Desavanja u Crnoj Gori

[zilog]

http://www.rtcg.me/vijesti/drustvo/2722 ... janja.html

Nacionalno koordinaciono tijelo za zarazne bolesti donijelo je odluku da se od 16. marta, na najmanje 15 dana, prekine rad u vaspitno-obrazovnim ustanovama, zabranilo je sva javna okupljanja u Crnoj Gori, posjete u bolnicama i zatvorima, i uplovljavanje svih kruzera i jahti.

Litije obustavljene, kao što već napisah;

Bogoslovija obustavila rad... https://mitropolija.com/2020/03/14/bogo ... avila-rad/

Dakle, nerazumni nisu, postupaju odgovorno i potpuno u skladu sa odlukama Vlade države u kojoj žive i djeluju.

Znaci razumni su kada im se u petak zaprijeti krivicno, a kada Institut za Javno Zdravstvo prije toga upozori, onda se litija sa 25.000 koroni izlozenih organizama odrzi u cetvrtak.

Bravo

[LBVIEW]

Velikosrpski vitezovi: Malo rušimo džamije, malo branimo svetinje
Radila je Vojska Republike Srpske udarnički, prekovremeno, postavljali su eksploziv, minirali sakralne objekte, dizali ih u vazduh...

Piše:
Tomislav Marković

U BiH srušeno 534, na Kosovu 255 džamijaReuters
Odbrana svetinja u Crnoj Gori ne posustaje već mesecima, na radost patrijarha, mitropolita, episkopa i ostalih jereja Srpske pravoslavne crkve. Pod komandom mitropolita Amfilohija litije se redovno održavaju, pravoslavno sveštenstvo ne zazire čak ni od korone, ništa ih ne može zaustaviti u odbrani onoga što im je najsvetije. Koliko su jereji srčani u borbi za svetinje, neupućeni posmatrač sa strane bi pomislio da je neka varvarska vojska upala na teritoriju Crne Gore i krenula da postavlja dinamit u pravoslavne hramove ne bi li ih sravnila sa zemljom. Kad mitropolit Amfilohije kaže da mogu i da ga ubiju, da će mu biti čast i radost da postrada braneći svetinje, fiktivni posmatrač bi teško mogao da pomisli da je kamen spoticanja tek neki zakon koji treba da utvrdi šta je u čijem vlasništvu.

Nema boljeg trenutka za malo podsećanje na to kako su tokom rata u BiH srpske snage uspešno branile svetinje - od postojanja. Toliko im je dobro išla odbrana svetinja tih olovnih godina da su uspeli da sruše čak 534 džamije u rekordnom roku. Samo u Banjaluci su za tri meseca uništili skoro sve džamije, među njima i Ferhadiju, Arnaudiju i Ferhat-pašinu džamiju koje su sagrađene u XVI veku i nalazile su se na listi spomenika svetske baštine pri UNESCO-u. Srušene su i Atik-džamija u Bijeljini, Hamza-begova džamija u Sanskom Mostu, Aladža džamija u Foči, sve tri takođe iz XVI veka. U Bosanskoj Gradiški je u jednom jedinom danu, 28. marta 1993. godine, porušeno pet džamija: Azizija, Čikulska, Dubravačka II, Haluška i Jusufagina džamija. I tako je bilo u svakom bosanskom mestu gde bi upale Mladićeve junačine.

Sistematsko uništavanje bošnjačke kulture
Radila je Vojska Republike Srpske udarnički, prekovremeno, postavljali su eksploziv, minirali sakralne objekte, dizali ih u vazduh, a potom su ostatke odvozili van gradova, uglavnom na deponije, kako ne bi ostalo ni traga od islamske kulturne i verske baštine. Uništavanje islamskih verskih objekata nije bilo ni stihijsko ni slučajno, već je sprovođeno sistematski, kao deo genocidne prakse koja je imala za cilj zatiranje Bošnjaka i njihove kulture. Genocid, etnička čišćenja, proterivanje nesrpskog stanovništva, spaljivanje kuća, otimanje materijalne imovine, masovna silovanja, rušenje džamija i drugih sakralnih objekata – to su sve delovi jednog istog projekta, stvaranja etnički čiste srpske teritorije. Bosanski recept primenjen je i na Kosovu, gde je od marta do juna 1999. godine srušeno 255 džamija. Malo proteruješ Albance, malo ih ubijaš i trpaš u hladnjače i masovne grobnice, malo im rušiš sakralne objekte – tako je izgledalo sveto trojstvo srpskih vojnih i policijskih snaga. Kulturocid je integralni deo udruženog zločinačkog poduhvata, njegova – da se poslužim izrazom koji je drag mitropolitu Amfilohiju – „kičmena moždina“.

Kakve to veze ima sa Srpskom pravoslavnom crkvom? Velike i sudbinske. Velikodostojnici Srpske pravoslavne crkve podržavali su svim srcem i svom dušom ratno rukovodstvo Republike Srpske pod čijom su komandom rušene džamije. Za njih su Pale postale novi Jerusalim, a Radovan Karadžić, Momčilo Krajišnik, Biljana Plavšić, Ratko Mladić i ostali zločinci – hrišćanski vitezovi u svetom ratu za krst časni i slobodu od mrskog prisustva sakralnih objekata druge vere i onih koji se u njima klanjaju Bogu.

Vezu između SPC i paljanske družine jezgrovito je opisao Milorad Tomanić u studiji „Srpska crkva u ratu i ratovi u njoj“: “Poznato je da su velikodostojnici Srpske pravoslavne crkve, poput nekakvih supervizora, bili prisutni na skoro svim zasedanjima Skupštine Republike Srpske. Episkopi SPC, ali i političari i generali iz rukovodstva bosanskih Srba, isticali su izuzetno dobru međusobnu saradnju. Krajem aprila 1993. godine, mitropolit dabrobosanski Nikolaj Mrđa dao je intervju u kojem je izjavio da general Mladić prihvata sve njegove predloge. Predsednik Republike Srpske dr Radovan Karadžić, početkom 1994. ocenio je odnose između Crkve i države kao izvanredne. ‘Naše sveštenstvo je prisutno u svim našim razmišljanjima i odlukama, a glas Crkve se sluša kao glas najvišeg autoriteta’, rekao je Radovan Karadžić."

Ujedinjenje srpskih zemalja s blagoslovom SPC
Reklo bi da se su Mladićeve i Karadžićeve ubilačke horde imale crkveni blagoslov za svoja bogougodna nedela. Nije slučajno Srpska demokratska stranka izašla na izbore uz duhovnu podršku SPC. Ta podrška je bila sasvim logična, budući da je SDS u svoj program kao jedan od ciljeva stavila i “reanimiranje sveštenstva koje je bilo uklonjeno iz političkog života”. Reanimacija je uspela u potpunosti, mrtvac je oživeo i vratio se u obliku zombija, gladan ljudskog mesa i žedan ljudske krvi. Ratne zločince i crkvene poglavare spojio je zajednički cilj – ujedinjenje srpskih zemalja. O tome je mitropolit Amfilohije govorio za “Dugu” još u aprilu 1992. godine: „Kičmena moždina tih Ujedinjenih zemalja već se zna i ona se - i pored svih tegoba - ponovo oblikuje, a to je Srbija i Crna Gora. Zatim tu spada istočna Hercegovina, jedan dobar dio Bosanske Krajine, Srpska Krajina... Konture tih srpskih zemalja već su se nazrele tako jasno u svim ovim zbivanjima i samo je velika nesreća što na vapaj i krik Srpske Krajine nije uslišeno u pravom trenutku”.

Amfilohije nije bio usamljeni glas u crkvi, već je stajao na zvaničnoj liniji SPC. Recimo, u saopštenju Sabora SPC iz januara iste godine kaže se sledeće: “Srpski narod je već pola veka politički razdrobljen i izdeljen neprirodnim granicama koje rasecaju njegov živi organizam... Njih je isplanirala komunistička Internacionala, ostvarila neofašistička i ustaška okupacija, a utvrdila i produžila - protiv volje srpskog naroda - Titova komunistička diktatura preko svog izrazito antisrpskog AVNOJ-a ... Zbog toga, ni Srpska pravoslavna crkva, ni srpski narod nikada nisu priznali veštačke i nelegitimne 'avnojevske' unutrašnje granice”.

Zvanični stav SPC je bio jasan: ne priznajemo AVNOJ-evske granice i podržavamo političare i ratnike koji će ostvariti san o rušenju tih međa i ujedinjenju srpskog naroda u jednu oveću Srbiju. U početku su crkveni glavari verovali da je Slobodan Milošević mesija koji će ostvariti njihov san, ali su se brzo razočarali u srpskog vožda i priklonili se paljanskom krilu ubilačkog projekta. Toliko su episkopi bili oduševljeni ratnim zločincima da su im besede o zlikovcima više ličile na žitija svetaca, nego na govore o ovozemaljskim grešnim ljudima.

Kad je početkom 1993. godine rukovodstvo Republike Srpske odbilo Vens-Ovenov plan za okončanje rata u Bosni, Amfilohije je oduševljeno pozdravio ovaj čin: “U ovom trenutku našu dušu, kao što je naš jezik čuvao Vuk Karadžić, jedan njegov prezimenjak, sa Plavšićkom, novom Kosovkom djevojkom, sa Krajišnikom – čuvaju nas i našu dušu, jer su ove noći krenuli svetolazarevskim putem. Opredijelili su se kao i car Lazar za carstvo nebesko”. To je ona ista Biljana Plavšić koja je govorila: “Srba ima 12 miliona, neka ih šest miliona pogine. Opet će ona druga polovica uživati u plodovima rada i borbe”. Baš liči na kosovku devojku, pogotovo iz genocidnog profila.

Etničko čišćenje uz Božju pomoć
Crkva je, naravno, bila protiv Vens-Ovenovog plana, otuda ove tople Amfilohijeve reči o onima koji su želeli nastavak rata. Većina vladika je bila protiv bilo kakvog mirovnog plana, na primer onog koji je Kontakt grupa pripremila u julu 1994. godine. Tada je episkop Atanasije Jevtić došao na Skupštinu Republike Srpske i rekao da SPC ne pristaje na “desetkovanje srpskog naroda” i zato ne treba prihvatiti plan, a mitropolit Amfilohije je poslao telegram podrške. Sa episkopske konferencije SPC upućen je „Apel srpskom narodu i svetskoj javnosti” u kojem se poziva “sav srpski narod stane u odbranu vekovnih prava i sloboda” (među kojima posebno treba izdvojiti pravo na zatiranje Bošnjaka i rušenje džamija).

U “Apelu” se objašnjava zašto treba nastaviti sa ratom i ubijanjem: “Mi danas ne možemo pristati, niti možemo nametnute nam u Ženevi odluke o procentima i mapama prihvatiti, te da ostanemo bez svojih: Žitomislića na Neretvi ili Saborne crkve u Mostaru ili crkve Sopotnice na Drini, Manastira Krke ili Krupe u Dalmaciji, Ozrena i Vozuće u Bosni, Prebilovaca u Hercegovini ili Jasenovca u Slavoniji”. Ili, što bi se danas reklo: Ne damo svetinje!

Poziv duhovnika nije imao većeg odjeka u vaskolikom srpstvu, što je iznerviralo Amfilohija koji se u avgustu okomio na srpske turiste koji se baškare na plažama i banjaju po banjama, pa primorje i banje “odjekuju od našeg lakoumlja i bezumnih naših zabava". Nedostojnim Srbima kojima je više stalo do letovanja nego do ujedinjenja svih srpskih zemalja, Amfilohije je poručio da "narod i Skupština Republike Srpske danas čuvaju i obraz i dušu srpskoga naroda pravoslavnog”, da se danas u BiH “bije bitka za slobodu zlatnu i obraz časni čitavog Pravoslavlja, za pravdu i dušu čitavog svijeta, za svetinju bogolikog ljudskog dostojanstva”, te je zamolio Boga da braći u BiH pruži “svaku pomoć u dobru i snagu da odole pritiscima svijeta, koji je naš Gospod Isus Hristos već pobijedio”.

Džamije su u to vreme uglavnom bile srušene, pa pretpostavljam da mitropolit nije mislio na Božju pomoć u dinamitu i eksplozivu. Poređenje sa Hristom je sasvim logično, pošto je opštepoznato da je Sin Božji stajao na čelu vojske koja je zatirala čitave narode, ubijala žene i decu, te da je s gnušanjem odbijao sve mirovne planove koji su dolazili od predstavnika Rimskog carstva. Teško je zamisliti nešto bogohulnije od Amfilohijevog pozivanja na Hrista zarad odbrane genocidnog projekta. Doduše, lako je mitropolitu da priziva Hristov primer kad u njega ne veruje, njemu je bogohuljenje jedini način da nešto kaže o Bogu.

Ljudi kojima ništa nije sveto
Moglo bi se ovako navoditi do sutra, tih ratnih godina crkveni velikodostojnici su otvoreno, bez ikakve zadrške, podržavali masovne ubice koje su stajale na čelu udruženog zločinačkog poduhvata, nudeći im duhovno okrepljenje za najstrašnije ratne zločine. Prisetimo se samo još Vasilija Kačavende i njegovog pozdravnog govora Ratku Mladiću prilikom ulaska u Srebrenicu, u kom je praktično blagoslovio genocid koji je potom usledio: “Krv vapije za osvetom. Sveteći se, srpski narod rušio je najmoćnije srpske imperije. I, evo, dočekujemo radosne dane, polako se približavajući onom trenutku kada će se ponovo poslije Kosovske bitke ujediniti i vaspostaviti srpska država”.

Kasnije je Kačavenda služio liturgiju u crkvi i održao propoved u kojoj je rekao da je “čudo božje” što su “hrabri srpski borci” oslobodili “srpsku zemlju okupiranu od Osmanlija, da tamo gdje je časni krst sijao postavili su ruglo od polumjeseca”. Nešto slično je istog dana govorio i Ratko Mladić: „Evo nas 11. jula u srpskoj Srebrenici, uoči još jednog verskoga praznika srpskoga poklanjamo srpskome narodu ovaj grad. I napokon, došao je trenutak da se posle bune protiv dahija Turcima osvetimo na ovom prostoru.“ Reklo bi se da su Kačavenda i Mladić jedna koljačka duša, a dva tela. Svako na svom zadatku: general je tu da strelja, a vladika da pruži duhovnu podršku za genocid.

Posle svih počinjenih strahota, posle genocida u Srebrenici, posle najstravičnijih zločina koji se mogu zamisliti – vrh SPC nije promenio odnos prema zločincima. Haški optuženici su pre odlaska na suđenje redovno svraćali kod patrijarha Pavla, na patriotsko-duhovne konsultacije, a mitropolit Amfilohije je nudio utočište Radovanu Karadžiću, govorio kako njega i Mladića “čuva u svojim njedrima”, odlikovao Vojislava Šešelja za borbu protiv Haškog tribunala… A danas isti mitropolit, koji i dalje stoji na istim pozicijama, brani svetinje u ime iste ideologije koja je svetinje uništavala. Amfilohijeva duhovna čeda rušila su tuđe svetinje i poništila svetinju ljudskog života. Mitropolitu to nije smetalo, već je miniranje džamija i masovna ubijanja civila unapredio u borbu za “svetinju bogolikog ljudskog dostojanstva”. Zato je njegova današnja borba za odbranu svetinja puki privid. Ne mogu se za svetinje boriti oni kojima ništa nije sveto: ni Bog, ni njegova tvorevina, ni čudo života, ni čovek kao ikona Božja, niti bilo šta drugo na ovom ili na onom svetu.

Stavovi izraženi u ovom tekstu autorovi su i ne odražavaju nužno uredničku politiku Al Jazeere.

Izvor: Al Jazeera

[¤ jelena ¤]

Razumniji od naših ljekara koji organizuju masovno okupljanje u borbi protiv virusa...

[zilog]

Razumniji od naših ljekara koji organizuju masovno okupljanje u borbi protiv virusa...

Opet trolanje i offtopicenje kada se ostane bez argumenata...

[¤ jelena ¤]

Opet gubiš bitku sa onim koga smatraš provokatorom jer ispoljavaš očitu nesposobnost da ga ignorišeš...

Priča o razumnom djelovanju crkve u Crnoj Gori u vrijeme epidemije - a znamo svi šta se mjesecima dešavalo prije - i poređenje po suprotnosti sa sarajevskim ljekarima...nakon toga slika postavljena ispod komentara, sa tekstom koji jasno ukazuje da je autor iz Crne Gore i učestvuje u medijskoj kampanji #ostanidoma - ne može nikako biti oftopik, a ni bezvezno trolanje na temi o dešavanjima u Crnoj Gori.

Sa druge strane, tvoji komentari jesu oftopik, barem ovaj posljednji... oftopik i ad hominem...2 in 1.

Ja te neću prijaviti moderaciji, jer meni ne smetaš, ali se nadam da će prije tebe poslati u ''karantin'' u Banovićima,

nego ponovo zaključati temu.


Tekst o mjerama zaštite od Korona virusa u Crnoj Gori, što nije loše pročitati pa primijeniti u praksi i kod nas...

https://www.portalanalitika.me/clanak/u ... e-distance

[¤ jelena ¤]

[SmokingMan]

Velikosrpski vitezovi: Malo rušimo džamije, malo branimo svetinje
Radila je Vojska Republike Srpske udarnički, prekovremeno, postavljali su eksploziv, minirali sakralne objekte, dizali ih u vazduh...

Piše:
Tomislav Marković

U BiH srušeno 534, na Kosovu 255 džamijaReuters
Odbrana svetinja u Crnoj Gori ne posustaje već mesecima, na radost patrijarha, mitropolita, episkopa i ostalih jereja Srpske pravoslavne crkve. Pod komandom mitropolita Amfilohija litije se redovno održavaju, pravoslavno sveštenstvo ne zazire čak ni od korone, ništa ih ne može zaustaviti u odbrani onoga što im je najsvetije. Koliko su jereji srčani u borbi za svetinje, neupućeni posmatrač sa strane bi pomislio da je neka varvarska vojska upala na teritoriju Crne Gore i krenula da postavlja dinamit u pravoslavne hramove ne bi li ih sravnila sa zemljom. Kad mitropolit Amfilohije kaže da mogu i da ga ubiju, da će mu biti čast i radost da postrada braneći svetinje, fiktivni posmatrač bi teško mogao da pomisli da je kamen spoticanja tek neki zakon koji treba da utvrdi šta je u čijem vlasništvu.

Nema boljeg trenutka za malo podsećanje na to kako su tokom rata u BiH srpske snage uspešno branile svetinje - od postojanja. Toliko im je dobro išla odbrana svetinja tih olovnih godina da su uspeli da sruše čak 534 džamije u rekordnom roku. Samo u Banjaluci su za tri meseca uništili skoro sve džamije, među njima i Ferhadiju, Arnaudiju i Ferhat-pašinu džamiju koje su sagrađene u XVI veku i nalazile su se na listi spomenika svetske baštine pri UNESCO-u. Srušene su i Atik-džamija u Bijeljini, Hamza-begova džamija u Sanskom Mostu, Aladža džamija u Foči, sve tri takođe iz XVI veka. U Bosanskoj Gradiški je u jednom jedinom danu, 28. marta 1993. godine, porušeno pet džamija: Azizija, Čikulska, Dubravačka II, Haluška i Jusufagina džamija. I tako je bilo u svakom bosanskom mestu gde bi upale Mladićeve junačine.

Sistematsko uništavanje bošnjačke kulture
Radila je Vojska Republike Srpske udarnički, prekovremeno, postavljali su eksploziv, minirali sakralne objekte, dizali ih u vazduh, a potom su ostatke odvozili van gradova, uglavnom na deponije, kako ne bi ostalo ni traga od islamske kulturne i verske baštine. Uništavanje islamskih verskih objekata nije bilo ni stihijsko ni slučajno, već je sprovođeno sistematski, kao deo genocidne prakse koja je imala za cilj zatiranje Bošnjaka i njihove kulture. Genocid, etnička čišćenja, proterivanje nesrpskog stanovništva, spaljivanje kuća, otimanje materijalne imovine, masovna silovanja, rušenje džamija i drugih sakralnih objekata – to su sve delovi jednog istog projekta, stvaranja etnički čiste srpske teritorije. Bosanski recept primenjen je i na Kosovu, gde je od marta do juna 1999. godine srušeno 255 džamija. Malo proteruješ Albance, malo ih ubijaš i trpaš u hladnjače i masovne grobnice, malo im rušiš sakralne objekte – tako je izgledalo sveto trojstvo srpskih vojnih i policijskih snaga. Kulturocid je integralni deo udruženog zločinačkog poduhvata, njegova – da se poslužim izrazom koji je drag mitropolitu Amfilohiju – „kičmena moždina“.

Kakve to veze ima sa Srpskom pravoslavnom crkvom? Velike i sudbinske. Velikodostojnici Srpske pravoslavne crkve podržavali su svim srcem i svom dušom ratno rukovodstvo Republike Srpske pod čijom su komandom rušene džamije. Za njih su Pale postale novi Jerusalim, a Radovan Karadžić, Momčilo Krajišnik, Biljana Plavšić, Ratko Mladić i ostali zločinci – hrišćanski vitezovi u svetom ratu za krst časni i slobodu od mrskog prisustva sakralnih objekata druge vere i onih koji se u njima klanjaju Bogu.

Vezu između SPC i paljanske družine jezgrovito je opisao Milorad Tomanić u studiji „Srpska crkva u ratu i ratovi u njoj“: “Poznato je da su velikodostojnici Srpske pravoslavne crkve, poput nekakvih supervizora, bili prisutni na skoro svim zasedanjima Skupštine Republike Srpske. Episkopi SPC, ali i političari i generali iz rukovodstva bosanskih Srba, isticali su izuzetno dobru međusobnu saradnju. Krajem aprila 1993. godine, mitropolit dabrobosanski Nikolaj Mrđa dao je intervju u kojem je izjavio da general Mladić prihvata sve njegove predloge. Predsednik Republike Srpske dr Radovan Karadžić, početkom 1994. ocenio je odnose između Crkve i države kao izvanredne. ‘Naše sveštenstvo je prisutno u svim našim razmišljanjima i odlukama, a glas Crkve se sluša kao glas najvišeg autoriteta’, rekao je Radovan Karadžić."

Ujedinjenje srpskih zemalja s blagoslovom SPC
Reklo bi da se su Mladićeve i Karadžićeve ubilačke horde imale crkveni blagoslov za svoja bogougodna nedela. Nije slučajno Srpska demokratska stranka izašla na izbore uz duhovnu podršku SPC. Ta podrška je bila sasvim logična, budući da je SDS u svoj program kao jedan od ciljeva stavila i “reanimiranje sveštenstva koje je bilo uklonjeno iz političkog života”. Reanimacija je uspela u potpunosti, mrtvac je oživeo i vratio se u obliku zombija, gladan ljudskog mesa i žedan ljudske krvi. Ratne zločince i crkvene poglavare spojio je zajednički cilj – ujedinjenje srpskih zemalja. O tome je mitropolit Amfilohije govorio za “Dugu” još u aprilu 1992. godine: „Kičmena moždina tih Ujedinjenih zemalja već se zna i ona se - i pored svih tegoba - ponovo oblikuje, a to je Srbija i Crna Gora. Zatim tu spada istočna Hercegovina, jedan dobar dio Bosanske Krajine, Srpska Krajina... Konture tih srpskih zemalja već su se nazrele tako jasno u svim ovim zbivanjima i samo je velika nesreća što na vapaj i krik Srpske Krajine nije uslišeno u pravom trenutku”.

Amfilohije nije bio usamljeni glas u crkvi, već je stajao na zvaničnoj liniji SPC. Recimo, u saopštenju Sabora SPC iz januara iste godine kaže se sledeće: “Srpski narod je već pola veka politički razdrobljen i izdeljen neprirodnim granicama koje rasecaju njegov živi organizam... Njih je isplanirala komunistička Internacionala, ostvarila neofašistička i ustaška okupacija, a utvrdila i produžila - protiv volje srpskog naroda - Titova komunistička diktatura preko svog izrazito antisrpskog AVNOJ-a ... Zbog toga, ni Srpska pravoslavna crkva, ni srpski narod nikada nisu priznali veštačke i nelegitimne 'avnojevske' unutrašnje granice”.

Zvanični stav SPC je bio jasan: ne priznajemo AVNOJ-evske granice i podržavamo političare i ratnike koji će ostvariti san o rušenju tih međa i ujedinjenju srpskog naroda u jednu oveću Srbiju. U početku su crkveni glavari verovali da je Slobodan Milošević mesija koji će ostvariti njihov san, ali su se brzo razočarali u srpskog vožda i priklonili se paljanskom krilu ubilačkog projekta. Toliko su episkopi bili oduševljeni ratnim zločincima da su im besede o zlikovcima više ličile na žitija svetaca, nego na govore o ovozemaljskim grešnim ljudima.

Kad je početkom 1993. godine rukovodstvo Republike Srpske odbilo Vens-Ovenov plan za okončanje rata u Bosni, Amfilohije je oduševljeno pozdravio ovaj čin: “U ovom trenutku našu dušu, kao što je naš jezik čuvao Vuk Karadžić, jedan njegov prezimenjak, sa Plavšićkom, novom Kosovkom djevojkom, sa Krajišnikom – čuvaju nas i našu dušu, jer su ove noći krenuli svetolazarevskim putem. Opredijelili su se kao i car Lazar za carstvo nebesko”. To je ona ista Biljana Plavšić koja je govorila: “Srba ima 12 miliona, neka ih šest miliona pogine. Opet će ona druga polovica uživati u plodovima rada i borbe”. Baš liči na kosovku devojku, pogotovo iz genocidnog profila.

Etničko čišćenje uz Božju pomoć
Crkva je, naravno, bila protiv Vens-Ovenovog plana, otuda ove tople Amfilohijeve reči o onima koji su želeli nastavak rata. Većina vladika je bila protiv bilo kakvog mirovnog plana, na primer onog koji je Kontakt grupa pripremila u julu 1994. godine. Tada je episkop Atanasije Jevtić došao na Skupštinu Republike Srpske i rekao da SPC ne pristaje na “desetkovanje srpskog naroda” i zato ne treba prihvatiti plan, a mitropolit Amfilohije je poslao telegram podrške. Sa episkopske konferencije SPC upućen je „Apel srpskom narodu i svetskoj javnosti” u kojem se poziva “sav srpski narod stane u odbranu vekovnih prava i sloboda” (među kojima posebno treba izdvojiti pravo na zatiranje Bošnjaka i rušenje džamija).

U “Apelu” se objašnjava zašto treba nastaviti sa ratom i ubijanjem: “Mi danas ne možemo pristati, niti možemo nametnute nam u Ženevi odluke o procentima i mapama prihvatiti, te da ostanemo bez svojih: Žitomislića na Neretvi ili Saborne crkve u Mostaru ili crkve Sopotnice na Drini, Manastira Krke ili Krupe u Dalmaciji, Ozrena i Vozuće u Bosni, Prebilovaca u Hercegovini ili Jasenovca u Slavoniji”. Ili, što bi se danas reklo: Ne damo svetinje!

Poziv duhovnika nije imao većeg odjeka u vaskolikom srpstvu, što je iznerviralo Amfilohija koji se u avgustu okomio na srpske turiste koji se baškare na plažama i banjaju po banjama, pa primorje i banje “odjekuju od našeg lakoumlja i bezumnih naših zabava". Nedostojnim Srbima kojima je više stalo do letovanja nego do ujedinjenja svih srpskih zemalja, Amfilohije je poručio da "narod i Skupština Republike Srpske danas čuvaju i obraz i dušu srpskoga naroda pravoslavnog”, da se danas u BiH “bije bitka za slobodu zlatnu i obraz časni čitavog Pravoslavlja, za pravdu i dušu čitavog svijeta, za svetinju bogolikog ljudskog dostojanstva”, te je zamolio Boga da braći u BiH pruži “svaku pomoć u dobru i snagu da odole pritiscima svijeta, koji je naš Gospod Isus Hristos već pobijedio”.

Džamije su u to vreme uglavnom bile srušene, pa pretpostavljam da mitropolit nije mislio na Božju pomoć u dinamitu i eksplozivu. Poređenje sa Hristom je sasvim logično, pošto je opštepoznato da je Sin Božji stajao na čelu vojske koja je zatirala čitave narode, ubijala žene i decu, te da je s gnušanjem odbijao sve mirovne planove koji su dolazili od predstavnika Rimskog carstva. Teško je zamisliti nešto bogohulnije od Amfilohijevog pozivanja na Hrista zarad odbrane genocidnog projekta. Doduše, lako je mitropolitu da priziva Hristov primer kad u njega ne veruje, njemu je bogohuljenje jedini način da nešto kaže o Bogu.

Ljudi kojima ništa nije sveto
Moglo bi se ovako navoditi do sutra, tih ratnih godina crkveni velikodostojnici su otvoreno, bez ikakve zadrške, podržavali masovne ubice koje su stajale na čelu udruženog zločinačkog poduhvata, nudeći im duhovno okrepljenje za najstrašnije ratne zločine. Prisetimo se samo još Vasilija Kačavende i njegovog pozdravnog govora Ratku Mladiću prilikom ulaska u Srebrenicu, u kom je praktično blagoslovio genocid koji je potom usledio: “Krv vapije za osvetom. Sveteći se, srpski narod rušio je najmoćnije srpske imperije. I, evo, dočekujemo radosne dane, polako se približavajući onom trenutku kada će se ponovo poslije Kosovske bitke ujediniti i vaspostaviti srpska država”.

Kasnije je Kačavenda služio liturgiju u crkvi i održao propoved u kojoj je rekao da je “čudo božje” što su “hrabri srpski borci” oslobodili “srpsku zemlju okupiranu od Osmanlija, da tamo gdje je časni krst sijao postavili su ruglo od polumjeseca”. Nešto slično je istog dana govorio i Ratko Mladić: „Evo nas 11. jula u srpskoj Srebrenici, uoči još jednog verskoga praznika srpskoga poklanjamo srpskome narodu ovaj grad. I napokon, došao je trenutak da se posle bune protiv dahija Turcima osvetimo na ovom prostoru.“ Reklo bi se da su Kačavenda i Mladić jedna koljačka duša, a dva tela. Svako na svom zadatku: general je tu da strelja, a vladika da pruži duhovnu podršku za genocid.

Posle svih počinjenih strahota, posle genocida u Srebrenici, posle najstravičnijih zločina koji se mogu zamisliti – vrh SPC nije promenio odnos prema zločincima. Haški optuženici su pre odlaska na suđenje redovno svraćali kod patrijarha Pavla, na patriotsko-duhovne konsultacije, a mitropolit Amfilohije je nudio utočište Radovanu Karadžiću, govorio kako njega i Mladića “čuva u svojim njedrima”, odlikovao Vojislava Šešelja za borbu protiv Haškog tribunala… A danas isti mitropolit, koji i dalje stoji na istim pozicijama, brani svetinje u ime iste ideologije koja je svetinje uništavala. Amfilohijeva duhovna čeda rušila su tuđe svetinje i poništila svetinju ljudskog života. Mitropolitu to nije smetalo, već je miniranje džamija i masovna ubijanja civila unapredio u borbu za “svetinju bogolikog ljudskog dostojanstva”. Zato je njegova današnja borba za odbranu svetinja puki privid. Ne mogu se za svetinje boriti oni kojima ništa nije sveto: ni Bog, ni njegova tvorevina, ni čudo života, ni čovek kao ikona Božja, niti bilo šta drugo na ovom ili na onom svetu.

Stavovi izraženi u ovom tekstu autorovi su i ne odražavaju nužno uredničku politiku Al Jazeere.

Izvor: Al Jazeera

Na žalost, istorija nije na njihovoj strani, iako će je oni sigurno pisati omamljeni i zavedeni "uspjehom" zločina i zločinaca, što nikako ne nedostaje njihovoj korigovanoj stvarnosti. Četnici i "duhovne" im vođe im SPC su dobro zamjenili zlim i ono im je kao takvo izgledalo sasvim privatljivo, iako su drugi platili veliku cijenu zbog njihovih niskih poriva, i takozvanog dušanovog carstva, države svih srba pod jednim krovom. Dok je iole pravda na strani razuma, nikada je oni neće ugedati.

[zilog]

Ostaje da se vidi kakve ce posljedice imati gomilanje 25.000 zarazi podloznih organizama u cetvrtak 12.03.2020.

[Banksy]

Razumniji od naših ljekara koji organizuju masovno okupljanje u borbi protiv virusa...

Kakve veze imaju naši ljekari s velikosrpskim orgijanjem po Crnoj Gori?



tema, ako te zanima
viewtopic.php?f=74&t=157506&start=2600

[Medjedja]

Vidi iako je priroda ironicna

BOROV ČETNIK (Thaumatopoea pityocampa) je leptir iz familije Thaumatopoeidae (četnici, litijaši).
Šta me je motivisalo da pišem o njemu? Tokom našeg obilaska Grčke, na vrhovima grana borova, viđali smo bele paučinaste tvorevine. Bilo ih je mnogo, i to nas je odmah zainteresovalo da istražimo o kakvoj je štetočini reč. Naše malo istraživanje dovelo nas je do ovog insekta neobičnog imena, a zatim i jako zanimljivog saznanja – kako je borov četnik dobio narodno ime?


Ime je dobio po specifičnom ponašanju gusenica. One preko dana miruju u gnezdima, a tokom noći u potrazi za hranom napuštaju gnezdo, uvek postrojene u redove, poput čete vojnika. Ujutru se u istom poretku vraćaju u gnezdo.

Kao što i samo ime kaže, borov četnik je ozbiljna štetočina borova, a najviše preferira alepski bor (Pinus halepensis). Rasprostranjen je samo na području Mediterana i delom Submediterana. U našim krajevima je veoma čest na Kosovu i Metohiji, a severna granica mu je Peć.
Masovnije se javlja u nižim predelima 500-600 m.n.v. dok se na višim nadmorskim visinama nalaze samo pojedinačna stabla koja su posebno ugožena i mogu cela biti prekrivena gnezdima. Najviše stradaju čiste borove sastojine sa retkim sklopom i jako osvetljene.



Kad se ispile iz jaja, gusenice nastavljaju da žive familijarno u prljavobeličastim gnezdima koja gusto ispredaju od lepljivih čvrstih niti. U početnim gnezdima nalaze se gusenice iz jednog legla i sadrže 100-200 mladih gusenica, a u stalnim gnezdima se legla udružuju tako da u jednom gnezdu može biti i do 800 gusenica.

Gusenice su direktno štetne za čoveka. Telo gusenice prekriveno je dugim žarnim dlačicama koje kod ljudi izazivaju ozbiljne iritacije. Na koži se javljaju otekline i bolni svrab. Naročito je opasno ako dlačice dospeju na sluzokožu očiju, nosa i usta, posebno kod osoba sklonih alergijama.



Dlačice se vrlo lako kidaju sa tela gusenice a ima ih mnogo i u gnezdima u kojima gusenice žive. Vetar ih lako raznosi, te na taj način dospevaju do ljudi i izazivaju pomenute tegobe. Zato je jako opasno skidati gnezda sa grana. Ipak, kao jedna od mehaničkih mera suzbijanja, preporučuje se odsecanje i spaljivanje gnezda. Ali važno je da se to radi dok su gnezda mala i brojnost niska, jer tada nema veće opasnosti od žarnih dlačica.

Korišćena literatura (Mihajlović, Lj. 2008

[General War]

SPC, USTROJSTVO I DJELOVANJE: Ključevi u Beogradu

MCP poslije referendima o nezavisnosti nije dobila autonomiju u okviru SPC, niti je teritorija malene Crne Gore stavljena pod jednu crkvenu jurisdikciju umjesto sadašnjih četiri. Sve suštinske odluke i dalje donosi Sinod SPC-a i Sv. Arhijerejski sabor u Beogradu. Crnogorska vlast nije nikada inicirala razgovore sa SPC centralom u Beogradu, tražila stavljanje Crne Gore pod jednu jurisdikciju ili bilo kakvu autonomiju


Crkveni protesti u vidu molebana i litija zbog izglasanog Zakona o slobodi vjeroispovjesti će uskoro navršiti tri mjeseca bez vidljivih znakova opadanja. Kako vrijeme odmiče, sve manje se pominje sporni Zakon i pored sastanka ekspertskih timova Vlade i Crkve, a na zamahu dobijaju stare priče iz 90tih i međusobna optuživanja. Nedavna anketa je pokazala da je svega 20 posto % građana pročitalo sporni zakon donesen u Skupštini Crne Gore.

Za sada Mitropoliji i sestrinskim eparhijama u Crnoj Gori uspijeva održati nezavisan kurs u odnosu na opozicione političke partije ali i na vlast u Beogradu. Crkvene vlasti su uspjele simultano izvesti na ulice više ljudi nego bila koja politička partija ili državna služba još od „dešavanja naroda“ januara 1990. u organizaciji Miloševićeve Državne bezbednosti i Kontraobavještajne službe federalne vojske (zloglasni KOS).

Te službe su 1989. i 1990. na valu propagande o očuvanju Kosova i borbi protiv „albanske iredente“ instalirale marionetske režime na Kosovu, Vojvodini i Crnoj Gori i time došle do 4 glasa u osmočlanom Predsjedništvu Jugoslavije kojim su mogle blokirati federalne institucije i koristiti ih u svoje svrhe. Dovođenje Momira Bulatovića i Mila Đukanovića na vlast 1990. je pojačano“ i dovođenjem Amfilohija Radovića na čelo Mitropolije crnogorsko-primorske (MPC) uprkos tome što je dotadašnji mitropolit Danilo Dajković bio živ i radno sposoban. Granice Mitropolije su tada uglavnom pratile granice Socijalističke Republike Crne Gore.

Osim podrške tadašnjoj (i sadašnjoj) komunističkoj vlasti u borbi za srpstvo i Veliku Srbiju tokom prve polovine 90-tih, crkvena vlast oličena u Mitropolitu Amfilohiju je krenula u obnovu manastira, crkvi kao i jačanju monaštva i sveštenstva kojih je bilo svega dvadesetak u čitavoj republici prije dolaska novog mitropolita.

Istovremeno se sa građenjem velikosprskog identiteta i razgrađivanjem crnogorskog radilo i na reduciranju i rastakanju Mitropolije crnogorsko-primorske. Srpska pravoslavna crkva (SPC) je 1992. „obnovila drevnu Mileševsku eparhiju“ kojoj je pripala opština Pljevlja, do tada u sastavu Mitropolije dabro-bosanske iako je do decembra 1918. ta opština bila sastavni dio Mitropolije crnogorske. Sveti Arhijerejski Sabor SPC-a je 2001. „obnovio“ i Eparhiju budimljansko-nikšićku pa je Mitropolija na Cetinju ostala bez 10 opština u Crnoj Gori koji pokrivaju 52 posto državne teritorije: Nikšić, Plužine, Šavnik, Andrijevica, Berane, Bijelo Polje, Plav, Rožaje, Žabljak i Mojkovac. Time je MPC svedena na nekih 40 posto teritorije Crne Gore. Posljednja prepravka granica MPC je bilo „vraćanje“ Sutorine kod Herceg Novog Eparhiji zahumsko-hercegovačkoj. Sutorina je do 1947. bila drugi izlaz Bosne i Hercegovine na more. Tada je pripala Crnoj Gori u zamjenu za dio teritorije na sjeveru koji je Crna Gora ustupila BiH. Sutorina je nekoliko mjeseci bila kamen spoticanja graničnom sporazumu između Crne Gore i BiH. Određeni krugovi u Federaciji BiH i Republici Srpskoj (RS) su tražili „ispravku granice“ kako bi RS dobila izlaz na more.
https://www.monitor.co.me/spc-ustrojstv ... -beogradu/

[General War]

Ali...

Razumno je odustati od primjene spornih odredbi Zakona o slobodi vjeroispovijesti

Za početak, treba ponoviti da svako ima pravo na neometano uživanje svoje imovine, na osnovu Ustava Crne Gore i člana 1 Protokola 1 Evropske konvencije o ljudskim pravima.
porne odredbe Zakona o slobodi vjeroispovijesti ili uvjerenja i pravnom položaju vjerskih zajednica (“Zakon”), koje se tiču imovine, još nisu počele da se primenjuju, ali su namere vlasti iz brojnih zvaničnih izjava i onoga što je saopšteno Venecijanskoj komisiji (VK) već postale jasne. To pruža mogućnost za sagledavanje ovih odredbi i njihove buduće primene iz ugla prakse Evropskog suda za ljudska prava (u daljem tekstu “Sud”) u zaštiti prava na imovinu. Isti pristup mora imati i Ustavni sud kod ocene ustavnosti.

Za početak, treba ponoviti da svako ima pravo na neometano uživanje svoje imovine, na osnovu Ustava Crne Gore i člana 1 Protokola 1 Evropske konvencije o ljudskim pravima. Da bi država to pravo mogla da ograniči ili oduzme, ona mora da donese precizan zakon, zasnovan na utvrđenom javnom interesu, kojim obezbeđuje da ograničenje ili oduzimanje imovine bude srazmerno, tj. bez preteranog tereta za dotadašnjeg vlasnika. Ovo, po pravilu, znači, da se u slučaju legitimne i legalne eksproprijacije ili nacionalizacije obezbeđuje pravična naknada i da postoji pravičan sudski postupak u kome takva odluka može da se preispita. Ove uslove za ograničenje imovinskih prava u skladu sa Konvencijom u konkretnom slučaju možemo da testiramo u pet tačaka:

1) Čija je imovina?


Ako bi se SPC (njene eparhije u CG), obratila Sudu, razmatralo bi se da li je uopšte imala imovinu koja joj je oduzeta odlukama državnih organa na osnovu Zakona. Vlada bi rekla da nije, jer smatra da su nepokretnosti kojima SPC raspolaže bile u državnoj svojini do 1.12.1918, a naknadno u društvenoj svojini do 90-ih godina, kada su nezakonito upisane na SPC, pa kako se ne može smatrati da je imovina zakonito stečena, nije joj ni mogla biti oduzeta (Mišljenje VK, tač. 62, 64).

To da SPC nije vlasnik Vlada bi morala po Zakonu da dokaže u upravnom postupku koji bi se vodio pre promene upisa vlasnika imovine. Sporno je da li je crkvena imovina do 1.12.1918. bila u državnoj svojini (imajući u vidu Bogišićev Opšti imovinski zakonik koji je tada važio), sporno je da li je imovina zaista nezakonito upisana na SPC 90-ih godina, kao i koji će se dokazi o pravu svojine stranaka i kako ceniti u postupku. Sporno je da je Vlada u pravu kad kaže da SPC nema pravo na sticanje svojine održajem. Posebno je sporno to što o svim ovim složenim pravnim, istorijskim i činjeničnim zahtevima treba da odlučuju vladini upravni organi (Katastar i Ministarstvo finansija) u upravnom postupku, dok Upravni sud i Vrhovni sud samo proveravaju zakonitost njihovih odluka.

Evropski sud za ljudska prava je kao pretpostavku o postojanju “imovine” uvažavao izvod iz katastra nepokretnosti (Prokopovich, 2004 § 37), a smatrao je odlučujućim to što se osoba u određenom vremenskom periodu u pravnom prometu smatrala stvarnim vlasnikom (Bečvar and Bečvarova, 2004 § 131). Pridao je značaj i održaju kao načinu sticanja svojine manastira, uzimajući u obzir njihovu dugu istoriju (The Holy Monasteries, 1994). Na osnovu navedenog bi se mogao očekivati zaključak da se radilo o imovini SPC i oduzimanju te imovine od strane države, pa bi se krenulo u dalje ispitivanje opravdanosti tog postupka.

2) Da li postoji javni interes?


Zvaničnog obrazloženja o cilju donošenja spornih odredbi nije bilo u okviru Predloga zakona koji je dostavljen Skupštini, pa zato obrazloženje tražimo u izjavama zvaničnika. Potpredsednik Vlade i ministar pravde je objasnio da je cilj da se preispita pravna valjanost upisa verskih objekata SPC u katastar 90-ih godina. Venecijanskoj komisiji je rečeno da je cilj zaštita kulturne baštine. Predsednik države je konačno, objašnjavajući potrebu za donošenjem Zakona, saopštio da je Crnoj Gori potrebno da ima sopstvenu pravoslavnu crkvu da bi učvrstila nacionalni identitet i suprotstavila se mešanju iz Srbije. Izjave jasno upućuju na zaključak da je cilj Zakona da imovina kojom raspolaže SPC postane državna, kako bi država mogla da je da na korišćenje Crnogorskoj pravoslavnoj crkvi, i tako je promoviše. Ovakav cilj nije u skladu s Ustavom, prema kome je Crna Gora građanska država, u kojoj su verske zajednice odvojene od države i ravnopravne, i gde svi moraju da su jednaki pred zakonom. Nadležnost državnih organa nije da stvaraju verske zajednice, ni da neke od njih favorizuju, ni da im obezbeđuju imovinu, a posebno ne tako da drugoga liše prava svojine bez pravične naknade. Iako je Sud prilično tolerantan prema tome kako politička većina procenjuje javni interes, sporno je da li bi interes jačanja jedne verske zajednice na uštrb druge prihvatio kao legitiman, jer je diskriminacija zabranjena. Što se tiče zaštite kulturne baštine, taj cilj bi se posmatrao u svetlu Zakona o zaštiti kulturnih dobara, koji tu zaštitu već propisuje. Ovaj zakon dozvoljava i eksproprijaciju kulturne baštine u privatnoj svojini, ali opet, samo uz pravičnu naknadu.


3) Da li je oduzimanje imovine u skladu sa zakonom?

Na osnovu saopštenja iz Vlade da je cilj primene Zakona preispitivanje upisa SPC u katastar, može se očekivati nezakonita primena člana 62 Zakona, koji ne govori o tome da izvod iz katastra nije validan dokaz prava svojine. Taj član propisuje da bi kao državna svojina u katastar mogle da budu upisane samo one nepokretnosti za koje ne postoje dokazi o pravu svojine verskih zajednica. Prema pravnom poretku Crne Gore, izvod iz katastra je dokaz o pravu svojine, posebno kad istekne rok od tri godine od saznanja za upis, u kome zakonitost upisa može da se ispituje na osnovu Zakona o državnom premjeru i katastru. Ovaj rok je za državu odavno istekao, jer su njeni organi od 90-ih godina znali za te upise.

Ako bi se sada Zakon primenjivao kako Vlada očekuje, da se izvod iz katastra ne prihvata kao dokaz prava svojine i da se citirana odredba tumači kao da glasi “za koje ne postoje drugi dokazi o pravu svojine osim upisa u katastar”, onda bi to bilo protivno zahtevu da pravo na imovinu može da se ograniči samo u meri koju dopušta zakon. Ovo se može posmatrati i kao pitanje kvaliteta zakona, koji po evropskom standardu mora da spreči vlast da ga proizvoljno primenjuje, kao što namerava. Jedini način na koji bi se zakonitost upisa sada mogla zakonito ispitati je u krivičnom postupku zbog izvršenja krivičnog dela, npr. zloupotrebe službenog položaja, čija je posledica nezakonit upis u katastar nepokretnosti. Postavlja se pitanje zašto država ignoriše ovu legitimnu pravnu mogućnost.

4) Da li je oduzimanje imovine srazmerno?

Oduzimanje imovine je dozvoljeno samo ako je srazmerno, ako ne predstavlja preterani teret za onoga kome se oduzima. Ovo po pravilu znači da se mora obezbediti pravična naknada, kao što propisuju i Ustav Crne Gore u članu 58 i Zakon o eksproprijaciji. Međutim, Zakon ne propisuje nikakvu naknadu, jer Vlada smatra, kako je objašnjeno, da on i ne dovodi do oduzimanja imovine.

5) Da li je imovina oduzeta u pravičnom postupku?

Prema novom Zakonu, o pravu svojine verskih zajednica odlučuje se u upravnom postupku i upravnom sporu, nasuprot važećim procesnim zakonima po kojima je za imovinske sporove nadležan parnični sud. Vlada je netačno uveravala VK da novi postupak obezbeđuje isti nivo zaštite kao parnični postupak. Upravni postupak nije kontradiktoran postupak, kakav se zahteva (Hentrich, 1994 § 42, 49, 56), a ni upravni spor ne dostiže obećani nivo zaštite jer: a) se svodi na proveru zakonitosti upravnog akta kojim je već oduzeto pravo svojine; b) teret dokazivanja je prebačen na stranu kojoj je imovina oduzeta, za razliku od parnice, gde upravo onaj ko osporava pravo na nečiju imovinu to pred sudom treba i da dokaže, i c) uskraćuje se jedan nivo sudske zaštite. Tako je univerzalni procesni režim za zaštitu imovinskih prava u Crnoj Gori, samo za verske zajednice, tj. SPC koja jedina nema ugovor sa državom, promenjen tako da pogoduje državi koja namerava da postane vlasnik predmetne imovine. Čak i ako bi Upravni sud postupao u svemu kao parnični sud, jedna instanca u sudskoj zaštiti bi nedostajala, a teret dokazivanja ostao na štetu onoga kome je imovina oduzeta, što ukazuje na nedovoljno pravičan postupak u odnosu na postojeći pravni sistem.
Venecijanska komisija je uslovno dala zeleno svetlo Zakonu o slobodi vjeroispovjesti na osnovu uveravanja predstavnika Vlade da on zapravo ne odstupa od pravnog poretka Crne Gore, i da ne propisuje rešenja kojima se ad hoc regulišu pitanja imovine verskih zajednica. Međutim, u kontekstu drugih važećih zakona, koje VK nije analizirala, sporne zakonske odredbe daju drugačiju sliku.
Očigledno je da bi oduzimanje imovine na osnovu odredbi novog zakona teško prošlo test poštovanja garancija prava na mirno uživanje imovine Evropske konvencije o ljudskim pravima i Ustava Crne Gore. Bilo bi razumno već sada odustati od primene spornih zakonskih odredbi i otvorena pitanja regulisati u okviru važećeg pravnog poretka.

[Medjedja]

MILOV REŽIM JE GORI OD KORONAVIRUSA! Amfilohije razobličio diktatora: CRNU GORU JE POGODIO VIRUS "ZAKON O BEZAKONJU"!
Mitropolit crnogorsko-primorski Amfilohije najavio je sinoć da se litije nastavljaju preko interneta, jer se Crna Gora suočava sa virusom opakijim od korone


- To je virus "zakon o bezakonju" - rekao je Amfilohije koji je odgovarao uživo na pitanja preko Fejsbuka i Instagrama.

Iz MCP su saopštili da je gostovanje Mitropolita Amfilohija jedan vid internet litije „na kojoj ćemo se sabrati iz raznih krajeva, ali u istoj ljubavi i vjeri kao i svakog četvrtka i nedelje do sada“.

Mitropolit je na pitanje šta ako se ekspertski timovi Vlade i MCP ne dogovore u vezi sa Zakonom o slobodi vjeroispovijesti, a litije se ne održavaju i Vlada iskoristi priliku da primijeni Zakon, odgovorio da se nada da nijesu toliko bezumni.

- Samo nerazumni ljudi koji su podredili sudbinu Crne Gore svojim ličnim interesima, samo oni mogu da nastave ovo bezakonje. Vidi se i kod njih, kod jednog dijela njih, poslije ovih pregovora, da to kod njih isto sazrijeva, nažalost dio njih još insistira na Zakonu. Ali ovdje se nadamo da će nam pomoći ovi iz Evrope i Amerike - kazao je Amfilohije.

On je dodao da MCP ne traži da se cijeli Zakon povuče, već odredbe koje se odnose na crkvenu imovinu i na registraciju vjerskih zajednica.



Na pitanje kako država treba da se odnosi prema crkvi, Amfilohije je naveo primjer SAD.

- Ima Amerika more svojih mana, ali poštuje ljudska prava, a pravo na veroispovijesti je jedno od osnovnih ljudskih prava - naveo je Amfilohije.

(VIDEO) ČAST MI JE DA VAS SVE PORODIM! Milov raspop šampion u lupetanju, MIRAŠ VIŠE NE ZNA ŠTA PRIČA!
On je dodao da MCP nema šta da se obraća Ustavnom sudu, koji je ukinuo majkama sa troje i više djece stečeno pravo. Smatra i da taj zakon treba obnoviti i vratiti majkama naknade.

Komentarišući optužbe na svoj račun, mitropolit je upitao kako on može biti protiv Crne Gore i Crnogoraca kad su svi njegovi preci ugradili sebe u Crnu Goru.

Odgovarajući na optužbe zbog neplaćenih poreza, Amfilohije je rekao da je i ona bivša država imala sporazum sa crkvom da plaća 50 odsto dažbina za sveštenika, a „ovi sada su i to ukinuli“.

- Naše crkvene opštine nijesu imale mogućnosti da uplaćuju dažbine sveštenicima - kazao je Amfilohije.

On tvrdi da prihodi Mitropolije, posebno iz Ostroga, ostaju u Crnoj Gori i da Ostrog, „za kojeg kažu da ima milione, ima svoje završne račune i svaki dinar ide ili za potrebe manastira ili poklonika“.


- Sve ide za narod i obnovu svetinja. Ne ide u druge države, već se iz drugih država sliva novac preko priloga. Sad mi je jedan Rus dao 2.000 evra. Pola sam toga već dao sirotinji - kazao je mitropolit.

Pratite nas na društvenim mrežama

[spreca]

MILOV REŽIM JE GORI OD KORONAVIRUSA! Amfilohije razobličio diktatora: CRNU GORU JE POGODIO VIRUS "ZAKON O BEZAKONJU"!
Mitropolit crnogorsko-primorski Amfilohije najavio je sinoć da se litije nastavljaju preko interneta, jer se Crna Gora suočava sa virusom opakijim od korone


- To je virus "zakon o bezakonju" - rekao je Amfilohije koji je odgovarao uživo na pitanja preko Fejsbuka i Instagrama.

Iz MCP su saopštili da je gostovanje Mitropolita Amfilohija jedan vid internet litije „na kojoj ćemo se sabrati iz raznih krajeva, ali u istoj ljubavi i vjeri kao i svakog četvrtka i nedelje do sada“.

Mitropolit je na pitanje šta ako se ekspertski timovi Vlade i MCP ne dogovore u vezi sa Zakonom o slobodi vjeroispovijesti, a litije se ne održavaju i Vlada iskoristi priliku da primijeni Zakon, odgovorio da se nada da nijesu toliko bezumni.

- Samo nerazumni ljudi koji su podredili sudbinu Crne Gore svojim ličnim interesima, samo oni mogu da nastave ovo bezakonje. Vidi se i kod njih, kod jednog dijela njih, poslije ovih pregovora, da to kod njih isto sazrijeva, nažalost dio njih još insistira na Zakonu. Ali ovdje se nadamo da će nam pomoći ovi iz Evrope i Amerike - kazao je Amfilohije.

On je dodao da MCP ne traži da se cijeli Zakon povuče, već odredbe koje se odnose na crkvenu imovinu i na registraciju vjerskih zajednica.



Na pitanje kako država treba da se odnosi prema crkvi, Amfilohije je naveo primjer SAD.

- Ima Amerika more svojih mana, ali poštuje ljudska prava, a pravo na veroispovijesti je jedno od osnovnih ljudskih prava - naveo je Amfilohije.

(VIDEO) ČAST MI JE DA VAS SVE PORODIM! Milov raspop šampion u lupetanju, MIRAŠ VIŠE NE ZNA ŠTA PRIČA!
On je dodao da MCP nema šta da se obraća Ustavnom sudu, koji je ukinuo majkama sa troje i više djece stečeno pravo. Smatra i da taj zakon treba obnoviti i vratiti majkama naknade.

Komentarišući optužbe na svoj račun, mitropolit je upitao kako on može biti protiv Crne Gore i Crnogoraca kad su svi njegovi preci ugradili sebe u Crnu Goru.

Odgovarajući na optužbe zbog neplaćenih poreza, Amfilohije je rekao da je i ona bivša država imala sporazum sa crkvom da plaća 50 odsto dažbina za sveštenika, a „ovi sada su i to ukinuli“.

- Naše crkvene opštine nijesu imale mogućnosti da uplaćuju dažbine sveštenicima - kazao je Amfilohije.

On tvrdi da prihodi Mitropolije, posebno iz Ostroga, ostaju u Crnoj Gori i da Ostrog, „za kojeg kažu da ima milione, ima svoje završne račune i svaki dinar ide ili za potrebe manastira ili poklonika“.


- Sve ide za narod i obnovu svetinja. Ne ide u druge države, već se iz drugih država sliva novac preko priloga. Sad mi je jedan Rus dao 2.000 evra. Pola sam toga već dao sirotinji - kazao je mitropolit.

Pratite nas na društvenim mrežama

dao sirotinji nezna Mitropolit da nevalja lagati

[zavrzlama]

glavni posao spc zadnjih 200 godina je drzanje srpskog nroda u zombi stanju,ne bi li stvorili teritorijalno veliku pravoslavnu drzavu ....

...a ovi drugi su zlatni

ovi drugi u tvojoj Tuzli ne srusise pravoslavnu crkvu,dok ovi o kojim pisem srusise sve i jednu njih 600.

argument,cinjenica,istina....nastavi sa opravdavanjem jkreatora zla...

[Medjedja]

A evo i prvi u srbalja objasnio kako se to radi

https://youtu.be/HrcoDUPWGaI

[General War]

glavni posao spc zadnjih 200 godina je drzanje srpskog nroda u zombi stanju,ne bi li stvorili teritorijalno veliku pravoslavnu drzavu ....

...a ovi drugi su zlatni

ovi drugi u tvojoj Tuzli ne srusise pravoslavnu crkvu,dok ovi o kojim pisem srusise sve i jednu njih 600.

argument,cinjenica,istina....nastavi sa opravdavanjem jkreatora zla...

Ne pises ti o njima, ti sve u isti ceger uporno stavljas.

[spreca]

A evo i prvi u srbalja objasnio kako se to radi

https://youtu.be/HrcoDUPWGaI

[trocadero]

Lepe vesti!
Oh kako je to divno!

Na litiji slušali poziv na molitvu sa Husein-pašine džamije, Perović: Ovo je glas rođenog brata

Prisutni su odslušali molitvu, a onda se okupljenjima obratio rektor Cetinjske bogoslovije Gojko Perović



Govori i pjesme na jučerašnjoj litiji u Pljevljima su prestali kada se sa Husein-pašine džamije oglasio poziv na molitvu.

Prisutni su odslušali poziv na molitvu, a onda se okupljenjima obratio rektor Cetinjske bogoslovije Gojko Perović koji je kazao da se upravo čuo "glas rođenog brata".


"Ovaj glas koji ste sada upravo čuli, to je glas jednoga brata. A naš glas ovdje jeste glas drugoga brata. Rođenog brata. Kada ovo kažem ne preuveličavam. Prenosim ono biblijsko pamćenje. Od dva Avramova sina, Ismaila i Isaka, potiču dvije biblijske tradicije, dva ispovjedanja", istakao je Perović.

On je dodao da od Ismaila potiču Arapi, a preko njih Muhamedovi sljedbenici - muslimani, a od Isaka potiču judeo-hriščani.

"I te dvije povorke, ta dva rođena brata i njihovih duhovnih i fizičkih potomaka, stigle su i ovdje do Crne Gore, i do Pljevalja. Maloprije ste čuli glas Ismailov, a sada mi ovdje prenosimo glas Isakov. I eto, mi smo do danas, ostali dva brata. Dva brata koja se na različiti način mole i obraćaju Bogu. Onako, kako je govorio blazenopočivši patrijarh Pavle, da su ljudi, poput ptica u šumi, koje, svaka svojim glasom, različitim glasom, pjevaju svoju pjesmu Bogu. I mi ovdje danas, boreći se protiv ovoga zakona, protiv ove nepravde, borimo se i za naša vjerska prava, kao i za prava braće muslimana. Jer, ovaj zakon podjednako ugrožava i naša i njihova vjerska prava", poručio je Perović.

DŽASMIN INFO.BA

[zavrzlama]

...a ovi drugi su zlatni

ovi drugi u tvojoj Tuzli ne srusise pravoslavnu crkvu,dok ovi o kojim pisem srusise sve i jednu njih 600.

argument,cinjenica,istina....nastavi sa opravdavanjem jkreatora zla...

Ne pises ti o njima, ti sve u isti ceger uporno stavljas.

od kompletne spc,koliko je njih javno izrazilo zaljenje,osudilo rusenje sve i jedne bosjacke bohomolje...

navedi imena da vidimo koliko ce ih u taj ceger stati...

[LBVIEW]

Lepe vesti!
Oh kako je to divno!

Na litiji slušali poziv na molitvu sa Husein-pašine džamije, Perović: Ovo je glas rođenog brata

Prisutni su odslušali molitvu, a onda se okupljenjima obratio rektor Cetinjske bogoslovije Gojko Perović



Govori i pjesme na jučerašnjoj litiji u Pljevljima su prestali kada se sa Husein-pašine džamije oglasio poziv na molitvu.

Prisutni su odslušali poziv na molitvu, a onda se okupljenjima obratio rektor Cetinjske bogoslovije Gojko Perović koji je kazao da se upravo čuo "glas rođenog brata".


"Ovaj glas koji ste sada upravo čuli, to je glas jednoga brata. A naš glas ovdje jeste glas drugoga brata. Rođenog brata. Kada ovo kažem ne preuveličavam. Prenosim ono biblijsko pamćenje. Od dva Avramova sina, Ismaila i Isaka, potiču dvije biblijske tradicije, dva ispovjedanja", istakao je Perović.

On je dodao da od Ismaila potiču Arapi, a preko njih Muhamedovi sljedbenici - muslimani, a od Isaka potiču judeo-hriščani.

"I te dvije povorke, ta dva rođena brata i njihovih duhovnih i fizičkih potomaka, stigle su i ovdje do Crne Gore, i do Pljevalja. Maloprije ste čuli glas Ismailov, a sada mi ovdje prenosimo glas Isakov. I eto, mi smo do danas, ostali dva brata. Dva brata koja se na različiti način mole i obraćaju Bogu. Onako, kako je govorio blazenopočivši patrijarh Pavle, da su ljudi, poput ptica u šumi, koje, svaka svojim glasom, različitim glasom, pjevaju svoju pjesmu Bogu. I mi ovdje danas, boreći se protiv ovoga zakona, protiv ove nepravde, borimo se i za naša vjerska prava, kao i za prava braće muslimana. Jer, ovaj zakon podjednako ugrožava i naša i njihova vjerska prava", poručio je Perović.

DŽASMIN INFO.BA

Sacekaj malo dok se sef Amfilohije ne ogradi od ove izjave, ipak se tu radi o "laznim ljuduima, lazne vjere".

[zavrzlama]

ako litijasima nista ne uspije,hajd barem da zavadimo crnogorce i bosnjake.....

[General War]

ovi drugi u tvojoj Tuzli ne srusise pravoslavnu crkvu,dok ovi o kojim pisem srusise sve i jednu njih 600.

argument,cinjenica,istina....nastavi sa opravdavanjem jkreatora zla...

Ne pises ti o njima, ti sve u isti ceger uporno stavljas.

od kompletne spc,koliko je njih javno izrazilo zaljenje,osudilo rusenje sve i jedne bosjacke bohomolje...

navedi imena da vidimo koliko ce ih u taj ceger stati...

A koliko ih je javno kazalo da treba dzamije sruiti? Nisam vala nikog od sve trojice cuo...

[General War]

ako litijasima nista ne uspije,hajd barem da zavadimo crnogorce i bosnjake.....

..nema sanse, imas ti koji drzis bratsvo na visokom nivou.

[Medjedja]

SPC je odgovorna za zločine genocida i etničkog čišćenja, presudio je 1995. sud u ParizuVELJAČA 17, 2019MAXPORTAL

Srpska pravoslavna crkva izgubila je 1995. godine sudski spor u Parizu, nakon što je podnijela tužbu protiv listova Libération, Le Monde, Le Figaro zbog tekstova u kojima je optužena za podržavanje etničkog čišćenja i zločina genocida u Bosni i Hercegovini.



To je prvi i jedini slučaj u Europi, a vjerojatno i u svijetu, da je za jednu crkvenu instituciju službeno, u sudskom postupku praktično potvrđeno sudioništvo u najtežim djelima protiv čovječnosti i ljudskog dostojanstva.

Evo što o tomu piše Mirko Đorđević, vjerski analitičar iz Srbije:

“Zastanimo tu nad još jednom gorkom čašom: odveli su ga u spaljenu Foču, nazvali su je tada Srbinje, i raspisala se evropska štampa – posebno Le Mond, Figaro i Liberation u Parizu – da SPC u Bosni podržava etničko čišćenje. Navedeno je bilo i ime patrijarhovo, pa je SPC podnela tužbu u Parizu protiv tih listova. Mučno i tužno. Na suđenju u Parizu svedočili su mnogi, među njima istoričar Paul Garde i srpski vizantolog Ivan Đurić. Branio je SPC vladika Atanasije Jevtić i to tako ‘dobro’ da se suđenje završilo sudskom osudom SPC. Ne, kazao je sudija, fakta su fakta, a francuska se istina ne može ućutkati.”

(Mirko Đorđević, Kišobran patrijarha Pavla, Beograd, 2010.; str. 129.; dostupno na: stranica posjećena 10.2.2019.)

Kako piše i Đorđević, vještaci na suđenju bili su vodeći francuski slavist Paul Garde i povjesničar (bizantolog), književnik i sveučilišni profesor dr. Ivan Đurić (podrijetlom iz Kruševca u Srbiji).

Srpsku pravoslavnu crkvu branio je episkop zahumsko-hercegovački, Atanasije Jevtić, poznati velikosrpski fašist i ratni huškač i veliki obožavatelj Slobodana Miloševića, koji se i sam gorljivo zalagao za stvaranje “Velike Srbije”. Bio je i prvi rektor srpsko-pravoslavne “Duhovne akademije ‘Sveti Vasilije Ostroški'” u etnički očišćenoj Foči (koju su Srbi poslije okupacije nazvali “Srbinje”).

Nakon što je saslušao argumente “za” i “protiv” pariški sud donio je pravorijek, po kojemu utuženi listovi nisu krivi i nisu oklevetali SPC niti su u svojim tekstovima iznosili dezinformacije i neistine vezano za prikazivanje ratnih događaja u Bosni i Hercegovini i djelatnost srpske crkve i patrijarha Pavla.

Dakle, novinari su pisali istinu, a SPC je suodgovorna za masovna stradanja civilnog stanovništva, odnosno, za etničko čišćenje i genocid u Bosni i Hercegovini.

Naravno, u Srbiji i okupiranim područjima Hrvatske i BiH, ova je odluka francuskog suda dočekana s ogorčenjem (pogotovu stoga što se Francuzi tradicionalno shvaćaju kao prijatelji Srba), uz salve uvreda i prozivki, ne samo na račun suda koji je ovaj pravorijek donio, nego i na adresu francuskih državnika, medija i građana.

Kao i uvijek, velikosrpska propaganda nastojala je cijeli svijet uvjeriti kako su ustvari Srbi jedine žrtve rata i da se nad njima vrši “genocid” – i to su poput mantre ponavljali svi: od Miloševića, akademika, patrijarha Pavla i episkopa, do političara, diplomata, medija.



Podsjetimo ukratko u kojem se kontekstu sve to odigralo i što je prethodilo ovoj presudi.

Genocid i etničko čišćenje kao sredstvo za postizanje cilja

Prema službenom popisu stanovništva iz 1991. godine, u općini Foča Srba je bilo 18.315 (45,2%), no u sklopu osvajačkog rata i plana etničkog čišćenja, ovo je područje (koje se nalazi na krajnjem istoku BiH, na granici s Crnom Gorom i Srbijom) već u travnju 1992. godine izloženo brutalnim napadima “JNA” i srpskih snaga – uglavnom onih iz Srbije.

Dana 7. travnja 1992. godine, srpski je agresor napao područje Foče topništvom i zauzeo ga već 16/17. istog mjeseca. Tijekom ove operacije ubijeno je (ili “nestalo”) 2.704 osobe, uglavnom muslimana, gotovo cjelokupno ne-srpsko stanovništvo je protjerano, srušene su sve džamije, a izvršeni su i brojni masakri nad muslimanskim i hrvatskim civilnim stanovništvom, uz razaranje, palež, pljačku i silovanja. Treba napomenuti da u to vrijeme na području općine Foča, kao i u cijeloj istočnoj Bosni nije bilo nikakvih obrambenih oružanih formacija, tako da se radilo o čistoj agresiji na nezaštićeno stanovništvo.

Sportska hala “Partizan” pretvorena je u zatvor iz kojega se svake noći odvodilo žene i djevojčice u privatne kuće ili hotele i tamo su sustavno, mjesecima silovane. Nakon tih događaja u Foči, međunarodna zajednica shvaća da su i silovanja jedno od sredstava etničkog čišćenja. Žrtve su mučene, izgladnjivane, trpjele su fizičko nasilje i psihičko zlostavljanje i živjele u krajnje nehigijenskim, neljudskim uvjetima.

I ovdje se povijest ponovila.

Ne zaboravimo da su u Foči i cijelom Podrinju i tijekom Drugoga svjetskog rata četnici provodili planska i masovna klanja muslimana i Hrvata, pogotovu na području Foče, Goražda, Rogatice, Višegrada, Čajniče, Kalinovika s ciljem njihovog trajnog uklanjanja s ovih prostora. Prema najnovijim (još uvijek ne i cjelovitim) podacima, četnici su tijekom Drugoga svjetskog rata u BiH u operacijama etničkog čišćenja ubili preko 45.000 muslimana i Hrvata – ne štedeći niti žene, djecu i starce – srušili su na stotine katoličkih crkava i džamija, razorili, spalili i opljačkali preko 300 sela i manjih gradova, izvršili na tisuće silovanja i provodili nesmiljeni teror (mučenja i masovne egzekucije).

Pedeset godina poslije događa se nešto slično. Civili opet stradavaju od istog agresora i u istim područjima.

Nakon niza neuspjelih pokušaja zaustavljanja rata, Kontakt skupina (koju su činili predstavnici Britanije, Rusije, Njemačke, SAD-a i Francuske), početkom ljeta 1994. godine predložila je trima stranama u BiH mirovni sporazum kojim bi se izvršila teritorijalna podjela unutar BiH, tako da Srbima pripadne 49% područja, a muslimanima i Hrvatima preostalih 51%.

Plan su prihvatili Hrvati i muslimani – Bošnjaci, ali ne i Srbi.

Budući da je tada srpski agresor kontrolirao preko 70% područja ove države, taj je prijedlog glatko odbijen na zasjedanju “Narodne Skupštine” tzv. Republike Srpske 4. srpnja iste godine. Prihvaćanju ovog mirovnog rješenja i zaustavljanju rata, naročito se oštro protivila Srpska pravoslavna crkva. Na spomenutom zasjedanju Karadžićevog “parlamenta”, mitropolit crnogorsko-primorski Amfilohije Radović, vrlo je oštro istupio, govoreći kako je to “desetkovanje srpskog naroda” i “presuda na vješanje”.

Dana 5. srpnja 1994. godine (dan nakon što je prijedlog Kontakt skupine odbila “Narodna Skupština” tzv. Republike Srpske), Episkopska konferencija SPC uputila je svoj “Apel srpskom narodu i svetskoj javnosti” kojim poziva sve Srbe da ustanu u obranu “srpskih zemalja” i uz opetovane tvrdnje kako srpski narod ima legitimno pravo na svoju “Republiku Srpsku Krajinu” i “Republiku Srpsku”.

Episkop zahumsko-hercegovački, Atanasije Jevtić (isti onaj koji je branio SPC na sudu u Parizu) u kolovozu izjavljuje da taj i slični planovi nikad neće biti prihvaćeni ni po cijenu “bombardovanja”.

SPC i patrijarh agitiraju protiv mira i prestanka rata

Kako bi se stvar utvrdila i ne bi bilo iznenađenja, uskoro (u kolovozu 1994. godine), slijedi turneja patrijarha Pavla po “Republici Srpskoj” i oštro agitiranje protiv prihvaćanja plana Kontakt skupine i svakog drugog sličnog sporazuma. Naime, Srpska pravoslavna crkva je tada još uvijek zastupala čvrstu poziciju stvaranja “Velike Srbije” u koju bi ušla cijela BiH i tadašnji okupirani prostor Republike Hrvatske i svako odstupanje od tog cilja za nju je bila “izdaja nacionalnih interesa”.

Krstareći po etnički očišćenim područjima BiH, patrijarh Pavle drži “opela”, “parastose” i liturgije “srpskim žrtvama” i u svojim “besedama” iznova podsjeća na “genocid nad Srbima”, a u Foči (koja je u međuvremenu preimenovana u “Srbinje”) otvara “Duhovnu akademiju ‘Vasilije Ostroški'” u kojoj će SPC odgajati mlade bogoslove i pripremati ih za svećenički poziv. Patrijarh ne vidi rijeke krvi koje teku oko njega i ne sablažnjava se nad masovnim klanjima i zlom što su ga počinili i čine njegovi sunarodnjaci, niti progovara o tomu. Za njega taj dio bosansko-hercegovačke stvarnosti ne postoji.

Turneja kulminira posjetom Palama 14. kolovoza, gdje patrijarh blagosilja Radovana Karadžića i Ratka Mladića, lomi s njima pogaču i drži liturgiju. Prvak srpske crkve zaklinje ih da održe “jedinstvo sa Srbijom” i izglade političke nesporazume s Beogradom, te da ne prihvaćaju nikakve mirovne prijedloge, pa ni najnoviji, a naročito apelira na to da se “među braćom s jedne i druge strane Drine ne mogu postavljati granice”.

Mirovni plan Kontakt skupine odbijen dva tjedna poslije i na referendumu u “Republici Srpskoj” (28. kolovoza 1994. godine) s 96,66% glasova “protiv”.

Tužba sudu, gubitak parnice i nastavak puta u bespuće

Sve skupa, a pogotovu ono što čine patrijarh i njegova SPC, izaziva zgražanje u zapadnoj Europi – budući da su činjenice o tomu što se dogodilo u Foči dvije godine prije već bile dobro poznate – a mnogi listovi (pogotovu u Francuskoj) objavljuju tekstove u kojima se i srpska crkva proziva odgovornom za zločine genocida i etničkog čišćenja. U mnogim se tekstovima kao krivca navodi i poimence patrijarha Pavla.

Kako je već rečeno, SPC je podnijela tužbu i sud izgubila – ali iz toga nije naučila ništa, jer tvrdoglavo nastavlja istim putem ekstremizma, mržnje i isključivosti.

Danas nigdje na Internet mreži i u medijima nema podataka o ovoj crnoj mrlji na obrazu SPC. Velikosrpska klika vodi brigu o tomu da se sve ono što bi moglo smetati imidžu Srbije i Srba ukloni, a prošlost uskladi s njihovim bolesnim tvrdnjama o “pravednom ratu za opstanak srpstva i pravoslavlja”. Srpska pravoslavna crkva ostaje bastion velikosrpske naci-fašističke ideologije, jednako kao i Šešeljeva SRS i Vučićeva vlast.

I aktualni čelnik SPC patrijarh Irinej gazi stazama svoga prethodnika Pavla. Druguje s ratnim zločincem, četničkim vojvodom, fašistom i rasistom Vojislavom Šešeljem i javno se izjašnjava kao pristaša “Velike Srbije”, vrijeđa i optužuje susjede i pri tomu se bez ikakvih skrupula služi otrovnim lažima.

U Parohijskom domu u sklopu Hrama svetog Save, 2011. godine, Šešeljeva Srpska radikalna stranka i SPC skupa su upriličili promociju knjige “Ispovest haškog sužnja“, monstruma Milana Lukića koji je odgovoran za najmanje 140 ubijenih muslimana – Bošnjaka, među ostalim i za 119 spaljenih civila (žena, djece, muškaraca i staraca na dvije lokacije u Višegradu). Mada je i u samome Beogradu bilo zahtjeva da se SPC ogradi od ovog čina, ona to nikad nije učinila. Knjiga se i danas reklamira po tiskovinama i na Internetu, pa i na YOUTUBE-u (Vidi: https://www.youtube.com/watch?v=6IoxLwYiZdw).

Pod patronatom SPC slave se najveći zločinci kao nacionalni junaci, a neke od njih srpska crkva stavlja i u ikonostase manastira, među “Hristove vojnike” (primjerice, četničkog koljača i vođu iz Drugoga svjetskog rata, Dražu Mihailovića; vidi:

I iz te i takve “sestrinske crkve” koja slavi zločince i koljače, koja u svojim redovima ima svece – fašiste i koljače, kojoj je uzor moralna nakaza, fašist, antisemit i duhovni otac Dimitrija Ljotića, Nikolaj Velimirović, danas nam ponovno stižu otrovne strelice mržnje. Nas Hrvate se krivi za rat i prigovara nam se što ga naša Katolička crkva nije spriječila!? Oni koji su uzrokovali to zlo (preko 120.000 ubijenih, stotine tisuća invalida i traumatiziranih, deseci tisuća silovanih žena i djevojčica, milijuni protjeranih i raseljenih uz čitava područja koja su etnički očistili i srušena sela i gradove), prozivaju žrtvu agresije kao krivca!?

Ima li kraja toj bolesnoj velikosrpskoj perfidiji i gdje su granice njihove pokvarenosti!? I danas imaju iste ciljeve kao i prije 25-30 godina, ne odriču ih se i nastojat će ih ostvariti u budućnosti. To nam sami pokazuju svojim djelima. U Beogradu još uvijek stoluje “Vlada ‘Republike Srpske Krajine’ u egzilu”, čiji “ministri” i oni koji se okupljaju oko njih prednjače u ekstremizmu i fašizmu zagovarajući ponovno “oslobađanje Krajine” koja je (po njima) samo “privremeno okupirano područje”!? U njihovim medijima, govorima političara, crkvenih ljudi, intelektualaca, u izjavama običnih građana, “Krajina” se upravo tako shvaća – o njoj se govori i piše bez ikakvih ograda i navodnika, kao da je riječ o državi koju je netko oteo Srbima!

Patrijarh Irinej ne može preko usta prevaliti riječi “Hrvatska” i “Hrvati”, a glumi “hrišćanina”. Za njega i slične “hrišćane” mi kao narod ne postojimo, Hrvatska ne postoji, postoje samo “srpske pokrajine” (Dalmacija, Lika, Slavonija, Banija, Kordun).

Kontinuitet velikosrpske politike genocida i etničkog čišćenja na djelu je od početka XX stoljeća i njihove “Četničke akcije” u Makedoniji, zaključno s onim što se događalo 90-ih godina prošlog stoljeća i u svemu tomu jednu od glavnih uloga igra SPC!

Na drugoj strani, njezini predstavnici u “Mješovitoj komisiji” danas raspravljaju o kanonizaciji našega blaženika Alojzija Stepinca, a nisu u stanju barem prikriti mržnju koju osjećaju prema Hrvatskoj, hrvatskome narodu i njegovoj Crkvi!?

Mi Hrvati moramo shvatiti i prihvatiti neke činjenice kako nam se ne bi uvijek iznova ponavljale povijesne epizode nalik na one iz Drugoga svjetskog rata i 90-ih godina prošlog stoljeća.

Što se tiče Srpske pravoslavne crkve, ona će po svemu sudeći još dugo ostati na tragu velikosrpske ideologije i vjerno služiti svakom režimu koji bude pokušao ostvariti “Veliku Srbiju”. Sve dok njome vladaju nikolajevci i justinovci – dvije podjednako radikalne struje utemeljene na “svetosavlju”, nade za ozdravljenje i njezin povratak temeljima kršćanskog nauka nema.

“Svetosavlje” kao trajni kamen smutnje i nesporazuma

Radikalna klero-nacionalistička ideologija nazvana “svetosavlje” (nastala 30-ih godina prošlog stoljeća u krilu srpskog fašizma – s Nikolajem Velimirovićem i Dimitrijem Ljotićem kao vodećim ideolozima), glavni je duhovni pokretač svih zala koja se rađaju i izviru iz današnje Srpske pravoslavne crkve – to se mora reći otvoreno i bez kolebanja zato što je istina, a ne stoga što bi bilo tko želio omalovažiti ili vrijeđati ovu instituciju ili ne daj Bože srpski pravoslavni narod.

Srbijanski politolog Damjan Pavlica dobro detektira u čemu je srž nesporazuma između SPC i pravoslavlja, pa i kršćanstva u cjelini. Problem je u tomu što je srpska crkva svojim “bogom” proglasila Rastka Nemanjića – svetog Savu (ne bez razloga, taj “srpski bog” potječe upravo iz dinastije Nemanjića koju je Balkan upamtio po barbarskim osvajanjima susjednih zemalja u razdoblju od 12. do 14. stoljeća i krvavim progonima Bogumila – u kojima su sudjelovali i članovi dinastije, uključujući i samoga Rastka) i stvaranjem svoje posebne nacionalno-vjerske ideologije – “svetosavlja” sebe praktično izopćila iz kršćanskog kruga.

(Vidi: https://pescanik.net/razgovori-o-svetom-savi/)

Blizak u svojim razmišljanjima Pavlici je i profesor Mirko Đorđević koji upravo u “svetosavlju” vidi glavni kamen smutnje u odnosima s drugim religijama koje smatra vrlo štetnim i za samu SPC i Srbiju.

Za Srbe-svetosavce sveti Sava je entelehija (grčki: entelekhija), odnosno, savršenstvo (samoostvareni oblik bića, organizam koji postoji sam po sebi), dakle, ravan Bogu.

Nadalje, oni jedinu svrhu svoje vjere vide u jedinstvu crkve (religije), naroda i države (režima). Njihov “organski nacionalizam” (ili “nacionalizam svetog Save”) kao oblik etničkog nacionalizma prema kojemu srpska država svoj legitimitet izvodi iz prirodnog (organskog) produžetka zajedničke rase, u svojoj je srži čista rasistička teorija sasvim bliska Hitlerovom nacizmu – i to je jako dobro zapazio sam Nikolaj Velimirović (danas najveći duhovni autoritet SPC – kojega sa dva zapovjedna svetkovna dana u crkvenom kalendaru stavljaju čak ispred svetoga Save i njegovog oca Nemanje, rodonačelnika “svetorodne loze” Nemanjića i prvog srpskog sveca), podsjećajući da je sveti Sava 600 godina prije “velikog vođe nemačkog naroda” Srbima “utro” isti taj put (“nad-rase” i “izabranog naroda”) kojim moraju ići.

Etnofiletizam – hereza za koju je SPC čvrsto opredijeljena

SPC njeguje etnofiletizam (stavlja nacionalni interes iznad jedinstva vjere) koji je Carigradski sabor odbacio još 1872. godine kao herezu (krivovjerje), obvezujući sve pravoslavne crkve na poštivanje ove odluke i ne pada joj napamet bilo što mijenjati u svojim shvaćanjima, pogledima na svijet ili učenju. Nema nikakvoga povratka na izvorne temelje kršćanstva.

Ona se i danas grozi ekumenizma kao “najvećeg zla” (koje “rastače srpsko biće i smrtni je neprijatelj srpstva i pravoslavlja”), ima isti negativan stav prema “Latinima” i “latinštini” (odnosno prema svim narodima zapadno od Drine i sjeverno od Dunava koji spadaju u zapadno-kršćanski katolički civilizacijski krug), jednako se protivi Europi i njezinim pozitivnim vrijednostima (slobode, demokracije i pluralizma) kao i prije 200 ili 300 godina; jednom riječju, živi u dalekoj mitskoj prošlosti zatvorena u svoj nacionalni okvir, okovana dogmama i bez dodira s realnošću i stvarnim životom.

Nema sumnje da u srpskom narodu (pa i u samoj SPC) ima zdravog tkiva, pravih kršćanskih vjernika, moralnih i čestitih ljudi koji znaju razlučiti vjeru od ideologije i politiku od religije, ali oni se ne čuju, niti o bilo čemu odlučuju. Oni su po svemu svedeni na marginalce na koje se baca “anatema” ako samo zinu i kažu nešto što je izvan okvira svetosavske ideologije. Sveti arhijerejski sabor, Sveti arhijerejski sinod, patrijarh, episkopi i golema većina svećenstva i dalje čvrsto koračaju stazom Justina Popovića i Nikolaja Velimirovića.

I dok je tako, mi i oni bit ćemo dva svijeta koja se ne mogu razumjeti.

Jer, tu nije riječ o običnom. nego o suštinskom nesporazumu – između onih koji prihvaćaju univerzalna načela kršćanske vjere i drugih čija je namjera kršćanska načela podrediti svojoj naciji i njezinim interesima.

Ako vjera služi kao oruđe u ostvarivanju nacionalnih i državnih ciljeva ( i to metodama rata, genocida i etničkog čišćenja kao u ovom slučaju), ona može biti sve drugo ali nikako kršćanska.

Zlatko Pinter/ Foto:Tanjug