija nije, niti može da bude vlasništvo Turske, već samo Srbije. Kao što ni Notr Dam u Parizu ne može da bude vlasništvo Katoličke crkve, ni pape u Rimu već samo Francuske ili Pariza. Kao što je vlasnik Cetinjskog manastira Grad Cetinje. A sasvim drugo su korisnici.

Evo šta piše o imovini u ugovoru između SPC i Republike Hrvatske koji su u Zagrebu 2003. godine potpisali tadašnji mitropolit zagrebačko-ljubljanski Jovan i predsednik Vlade Hrvatske Ivica Račan. Nisu imovina samo crkveni objekti već i ono što je u njima. Član 16 Ugovora:

„Kulturna i umjetnička baština Srpske pravoslavne crkve u Republici Hrvatskoj, te brojni dokumenti pohranjeni u arhivima i knjižnicama Srpske pravoslavne crkve u Hrvatskoj sačinjavaju dragocjeni dio cjelokupne kulturne baštine Republike Hrvatske… Republika Hrvatska se obavezuje da će Srpskoj pravoslavnoj crkvi u Hrvatskoj dati u vlasništvo, ali ne i u posjed, sve matične knjige i arhivsko gradivo koje je sada u vlasništvu Republike Hrvatske, a oduzeto za vrijeme jugoslavenske komunističke vladavine, te se smatraju arhivskim gradivom. Matične knjige i arhivsko gradivo ostaju u posjedu u ustanovama kulture radi stručne obrade, zaštite i korištenja.“

Svako ko zna kanone pravoslavlja zna da je etnofiletizam proglašen za jeres još na Saboru pravoslavnih crkava 1872. u Carigradu. „Jeres je staviti nacionalnu ideju iznad jedinstva vere.“ To znači da vezivati pravoslavlje za naciju jeste jeres, jer je pravoslavlje uvek vezano za državu. Pošto drugi kanon Drugog Vaseljenskog sabora glasi – „Teritorijalni princip je osnov za osnivanje i postojanje pomesne crkve.“ To je kanonska osnova autokefalije i autonomije svake pravoslavne crkve. U skladu sa tim kanonom je od Pravoslavne crkve Kraljevine Srbije 1922. nastala Ujedinjena Srpska pravoslavna crkva Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca. Po kanonu nova, veća država znači i nova Crkva. Ali važi i obrnuto.

Danas postoje autokefalne pravoslavne crkve Poljske i Japana sa zanemarljivim brojem pravoslavaca.

A četiri države sa većinskim pravoslavnim stanovništvom i dalje nemaju autokefalne crkve. Crna Gora, Makedonija, Moldavija i Belorusija… Do juče i Ukrajina.

Dakle ko tvrdi da je Jugoslavija bila „zabluda srpskog naroda“, ali hoće da zadrži ono što je naša crkva tom Jugoslavijom dobila, obična je budala.

A od takvih većina obožava Putina.

Koji, za razliku od njih, ponavlja da je raspad SSSR-a najveća tragedija 20. veka".

Gomila gluposti. Bukvalno gomilom gluposti.

Služi se poluistinima.

Kako mogu biti autokefalne kada su sultanovim fermanom potčinjene Vaseljenskih patrijaršiji, a fanarioti dovedeni za episkope i mitropolite na mjesto srpskih koji su odvedeni u kazamste i pobijeni?

Niti je sultan imao pravo da to uradi niti je Vaseljenska smjela da pristane na to.

Jednaka stvar je bila i kod Bugara.

[Ricken]

Jako lijepo što si u vjeri, poštujem i podržavam. Ipak, interpretacija historijskih činjenica ti nije jača strana.
Tekst Zorana Ostojića:

"U susret 5. septembru na Cetinju treba izneti neke istorijske činjenice. Pre svega zbog gluposti u koju mnogi veruju – „da je SPC starija od Crne Gore“. A koliko je onda SPC starija od Srbije? Odgovor je – tačno 42 godine!

Član 11 Zakona o verskim zajednicama Republike Srbije (iz 2006. godine)

„Srpskoj Pravoslavnoj Crkvi priznaje se kontinuitet sa pravnim subjektivitetom stečenim na osnovu Načertanija o duhovnoj vlasti (Odluka Narodne Skupštine Knjaževstva Srbskog od 21. maja 1836. godine) i Zakona o Srpskoj Pravoslavnoj Crkvi („Službene novine Kraljevine Jugoslavije“, broj 269/1929)“.

Pomenute 1836. Srbija je samo autonomija u Otomanskoj državi, 42 godine kasnije postala je međunarodno priznata država. Tada Beogradska mitropolija menja ime u Pravoslavna crkva Kraljevine Srbije. Znači svih pravoslavnih koji žive u toj Kraljevini, a ne samo Srba. Sa poglavarom koji nosi titulu mitropolita, a ne patrijarha. Ali naš zakon, iz godine kada je voljom građana Crne Gore i Srbija obnovila svoju državnost, nije mogao da izbegne ni 1929. godinu kada je SPC dobila svoje današnje ime.

Pa kada se već naš važeći zakon poziva na Službene novine Kraljevine Jugoslavije, da pomenemo šta je tamo obavljeno sedam godine ranije (1922) kada je formirana Ujedinjena Srpska pravoslavna crkva. Čisto radi podizanja opšteg obrazovanja.

Dakle dotadašnja Pravoslavna crkva Kraljevine Srbije (koju važeći zakon Srbije pozivajući se na 1836, kada takva crkva nije postojala, već samo Beogradska mitropolija, izjednačava sa SPC) ujedinila se sa AUTOKEFALNIM pravoslavnim crkvama, redom: Karlovačkom (mitropolijom), Crnogorsko-primorskom (mitropolijom), kao i dve dalmatinske eparhije. Bokokotorsko-dubrovačkom i Dalmatinsko-istrijanskom.

Takođe i sa (neautokefalnim) mitropolijama i eparhijama u Bosni, Makedoniji i Kosovu koje su do tada bile pod jurisdikcijom Vaseljenske patrijaršije. Ona, Vaseljenska, tada ih je prepustila novoj crkvi nove države, dajući joj Tomos o autokefalnosti i podižući njenog poglavara sa mitropolita na nivo patrijarha. Prvog u njenoj istoriji kako piše u Tomosu i Službenim novina Kraljevine Jugoslavije. To je inače jedini Tomos o autokefalnosti koji je SPC dobila.

Za proteklih 30 godina, koliko je Amfilohije Radović bio mitropolit crnogorsko-primorski, u Crnoj Gori je obnovljeno ili novo sagrađeno 600 crkava. Zanimljivo da su to i tri decenije vlasti Mila Đukanovića. Teško da bi prvi, Amfilohije, sve ovo mogao da uradi bez drugog, Mila. Ipak država daje dozvole za gradnju. Između ostalog za ovo vreme sagrađena su i tri nova saborna hrama. U Pljevljima, Baru i Podgorici. Donator ovog poslednjeg je i familija Đukanović.

Pa iako je dao pare za njegovu izgradnju, teško da Milo može da bude njegov vlasnik, čak ni suvlasnik. Bajrakli džamiju u Beogradu gradila je Otomanska imperija, odnosno njeni vladari, ali ta džamija nije, niti može da bude vlasništvo Turske, već samo Srbije. Kao što ni Notr Dam u Parizu ne može da bude vlasništvo Katoličke crkve, ni pape u Rimu već samo Francuske ili Pariza. Kao što je vlasnik Cetinjskog manastira Grad Cetinje. A sasvim drugo su korisnici.

Evo šta piše o imovini u ugovoru između SPC i Republike Hrvatske koji su u Zagrebu 2003. godine potpisali tadašnji mitropolit zagrebačko-ljubljanski Jovan i predsednik Vlade Hrvatske Ivica Račan. Nisu imovina samo crkveni objekti već i ono što je u njima. Član 16 Ugovora:

„Kulturna i umjetnička baština Srpske pravoslavne crkve u Republici Hrvatskoj, te brojni dokumenti pohranjeni u arhivima i knjižnicama Srpske pravoslavne crkve u Hrvatskoj sačinjavaju dragocjeni dio cjelokupne kulturne baštine Republike Hrvatske… Republika Hrvatska se obavezuje da će Srpskoj pravoslavnoj crkvi u Hrvatskoj dati u vlasništvo, ali ne i u posjed, sve matične knjige i arhivsko gradivo koje je sada u vlasništvu Republike Hrvatske, a oduzeto za vrijeme jugoslavenske komunističke vladavine, te se smatraju arhivskim gradivom. Matične knjige i arhivsko gradivo ostaju u posjedu u ustanovama kulture radi stručne obrade, zaštite i korištenja.“

Svako ko zna kanone pravoslavlja zna da je etnofiletizam proglašen za jeres još na Saboru pravoslavnih crkava 1872. u Carigradu. „Jeres je staviti nacionalnu ideju iznad jedinstva vere.“ To znači da vezivati pravoslavlje za naciju jeste jeres, jer je pravoslavlje uvek vezano za državu. Pošto drugi kanon Drugog Vaseljenskog sabora glasi – „Teritorijalni princip je osnov za osnivanje i postojanje pomesne crkve.“ To je kanonska osnova autokefalije i autonomije svake pravoslavne crkve. U skladu sa tim kanonom je od Pravoslavne crkve Kraljevine Srbije 1922. nastala Ujedinjena Srpska pravoslavna crkva Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca. Po kanonu nova, veća država znači i nova Crkva. Ali važi i obrnuto.

Danas postoje autokefalne pravoslavne crkve Poljske i Japana sa zanemarljivim brojem pravoslavaca.

A četiri države sa većinskim pravoslavnim stanovništvom i dalje nemaju autokefalne crkve. Crna Gora, Makedonija, Moldavija i Belorusija… Do juče i Ukrajina.

Dakle ko tvrdi da je Jugoslavija bila „zabluda srpskog naroda“, ali hoće da zadrži ono što je naša crkva tom Jugoslavijom dobila, obična je budala.

A od takvih većina obožava Putina.

Koji, za razliku od njih, ponavlja da je raspad SSSR-a najveća tragedija 20. veka".

Gomila gluposti.

Služi se poluistinima.

Ako ti tako kažeš

[Capljina74]

Kako mogu biti autokefalne kada su sultanovim fermanom potčinjene Vaseljenskih patrijaršiji, a fanarioti dovedeni za episkope i mitropolite na mjesto srpskih koji su odvedeni u kazamste i pobijeni?

Niti je sultan imao pravo da to uradi niti je Vaseljenska smjela da pristane na to.

Jednaka stvar je bila i kod Bugara.

По одлуци турске власти, Цариградска патријаршија је 1766. године Пећку патријаршију присвојила својој власти. Наш истакнути канониста епископ Милаш каже да "то није био законити, канонични оправдани чин, него проста протузаконита узурпација, изведена услијед мало похвалних побуда"[1] Ову незакониту радњу Цариградске патријаршије нагласио је Руварац[2] а Слијепчевић и документовао у својој солидној расправи посвећеној томе питању. Његово тврђење о незаконитости тзв. укидања гласи: "И по форми и по суштини оно је било један насилни акт, а тиме и незаконит. Свако друго тврђење и аргументација била би проста софистика"[3]

одвођењем патријарха Василија Бркића у заточење почело је нередовно стање у Пећкој патријаршији. Наметањем 1766. године Грка Калиника за пећког патријарха отпочело је потчињавање Српске православне цркве. Власт у епархијама преузимали су Грци пошто су претходно српске епископе протеривали или хапсили[4] Једина епархија Пећке Патријаршије, у којој Грци, нису могли никада да успоставе своју фанариотску власт, била је Епископија Црне Горе.

берат, лепо опремљен, упућен је и цетињском митрополиту Сави. У њему се између осталог каже: "Цариградско - Грчки Патријарх, са Синодом митрополита, налазећи се у царској престоници мојој, дали су молбу, у којој су представили да услед тога, што је бивша Пећка патријаршија по височајшем ферману укинута и присаједињена к Цариградској патријаршији, па отуда долази потреба, да се изнова издаду берати свима митрополитима пређе подвласним, и сада укинутој Патријаршији најпонизније умољавају издати, пошто преда одређен данак, берат монаху Сави за потврђење његово наново у звање митрополита Црне Горе, која се сад зове Караџа - таги, са њеним окрузима, а која, као и остале, присоједињена к Цариг.-Грчкој патријаршији. У биљежнику новчане царске благајнице моје о приходима од епископа нашло се, даје на Митрополију Караца-таги са окрузима њеним, која су спадала у границе Пећке патријаршије, сад ферманом к Цариградско - Грчкој, записано 800 акче и то на монаха Саву"[5]

[desni]

[tetka762]

Što je zapjenio ovaj Čapljinac
Care u dure je. Koji je po redu ovaj na Cetinju? 41? U dure je. Ti u vjeri 30 godina kažeš. Pa ja te nijednom nisam vidio ovdje da postiraš nešto o srušenim katoličkim crkvama ili džamijama. Samo svoje furaš, svoje godišnjice i svetosavlje koje će vam opet doći glave i u CG kao i svugdje gdje ste se kurčili sa tim popovima, kostima, moštima... Tako ste i u Previlovcima kopali one kosti pred rat i mahali moštima skupa sa popovima pa sad kukate i glumite žrtve. Možda heste ovaj bradonja 41 na Cetinju al’ kako stvari stoje čini mi se da je zadnji. Ne možeš puškom utjerivat’ vjeru u tuđoj državi. Nema od toga ništa. I ohani malo, nemoj se previše uzrujavat’

[Capljina74]

Što je zapjenio ovaj Čapljinac
Care u dure je. Koji je po redu ovaj na Cetinju? 41? U dure je. Ti u vjeri 30 godina kažeš. Pa ja te nijednom nisam vidio ovdje da postiraš nešto o srušenim katoličkim crkvama ili džamijama. Samo svoje furaš, svoje godišnjice i svetosavlje koje će vam opet doći glave i u CG kao i svugdje gdje ste se kurčili sa tim popovima, kostima, moštima... Tako ste i u Previlovcima kopali one kosti pred rat i mahali moštima skupa sa popovima pa sad kukate i glumite žrtve. Možda heste ovaj bradonja 41 na Cetinju al’ kako stvari stoje čini mi se da je zadnji. Ne možeš puškom utjerivat’ vjeru u tuđoj državi. Nema od toga ništa. I ohani malo, nemoj se previše uzrujavat’

Ljubi te did, onaj što je kao turista zapalio 1945. pred našima!

[tetka762]

Što je zapjenio ovaj Čapljinac
Care u dure je. Koji je po redu ovaj na Cetinju? 41? U dure je. Ti u vjeri 30 godina kažeš. Pa ja te nijednom nisam vidio ovdje da postiraš nešto o srušenim katoličkim crkvama ili džamijama. Samo svoje furaš, svoje godišnjice i svetosavlje koje će vam opet doći glave i u CG kao i svugdje gdje ste se kurčili sa tim popovima, kostima, moštima... Tako ste i u Previlovcima kopali one kosti pred rat i mahali moštima skupa sa popovima pa sad kukate i glumite žrtve. Možda heste ovaj bradonja 41 na Cetinju al’ kako stvari stoje čini mi se da je zadnji. Ne možeš puškom utjerivat’ vjeru u tuđoj državi. Nema od toga ništa. I ohani malo, nemoj se previše uzrujavat’

Ljubi te did, onaj što je kao turista zapalio 1945. pred našima!

HOS. Da ti se odma’ zanebesa!

[Capljina74]

Ljubi te did, onaj što je kao turista zapalio 1945. pred našima!

HOS. Da ti se odma’ zanebesa!

One ubice što su zatvarale, mučile i ubijale civile?

Pizde što metka nisu opalile na liniji.

[RunnerX]

Kako su se Krivokapić i Abazović zapetljali u lažima za Molotovljev koktel.

https://dfcme.me/reagovanje-povodom-obj ... u-vijesti/

[pritchard]

Koliko se uopće Crnogoraca identificira sa CPC od ukupnog broja pravoslavnih? Postoji li neka iole pouzdana statistika?

[tetka762]

HOS. Da ti se odma’ zanebesa!

One ubice što su zatvarale, mučile i ubijale civile?

Pizde što metka nisu opalile na liniji.

Klecaju li koljena? Ma jok. Oni hrabri momci što prvi pređoše Neretvu kod Čapljine i napadoše one četnike sa druge strane. Haj’ lagano samo i nemoj mi se uzrujavat’
Jebala te srpska popadija. Ovdje glumiš vjernika a nikad ništa nisi rekao o srušenim crkvama i džamijama a znaš srat’ o srpskim srušenim manastirima i godišnjicama. Znaš ti vjerniče da je recimo u Mostaru prije srpske crkve do temelja srušena i spaljena katolička na bulevaru, granatirana katedrala, spaljen dom časnih sestara, uništene džamije itd. Ja te nikad nisam vidio da si osudio, postavio neki post za godišnjicu... Ali hajde ok je nego, meni drago majke mi. Svaki put gdje vam ovi popovi u mantijama dođu, vi najebete. Ne mislim da će biti drukčije u CG.

[Bossona]

SVETOSAVSKO CRKVENA VELIKOSRPSKA HEGEMONIJA NAD CRNOM GOROM I OSTALIM DRŽAVAMA U OKRUŽENJU PREKO SPC I LAŽIRANJA HISTORJSKIH ČINJENICA.

Srpska pravoslavna crkva – Patrijaršija u Beogradu ustrojena je 1920. godine. To je urađeno, ne uz asistenciju, nego pod apsolutnom kontrolom državnih vlasti Kraljevine SHS. Tri ključna pravna akta, iz epohe države koja više ne postoji, definisala su i još uvijek definišu SPC, uključujući i status 1931. prvi put u historiji formirane Crnogorsko-primorske eparhije (mitropolije). Nikad ranije nije postojala takva eparhija u Crnoj Gori. Sva tri akta su propisana i proglašena isključivo od strane necrkvenoga lica, – Aleksandra Karađorđevića, te drugih , premijera i ministara Kraljevine SHS/Jugoslavije. I još su, dakle, u najznačajnijim svojim odredbama na snazi. To su:

- UKAZ od 17. juna 1920. godine, na prijedlog zastupnika ministra vjera, ministra prosvjete, a po saslušanju Ministarskoga savjeta, riješio je, proglasio i potpisao „Aleksandar Karađorđević Naslednik Prestola”; potpisao i zastupnik ministra vjera i ministar prosvjete Pribićević

- ZAKON O SRPSKOJ PRAVOSLAVNOJ CRKVI od 6. novembra 1929. godine, na prijedlog ministra pravde, a po saslušanju predsjednika Ministarskoga savjeta, propisao je, proglasio i potpisao „Aleksandar I Karađorđević Kralj Jugoslavije” potpisali i ministar pravde Srškić i predsjednik Ministarskoga savjeta, ministar unutrašnjih poslova, počasni ađutant Kralja divizijski đeneral Petar Živković;

- USTAV SRPSKE PRAVOSLAVNE CRKVE od 16. novembra 1931. godine, na prijedlog ministra pravde, a po saslušanju predsjednika Ministarskoga savjeta, propisao je, proglasio i potpisao „Aleksandar I Karađorđević po milosti Božijoj i volji Narodnoj Kralj Jugoslavije”, potpisali i ministar pravde Kojić, predsjednik Ministarskog saveta, ministar unutrašnjih poslova Petar Živković.


Na temelju ovih akata je dovršeno i „ukidanje” autokefalne Mitropolije crnogorske – Crnogorske pravoslavne crkve, započeto odmah po srpskoj okupaciji Kraljevine Crne Gore.

Petorica članova Sv. Sinoda Crne Gore nisu 1918. potpisali „ukidanje” autokefalne Crkve
https://www.antenam.net/istorija/109849 ... alne-crkve

Mitropolija crnogorska – Crnogorska pravoslavna crkva je utemeljena 4. januara 1485. od Gospodara Ivana Crnojevića, a uz saglasnost mitorpolita kir Visariona, preosvećenoga episkopa kir Vavile i monaškoga klira, s katedrom u Manastiru Roždestva Presvete Bogorodice na Cetinju – kako i stoji u hrisovulji o osnivanju Mitropolije i Cetinjskoga manastira.

Po okupaciji 1918. godine ukinut je Sveti Sinod Crkve Crne Gore. Arondirane su od strane SPC i nisu obnovljene tri eparhije Mitropolije crnogorske – Crnogorske pravoslavne crkve:
- Arhiepiskopija cetinjska ili Cetinjska mitropolija (katedra Cetinjski mnastir);
- Zahumsko-rasijska eparhija ili Zahumsko-raška earhija (katedra Ostroški manastir)
- Pećska mitropolija (katedra Manastir Pećka patrijaršija).

Na osnovu navedenih akata Karađorđevića, takođe prvi put u historiji Crne Gore od utemeljenja mitropolitske katedre na Cetinju, uvedena je praksa – da se mitropolit na Cetinju imenuje iz Beograda! Svi dotadašnji mitropoliti su tokom vijekova birani i potvrđivani isključivo od Crnogoraca – bilo na crnogorskome zboru ili odlukama Knjaza-Gospodara, Crnojevića i Petrovića-Njegoša. Opštepoznato je da, na primjer, petoricu vladika Petrovića-Njegoša (Danila, Savu, Vasilija, Svetoga Petra, Njegoša), ili vladike Arsenija Plamenca, Nikanora Ivanovića, Ilariona Roganovića, Visariona Ljubišu, Mitrofana Bana, Kirila Mitrovića ili Gavrila Dožića – niko van Crne Gore za vladike nije postavljao u Crnoj Gori.

To je viševjekovna, autentična crnogorska pravoslavna crkvena tradicija. A s njom sadašnji mitropolit crnogorsko-primorski SPC ili budimljansko-nikšićki SPC nemaju nikave veze. Provjerljivo je da Amfilohije Radović i Joanikije Mićović nisu birani u Crnoj Gori, već ih je 1990. i 2000. godine imenovala i postavila Patrijaršija u Beogradu

[Ricken]

Kako mogu biti autokefalne kada su sultanovim fermanom potčinjene Vaseljenskih patrijaršiji, a fanarioti dovedeni za episkope i mitropolite na mjesto srpskih koji su odvedeni u kazamste i pobijeni?

Niti je sultan imao pravo da to uradi niti je Vaseljenska smjela da pristane na to.

Jednaka stvar je bila i kod Bugara.

Tomosom Vaseljenskog patrijarha i Sultanovim beratom Cetinjska mitropolija je pod imenom Crnogorska pravoslavna crkva dobila autokefalnost 1855. Pogledati od Vaseljenskog patrijarha izdat kanonski Spisak autokefalnih pravoslavnih crkava 1855. pod brojem 9, Carigradski diptih i Moskovski diptih iz tog vremena, Ustav Crnogorske pravoslavne crkve 1903. (čl. 1), Ustav Kraljevine Crne Gore 1905. (čl. 40). Svugdje piše Crnogorska pravoslavna crkva!
Takođe, u svim, apsolutno svim i kanonskim, i „građanskim“ tekstovima i dokumentima, svjedočenjima, govorima, pismima do 1920. govori se isključivo o autokefalnoj Crnogorskoj pravoslavnoj crkvi. Sve to vrijeme nema pomena ni o kakvoj „Srpskoj crkvi“, Srpskoj pravoslavnoj crkvi… jer je naprosto nema, SPC je formirana tek 1920).

I u Ukazu kralja Aleksandra u junu 1920. o formiranju Srpske pravoslavne crkve objedinjavanjem svih pravoslavnih crkava na teritoriji Kraljevine SHS navode se dvije autokefalne crkve: Crnogorska i Karlovačka.

Odlukom Svetog Arhijerejskog Sinoda Vaseljenske patrijaršije br. 2056 od 19. marta 1920. g. se ‘’priznaje proglašeno ujedinjenje Crkava Srpske, Crnogorske i Karlovačke, kao i dviju dalmatinskih eparhija.’’ O tome se zvanično nalazi podatak u Glasniku Srpske pravoslavne crkve od 14. oktobra 1920. g., gdje piše da Carigradska patrijaršija ‘’priznaje proglašeno ujedinjenje autokefalnih Crkava Srpske, Crnogorske i Karlovačke, kao i dviju dalmatinskih eparhija’’. (podv. G. S.) Srpska pravoslavna crkva je od Carigradske patrijaršije dva puta anatemisana, jer je njena ‘’autokefalnost nekanonski ustanovljena’’. Formalno je priznata 1879. g. (kao Mitropolija). Dakle, tek nakon proglašenja samostalne i nezavisne srpske države na Berlinskom kongresu 1878. g., što je još jedna potvrda pravoslavnog principa o poklapanju nezavisne države i samostalne, nacionalne autokefalne crkve u okviru njenih granica.

Inače, sve do 19. vijeka pravoslavne crkve su pomjesne (Ohridska, Carigradska, Kijevska, Pećka, Aleksnadrijska, Moskovska…), a nacionalne crkve nastaju od druge polovine 19. vijeka.

Usput, po kanonskom, a i po građanskom pravu osnivači pravoslavnih crkava su vladari, odnosno države i mogu djelovati samo na teritoriji odnosne države, a za rad u drugoj državi moraju imati „dozvolu“ te države.

I po kanonskom, i po građanskom pravu Srpska pravoslavna crkva je u Crnoj Gori strana crkva i za djelovanje u Crnoj Gori mora imati „dozvolu za rad“ države Crne Gore.

Građansko pravo je iznad kanonskog prava, tj. nadređeno je kanonskom pravu.

Pošto se često refirirate na Pećku patrijaršiju, odgovarajući naziv je Pećka arhiepiskopija, koja nikada kanonski nije bila priznata kao patrijaršija, iako je Dušan Silni proglasio patrijaršijom, a Joanikija II proglasio patrijarhom.
Vaseljenski patrijarh Kalist I je bacio anatemu na Dušana Silnog, Joanikija II, Pećku arhiepiskopiju i sav srpski narod. To sve možete naći u srpskoj istoriografiji. Doduše, u njoj i dalje Pećku arhiepiskopiju nazivaju patrijaršijom, bez obzira što nije kanonski priznata i što su 1531. g. Aleksandrijski Antiohijski, Jerusalimski i Vaseljenski patrijarh potpisali dokument da Žička i Pećka arhiepiskopija nikada nisu imale autokefalnost, niti status patrijaršije (što se podrazumjeva jer se ne može imati taj status bez autokefalnisti).

[WarrenGrozni]

Pa iako je dao pare za njegovu izgradnju, teško da Milo može da bude njegov vlasnik, čak ni suvlasnik. Bajrakli džamiju u Beogradu gradila je Otomanska imperija, odnosno njeni vladari, ali ta džamija nije, niti može da bude vlasništvo Turske, već samo Srbije. Kao što ni Notr Dam u Parizu ne može da bude vlasništvo Katoličke crkve, ni pape u Rimu već samo Francuske ili Pariza. Kao što je vlasnik Cetinjskog manastira Grad Cetinje. A sasvim drugo su korisnici.

Zoran Ostojić je nekadašnji potrčko Čedomira Jovanbovića i ja ne znam kad je on postao stručnjak po pitanju istorije crkve.

Evo izdvojio sam samo ovaj dio, gdje s vidi kako čovjek barata manipuliše netačnim podacima kao nekim člinjenicama i mješa babe i žabe.

Bajrakli džamija nije vlasništvo Turske, ali nije ni Srbije...nego Islamske zajednice Srbije.
Tačnije, vraćeno joj je vlasništvo, jer su Bajrakli džamiju komunisti nacionalizovali kao spomenik kulture, pa je dugo godina bila vlasništvo republike.
Većina džamija su u vlasništvu Islamskih zajednica, a pretpostavljam da ima i onih koje su još uvijek predmet restitucije.

U Francuskoj je Napoleon nacionalizovao sve vjerske objekte katoličke crkve izgradjene prije 1805 godine, uključujući i Notr Dam.
U to ime s vojskom je došao pred Vatikan i oteo papu koji su usudio protestovati zbog toga.
I to je tako ostalo, a svi vjerski objekti izgradjeni nakon 1805 godine su normalno u vlasništvu katoličke crkve.

Cetinjski manastir je tamošnja lokalna samouprava prije desetak godina upisala jednostrano kao svoje vlasništvo, aktom koji je Ustavni sud Crne Gore proglasio neustavnim i nezakonitim. Pa će morati kad tad povući taj upis.


Eto takav mu je sav tekst. Gomila upakovanih laži, poluistina i istina, napisanih u svrhu prepoznatljive agende.

[trocadero]

Počeli su bacati suzavac na narod, policajci masovno skidaju uniforme i pridružuju se demonstrantima.

Direktor policije Brđanin smijenjen jer nije htio narediti da rastjeraju demonstrante.

Ah srculence pa ovo mi je promaklo.
Ne viđe se da murija masovno baca uniforme i prelazi kod demonstranata a Brđanin naravno nije smijenjen.

Iskreno moj Runi na izmaku sam snage, ne mogu više da te upozoravam na laži , jednostavno nema efekta.
Morat ću razmisliti da te nekom dam na usvajanje ...ako ikako bude zainteresovanih.

[WarrenGrozni]

Tomosom Vaseljenskog patrijarha i Sultanovim beratom Cetinjska mitropolija je pod imenom Crnogorska pravoslavna crkva dobila autokefalnost 1855. Pogledati od Vaseljenskog patrijarha izdat kanonski Spisak autokefalnih pravoslavnih crkava 1855. pod brojem 9, Carigradski diptih i Moskovski diptih iz tog vremena, Ustav Crnogorske pravoslavne crkve 1903. (čl. 1), Ustav Kraljevine Crne Gore 1905. (čl. 40). Svugdje piše Crnogorska pravoslavna crkva!

Kakav tomos?
Nikada Cetinjska mitropolija nije dobila nikakav tomos.
Nisu ga doduše nikad ni tražili.
Crnogorski mitropoliti nisu pet para davali na Vaseljenskog patrijarha, jer su ga smatrali sultanovim privjeskom.

Ako baš hoćeš pričati o autokefalnosti Mitropolije Crnogorske, onda moraš razumijeti pojam autokefalnosti.

U bukvalnom smislu to znači samostalnost.
Ako tako gledamo, Cetinjska mitropolija jeste bila autokefalna. Autokefalnija i od same Vaseljenske patrijaršije, koja je bila pod političkim uticajem sultana. A mitropoliti na Cetinju su bili ujedno i vjerski i politički vladari i sami svoje gazde.

Tako da sa te strane nije čudno što se u nekim doklumentima Crnogorska pravoslavna crkva, odnosno Mitropolija Crnogorska )tako joj je pravo ime bilo) naziva autokefalnom.

Ali u kanonskom smislu ona nije imala punu autokefalnost.
Ne samo zato što nije imala tomos Vaseljenske patrijaršije, nego prije svega zato što je bila premala crkvena jedinica.
Ta Mitropolija je najveći dio svog postojanja imala samo jednog episkopa. To je bio sam Mitropolit Cetinjski.
A za osnovnu autokefalnost neophodna su tri episkopa.

Autokefalna crkva ima mogućnost da sama hirotoniše (rukopolaže) svoje episkope.
A nijedan crnogorski mitropolit nije hirtonisan na Cetinju. Jer nije bilo drugih episkopa koji bi obavili taj čin.
Zato su išli uglavnom u Sremske Karlovce i Rusiju i tamo bivali hirotonisani.

Nadam se da ti je bar malo jasnije.

[zilog]

Crnogorci su, prosle godine, glasajuci za kojekakve URA-e i Demokrate, mislili kazniti DPS za korupciju. Korupcija je ostala, a izgubili su drzavu.
Valjda ce imati priliku, na slijedecim izborima.

Ma da, korupcija ne nesto sto se rijesi za 10 mjeseci

Stvar je prosta, sto vise nova vlast bude udarala na kriminal i korupciju, to ce se vise dizati etnicke tenzije. Cuj oko ustolicenja mitropolita praviti toliku frku, pa sto nisu pravili frku prva 44 puta, sto sad? Jedino sto se promjenilo je sto je nekidan palo vise od tonu kokaina DPS-ovoga. Da ne spominjem prije mjesec zabranu skladistenja duvana oko luke bar. Novi tuzilacki zakon polako, sve veca i veca nervoza u kriminalnim krugovima.

Koliko treba da im daju? 10 godina?
To sto je "palo" vise od tonu kokaina, ne znaci da je ono sto se sada prikazuje kao kokain, zaista taj kokain koji je stigao na carinu. Niti ce iko znati kada ode u spalionicu. Zasto je kontejner propusten, pa tek nakon par dana zaplijenjen kokain? Kao, htjeli da uhapse vece ribe? I, jesu li ih uhapsili?

Od tih 44 ustolicenih Mitropolita, 38 ih je postavljeno iz Crne Gore. Od 1920. se postavljaju iz Beigrada. Frka se pravila i 1991. kada je Amfilohije zvao Arkana da ga brani.

Crkva Srbije (SPC) ne priznaje Crnogorce (kao ni Bosnjake) kao poseban narod, podrzava ratne zlocince, a neke i proglasava svetiteljima, da ne nabrajam dalje. Sta vas onda cudi, kada se narod pobuni?

[WarrenGrozni]

Od tih 44 ustolicenih Mitropolita, 38 ih je postavljeno iz Crne Gore. Od 1920. se postavljaju iz Beigrada.

I šta s tim?
Mitropolit se bira iz sjedišta patrijaršije.
Nekad se birao na Cetinju, jer patrijaršija nije postojala.

[Ricken]

Pa iako je dao pare za njegovu izgradnju, teško da Milo može da bude njegov vlasnik, čak ni suvlasnik. Bajrakli džamiju u Beogradu gradila je Otomanska imperija, odnosno njeni vladari, ali ta džamija nije, niti može da bude vlasništvo Turske, već samo Srbije. Kao što ni Notr Dam u Parizu ne može da bude vlasništvo Katoličke crkve, ni pape u Rimu već samo Francuske ili Pariza. Kao što je vlasnik Cetinjskog manastira Grad Cetinje. A sasvim drugo su korisnici.

Zoran Ostojić je nekadašnji potrčko Čedomira Jovanbovića i ja ne znam kad je on postao stručnjak po pitanju istorije crkve.

Evo izdvojio sam samo ovaj dio, gdje s vidi kako čovjek barata manipuliše netačnim podacima kao nekim člinjenicama i mješa babe i žabe.

Bajrakli džamija nije vlasništvo Turske, ali nije ni Srbije...nego Islamske zajednice Srbije.
Tačnije, vraćeno joj je vlasništvo, jer su Bajrakli džamiju komunisti nacionalizovali kao spomenik kulture, pa je dugo godina bila vlasništvo republike.
Većina džamija su u vlasništvu Islamskih zajednica, a pretpostavljam da ima i onih koje su još uvijek predmet restitucije.

U Francuskoj je Napoleon nacionalizovao sve vjerske objekte katoličke crkve izgradjene prije 1805 godine, uključujući i Notr Dam.
U to ime s vojskom je došao pred Vatikan i oteo papu koji su usudio protestovati zbog toga.
I to je tako ostalo, a svi vjerski objekti izgradjeni nakon 1805 godine su normalno u vlasništvu katoličke crkve.

Cetinjski manastir je tamošnja lokalna samouprava prije desetak godina upisala jednostrano kao svoje vlasništvo, aktom koji je Ustavni sud Crne Gore proglasio neustavnim i nezakonitim. Pa će morati kad tad povući taj upis.


Eto takav mu je sav tekst. Gomila upakovanih laži, poluistina i istina, napisanih u svrhu prepoznatljive agende.

To je sad pitanje perspektive, ali činjenično stanje u katastrima kaže da je država uglavnom vlasnik vjerskih objekata.

Što se tiče Bajrakli džamije, ona je 2018. g. poklonjena IZ Srbije, barem su tako izjavili predstavnici vlasti.

Toj IZ vlast nije mogla vratiti vjerski objekat jer je ta IZ osnovana 1994. godine i nije ni na koji način pravni sljednik bilo koje islamske vjerske organizacije, kojima se za teritoriju Srbije stolovalo prvo u Sarajevu, a kasnije u Prištini.

[tetka762]

SVETOSAVSKO CRKVENA VELIKOSRPSKA HEGEMONIJA NAD CRNOM GOROM I OSTALIM DRŽAVAMA U OKRUŽENJU PREKO SPC I LAŽIRANJA HISTORJSKIH ČINJENICA.

Srpska pravoslavna crkva – Patrijaršija u Beogradu ustrojena je 1920. godine. To je urađeno, ne uz asistenciju, nego pod apsolutnom kontrolom državnih vlasti Kraljevine SHS. Tri ključna pravna akta, iz epohe države koja više ne postoji, definisala su i još uvijek definišu SPC, uključujući i status 1931. prvi put u historiji formirane Crnogorsko-primorske eparhije (mitropolije). Nikad ranije nije postojala takva eparhija u Crnoj Gori. Sva tri akta su propisana i proglašena isključivo od strane necrkvenoga lica, – Aleksandra Karađorđevića, te drugih , premijera i ministara Kraljevine SHS/Jugoslavije. I još su, dakle, u najznačajnijim svojim odredbama na snazi. To su:

- UKAZ od 17. juna 1920. godine, na prijedlog zastupnika ministra vjera, ministra prosvjete, a po saslušanju Ministarskoga savjeta, riješio je, proglasio i potpisao „Aleksandar Karađorđević Naslednik Prestola”; potpisao i zastupnik ministra vjera i ministar prosvjete Pribićević

- ZAKON O SRPSKOJ PRAVOSLAVNOJ CRKVI od 6. novembra 1929. godine, na prijedlog ministra pravde, a po saslušanju predsjednika Ministarskoga savjeta, propisao je, proglasio i potpisao „Aleksandar I Karađorđević Kralj Jugoslavije” potpisali i ministar pravde Srškić i predsjednik Ministarskoga savjeta, ministar unutrašnjih poslova, počasni ađutant Kralja divizijski đeneral Petar Živković;

- USTAV SRPSKE PRAVOSLAVNE CRKVE od 16. novembra 1931. godine, na prijedlog ministra pravde, a po saslušanju predsjednika Ministarskoga savjeta, propisao je, proglasio i potpisao „Aleksandar I Karađorđević po milosti Božijoj i volji Narodnoj Kralj Jugoslavije”, potpisali i ministar pravde Kojić, predsjednik Ministarskog saveta, ministar unutrašnjih poslova Petar Živković.


Na temelju ovih akata je dovršeno i „ukidanje” autokefalne Mitropolije crnogorske – Crnogorske pravoslavne crkve, započeto odmah po srpskoj okupaciji Kraljevine Crne Gore.

Petorica članova Sv. Sinoda Crne Gore nisu 1918. potpisali „ukidanje” autokefalne Crkve
https://www.antenam.net/istorija/109849 ... alne-crkve

Mitropolija crnogorska – Crnogorska pravoslavna crkva je utemeljena 4. januara 1485. od Gospodara Ivana Crnojevića, a uz saglasnost mitorpolita kir Visariona, preosvećenoga episkopa kir Vavile i monaškoga klira, s katedrom u Manastiru Roždestva Presvete Bogorodice na Cetinju – kako i stoji u hrisovulji o osnivanju Mitropolije i Cetinjskoga manastira.

Po okupaciji 1918. godine ukinut je Sveti Sinod Crkve Crne Gore. Arondirane su od strane SPC i nisu obnovljene tri eparhije Mitropolije crnogorske – Crnogorske pravoslavne crkve:
- Arhiepiskopija cetinjska ili Cetinjska mitropolija (katedra Cetinjski mnastir);
- Zahumsko-rasijska eparhija ili Zahumsko-raška earhija (katedra Ostroški manastir)
- Pećska mitropolija (katedra Manastir Pećka patrijaršija).

Na osnovu navedenih akata Karađorđevića, takođe prvi put u historiji Crne Gore od utemeljenja mitropolitske katedre na Cetinju, uvedena je praksa – da se mitropolit na Cetinju imenuje iz Beograda! Svi dotadašnji mitropoliti su tokom vijekova birani i potvrđivani isključivo od Crnogoraca – bilo na crnogorskome zboru ili odlukama Knjaza-Gospodara, Crnojevića i Petrovića-Njegoša. Opštepoznato je da, na primjer, petoricu vladika Petrovića-Njegoša (Danila, Savu, Vasilija, Svetoga Petra, Njegoša), ili vladike Arsenija Plamenca, Nikanora Ivanovića, Ilariona Roganovića, Visariona Ljubišu, Mitrofana Bana, Kirila Mitrovića ili Gavrila Dožića – niko van Crne Gore za vladike nije postavljao u Crnoj Gori.

To je viševjekovna, autentična crnogorska pravoslavna crkvena tradicija. A s njom sadašnji mitropolit crnogorsko-primorski SPC ili budimljansko-nikšićki SPC nemaju nikave veze. Provjerljivo je da Amfilohije Radović i Joanikije Mićović nisu birani u Crnoj Gori, već ih je 1990. i 2000. godine imenovala i postavila Patrijaršija u Beogradu

Ovom svetozaru pribićeviću srbi trebaju u svakom gradu spomenik dignut. Taj je pokrao bukvalno pola Hrvatske i BiH i odvukao u srbiju. Prečanski srbin i kompleksaš. Jebote 100 godina prošlo i ništa se nije promijenilo. Kakvi su bili prije 100 godina takvi su i danas. Ciganija i lopovi. Nikad neću zaboraviti crkvu u Slanom kad smo ušli. Noževima slike iz okvira rezali i nosili. 100 godina ciganija krade na svakakve načine.

[WarrenGrozni]

Zoran Ostojić je nekadašnji potrčko Čedomira Jovanbovića i ja ne znam kad je on postao stručnjak po pitanju istorije crkve.

Evo izdvojio sam samo ovaj dio, gdje s vidi kako čovjek barata manipuliše netačnim podacima kao nekim člinjenicama i mješa babe i žabe.

Bajrakli džamija nije vlasništvo Turske, ali nije ni Srbije...nego Islamske zajednice Srbije.
Tačnije, vraćeno joj je vlasništvo, jer su Bajrakli džamiju komunisti nacionalizovali kao spomenik kulture, pa je dugo godina bila vlasništvo republike.
Većina džamija su u vlasništvu Islamskih zajednica, a pretpostavljam da ima i onih koje su još uvijek predmet restitucije.

U Francuskoj je Napoleon nacionalizovao sve vjerske objekte katoličke crkve izgradjene prije 1805 godine, uključujući i Notr Dam.
U to ime s vojskom je došao pred Vatikan i oteo papu koji su usudio protestovati zbog toga.
I to je tako ostalo, a svi vjerski objekti izgradjeni nakon 1805 godine su normalno u vlasništvu katoličke crkve.

Cetinjski manastir je tamošnja lokalna samouprava prije desetak godina upisala jednostrano kao svoje vlasništvo, aktom koji je Ustavni sud Crne Gore proglasio neustavnim i nezakonitim. Pa će morati kad tad povući taj upis.


Eto takav mu je sav tekst. Gomila upakovanih laži, poluistina i istina, napisanih u svrhu prepoznatljive agende.

To je sad pitanje perspektive, ali činjenično stanje u katastrima kaže da je država uglavnom vlasnik vjerskih objekata.

Što se tiče Bajrakli džamije, ona je 2018. g. poklonjena IZ Srbije, barem su tako izjavili predstavnici vlasti.

Toj IZ vlast nije mogla vratiti vjerski objekat jer je ta IZ osnovana 1994. godine i nije ni na koji način pravni sljednik bilo koje islamske vjerske organizacije, kojima se za teritoriju Srbije stolovalo prvo u Sarajevu, a kasnije u Prištini.

Priznat je Islamskoj zajednici Srbije neki kontinuitet iz doba Kneževine Srbije.
Zato se valjda kaže da joj vraćena džamija.

Nisam baš siguran u to tvoje činjenično stanje iz katastra.
Mislim da su ipak vjerske zajednice vlasnice većine vjerskih objekata ili su objekti predmet restitucije i vraćanja u vlasništvo odredjenih vjerskih zajednica.
I nemoj kao Zoran Ostojić mješati objekte sa kulturnim blagom.

[zilog]

Od tih 44 ustolicenih Mitropolita, 38 ih je postavljeno iz Crne Gore. Od 1920. se postavljaju iz Beigrada.

I šta s tim?
Mitropolit se bira iz sjedišta patrijaršije.
Nekad se birao na Cetinju, jer patrijaršija nije postojala.

Silom ste to postigli, silom vam se odgovara.

[WarrenGrozni]

I šta s tim?
Mitropolit se bira iz sjedišta patrijaršije.
Nekad se birao na Cetinju, jer patrijaršija nije postojala.

Silom ste to postigli, silom vam se odgovara.

Kako misliš silom obnovljena patrijaršija?
Misliš, silom neko natjerao episkope Mitropolije Crnogorske da stupe u kanonsko jedinstvo sa ostalim pravoslavnim eparhijama i obnove patrijaršiju?

Smješno.