Tamo gdje zakon ne važi nema civilizacije

[Phia]

Tamo gdje zakon ne važi nema civilizacije

Andrej Nikolaidis


Bila jednom djevojka koja se zvala Marijana Mugoša. Bila je ona poput svakedruge djevojke - možda, ipak, hrabrija od drugih. Marijana nije mogla vidjeti nebo nad gradom, šume i more koje, čak i kada je savršeno mirno, možeš čuti i namirisati. Nije mogla vidjeti sebe u ogledalu, ali zbog toga nije bila tužna - pa ima i važnijih stvari, neće, valjda, čitav život provesti uljepšavajći svoj odraz?

Bila jednom djevojka koja se zvala Marijana Mugoša, koja je imala psa. Taj je pas bio zlatne boje i odazivao se na ime Xena . Bio je to pas kao i svaki drugi pas - možda, jedino, strpljiviji i privrženiji od drugih. Djevojka i pas živjeli su u gradu koji se zvao Podgorica. Ako ste nekada bili u tom gradu i prošetali njegovim visokim mostovima, gustim parkovima i uvijek uzavrelim ulicama, mogli ste sresti Marijanu i Xenu. Moguće da ih niste zapazili - ljudi danas uvijek nekamo žure, krećemo se od obaveze do obaveze, tražeći najbržu putanju od jedne do druge tačke, zaobilazeći sve ono što nas usporava i što se pred nas ispriječi - sve ono što jeste naš svijet i naš život. Zato nam životi liče na ravnu liniju koja se, uz pisak, pojavi na aparatu za održanje vitalnih funkcija onda kada preminemo.

Bila jednom djevojka koja se zvala Marijana Mugoša, koja je imala psa Xenu. Ona je svakoga dana išla na posao u zgradu Opštine Podgorica, koja se nalazi odmah do Crnogorskog narodnog pozorišta, blizu Njegoševog parka i velikog gradskog Trga. Tu, u blizini, nekada je bila i gradska biblioteka, koju su gradske vlasti premjestile tamo gdje je nekada bila kasarna vojske koja je vodila mnogo ratova i, kako to već sa vojskama biva, unesrećila mnogo ljudi. Bila jednom Opština Podgorica, koja je Marijani Mugoši i njenom zlatnom psu Xeni objavila rat. Neka ljudska bića držala su kako psima nije mjesto u zgradi Opštine. Njih je nervirala Xena, ili ih je, možda, nervirala Marijana, ko će znati - čudni su putevi mržnje.

Ta su se ljudska bića Vladaru Opštine požalila na Marijanu i njenog psa. Vladar je bio gord i moćan čovjek, a njegova je moć hranila njegovu gordost, dok je gordost hranila njegovu moć - tako je to u zemljama poput Crne Gore, u kojoj su bili i grad i Opština Podgorica, zemljama u kojima oni koji moć nemaju one koji moć imaju uvijek zamišljaju kao gorde, jer u moć onih koji nisu gordi oni ne vjeruju. Vladar se složio da psu u njegovoj zgradi, koja se nalazi u centru njegovog grada - nije mjesto. Jednoga su dana, kao toliko puta do tada, Marijana i Xena stigle do ulaznih vrata Opštine i veselo pozdravile portira, koji im je skrušeno rekao da ih ne smije pustiti da uđu. Takvu je naredbu dobio, a posao portira je da naredbe izvršava. Kada su čuli što se Marijani i Xeni desilo, mnogi su ljudi rekli:

ah, kako je to strašno! Pa nije li to sramota - takvo što učiniti nekome ko ne vidi nebo, šume i more? Neki su ljudi i mislili to što su govorili. Drugi su tako rekli, pa su sami sebi izgledali ljepši, kada bi se pogledali u ogledalu.

Bila jednom Opština Podgorica koja, rekli su mnogi mudri i učeni ljudi, nija smjela, nije imala prava Marijani i Xeni zabraniti ulazak u svoju zgradu. Mnogi mudri i učeni ljudi rekli su da zakon nalaže da oni koji ne mogu vidjeti nebo, šume i more, imaju pravo na posao, ili bilo kamo drugdje, ići sa svojim psima. Bio jednom grad Podgorica u kojem su živjeli Podgoričani. Ti su ljudi, Podgoričani, imali običaj da voze velika, snažna i crna kola, iz kojih su nadmeno posmatrali one koji nemaju velika, snažna i crna kola. Taj se grad, Podgorica, prilično razlikovao od drugih glavnih gradova u Evropi, u kojoj je bio. U drugim su glavnim gradovima vozači stajali na pješačkim prelazima da bi propustili one koji hodaju. U Podgorici su oni koji voze one koji hodaju smatrali nižom rasom, pa ih stoga, ako ih već nisu gazili svojim vozilima, nisu ni dozvoljavali da pre|u ulicu. U drugim evropskim glavnim gradovima, onima koji nisu mogli vidjeti, čuti ili hodati ukazivana je naročita pažnja. U Podgorici, oni koji su mogli iživljavali su se nad onima koji nisu mogli, onako kako se kitovi ubice iživljavaju nad fokama koje love u sjevernim morima, tako daleko, a po duhu tako blizu Podgorici.

Bilo jednom... sve je u ovoj priči “bilo”, jer tamo gdje zakon ne važi nema civilizacije, tamo nema ničeg osim ničeg, tek mo`da sjećanje na ono što je bilo, dok i to sjećanje ne nestane u džungli u kojoj, kako to već biva u džunglama, vladaju najjači i najbrutalniji. Bio jednom jedan sud, koji je naložio Opštini Podgorica da Marijani Mugoši i njenom psu, zlatnoj Xeni, omogući da se vrate na svoj posao. Ali ljudska bića u Opštini presudu su pročitala drugačije od drugih ljudi. Po njima, Marijani i Xeni presudom je omogućeno da pristupe poslu. Nakon čega će sa posla morati da - odstupe, ne zadržavajući se. Mnogi mudri i učeni ljudi rekli su da Opština Podgorica ne poštuje zakon. Mnogi mudri i učeni ljudi rekli su da ljudska bića iz Opštine cinično tumače i ruglu izvrgavaju zakon, te da je Marijana, sa svojim psom Xenom, žrtva cinizma moćnih. Bio jednom, mnogo prije Marijane, prije Xene, prije Podgorice, no ipak ne prije gordih i moćnih vladara, ljudske zlobe i mržnje, bio jednom jedan jezik, koji su nekada zvali grčki, jezik koji mi danas zovemo starogrčki. Jedna grčka,
jedna starogrčka riječ stoji u korijenu naše riječi cinik - pas.
Balkanska rapsodija

Dajte im da rade!

Marijani Mugoši i njenom psu-vodiču slijepih, labradorici Xeni prije više mjeseci zabranjen je ulazak u zgradu Opštine Podgorica, u kojoj je Marijana do tada
radila. To je učinjeno uprkos tome što zakoni države Crne Gore izričito nalažu da se slijepim i slabovidim licima omogući da se kreću i rade uz pomoć za to dresiranih pasa. Osnovni sud u Podgorici donio je prinudnu mjeru kojom je Opštini Podgorica naloženo da Marijani omogući da se, sa psom-vodičom, vrati na posao. Opština Podgorica ignoriše odluku suda. Do današnjeg dana, Marijani i Xeni nije dozvoljeno da se vrate na posao.

26. 2. 2009. SLOBODNA BOSNA 67

[Cober]

Šta reći na takve bijednike.. gledati sa prezirom, gnušati se, na svaki način prezrijeti i popljuvati takve neljude i gadove?

Sve to, ali i glasno se suprotstaviti, glasno i jasno dići svoj glas i nikada, nikada ne dozvoliti sebi kao pojedincu da pored takvih stvari prolazi ćutke i da ih prihvata okrečući glavu i pristajući da se izjednači sa društvom i kojem vlada takva bijeda, sramota i nečovječnost... Nikada ne biti čuteći dio toga!

I najduži put ima prvi korak!

[Phia]

Šta reći na takve bijednike.. gledati sa prezirom, gnušati se, na svaki način prezrijeti i popljuvati takve neljude i gadove?

Sve to, ali i glasno se suprotstaviti, glasno i jasno dići svoj glas i nikada, nikada ne dozvoliti sebi kao pojedincu da pored takvih stvari prolazi ćutke i da ih prihvata okrečući glavu i pristajući da se izjednači sa društvom i kojem vlada takva bijeda, sramota i nečovječnost... Nikada ne biti čuteći dio toga!

I najduži put ima prvi korak!

Ovaj slučaj nije nimalo daleko od "naših" kvazipravednika...

[opet ja]

sta drugo i ocekivati...mene vise nista ne iznenadjuje..balkan je balkan