Podrška i zaštita za nezavisnog novinara Lazara Manojlovića
Načelnik Općine Tuzla, Jasmin Imamović, izjavio je danas da pruža podršku i zaštitu nezavisnom novinaru i članu Halsinškog komiteta, Tuzlaku Lazaru Manojloviću koji danas živi i radi u Bijeljini. Istaknutom prosvjetnom radniku, borcu za ljudska prava i građansku hrabrost, javno, pred više od 200 ljudi prijetio je Vasilije Kačavenda, vladika zvorničko - tuzlanski, na sahrani Đurice Đurkovića, bivšeg tuzlanskog gimnazijskog profesora. Između ostalog Kačavenda mu je rekao da ako ne prestane da piše i govori o njemu da će izgubiti život.
Lazar Manojlovic
Načelnik Imamović smatra da prijetnju od strane čovjeka čije su slike sa haškim optuženicima za ratni zločin, Ratkom Mladićem i Radovanom Karadžićem, obišle svijet, treba shvatiti ozbiljno i da zato Lazaru Manojloviću treba pružiti i podršku i zaštitu.
U nastavku donosimo par tekstova Lazara Manojlovića koji jasno pokazuju zašto ga vladika mrzi i svjedoče o Manojlovićevoj građanskoj hrabrosti.
Mr Aleksandar Đuričić
odgovorni urednik Glorije
Bulevar kralja Aleksandra 70
11000 Beograd
(Vladika Vasilije Kačavenda - Versaj na srpski način, Glorija, 4. 01. 2006)
Poštovani Đuričiću
Vaš izvršni urednik Igor Karanov, autor fotoreportaže o V. Kačavendi, pogazio je osnovno novinarsko pravilo: pitaj i drugu stranu, kao i osnovne norme novinarskog kodeksa. Jer, parče neba na zemlji jeste raj Vase Kačavende, a na zemlji semberskoj. I najlošiji novinar bi postavio pitanje o porijeklu tog raja u vrijeme vjersko-zvjerskog bosansko-hercegovačkog pokolja u kojem je Kačavenda uzeo vidnu ulogu. Mnogi mladići, naivni i nevini, nisu više među živima zahvaljujući ratnim pokličima vladike koji je pobjegao iz Tuzle. Previše je zla vezano za ime zvorničko-tuzlanskog vladike koji stoluje u Bijeljini. U svom crnomantijaškom pohodu i neviđenoj pohlepi vladika nije birao sredstva da stigne do cilja, što Karanov glorifikuje kao osvedočenog estetu (sic). Evo nekih činjenica o osvedočenom esteti:
* Kačavenda 15. maja 1992. godine bježi iz Tuzle u Bijeljinu ostavljajući svoje vjernike same sebi prepuštene;
# odmah po dolasku u Bijeljinu, sa svojim crnomantijašima, počinje ratnohuškački pohod, govor mržnje, prijetnje svima koji ne prihvataju njegove skute, a svuda daje blagoslov politici zla psihopate Karadžića;
# popa Radomira Markovića iz Zagona, koji je ujedno i diplomirani pravnik, zbog odbijanja poslušnosti ražaluje i šalje trideset naoružanih ratnih razbojnika da ga izbace iz kuće. Tom prilikom ranjena je popadija i od dobijenih rana i umrla, a pop izbačen na ulicu i od Kačavende žigosan;
# odmah potom mještani pet sela dolaze u Bijeljinu sa svim mogućim vozilima i blokiraju grad tražeći od Karadžića da protjera Kačavendu. Ali, vrana vrani oči ne vadi. Umjesto protjerivanja, Radovan Karadžić, sa svom svojom bulumentom, dolazi istog dana na večeru kod vladike. Da se zna ko je bog na zemlji (1993);
# u svojoj pohlepi i nezasitosti vladika, u ime boga Marsa i boga Aresa, ruši deset muslimanskih kuća, uglednih domaćina u centru Bijeljine, i počinje gradnju manastira, crkve i svog groba. Zaboravlja pop Vaso na osnovnu hrišćansku i ljudsku maksimu da je oteto prokleto;
# deset godina kasnije, sudskom odlukom, za porušene kuće i dvorišta od razjarenog vladike, Skupština opštine Bijeljina mora vlasnicima da isplati dva miliona KM sa kamatom, a vladika ćuti;
# nije se vladika, u svojim monstruoznim pohodima, zaustavio samo na muslimanskim kućama i dvorištima. Na tom putu stvaranja parčeta neba na zemlji vladika će nasilno, iz njihove kuće, izbaciti dvojicu najuglednijih ljudi u Bijeljini, Dimitrija Čolakovića, profesora i bratanca Rodoljuba Čolakovića, i Boru Đurkovića, diplomiranog pravnika, najuglednijeg predsjednika opštine u posljednjih 50 godina. Obojica su pretrpela moždane udare. Prvi je još živ, sa posljedicama, a drugi je umro. U njihovu kuću vladika je uveo svoje crnomantijaše i osvajače;
# treće zlo, u stvaranju manastirskog kompleksa, vladika čini nasilnim useljenjem u zgradu Opštinskog komiteta Saveza komunista jer on mrzi komuniste kao teroriste (sic). U toj zgradi je današnji Vladičanski dvor koji Bijeljinci zovu Bijeli dvor;
# pozlatio je vladika svoje odaje i unio namještaj koji je filigranske izrade, a basnoslovno plaćen. Uživa vladika u zlatu i pozlatama, dok mu vjernici preturaju po kontejnerima tražeći hranu. Ne pada Kačavendi na pamet da otvori narodnu kuhinju, jer popovi samo uzimaju a nikada ne daju. Svaki građanin Bijeljine zna da je Kačavenda u toku rata svu humanitarnu pomoć, upućenu iz inostranstva, preprodao i blago zadržao. Ko j... sirotinju. Njima će bog pomoći. Amin;
# Skupština opštine Bijeljina je ekspresno vratila crkvi zemlju koja je oduzeta nakon Drugog svjetskog rata. Kačavenda je istu odmah prodao tzv. izbjeglicama na parceli Obrijež gdje je sada novo naselje;
# Vladičanski dvor u Tuzli vladika je izdao pod zakup, a to su zvanično njegove prostorije gdje i treba da živi i radi. Ne kaže Kačavenda, vašem novinaru Karanovu, zašto samo on ne smije da se vrati u Tuzlu koja je i danas multietnički grad i grad raje. Zna Vaso koja je zla činio i zašto se boji. On je jedini vladika koji se nije vratio u svoju parohiju, a time ne poštuje odluku Sinoda SPC. Blagoslovio je vladika politiku zla Radovana Karadžića, a i danas, u svojim javnim propovijedima, koristi jezik iz 1992. godine. Znaju to građani i Tuzle i Semberije. Kačavenda ima nemirne snove i u zlatnom krevetu i u zlatnim odajama. Voli pop da živi u raju dok narod umire u bijedi. Obeščastio je vladika i oltar i jevanđelje ;
# od 200 crkvenih objekata (bolje da je izgradio radionice i narodne kuhinje) napravio je vladika i dvije crkve gdje im mjesto nije, na Diviču kod Zvornika i u dvorištu Fatinom u Konjević Polju. To su inat crkve gdje vladika u određene dane šalje plaćene razbojnike da se mole bogu. (Jadan im bog.) Ti isti "vjernici" obavezno izazovu incidente koje Kačavendina TV odmah snimi i emituje TV gledalištu. Vladika se odmah pojavi u TV studiju i to komentariše kao genocid nad Srbima. Tako božji izaslanik aktivno održava politiku mržnje, jer treba opravdati sva zvjerstva, pljačke, rušenja i paljenja koja su počinjena. U ime boga Marsa i Aresa. Tako vladika Kačavenda širi mir među ljudima;
# ne reče vladika da je on lično razbio Međureligijsko vijeće na nivou Bosne i Hercegovine, kojem je osnovni zadatak bio da miri građane različitih konfesija. A Vasilije sve naopako...
Toliko od mene, odgovorni uredniče. Od sjajne Glorije izađe sjaj i bijeda. Nemojte ratne zločince proglašavati u svece. Dosta je jedan Nikolaj Velimirović.
Pozdravlja vas i poštuje
Bijeljina, 23. januar 2006. Lazar Manojlović, novinar
Reljino srbovanje
"Blokiran rad Komisije", Semberske novine, 23. 11. 2006.
Oglasio se, i javno, Relja Bugarinović, predsjednik Komisije za izmjene naziva ulica i javnih ustanova u Bijeljini. Njegov retrogradni izliv mišljenja i pogleda na život pokazuje i njegovo samo biće. Nema ni tolerancije, ni umjerenosti, ni pravičnosti. To je isti onaj rječnik i bijes jurišnika i odbornika sa sjednice Skupštine opštine Bijeljina, 15. 08. 1992. godine, kada je donešena odluka o hirovitom brisanju imena ulica, trgova i ustanova i davanja novih. U toj neobuzdanosti nestala su i imena velikana dr Kecmanovića, Rodoljuba Čolakovića, Veselina Masleše, Ervina Egona Kiša, te Trg oslobođenja, Trg žrtava fašističkog terora i tako redom. Rehabilitovani su fašisti, četnici, koljači, nikogovići, a uz sve to zapljusnula su imena iz mitologije, mitomanije i ostala. Iskazano je elementarno nepoznavanje vrijednosti ličnosti, neznanje i primitivizam. Tako su Andrić, Ćopić, Vasko Popa, Desanka Maksimović dobili njive i sokake. U tim jurišničkim zanosima i brisanju i davanju novih imena išlo se do neukusa u srbovanju i brisanju svega što nije srpsko. Tada se to moralo prihvatiti, ali većina građana nije mogla, ni tada ni danas, to shvatiti i odobriti. Žalosno je što je sve to, i nakon četrnaest godina, zabetonirano. U Skupštini opštine, i pozicija i opozicija, to uporno čuvaju. Da nije tako ne bimogao Relja Bugarinović biti predsjednik Komisije. Zato Relja i nije sam krivac, što uporno brani neodbranjivo, već i SO Bijeljina. Predsjednik Komisije je zarobljenik sopstvene tame iz koje ne može da izađe. Živi životom poraženih, ali ne i iskorijenjenih nacišovinista. On još živi u 1992. godini sa jahačima Apokalipse. To je njegova muka i pravo. Ali, čim njegovo pravo krši i vrijeđa ljudska prava i prava drugih onda to više nije u skladu s osnovnim ljudskim pravima. U ovom slučaju, on osporava pravo drugim narodima koji žive u Bijeljini. Skupština opštine Bijeljina (u zasjedanju) mora odmah raščistiti s takvim rigidnim predsjednikom Komisije. Onaj ko i dalje, u ime opštine, srbuje, ne može i ne smije imati podršku. Sa Reljom i Reljama nema ni kretanja, ni praštanja, ni pomirenja, ni tolerancije. Sve što je suprotno tome, ma od koga dolazilo, ugrožava i krši osnovna ljudska prava a, u ovom slučaju, to je loše za Bijeljinu. I aktuelna vlast može biti humanistička ako je utemeljena na zakonima opšteg dobra za sve građane.
Ljubav prema čovjeku nije, govorio je Fjodor Mihajlovič Dostojevski, vladavina nad drugima i pokoravanje drugog već poštovanje slobode drugog.
Otuda, predsjednik pomenute Komisije treba da bude civilizovan, pravičan, umjeren, tolerantan i da poštuje Muslimane/Bošnjake, naše sugrađane, i da prihvati njihova prava, kao i prava ostalih, a sve u skladu s Opštom deklaracijom OUN o ljudskim pravima. A Relja i Relje neka i dalje žive u svome mraku. To je njihovo, i samo njihovo pravo.
Lazar Manojlović
Crkvena opština
Pametnima nije nikako jasno, mnogo im vrijedi što su pametni, zašto Skupština opštine u Bijeljini, sva preduzeća i ustanove, već deset godina slave crkvene praznike i svece kao društvene, a društvo je, je l' te, građansko. Slave slave, a svijet se hvata za glave. Kakvi su to grad i opština, škola i ustanova, sud i preduzeće koji nemaju svoj građanski datum koji će slaviti svi bez uvrede na nacionalnoj i bilo kojoj osnovi. Opšti praznik mora biti, prije svega, kosmopolitski, koji nikoga ne vrijeđa i ne ostavlja po strani. Zna se da postoji crkvena opština, ali zašto se Skupština opštine podređuje toj opštini i slavi sve njene praznike i svece. Pamet tu prestaje.
Pokajanje
Iz izvora bliskih SPC u Bijeljini nezvanično saznajemo da je glavni tuzlansko-zvornički vladika izjavio pokajanje. Naime, sve vrijeme vjersko-zvjerskog sukoba pogrešno se molio bogu Marsu i bogu Aresu umjesto Isusu. Zato je u znak pokajanja odlučio da položi kamen-temeljac za novu Atik džamiju i ostale četiri u Bijeljini, koje će biti bolje od starih, jer su i tako bile ruševne u momentu miniranja.
Božji izaslanik, koji u Bijeljini stoluje više od deset godina na zemlji porušenih muslimanskih kuća gdje je podigao Bijeli dvor, manastir, crkvu i sebi grobnicu, odlučio je da se vrati u Tuzlu gdje ga, inače, željno očekuju.
Lazar Manojlović
