Jedna tema o kojoj nikada nisam učio u školi (??) a koja me intersuje jeste iseljavanje Bošnjačke populacije iz Bosne u Tursku nakon austro-ugarske okupacije 1878. Tada se, po mojim skromnim istorijskim saznanjima, velika većina muslimanske elite, uglavnom inteligencije, trajno odselila u Tursku, te tako dolazi do pravoga civilizacijskoga prijeloma, sto je u istorijii, pa čak i ovoj novijoj, slabo zabiljezeno. Dali je to bio prijelomni momenat koji je uzrokovao da Bosnjaci moraju cekati gotovo cijeli sljedeći vijek da bi kristalizirali svoj nacionalni identitet, obzirom na pomanjkanje školovane elite koja se u velikoj većini (izmedju 150.000 - 200.000 iseljenika) iselila u Tursku.
Kakva su vaša razmišljanja o ovom istorijskom dogadjaju i razlozima ignorisanja istog u istorijskim udjbenicima.
Bošnjacko Iseljavanje u Tursku Pocetkom 20-tog Vijeka
-
bosna forever
- Posts: 96
- Joined: 09/11/2004 04:38
#1 Bošnjacko Iseljavanje u Tursku Pocetkom 20-tog Vijeka
Last edited by bosna forever on 10/12/2006 21:13, edited 2 times in total.
-
Arslan_
- Posts: 302
- Joined: 11/09/2006 10:35
- Location: BiH
#2
Mozda nije glavni razlog koji je uslovio lutanje Bosnjaka u zadnjih stotinjak godina ali je jedan od bitnijih.
Izgleda da ni tada Bosnjacka tzv. "elita" nije bila dostojna svog naroda.
A sto se tice ignorisanja, neka mi neko navede nesta Bosnjacko sto nije ignorisano u historiji zadnjih 100 godina ???
Izgleda da ni tada Bosnjacka tzv. "elita" nije bila dostojna svog naroda.
A sto se tice ignorisanja, neka mi neko navede nesta Bosnjacko sto nije ignorisano u historiji zadnjih 100 godina ???
-
DONY
- Posts: 1257
- Joined: 20/07/2006 18:23
#3
Potpisujem..Arslan_ wrote:Mozda nije glavni razlog koji je uslovio lutanje Bosnjaka u zadnjih stotinjak godina ali je jedan od bitnijih.
Izgleda da ni tada Bosnjacka tzv. "elita" nije bila dostojna svog naroda.
A sto se tice ignorisanja, neka mi neko navede nesta Bosnjacko sto nije ignorisano u historiji zadnjih 100 godina ???
,a dobro su ih pomagali Austrougarska i Vatikan.. -
Ljubitelj Zabara
- Posts: 721
- Joined: 24/10/2006 01:54
- Location: selendra
#6
Pre neki dan je bila emisija o Bosnjacima koji vec tri generacije zive u Turskoj. U Istanbulu postoji jedan deo grada u kome zivi 200 000 Bosnjaka!
-
DONY
- Posts: 1257
- Joined: 20/07/2006 18:23
#7
zar je postojala organizovana Bosnjacka intelegencija u taj vakat..Arslan_ wrote:Licno mislim da je ovdje nebi trebao biti u fokusu odnos velikih sila i komsija prema Bosnjacima, vec odnos Bosnjacke inteligencije i vodjstva prema narodu.U taj vakat je otisao skoro svako ko je mogao, cast izuzetcima.
-
Arslan_
- Posts: 302
- Joined: 11/09/2006 10:35
- Location: BiH
#8
Ma necu reci da je bila organizovana ali bilo je ako nista na lokalnom i regionalnom nivou bar po nekoliko familija koje su bile vidjenije i od kojih se mozda ocekivalo da nesto poduzmu.Inace malo se zna i malo je dostupnih informacija o tom periodu Bosanske historije.Ni Ja licno nisam nesto ekstra upoznat sa tim "prelaznim" periodom tako da ti ne mogu nesto vise napisati. 
-
bosna forever
- Posts: 96
- Joined: 09/11/2004 04:38
#9
Na zalost najznacajniji ili najbolje znani zapis iz tog perioda je jedino pjesma Alekse Santica.
OSTAJETE OVDJE
Ostajte ovdje!... Sunce tuđeg neba
Neće vas grijat k'o što ovo grije;
Grki su tamo zalogaji hljeba
Gdje svoga nema i gdje brata nije.
Od svoje majke k'o će naći bolju?!
A majka vaša zemlja vam je ova;
Bacite pogled po kršu i polju,
Svuda su groblja vaših pradjedova.
Za ovu zemlju oni bjehu divi,
Uzori svijetli što je branit znaše,
U ovoj zemlji ostanite i vi,
I za nju dajte vrelo krvi vaše.
Ko pusta grana kad jesenja krila
Trgnu joj lisje i pokose ledom,
Bez vas bi majka domovina bila;
A majka plače za svojijem čedom.
Ne dajte suzi da joj s oka leti,
Vrat’te se njojzi u naručja sveta;
Živite zato da možete mrijeti
Na njenom polju gdje vas slava sreta!
Ovdje vas svako poznaje i voli,
A tamo niko poznati vas neće;
Bolji su svoji i krševi goli
No cvjetna polja kud se tuđin kreće.
Ovdje vam svako bratski ruku steže –
U tuđem svijetu za vas pelen cvjeta;
Za ove krše sve vas, sve vas veže:
Ime i jezik, bratstvo, i krv sveta.
Ostajte ovdje!... Sunce tuđeg neba
Neće vas grijat k'o što ovo grije, –
Grki su tamo zalogaji hljeba
Gdje svoga nema i gdje brata nije...
Aleksa Šantić
OSTAJETE OVDJE
Ostajte ovdje!... Sunce tuđeg neba
Neće vas grijat k'o što ovo grije;
Grki su tamo zalogaji hljeba
Gdje svoga nema i gdje brata nije.
Od svoje majke k'o će naći bolju?!
A majka vaša zemlja vam je ova;
Bacite pogled po kršu i polju,
Svuda su groblja vaših pradjedova.
Za ovu zemlju oni bjehu divi,
Uzori svijetli što je branit znaše,
U ovoj zemlji ostanite i vi,
I za nju dajte vrelo krvi vaše.
Ko pusta grana kad jesenja krila
Trgnu joj lisje i pokose ledom,
Bez vas bi majka domovina bila;
A majka plače za svojijem čedom.
Ne dajte suzi da joj s oka leti,
Vrat’te se njojzi u naručja sveta;
Živite zato da možete mrijeti
Na njenom polju gdje vas slava sreta!
Ovdje vas svako poznaje i voli,
A tamo niko poznati vas neće;
Bolji su svoji i krševi goli
No cvjetna polja kud se tuđin kreće.
Ovdje vam svako bratski ruku steže –
U tuđem svijetu za vas pelen cvjeta;
Za ove krše sve vas, sve vas veže:
Ime i jezik, bratstvo, i krv sveta.
Ostajte ovdje!... Sunce tuđeg neba
Neće vas grijat k'o što ovo grije, –
Grki su tamo zalogaji hljeba
Gdje svoga nema i gdje brata nije...
Aleksa Šantić
-
klif
- Posts: 1309
- Joined: 28/12/2005 12:58
#10
Interesantna je tema, jer mislim da Bosnjaci, generalno, jako malo znaju o svojoj istoriji, a cini mi se i ne zele da znaju vise od onoga sto smatraju da im je neophodno potrebno.
Danasnja bosnjacka politika se, koliko znam, jos uvijek nije zvanicno opredijelila o tome, da li je osmanska vladavina bila pozitivna ili negativna za Bosnu, a posebno za Bosnjake. Reci da se radilo o pola milenija okupacije, nece prijati svakom bosnjackom uhu. Ipak je Bosna stoljecima uzivala poseban status u sultanatu, reci ce vam mnogi Bosnjaci s ponosom. U svakom slucaju je osnovna odrednica (i danasnjeg) bosnjastva religija koju su im donijeli Osmanlije, a manje pripadnost slavenskom civilizacijskom i kulturnom krugu, odredjenim prevashodno pravoslavljem. Bosnjacka - ekonomski privilegovana - elita jeste napustila Bosnu dolaskom Austro-Ugarske, zbog zelje da i dalje bude pod sultanovom - islamskom jurisdikcijom (zadrzavanje privilegija ili nesto drugo???), a ne pod carskom - krscanskom. Iz danasnjeg (bosnjackog, manje bosanskog) ugla posmatrano - katastrofalna greska, jer gube domovinu i utapaju se u tek stvorenu tursku naciju. Njihovo bosnjastvo je folklornog karaktera.
Smatram da je vezivanje nacionalnog identiteta iskljucivo za religiju pogubna stvar za bosnjacki narod. Tim putem, cini mi se, i nastavlja, ponavljajuci greske iz istorije.
Danasnja bosnjacka politika se, koliko znam, jos uvijek nije zvanicno opredijelila o tome, da li je osmanska vladavina bila pozitivna ili negativna za Bosnu, a posebno za Bosnjake. Reci da se radilo o pola milenija okupacije, nece prijati svakom bosnjackom uhu. Ipak je Bosna stoljecima uzivala poseban status u sultanatu, reci ce vam mnogi Bosnjaci s ponosom. U svakom slucaju je osnovna odrednica (i danasnjeg) bosnjastva religija koju su im donijeli Osmanlije, a manje pripadnost slavenskom civilizacijskom i kulturnom krugu, odredjenim prevashodno pravoslavljem. Bosnjacka - ekonomski privilegovana - elita jeste napustila Bosnu dolaskom Austro-Ugarske, zbog zelje da i dalje bude pod sultanovom - islamskom jurisdikcijom (zadrzavanje privilegija ili nesto drugo???), a ne pod carskom - krscanskom. Iz danasnjeg (bosnjackog, manje bosanskog) ugla posmatrano - katastrofalna greska, jer gube domovinu i utapaju se u tek stvorenu tursku naciju. Njihovo bosnjastvo je folklornog karaktera.
Smatram da je vezivanje nacionalnog identiteta iskljucivo za religiju pogubna stvar za bosnjacki narod. Tim putem, cini mi se, i nastavlja, ponavljajuci greske iz istorije.
-
anaisa
- Posts: 51
- Joined: 20/11/2006 20:45
- Location: Ashdod, Izrael
#11
Desilo se to sto se desilo, ljudi su tada otisli silom prilika. 2004.god sam imala sansu da par mjeseci putujem po Turskoj, takoreci u svakom gradu gdje sam prosla, na svim mjestima ( od portira do zaista ljudi na visokim pozicijama u drzavnim institucijama) imala sam priliku sresti ljude koji su "nase gore list". Svi su oni bili puni ljubavi za svoju staru domovinu, htjeli su pricati kako su njihovi "stari" dosli u Tursku, postoji u blizini Izmira cak i jedno selo (diljem Turske sam sigurna da ih ima jos) u kojem djeca prvo nauce bosanski,pa onda turski ( tako mi rekose), jedna zena mi je kroz suze pjevala jedine rijece koje je na bosanskom znala (uspavanku koju joj je otac rahmetli pjevao) itd itd. Ono sto mene danas posebno zalosti jer to sto nema nekih vecih organizovanih pokusaja da se ti "nasi" ljudi povezu sa Bosnom, sto bi sigurno bilo pozitivno iskustvo za sve,a i istorija bi mogla dobiti nove empirijske cinjenice.
Reis: "Svi smo mi Turci"! 
-
zlata
- Posts: 2679
- Joined: 06/09/2002 00:00
#13
As for the Balkan Muslims who migrated to Turkey, in general, they perceive themselves as more ‘modern’ and westernized than the Turks in Turkey. All the evidencethat we have collected from interviews and observations verifies this perception of adifference: they feel more ‘secular’, more educated, more modern, in sum, more European. The presence of these communities in Turkey has been put forward to justifythe interest Turkey might show to the Balkans. The number of Muslims who emigrated from the Balkans to Turkey since the fall of the Ottoman Empire is not exactly known(from 4 to 10 millions according to various estimations), but whatever this group can amount to, it does not say anything about their link to their former land. And the least wecan say is that these links are not so clear and seem to be rather different in diverse ‘communities’. Forced, incited or voluntary migrations, recent or old ones, Turks or non-Turks… conditions and relations to the country of origin – and to Turkey – are as diverseas the profil of the migrations and migrants. And these differences can even be seen within a same so-called “community”. For example, most of the Turks of Albanian origins are deeply secular but some of them could be found in the leadership of the formerRefah. Actually, the political, social, cultural and religious profile of those Albanian-Turks deeply varies according to the date of their arrival, the reasons/motivations behind their migrations, their Balkan origins, etc. However, notwithstanding the diversity of the “Balkan Turks” and even if they cultivate their difference, integration in Turkey occurs rather quickly and they tend to melt into the Turkish population. In any case, they do not really offer any political visibility, as could be seen duringconflicts. For example, the Turks of Bosnian origin did not really mobilize around theBosnian / Muslim cause.
These Muslims settled in Turkey a long time ago (at the end ofthe 19thand the beginning of the 20thcentury), they have been Turkicized and therefore no longer have very close links to their country of origin. They mainly extended help to the Bosnian refugees in Turkey (around 20,000 people according to the UN HighCommissioner for Refugees)27and, in any case, they did not constitute a lobby nor didthey play an intermediary role between Turkey and Bosnia-Herzegovina. Albanians from Kosovo and Macedonia who arrived in the 50’s and the 60’s28arecertainly more mobilized and sensitive to the political situation in the Balkans. However, 27See, for example, the research made by Belkıs Kümbetoğlu in the Pendik area of Istanbul, “Göçmen vesığınmacı gruplardan bir kesit: Bulgaristan göçmenleri ve Bosnalı sığınmacılar” [Profile of some groups ofmigrants and refugees: the Bulgarians migrants and the Bosniak refugees], in Kemâli Saybaşılı, GencerÖzcan (ed.), Yeni Balkanlar, eski sorunlar, Istanbul, Bağlam, 1997, pp. 227-259. 28Under the agreement signed between Yugoslavia and Turkey in 1953, Turks from Yugoslavia couldimmigrate to Turkey. As a consequence, many Albanians declared themselves Turks and moved to Turkey.Around 150,000 “Turks” immigrated to Istanbul at the time
Sylvie Gangloff – The impact of Ottoman legacy on Turkish policy in the Balkans (1991-1999) – November 2005 http://www.ceri-sciences-po.org 10
These Muslims settled in Turkey a long time ago (at the end ofthe 19thand the beginning of the 20thcentury), they have been Turkicized and therefore no longer have very close links to their country of origin. They mainly extended help to the Bosnian refugees in Turkey (around 20,000 people according to the UN HighCommissioner for Refugees)27and, in any case, they did not constitute a lobby nor didthey play an intermediary role between Turkey and Bosnia-Herzegovina. Albanians from Kosovo and Macedonia who arrived in the 50’s and the 60’s28arecertainly more mobilized and sensitive to the political situation in the Balkans. However, 27See, for example, the research made by Belkıs Kümbetoğlu in the Pendik area of Istanbul, “Göçmen vesığınmacı gruplardan bir kesit: Bulgaristan göçmenleri ve Bosnalı sığınmacılar” [Profile of some groups ofmigrants and refugees: the Bulgarians migrants and the Bosniak refugees], in Kemâli Saybaşılı, GencerÖzcan (ed.), Yeni Balkanlar, eski sorunlar, Istanbul, Bağlam, 1997, pp. 227-259. 28Under the agreement signed between Yugoslavia and Turkey in 1953, Turks from Yugoslavia couldimmigrate to Turkey. As a consequence, many Albanians declared themselves Turks and moved to Turkey.Around 150,000 “Turks” immigrated to Istanbul at the time
Sylvie Gangloff – The impact of Ottoman legacy on Turkish policy in the Balkans (1991-1999) – November 2005 http://www.ceri-sciences-po.org 10
-
beco5
- Posts: 61
- Joined: 03/11/2004 20:51
- Location: sarajevo
#14
Čudime da slabo bošnjaci poznaju svoju istoriju,a toliko je toga argumentovano zapisano.
Nije Šantić pisao o iseljavanju bošnjaka ,nego o bosancima koji su najviše otišli u Ameriku trbuhom za hljebom.
Rodoljubiva poezija je poezija rodne grude i domaćeg ognjišta ("Moja otadžbina"). U nekim od svojih najpotresnijih pjesama Šantić pjeva o patnji onih koji zauvjek napuštaju domovinu i odlaze u tuđi svijet ( "Ostajte ovdje" , "Hljeb" ). Šantić naglašava patnju i mučeništvo kao najvažnije momente u istorijskoj sudbini srpskog naroda ("Mi znamo sudbu"
U to isto vrijeme nastaje i ova sledeca pjesma.
[b]Znaš Bošnjače nije davno bilo
Sveg mi svjeta nema petnest ljeta
Kad u našoj Bosni ponositoj,
I junačkoj zemlji Hercegovoj,
Od Trebinja do Brodskijeh vrata,
Nije bilo Srba ni Hrvata
A danas se kroza svoje hire
Oba stranca ko u svome šire
Oba su nas gosta saletjela
Da nam otmu najsvetije blago
Naše ime ponosno i drago.
Safvet-beg Bašagić[/b]
Bošnjaci su se iseljavali iz istih razloga kao i prije 15 god. prilikom
11 genocidima nad bosnjacima iz Bosne Sandžaka i Crne Gore.
Ukratko Garašaninovo Načrtanije od 1844 a Srpska akademija pod vođstvom D.Ćosića i danas podržava.
[b]Načertanije[/b]
Srbija se mora i u tom smotreniju u red ostalih evropejskih država postaviti, stvorivši jedan plan za svoju budućnost, ili tako reći da sastavi sebi jednu domaću politiku po kojim glavnim načelima treba Srbija kroz više vremena stalno da se vlada i sve svoje poslove po njima postojano da upravlja.
Dviženije i talasanje medu Slavenima počelo je već, i zaista nikad prestati neće. Srbija mora ovo dviženije a i rolu ili zadatak, koji će ona u tom dviženiju za izvršenje imati, vrlo dobro upoznati.
Ako Srbija dobro projesapi šta je ona sad? u kakvom se psoloženiju nalazi? i kakvi nju narodi okružavaju? to se ona mora uveriti o tome, da je ona mala, da ona u ovom stanju ostati ne sme, i da ona samo u sojuzu sa ostalim okružavajućim je narodima za postići svoju budućnost svoj zadatak imati mora.
Iz ovog poznanja proističe čerta i temelj srpske politike, da se ona ne ograničava na sadašnje njene granice, no da teži sebi priljubiti sve narode srpske koji ju okružavaju.
Ako Srbija ovu politiku krjepko ne bude sledovala, i što je gore, ako je odbaci te ne sočini ovom zadatku dobro razmišljen plan, to će ona od inostranih bura kao mala lada ovamo i onamo bacana biti, dok najposle na kakav golem kamen ne nameri, na kome će se sva razdrobiti.
Ukratko ovo je razlog za iseljavanje bošnjaka koji i danas traje.
Nije Šantić pisao o iseljavanju bošnjaka ,nego o bosancima koji su najviše otišli u Ameriku trbuhom za hljebom.
Rodoljubiva poezija je poezija rodne grude i domaćeg ognjišta ("Moja otadžbina"). U nekim od svojih najpotresnijih pjesama Šantić pjeva o patnji onih koji zauvjek napuštaju domovinu i odlaze u tuđi svijet ( "Ostajte ovdje" , "Hljeb" ). Šantić naglašava patnju i mučeništvo kao najvažnije momente u istorijskoj sudbini srpskog naroda ("Mi znamo sudbu"
U to isto vrijeme nastaje i ova sledeca pjesma.
[b]Znaš Bošnjače nije davno bilo
Sveg mi svjeta nema petnest ljeta
Kad u našoj Bosni ponositoj,
I junačkoj zemlji Hercegovoj,
Od Trebinja do Brodskijeh vrata,
Nije bilo Srba ni Hrvata
A danas se kroza svoje hire
Oba stranca ko u svome šire
Oba su nas gosta saletjela
Da nam otmu najsvetije blago
Naše ime ponosno i drago.
Safvet-beg Bašagić[/b]
Bošnjaci su se iseljavali iz istih razloga kao i prije 15 god. prilikom
11 genocidima nad bosnjacima iz Bosne Sandžaka i Crne Gore.
Ukratko Garašaninovo Načrtanije od 1844 a Srpska akademija pod vođstvom D.Ćosića i danas podržava.
[b]Načertanije[/b]
Srbija se mora i u tom smotreniju u red ostalih evropejskih država postaviti, stvorivši jedan plan za svoju budućnost, ili tako reći da sastavi sebi jednu domaću politiku po kojim glavnim načelima treba Srbija kroz više vremena stalno da se vlada i sve svoje poslove po njima postojano da upravlja.
Dviženije i talasanje medu Slavenima počelo je već, i zaista nikad prestati neće. Srbija mora ovo dviženije a i rolu ili zadatak, koji će ona u tom dviženiju za izvršenje imati, vrlo dobro upoznati.
Ako Srbija dobro projesapi šta je ona sad? u kakvom se psoloženiju nalazi? i kakvi nju narodi okružavaju? to se ona mora uveriti o tome, da je ona mala, da ona u ovom stanju ostati ne sme, i da ona samo u sojuzu sa ostalim okružavajućim je narodima za postići svoju budućnost svoj zadatak imati mora.
Iz ovog poznanja proističe čerta i temelj srpske politike, da se ona ne ograničava na sadašnje njene granice, no da teži sebi priljubiti sve narode srpske koji ju okružavaju.
Ako Srbija ovu politiku krjepko ne bude sledovala, i što je gore, ako je odbaci te ne sočini ovom zadatku dobro razmišljen plan, to će ona od inostranih bura kao mala lada ovamo i onamo bacana biti, dok najposle na kakav golem kamen ne nameri, na kome će se sva razdrobiti.
Ukratko ovo je razlog za iseljavanje bošnjaka koji i danas traje.
-
max_power
- Posts: 901
- Joined: 14/10/2005 04:41
- Location: planeta Mars
- Contact:
#15
Ja mogu samo za svoju familiju reci, a to je da ih je vise od pola i sa oceve i sa majcine strane otislo na dvije strane prije odprilike 100. godina (iz Hercegovine odakle smo).
Jedan dio je otisao brodovima iz Italije u Ameriku (nasao sam ih cak na web stranici http://www.ellisisland.org - usli su u SAD 1906. i 1907. godine) a drugi u Tursku (to jest. tadasnje Osmansko carstvo). Nikad se niko od njih nije vratio da ja znam.
Jedan dio je otisao brodovima iz Italije u Ameriku (nasao sam ih cak na web stranici http://www.ellisisland.org - usli su u SAD 1906. i 1907. godine) a drugi u Tursku (to jest. tadasnje Osmansko carstvo). Nikad se niko od njih nije vratio da ja znam.
-
beco5
- Posts: 61
- Joined: 03/11/2004 20:51
- Location: sarajevo
#16
Nije loše da u vezi ove teme pročitate i NAČERTANIJE od Garašanina
koje srbi do dana današnjeg imaju ideju da to nedaj Bože ostvare.
http://www.rastko.org.yu/istorija/garas ... c412529203
koje srbi do dana današnjeg imaju ideju da to nedaj Bože ostvare.
http://www.rastko.org.yu/istorija/garas ... c412529203
-
zlata
- Posts: 2679
- Joined: 06/09/2002 00:00
#17
Nisam uvjerena da su odseljavali samo zato sto je to bilo "zacrtano" u Nacertaniji...ili necem slicnom.
Bas sam upoznala "Arapa" koji je potomak bosanskih muslimana (preciznije Hercegovaca) ....koji su odselili prije 100+ godina....i po svjedocenju njegove nane....(koja jos razumije dobro nas jezik....iako je rodjena u Palestini) nisu strahovali od Srba.....koliko se nisu mogli pomiriti sa neizvjesnscu novog zivota pod Austrougarskom.
Takodjer...po njegovom svjedocenju predavanja njegovog oca i ostalih staraca....kulturno su se identificirali sa "istokom"...a dabome...i u vjerskom pogledu...jer ipak Srednji Istok je pretezno "muslimansko" podneblje.
Tvrditi da se je sav taj narod "planski" odselio...je previse neposteno sa naucnog pogleda. Ako je ikom bilo u interesu da se taj narod doseli...bilo je Tucima...jer valjalo je naseliti opustosena ognjista milijuna Egejskih i Pontijski Grka...Armenaca...itd...i uspostaviti apsolutno vecinsku tursku etnicku vlast (uz pomoc tih novo-turciziranih muhadzira i njihovih potomaka).
Zamislite kakva bi bila danasnja Turska da u nju nisu doseljavali balkanski i kavkaski muslimani...(koji su definitivno vecinom asimilirani) i da im nisu odselili ili bili protjerani-pobijeni Grci, Armenci, Asirijci, Zidovi...itd. Jedino jos ne znaju sta ce s'Kurdima....koji su DEFINITIVNO autohtoni na tim prostorima.
Ne mozemo poricati etnicko ciscenje balkanskih muslimana...narocito grckih i srbijanskih...al'kad je rijec o BiH muslimanima...stvar je malo komplikovanija.
Puno...puno BiH muslimana iz tog perioda...narocito elita....(a do danas cak i puno Sandzaklija) je dozivljavalo Carigrad kao svoju metropolu....nesto slicno k'o kad Ivo vidi "svoje" u Zagrebu...a Jovo iz Rogatice jedva ceka kad ce se docepati beogradskog asfalta.
Sta tu ima cudno!!! To je nas vilajetski Balkan! 
Bas sam upoznala "Arapa" koji je potomak bosanskih muslimana (preciznije Hercegovaca) ....koji su odselili prije 100+ godina....i po svjedocenju njegove nane....(koja jos razumije dobro nas jezik....iako je rodjena u Palestini) nisu strahovali od Srba.....koliko se nisu mogli pomiriti sa neizvjesnscu novog zivota pod Austrougarskom.
Takodjer...po njegovom svjedocenju predavanja njegovog oca i ostalih staraca....kulturno su se identificirali sa "istokom"...a dabome...i u vjerskom pogledu...jer ipak Srednji Istok je pretezno "muslimansko" podneblje.
Tvrditi da se je sav taj narod "planski" odselio...je previse neposteno sa naucnog pogleda. Ako je ikom bilo u interesu da se taj narod doseli...bilo je Tucima...jer valjalo je naseliti opustosena ognjista milijuna Egejskih i Pontijski Grka...Armenaca...itd...i uspostaviti apsolutno vecinsku tursku etnicku vlast (uz pomoc tih novo-turciziranih muhadzira i njihovih potomaka).
Zamislite kakva bi bila danasnja Turska da u nju nisu doseljavali balkanski i kavkaski muslimani...(koji su definitivno vecinom asimilirani) i da im nisu odselili ili bili protjerani-pobijeni Grci, Armenci, Asirijci, Zidovi...itd. Jedino jos ne znaju sta ce s'Kurdima....koji su DEFINITIVNO autohtoni na tim prostorima.
Ne mozemo poricati etnicko ciscenje balkanskih muslimana...narocito grckih i srbijanskih...al'kad je rijec o BiH muslimanima...stvar je malo komplikovanija.
Puno...puno BiH muslimana iz tog perioda...narocito elita....(a do danas cak i puno Sandzaklija) je dozivljavalo Carigrad kao svoju metropolu....nesto slicno k'o kad Ivo vidi "svoje" u Zagrebu...a Jovo iz Rogatice jedva ceka kad ce se docepati beogradskog asfalta.
Sta tu ima cudno!!!
To je nas vilajetski Balkan! -
max_power
- Posts: 901
- Joined: 14/10/2005 04:41
- Location: planeta Mars
- Contact:
#18
"... istočnog veroispovedanija Bošnjake..."beco5 wrote:Nije loše da u vezi ove teme pročitate i NAČERTANIJE od Garašanina
koje srbi do dana današnjeg imaju ideju da to nedaj Bože ostvare.
http://www.rastko.org.yu/istorija/garas ... c412529203
"...katolički Bošnjaci..."
"...muhamedanskoj veri prešavši Bošnjaka..."
Eh tadasnje Bosne (i Hercegovine)...
Stvari su bile puno jednostavnije 1844. godine mora se priznati. Nema entiteta, nema podjele, svi svoji na svom.
Poslije su dosli nekakvi berlinski kongresi, komsije vidile svoj interes, i od tada je sve otislo u mp3
-
zzzzz
- Posts: 2053
- Joined: 27/05/2004 22:30
#19
I svi Bosnjacinobody wrote:
Eh tadasnje Bosne (i Hercegovine)...
Stvari su bile puno jednostavnije 1844. godine mora se priznati. Nema entiteta, nema podjele, svi svoji na svom.
Poslije su dosli nekakvi berlinski kongresi, komsije vidile svoj interes, i od tada je sve otislo u mp3
-
zlata
- Posts: 2679
- Joined: 06/09/2002 00:00
#20
Bosanci, 'Ercegovci i KRAJISNICIzzzzz wrote:I svi Bosnjacinobody wrote:
Eh tadasnje Bosne (i Hercegovine)...
Stvari su bile puno jednostavnije 1844. godine mora se priznati. Nema entiteta, nema podjele, svi svoji na svom.
Poslije su dosli nekakvi berlinski kongresi, komsije vidile svoj interes, i od tada je sve otislo u mp3
-
max_power
- Posts: 901
- Joined: 14/10/2005 04:41
- Location: planeta Mars
- Contact:
#21
Garesanin ne spominje nikakve Krajisnikezlata wrote:Bosanci, 'Ercegovci i KRAJISNICIzzzzz wrote:I svi Bosnjacinobody wrote:
Eh tadasnje Bosne (i Hercegovine)...
Stvari su bile puno jednostavnije 1844. godine mora se priznati. Nema entiteta, nema podjele, svi svoji na svom.
Poslije su dosli nekakvi berlinski kongresi, komsije vidile svoj interes, i od tada je sve otislo u mp3
-
Gnjuscic
- Posts: 198
- Joined: 27/02/2005 20:46
- Location: Iza coska jednog djeta kuće
#22 Jovan Cvijic o iseljavanju Bosnjaka - I
Nekom prilikom sam sa net-a skinuo slijedeci tekst. Jako je obiman, pa cu ga razbiti u vise cjelina. Jovan Cvijic je nesumnjiva intelektulna " faca ", ama ostaje nepoznato da li je iz pera bosnjacke intelektualne elite ( hmmm - elite ) napisano bilo sta ozbiljnije. Nisam strucnjak, ne znam, ali opet - ZNAM JA NAS ....... NAS. Dakle, veli J. Cvijic:
" bosanski muhamedanci su Srbi, znatnim delom srpsko plemstvo, koje je promenilo veru (poglavito bogumilsku i pravoslavnu) .... " i slicne kvalifikacije je nesto sto se podrazumijeva kad je Cvijic u pitanju, ali ni na koji nacin ne umanjuje vrijednost opazanja i teksta.
Jovan Cvijić
O iseljavanju bosanskih muhamedanaca
"Književni glasnik", 16. juna 1910.
Poznato je da su se muhamedanci počeli iseljavati iz Bosne i Hercegovine posle Austro-ugarske Okupacije; pred 1908. godinu to iseljavanje je bilo sasvim oslabelo; od Aneksije je uzelo najveće razmere. Ovo je naročita vrsta migracija. U Evropi migriraju danas veće narodne mase iz ekonomnih uzroka. Iseljavanje bosanskih muhamedanaca samo je u maloj meri izazvano ekonomskim, mnogo više psihičkim uzrocima. Ne samo s nacionalnog već i sa naučnog gledišta je migracija bosansko-hercegovačkih muhadžira važna i interesantna. Odzivam se dakle rado pozivu muhamedanske omladine da o tome saopštim svoja promatranja i zaključke.
*
1. Skoro svi bosanski muhadžiri prolaze sada kroz Beograd. Pred polazak brzoga voza, koji se kreće iz Beograda za Solun oko ponoći, beogradska željeznička stanica prekriljena je bosanskim muhadžirima. Ljudi trče i svršavaju poslove pred polazak voza, a žene i deca, kao krda, sede i leže na podu stanice. Svi se na ovoj vrućini i zapari zguraju u vagone III klase, i još u ponoći vide se na prozorima vagona živahna, zdrava i lepa dečica našega jezika, koja još ne spavaju; imaju da izdrže celu noć i ceo dan, dok prispeju u Solun. Ima već više od dva meseca kako ih vozovi neprekidno nose i niko ih ovde i nikakvim razlozima ne može zaustaviti. Oni na kraju krajeva odgovaraju: sve će se iz Bosne iseliti.
Izgleda da se studijama i razmišljanjem ne može dobiti tako dubok i svež utisak o tome šta znači vera i kako može biti neizmeran njen uticaj, kao razgovarajući s tim bosanskim iseljenicima. Sva druga im je osećanja prigušila i iskorenila. Ni najmanje ne pomaže to što govore našim jezikom. Nema skoro ni traga od osećanja da su oni s nama narodna celina. Ako im pomenete, jasno uvidite kako je to od njihove svesti vrlo daleko; onako isto daleko kao što je blisko i jasno da su zbog vere isto što i Turci. Ja sam mogao zapaziti osim toga samo još jedno osećanje: mržnju na strance koji su u Bosnu došli. Idu dakle u daleku i sasvim tuđu zemlju sa zabludom da su Turci, jednom od najvećih zabluda što ih je ikad jedan narod imao, i sa mržnjom, nemoćnom i neaktivnom mržnjom na zavojevača. S više nerazumnosti i očajanja nije mogućno svoju zemlju ostaviti.
2. Ovi bosanski muhadžiri će naći svoje saplemenike, ranije iseljene, ne samo po evropskoj, već i po azijskoj Turskoj. Poslednji su mahom oni što su se prvi posle Okupacije odselili. Ima ih u Maloj Aziji (Anadolu) u većim masama od Smirne do Eski-Šehera, naročito oko Bruse. Čine muhadžirske mahale po varošima i varošicama i cela sela, i neka se zovu Bosnakej, bosansko selo. Ja sam bio u Brusi u susednim oblastima u leto 1905. godine i saznao sam ovo o uticaju nove zemlje i prilika na bosanske muhadžire.
Odmah posle doseljenja su mnogi izumrli, neke cele porodice. Računaju da ih je za prvih pet godina po doseljenju oko 1/3 pomrlo, naročito dece. To je objašnjivo. Velika je razlika, naročito klimska, između zelene i šumovite Bosne, koja je skoro cela pod svežim planinskim vazduhom, prebogata izvorima i tekućom vodom, i između sprljene Male Azije, suve klime, s retkim rekama i izvorima. Kad se bosanski muhamedanci u masama prenesu i transplantiraju u Malu Aziju, oni moraju izumirati. Samo će ono ostati u životu što je najjače i što se može prilagoditi novoj sredini. Ali će i njihovo potomstvo još izumirati, jer je organizam bosanskih muhadžira, njihova krv i njihove ćelije, i nasleđenjem udešen za klimu Bosne, ne Male Azije.
Ono što je bilo ostalo u životu duboko je nezadovoljno. Starci nisu mogli naučiti turskoga jezika. Gde ih je više zajedno još se među sobom razgovaraju, i venu i čeznu za svojom zemljom. Ovde se tek osete da su stranci, da nisu Turci i da s Turcima, osim vere, nemaju ničega zajedničkog. Pričali su mi bosanski muhadžiri, koji su kao mladići došli u Malu Aziju i onamo naučili turski kao što prost čovek, koji se potuca po Austriji ili Nemačkoj nauči nemački, da svaki Osmanlija pozna od prve reči da su stranci i da se s njima kao sa strancima ponaša. Deca, tamo rođena, nauče turski, ali, ne retko, ima slučajeva da ne nauče dobro srpski, i teško se sporazumevaju sa svojim roditeljima. Sa pokolenjima će od njih postati prave Osmanlije.
) napisano bilo sta ozbiljnije. Nisam strucnjak, ne znam, ali opet - ZNAM JA NAS ....... NAS. Dakle, veli J. Cvijic:" bosanski muhamedanci su Srbi, znatnim delom srpsko plemstvo, koje je promenilo veru (poglavito bogumilsku i pravoslavnu) .... " i slicne kvalifikacije je nesto sto se podrazumijeva kad je Cvijic u pitanju, ali ni na koji nacin ne umanjuje vrijednost opazanja i teksta.
Jovan Cvijić
O iseljavanju bosanskih muhamedanaca
"Književni glasnik", 16. juna 1910.
Poznato je da su se muhamedanci počeli iseljavati iz Bosne i Hercegovine posle Austro-ugarske Okupacije; pred 1908. godinu to iseljavanje je bilo sasvim oslabelo; od Aneksije je uzelo najveće razmere. Ovo je naročita vrsta migracija. U Evropi migriraju danas veće narodne mase iz ekonomnih uzroka. Iseljavanje bosanskih muhamedanaca samo je u maloj meri izazvano ekonomskim, mnogo više psihičkim uzrocima. Ne samo s nacionalnog već i sa naučnog gledišta je migracija bosansko-hercegovačkih muhadžira važna i interesantna. Odzivam se dakle rado pozivu muhamedanske omladine da o tome saopštim svoja promatranja i zaključke.
*
1. Skoro svi bosanski muhadžiri prolaze sada kroz Beograd. Pred polazak brzoga voza, koji se kreće iz Beograda za Solun oko ponoći, beogradska željeznička stanica prekriljena je bosanskim muhadžirima. Ljudi trče i svršavaju poslove pred polazak voza, a žene i deca, kao krda, sede i leže na podu stanice. Svi se na ovoj vrućini i zapari zguraju u vagone III klase, i još u ponoći vide se na prozorima vagona živahna, zdrava i lepa dečica našega jezika, koja još ne spavaju; imaju da izdrže celu noć i ceo dan, dok prispeju u Solun. Ima već više od dva meseca kako ih vozovi neprekidno nose i niko ih ovde i nikakvim razlozima ne može zaustaviti. Oni na kraju krajeva odgovaraju: sve će se iz Bosne iseliti.
Izgleda da se studijama i razmišljanjem ne može dobiti tako dubok i svež utisak o tome šta znači vera i kako može biti neizmeran njen uticaj, kao razgovarajući s tim bosanskim iseljenicima. Sva druga im je osećanja prigušila i iskorenila. Ni najmanje ne pomaže to što govore našim jezikom. Nema skoro ni traga od osećanja da su oni s nama narodna celina. Ako im pomenete, jasno uvidite kako je to od njihove svesti vrlo daleko; onako isto daleko kao što je blisko i jasno da su zbog vere isto što i Turci. Ja sam mogao zapaziti osim toga samo još jedno osećanje: mržnju na strance koji su u Bosnu došli. Idu dakle u daleku i sasvim tuđu zemlju sa zabludom da su Turci, jednom od najvećih zabluda što ih je ikad jedan narod imao, i sa mržnjom, nemoćnom i neaktivnom mržnjom na zavojevača. S više nerazumnosti i očajanja nije mogućno svoju zemlju ostaviti.
2. Ovi bosanski muhadžiri će naći svoje saplemenike, ranije iseljene, ne samo po evropskoj, već i po azijskoj Turskoj. Poslednji su mahom oni što su se prvi posle Okupacije odselili. Ima ih u Maloj Aziji (Anadolu) u većim masama od Smirne do Eski-Šehera, naročito oko Bruse. Čine muhadžirske mahale po varošima i varošicama i cela sela, i neka se zovu Bosnakej, bosansko selo. Ja sam bio u Brusi u susednim oblastima u leto 1905. godine i saznao sam ovo o uticaju nove zemlje i prilika na bosanske muhadžire.
Odmah posle doseljenja su mnogi izumrli, neke cele porodice. Računaju da ih je za prvih pet godina po doseljenju oko 1/3 pomrlo, naročito dece. To je objašnjivo. Velika je razlika, naročito klimska, između zelene i šumovite Bosne, koja je skoro cela pod svežim planinskim vazduhom, prebogata izvorima i tekućom vodom, i između sprljene Male Azije, suve klime, s retkim rekama i izvorima. Kad se bosanski muhamedanci u masama prenesu i transplantiraju u Malu Aziju, oni moraju izumirati. Samo će ono ostati u životu što je najjače i što se može prilagoditi novoj sredini. Ali će i njihovo potomstvo još izumirati, jer je organizam bosanskih muhadžira, njihova krv i njihove ćelije, i nasleđenjem udešen za klimu Bosne, ne Male Azije.
Ono što je bilo ostalo u životu duboko je nezadovoljno. Starci nisu mogli naučiti turskoga jezika. Gde ih je više zajedno još se među sobom razgovaraju, i venu i čeznu za svojom zemljom. Ovde se tek osete da su stranci, da nisu Turci i da s Turcima, osim vere, nemaju ničega zajedničkog. Pričali su mi bosanski muhadžiri, koji su kao mladići došli u Malu Aziju i onamo naučili turski kao što prost čovek, koji se potuca po Austriji ili Nemačkoj nauči nemački, da svaki Osmanlija pozna od prve reči da su stranci i da se s njima kao sa strancima ponaša. Deca, tamo rođena, nauče turski, ali, ne retko, ima slučajeva da ne nauče dobro srpski, i teško se sporazumevaju sa svojim roditeljima. Sa pokolenjima će od njih postati prave Osmanlije.
Last edited by Gnjuscic on 12/12/2006 23:54, edited 1 time in total.
-
Gnjuscic
- Posts: 198
- Joined: 27/02/2005 20:46
- Location: Iza coska jednog djeta kuće
#23 Jovan Cvijic - O iseljavanju Bosnjaka - II
....
Jedno veče sam se sastao radi razgovora sa važnijim bosanskim muhadžirima iz Bruse. Bilo je teško gledati te opale i oronule ljude, mahom predstavnike nekoliko najpoznatijih i najsilnijih bosanskih porodica. Svi su se samo tužili i kajali, što su napustili svoju zemlju, ali su se time branili što se pod „Švabom" nije moglo izdržati. Oseća se kako je kod begova glavni motiv za iseljavanje bila sujeta: smatraju se za uvređene, jer je u Bosni nestalo starih prilika. Nisu se sećali da nije begovski i gospodski voleti svoju zemlju samo onda kad se u njoj može gospodariti.
3. Nema skoro varoši i varošice u Staroj Srbiji i Makedoniji u kojima nema naročitih mahala sa naseljenim bosanskim muhadžirima. Ima ih i po selima, i meni su ostali u najživljoj uspomeni muhamedanski Korjenići iz Hercegovine, koji su naseljeni u Malešu na samoj bugarskoj granici, jer su se obradovali, kao da su nekoga svoga sreli, kad su videli ljude koji govore njihov jezik i poznaju njihove krajeve. Video sam ih naseljene čak i u Elasoni, u Tesaliji, prema grčkoj granici.
Za ove muhadžire se ne može reći da su premešteni u sasvim strane i po prirodi bitno drukčije zemlje, ali je njihova beda ipak neizmerna. Kod vrlo mnogih se nostalgija razvila do prave bolesti; to se više oseća na begovima i seljacima, manje na varošanima, koji su se kao takvi iz Bosne iselili. Seljak i beg vole sinor svoje zemlje, i posle mnogo godina opisuju ga kako izgleda i kako u proleće miriše žbunje, koje je po njemu izbilo; sećaju se svake voćke, koju su sadili i kalemili, svakog drveta, gajeva i gora, brazda i travki, koje su ralicom prevrtali i kao da još osećaju miris svoje uzorane zemlje. Čežnja i bol se popnu do manitosti, kad počnu uz to izazivati uspomene i govoriti o životu i običajima svoje zemlje, koji su nesravnjivi i prema kojima je sve ovo što sad rade samo jad i beda.
Ide im vrlo rđavo. Svaki izvežbaniji putnik može i napred da pozna u varošima Stare Srbije i Makedonije mahale bosanskih muhadžira: po oronulim i posrnulim kućama, koje izgledaju kao da su napuštene, po dronjavom odelu ljudi i žena i po opštoj zaparloženosti; utisak je takav kao da sve što vidite govori i viče: mi smo ostavljeni i zapušteni i hoćemo da se zaparložimo i zatremo. Od ljudi, koji su po bosanskim varošima bili okretni trgovci, nije se održao ni jedan od sto, i pada u oči da ti, što su se održali i napredovali, mahom su bili liferanti turske vojske. Poznao sam veliki broj turskih činovnika i među njima nisam našao nijednog bosanskog muhadžira, koji bi više stojao na tako zvanim stepenicama činovničke hijerarhije. Ali ih je vrlo mnogo među suvarijama i zaptijama (turski žandarmi); ako mogu suditi po onima što su mene pratili, oni čine više od polovine žandarma evropske Turske.
Potomaka prvih bosanskih muhadžira ima dosta među oficirima. Po mojim obaveštenjima u turskoj vojsci ima preko 300 oficira našega jezika, među kojima je nekoliko generala; istina je znatan broj od njih iz novopazarskog sandžaka. Kao da je vojska jedina struka u kojoj i bosanski muhadžiri napreduju. Oni od njih koji su svršili turske vojničke škole znaju turski, ali među sobom govore srpski i svi ga besprekorno znaju. Muče se samo sa rečima našega jezika, koje su proizvod više kulture i novih potreba.
4. Jednoga jutra u aprilu ove godine došao sam iz Pazara ili Jenidže-Vardara u južnoj Makedoniji na železničku stanicu Topčin da uhvatim voz koji ide od Soluna za Beograd. Iznenadi me kad na stanici ugledam jednog sredovečnog Bosanca sa bulom. To nije pravac u kome se oni sada kreću; oni idu obrnuto od Beograda Solunu. Čim sam ga srpski oslovio, on se za mene privezao. To je zbilja muhadžir koji se vraća u Bosnu. Iselio se sa ženom i četvoro dece pre dvadeset godina, i bio je imućan. Deca mu umirala i zato je menjao mesta po južnoj Makedoniji. Naposletku je ostao i bez dece i bez igde ičega. Morao je raditi kao argat i dopirao je tako do Carigrada. Bio je još sačuvao rečitost Bosanaca, i predstavio mi je živo i sa suznim očima ne samo materijalne nevolje, već i onaj duboki bol, koji tuđina i zabluda u čoveku ostavljaju. Taj zna da su Turci, pravi Turci, nešto sasvim drugo no što je on i da on s njima nema ništa drugo zajedničko, osim vere. Njemu je sada jasno da smo mu mi bliži no Osmanlije. Ovaj propali čovek vraća se u Bosnu da tamo samo umre, i to na navaljivanje svoje žene, koja plače za svojom kućom dvadeset godina. Uzda se u srodnike, koji su u Bosni ostali. Kad bi bilo po njegovoj volji, on se ne bi vraćao, jer ne može od stida i sramote. Kad sam mu napomenuo da drugima u Bosni govori da se ne sele i da im nesreću na sebi dokaže, on se samo udarao po glavi i vikao: tvrde bosanske glave neće poslušati; i meni je govoreno, pa nisam verovao.
*
....
Jedno veče sam se sastao radi razgovora sa važnijim bosanskim muhadžirima iz Bruse. Bilo je teško gledati te opale i oronule ljude, mahom predstavnike nekoliko najpoznatijih i najsilnijih bosanskih porodica. Svi su se samo tužili i kajali, što su napustili svoju zemlju, ali su se time branili što se pod „Švabom" nije moglo izdržati. Oseća se kako je kod begova glavni motiv za iseljavanje bila sujeta: smatraju se za uvređene, jer je u Bosni nestalo starih prilika. Nisu se sećali da nije begovski i gospodski voleti svoju zemlju samo onda kad se u njoj može gospodariti.
3. Nema skoro varoši i varošice u Staroj Srbiji i Makedoniji u kojima nema naročitih mahala sa naseljenim bosanskim muhadžirima. Ima ih i po selima, i meni su ostali u najživljoj uspomeni muhamedanski Korjenići iz Hercegovine, koji su naseljeni u Malešu na samoj bugarskoj granici, jer su se obradovali, kao da su nekoga svoga sreli, kad su videli ljude koji govore njihov jezik i poznaju njihove krajeve. Video sam ih naseljene čak i u Elasoni, u Tesaliji, prema grčkoj granici.
Za ove muhadžire se ne može reći da su premešteni u sasvim strane i po prirodi bitno drukčije zemlje, ali je njihova beda ipak neizmerna. Kod vrlo mnogih se nostalgija razvila do prave bolesti; to se više oseća na begovima i seljacima, manje na varošanima, koji su se kao takvi iz Bosne iselili. Seljak i beg vole sinor svoje zemlje, i posle mnogo godina opisuju ga kako izgleda i kako u proleće miriše žbunje, koje je po njemu izbilo; sećaju se svake voćke, koju su sadili i kalemili, svakog drveta, gajeva i gora, brazda i travki, koje su ralicom prevrtali i kao da još osećaju miris svoje uzorane zemlje. Čežnja i bol se popnu do manitosti, kad počnu uz to izazivati uspomene i govoriti o životu i običajima svoje zemlje, koji su nesravnjivi i prema kojima je sve ovo što sad rade samo jad i beda.
Ide im vrlo rđavo. Svaki izvežbaniji putnik može i napred da pozna u varošima Stare Srbije i Makedonije mahale bosanskih muhadžira: po oronulim i posrnulim kućama, koje izgledaju kao da su napuštene, po dronjavom odelu ljudi i žena i po opštoj zaparloženosti; utisak je takav kao da sve što vidite govori i viče: mi smo ostavljeni i zapušteni i hoćemo da se zaparložimo i zatremo. Od ljudi, koji su po bosanskim varošima bili okretni trgovci, nije se održao ni jedan od sto, i pada u oči da ti, što su se održali i napredovali, mahom su bili liferanti turske vojske. Poznao sam veliki broj turskih činovnika i među njima nisam našao nijednog bosanskog muhadžira, koji bi više stojao na tako zvanim stepenicama činovničke hijerarhije. Ali ih je vrlo mnogo među suvarijama i zaptijama (turski žandarmi); ako mogu suditi po onima što su mene pratili, oni čine više od polovine žandarma evropske Turske.
Potomaka prvih bosanskih muhadžira ima dosta među oficirima. Po mojim obaveštenjima u turskoj vojsci ima preko 300 oficira našega jezika, među kojima je nekoliko generala; istina je znatan broj od njih iz novopazarskog sandžaka. Kao da je vojska jedina struka u kojoj i bosanski muhadžiri napreduju. Oni od njih koji su svršili turske vojničke škole znaju turski, ali među sobom govore srpski i svi ga besprekorno znaju. Muče se samo sa rečima našega jezika, koje su proizvod više kulture i novih potreba.
4. Jednoga jutra u aprilu ove godine došao sam iz Pazara ili Jenidže-Vardara u južnoj Makedoniji na železničku stanicu Topčin da uhvatim voz koji ide od Soluna za Beograd. Iznenadi me kad na stanici ugledam jednog sredovečnog Bosanca sa bulom. To nije pravac u kome se oni sada kreću; oni idu obrnuto od Beograda Solunu. Čim sam ga srpski oslovio, on se za mene privezao. To je zbilja muhadžir koji se vraća u Bosnu. Iselio se sa ženom i četvoro dece pre dvadeset godina, i bio je imućan. Deca mu umirala i zato je menjao mesta po južnoj Makedoniji. Naposletku je ostao i bez dece i bez igde ičega. Morao je raditi kao argat i dopirao je tako do Carigrada. Bio je još sačuvao rečitost Bosanaca, i predstavio mi je živo i sa suznim očima ne samo materijalne nevolje, već i onaj duboki bol, koji tuđina i zabluda u čoveku ostavljaju. Taj zna da su Turci, pravi Turci, nešto sasvim drugo no što je on i da on s njima nema ništa drugo zajedničko, osim vere. Njemu je sada jasno da smo mu mi bliži no Osmanlije. Ovaj propali čovek vraća se u Bosnu da tamo samo umre, i to na navaljivanje svoje žene, koja plače za svojom kućom dvadeset godina. Uzda se u srodnike, koji su u Bosni ostali. Kad bi bilo po njegovoj volji, on se ne bi vraćao, jer ne može od stida i sramote. Kad sam mu napomenuo da drugima u Bosni govori da se ne sele i da im nesreću na sebi dokaže, on se samo udarao po glavi i vikao: tvrde bosanske glave neće poslušati; i meni je govoreno, pa nisam verovao.
*
....
-
beco5
- Posts: 61
- Joined: 03/11/2004 20:51
- Location: sarajevo
#24
Odgovor ZLATI i ostalima koji slabo poznaju istoriju bosnjaka ja sam u komunizmu išao u školu 19 god. i nisam naišao na ime bošnjak.
Što se tiče Cvijića i ostalih srpskih istoričara znam da kao i danas puno
prepravljaju istoriju u njihovu korist.
I moje dio rodbine iselio se iz Hercegovine u Instanbul.Njihovi potomci ,
moja rodbina, su ugledne porodice profesori ,svjetski advokati,biznismeni
itd. prvi put sam sa njima kontaktirao i posjetio ih prije 42 god.
Moj utisak je da nisam siguran dali je Turska i njima i nama pomogla,mislim da je više odmogla.Samo jedan primjer oni su morali najprvo promjeniti prezime i ime. A u zadnjem exsodusu bošnjaka najlošije su nas primili.Daleko bolje nas je bolje primio zapad ali i to je za dugu diskusiju.
Zato vam nudim za razloge iseljavanja bošnjaka argumentovano te genocide koje sam skratio i uzeo od profesora Spahića i molim da ponovo pročitate pjesmu od Safet- bega Bašagića.
10 genocida nad bošnjacima. UKRATKO.
Kao što je križarsko-inkvizitorska Evropa u periodu od nepuna dva stoljeća (1099-1291) vodila deset križarsko-pljačkaskih ratova protiv svijeta, islama i muslimana, tako se nad muslimanima bivše Jugoslavije vrši, evo deseti genocid.
PRVI GENOCID
nad muslimanima događa se 584 godine poslje prvog križarskog rata i trajao je od 1683. do 1699. godine. To je prvi genocid i prva prava, velika i kolektivna tragedija muslimana koja se događa tokom i poslije velikog ili bečkog rata između Turskog carstva i Austrije.
DRUGI GENOCID
nad muslimanima događa se na prijelazu iz 17. u 18. stoljeće, tačnije 1711. godine uoči Badnje večeri. Te noći je izvršena takozvana "israga poturica", kada je približno 1000 muslimana, koliko ih je, prema mjerodavnim dokazima, tada živjelo na području "Stare Crne Gore" koja se sastojala od svega četri nahije sa sjedištem u Cetinju, bilo pobijeno ili izbjeglo u Nikšić i selo Tudemile kod Bara. Strateg, idejni promotor i agens drugog genocida nad muslimanima, sada na tlu Crne Gore, bila je opet Crkva, ali ne katolička već pravoslavna.
TREĆI GENOCID
nad muslimanima, koji će poznati srpski historičar i diplomata Stojan Novaković označiti kao "generalno trebljenje Turaka - muslimana iz naroda" događa se na tlu Srbije između 1804. i 1820. godine kao posljedica Prvog i Drugog srpskog ustanka. Naime, od samog početka 19. stoljeća Srbija i Crna Gora su ekstreminacijom, progonom i ubistvima muslimana, željele stvoriti svoje nacionalne države i stalno ih, na njihovu štetu, proširivati.
ČETVRTI GENOCID
nad muslimanima događa se u periodu između 1830. i 1867. godine, kao posljedica Hati-š-Šerifa iz 1830. i njegova aneksa iz 1833. godine, kojima je Srbija stekla status vazalne autonomne kneževine unutar Osmanskog carstva, ali i mogućnost da protjera muslimane iz Užica, Šapca, Sokola i Beograda, što je i učinjeno od 1862. do 1867. godine. Sve prognane muslimane Porta naseljavaju u Bosnu i za njih se podižu dva nova naselja - Gornju i Donju Aziziju, odnosno Bosanski Šamac i Orašje
PETI GENOCID
nad muslimanima, uglavnom Albancima i Turcima, događa se na tlu Srbije i Crne Gore između 1876. i 1878. godine. Poslije ustanka u Hercegovini, potaknutih i vođenih uz pomoć Srbije i Crne Gore, dolazi do Berlinskog kongresa (1878. godine) na osnovu čijih odluka, dotadašnje autonomne kneževine Srbija i Crna Gora stiču potpunu državnu neovisnost, ali i uveliko proširuju svoje teritorije. Tako se Srbija teritorijalno proširila niškim, pirotskim, topličkim i vranjskim okruzima, a Crna Gora u Hercegovini. Iz svi tih okruga i regija muslimani su odmah potpuno istrijebljeni, uprkost činjenici da se Srbija, shodno odlukama Berlinskog kongresa, obavezala da će poštivati slobodu vjeroispovijesti muslimana.
ŠESTI GENOCID
nad muslimanima poljedica je austro-ugarske okupacije Bosne i Hercegovine. Mada je Austro-Ugarska posljednja pravna država koja je vladala Bosnom unazad posljednjih 115 godina i koja je garantirala svim građanima osnovna vjersko-duhovna, fizičko-biološka i materijalno-imovinska prava, muslimani su se u početku svim raspoloživim sredstvima suprostavljali Austro-Ugarskoj okupaciji. Oni su se, odmah poslije, ali u toku okupacije, počeli iseljavati u Tursku, Sandžak, Kosovo i Makedoniju, gde je tada još uvijk bila Turska vlast.
SEDMI GENOCID
nad muslimanima Sandžaka i Crne Gore, kao i pokušaj nasilnog pokrštavanja muslimana u Plavu i Gusinju, je direktna posljedica Prvog i Drugog balkanskog rata. To je bio sedmi genocid nad muslimanima Balkana, a prvi nad muslimanima Sandžaka, zato što nije postojala vlast koja bi ih zaštitila.
OSMI GENOCID
nad muslimanima traje od osnutka Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca 1918. godine do propasti Kraljevine Jugoslavije 1941. godine. Mada životi muslimana u prvoj Jugoslaviji nisu imali nikakvu vrijednost, ipak su bili složeni posebno muslimanima Sandžaka i istočne Hercegovine. Tako je u selu Šahovići, u Bjelopoljskom srezu u Sandžaku, 7. Novembra 1924. godine oko 600 muslimana ubijeno bez ikakvog povoda, krivnje i razloga. U Hercegovini je od kraljevih komita tokom devedesetih godina po narudžbi, planu i sistemu, bilo preko tri hiljade vansudskih i neotkrivenih, a dobro poznatih ubistava, naravno počinjenih nad muslimanima. Ta ubistva i zastrašivanja uticali su na izmjenu etničke slike istočne Hercegovine na štetu muslimana, a u korist Srba i Crnogoraca.
DEVETI GENOCID
nad muslimanima traje od 1941. do 1945. godine. Prema dosadašnjim istraživanjima Kocovića, Zerjavića, Dedijera i Miletića, sve nemuslimana, Drugi svjetski rat je odnio 103.000 muslimanskih života ili 8,1% ukupne tadašnje muslimanske populacije. Najviše je muslimana u tom ratu nastradalo od četničkog, komšijskog, noža što ih je stigao na kućnom pragu, u avliji i na njivi. U prvih devet genocida muslimani se nikako nisu oružjem suprostavili svojim koljačima i zlikovcima. Naprotiv, od 1683. do 1992. godine, dakle punih 309 godina, mi smo očekivali da koljači i zlikovci kažu: "mi ćemo vam oprostiti što vas koljemo i ubuduće ćemo vam se smilovati." To se nije nikada dogodilo i to je bila naša najveća iluzija, zabluda i samoobmana.
I konacno, DESETI, najokrutniji i najveći genocid nad muslimanima u Bosni i Hercegovini traje od aprila 1992. godine. Po mnogo čemu je on izniman od ostalih devet. Okrutniji je, suroviji, širi i dublji po razmjerama od svih dosadašnjih. On je najavljen pola godine unaprijed i sada se, evo, odvija na očigled cijelog svijeta pod pokroviteljstvom Ujedinjeni Naroda, organizacije za evropsku sigurnost (OESS) pod štafetnom palicom Evropske Zajednice. Ovo je prvi genocid nad muslimanima u kome istovremeno i, na neki način, učestvuje Srbija, Crna Gora i Hrvatska. U predhodnih devet genocida Srbija i Hrvatska nikada nisu istovremeno i zajednički činile genocid nad muslimanima.
OVA TEMA NEBI TREBALA DA NOSI OVAKAV NASLOV NEGO "PROGON BOŠNJAKA". ŠTO SAM I SAM DOŽIVIO
JA SMATRAM A I ARGUMENTOVANO JE DOKAZANO DA SU SE I TADA I SADA BOŠNJACI PROGANJALI.
JO
Što se tiče Cvijića i ostalih srpskih istoričara znam da kao i danas puno
prepravljaju istoriju u njihovu korist.
I moje dio rodbine iselio se iz Hercegovine u Instanbul.Njihovi potomci ,
moja rodbina, su ugledne porodice profesori ,svjetski advokati,biznismeni
itd. prvi put sam sa njima kontaktirao i posjetio ih prije 42 god.
Moj utisak je da nisam siguran dali je Turska i njima i nama pomogla,mislim da je više odmogla.Samo jedan primjer oni su morali najprvo promjeniti prezime i ime. A u zadnjem exsodusu bošnjaka najlošije su nas primili.Daleko bolje nas je bolje primio zapad ali i to je za dugu diskusiju.
Zato vam nudim za razloge iseljavanja bošnjaka argumentovano te genocide koje sam skratio i uzeo od profesora Spahića i molim da ponovo pročitate pjesmu od Safet- bega Bašagića.
10 genocida nad bošnjacima. UKRATKO.
Kao što je križarsko-inkvizitorska Evropa u periodu od nepuna dva stoljeća (1099-1291) vodila deset križarsko-pljačkaskih ratova protiv svijeta, islama i muslimana, tako se nad muslimanima bivše Jugoslavije vrši, evo deseti genocid.
PRVI GENOCID
nad muslimanima događa se 584 godine poslje prvog križarskog rata i trajao je od 1683. do 1699. godine. To je prvi genocid i prva prava, velika i kolektivna tragedija muslimana koja se događa tokom i poslije velikog ili bečkog rata između Turskog carstva i Austrije.
DRUGI GENOCID
nad muslimanima događa se na prijelazu iz 17. u 18. stoljeće, tačnije 1711. godine uoči Badnje večeri. Te noći je izvršena takozvana "israga poturica", kada je približno 1000 muslimana, koliko ih je, prema mjerodavnim dokazima, tada živjelo na području "Stare Crne Gore" koja se sastojala od svega četri nahije sa sjedištem u Cetinju, bilo pobijeno ili izbjeglo u Nikšić i selo Tudemile kod Bara. Strateg, idejni promotor i agens drugog genocida nad muslimanima, sada na tlu Crne Gore, bila je opet Crkva, ali ne katolička već pravoslavna.
TREĆI GENOCID
nad muslimanima, koji će poznati srpski historičar i diplomata Stojan Novaković označiti kao "generalno trebljenje Turaka - muslimana iz naroda" događa se na tlu Srbije između 1804. i 1820. godine kao posljedica Prvog i Drugog srpskog ustanka. Naime, od samog početka 19. stoljeća Srbija i Crna Gora su ekstreminacijom, progonom i ubistvima muslimana, željele stvoriti svoje nacionalne države i stalno ih, na njihovu štetu, proširivati.
ČETVRTI GENOCID
nad muslimanima događa se u periodu između 1830. i 1867. godine, kao posljedica Hati-š-Šerifa iz 1830. i njegova aneksa iz 1833. godine, kojima je Srbija stekla status vazalne autonomne kneževine unutar Osmanskog carstva, ali i mogućnost da protjera muslimane iz Užica, Šapca, Sokola i Beograda, što je i učinjeno od 1862. do 1867. godine. Sve prognane muslimane Porta naseljavaju u Bosnu i za njih se podižu dva nova naselja - Gornju i Donju Aziziju, odnosno Bosanski Šamac i Orašje
PETI GENOCID
nad muslimanima, uglavnom Albancima i Turcima, događa se na tlu Srbije i Crne Gore između 1876. i 1878. godine. Poslije ustanka u Hercegovini, potaknutih i vođenih uz pomoć Srbije i Crne Gore, dolazi do Berlinskog kongresa (1878. godine) na osnovu čijih odluka, dotadašnje autonomne kneževine Srbija i Crna Gora stiču potpunu državnu neovisnost, ali i uveliko proširuju svoje teritorije. Tako se Srbija teritorijalno proširila niškim, pirotskim, topličkim i vranjskim okruzima, a Crna Gora u Hercegovini. Iz svi tih okruga i regija muslimani su odmah potpuno istrijebljeni, uprkost činjenici da se Srbija, shodno odlukama Berlinskog kongresa, obavezala da će poštivati slobodu vjeroispovijesti muslimana.
ŠESTI GENOCID
nad muslimanima poljedica je austro-ugarske okupacije Bosne i Hercegovine. Mada je Austro-Ugarska posljednja pravna država koja je vladala Bosnom unazad posljednjih 115 godina i koja je garantirala svim građanima osnovna vjersko-duhovna, fizičko-biološka i materijalno-imovinska prava, muslimani su se u početku svim raspoloživim sredstvima suprostavljali Austro-Ugarskoj okupaciji. Oni su se, odmah poslije, ali u toku okupacije, počeli iseljavati u Tursku, Sandžak, Kosovo i Makedoniju, gde je tada još uvijk bila Turska vlast.
SEDMI GENOCID
nad muslimanima Sandžaka i Crne Gore, kao i pokušaj nasilnog pokrštavanja muslimana u Plavu i Gusinju, je direktna posljedica Prvog i Drugog balkanskog rata. To je bio sedmi genocid nad muslimanima Balkana, a prvi nad muslimanima Sandžaka, zato što nije postojala vlast koja bi ih zaštitila.
OSMI GENOCID
nad muslimanima traje od osnutka Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca 1918. godine do propasti Kraljevine Jugoslavije 1941. godine. Mada životi muslimana u prvoj Jugoslaviji nisu imali nikakvu vrijednost, ipak su bili složeni posebno muslimanima Sandžaka i istočne Hercegovine. Tako je u selu Šahovići, u Bjelopoljskom srezu u Sandžaku, 7. Novembra 1924. godine oko 600 muslimana ubijeno bez ikakvog povoda, krivnje i razloga. U Hercegovini je od kraljevih komita tokom devedesetih godina po narudžbi, planu i sistemu, bilo preko tri hiljade vansudskih i neotkrivenih, a dobro poznatih ubistava, naravno počinjenih nad muslimanima. Ta ubistva i zastrašivanja uticali su na izmjenu etničke slike istočne Hercegovine na štetu muslimana, a u korist Srba i Crnogoraca.
DEVETI GENOCID
nad muslimanima traje od 1941. do 1945. godine. Prema dosadašnjim istraživanjima Kocovića, Zerjavića, Dedijera i Miletića, sve nemuslimana, Drugi svjetski rat je odnio 103.000 muslimanskih života ili 8,1% ukupne tadašnje muslimanske populacije. Najviše je muslimana u tom ratu nastradalo od četničkog, komšijskog, noža što ih je stigao na kućnom pragu, u avliji i na njivi. U prvih devet genocida muslimani se nikako nisu oružjem suprostavili svojim koljačima i zlikovcima. Naprotiv, od 1683. do 1992. godine, dakle punih 309 godina, mi smo očekivali da koljači i zlikovci kažu: "mi ćemo vam oprostiti što vas koljemo i ubuduće ćemo vam se smilovati." To se nije nikada dogodilo i to je bila naša najveća iluzija, zabluda i samoobmana.
I konacno, DESETI, najokrutniji i najveći genocid nad muslimanima u Bosni i Hercegovini traje od aprila 1992. godine. Po mnogo čemu je on izniman od ostalih devet. Okrutniji je, suroviji, širi i dublji po razmjerama od svih dosadašnjih. On je najavljen pola godine unaprijed i sada se, evo, odvija na očigled cijelog svijeta pod pokroviteljstvom Ujedinjeni Naroda, organizacije za evropsku sigurnost (OESS) pod štafetnom palicom Evropske Zajednice. Ovo je prvi genocid nad muslimanima u kome istovremeno i, na neki način, učestvuje Srbija, Crna Gora i Hrvatska. U predhodnih devet genocida Srbija i Hrvatska nikada nisu istovremeno i zajednički činile genocid nad muslimanima.
OVA TEMA NEBI TREBALA DA NOSI OVAKAV NASLOV NEGO "PROGON BOŠNJAKA". ŠTO SAM I SAM DOŽIVIO
JA SMATRAM A I ARGUMENTOVANO JE DOKAZANO DA SU SE I TADA I SADA BOŠNJACI PROGANJALI.
JO
-
crnjak
- Posts: 216
- Joined: 26/10/2006 13:54
#25
respectbeco5 wrote:Odgovor ZLATI i ostalima koji slabo poznaju istoriju bosnjaka ja sam u komunizmu išao u školu 19 god. i nisam naišao na ime bošnjak.
Što se tiče Cvijića i ostalih srpskih istoričara znam da kao i danas puno
prepravljaju istoriju u njihovu korist.
I moje dio rodbine iselio se iz Hercegovine u Instanbul.Njihovi potomci ,
moja rodbina, su ugledne porodice profesori ,svjetski advokati,biznismeni
itd. prvi put sam sa njima kontaktirao i posjetio ih prije 42 god.
Moj utisak je da nisam siguran dali je Turska i njima i nama pomogla,mislim da je više odmogla.Samo jedan primjer oni su morali najprvo promjeniti prezime i ime. A u zadnjem exsodusu bošnjaka najlošije su nas primili.Daleko bolje nas je bolje primio zapad ali i to je za dugu diskusiju.
Zato vam nudim za razloge iseljavanja bošnjaka argumentovano te genocide koje sam skratio i uzeo od profesora Spahića i molim da ponovo pročitate pjesmu od Safet- bega Bašagića.
10 genocida nad bošnjacima. UKRATKO.
Kao što je križarsko-inkvizitorska Evropa u periodu od nepuna dva stoljeća (1099-1291) vodila deset križarsko-pljačkaskih ratova protiv svijeta, islama i muslimana, tako se nad muslimanima bivše Jugoslavije vrši, evo deseti genocid.
PRVI GENOCID
nad muslimanima događa se 584 godine poslje prvog križarskog rata i trajao je od 1683. do 1699. godine. To je prvi genocid i prva prava, velika i kolektivna tragedija muslimana koja se događa tokom i poslije velikog ili bečkog rata između Turskog carstva i Austrije.
DRUGI GENOCID
nad muslimanima događa se na prijelazu iz 17. u 18. stoljeće, tačnije 1711. godine uoči Badnje večeri. Te noći je izvršena takozvana "israga poturica", kada je približno 1000 muslimana, koliko ih je, prema mjerodavnim dokazima, tada živjelo na području "Stare Crne Gore" koja se sastojala od svega četri nahije sa sjedištem u Cetinju, bilo pobijeno ili izbjeglo u Nikšić i selo Tudemile kod Bara. Strateg, idejni promotor i agens drugog genocida nad muslimanima, sada na tlu Crne Gore, bila je opet Crkva, ali ne katolička već pravoslavna.
TREĆI GENOCID
nad muslimanima, koji će poznati srpski historičar i diplomata Stojan Novaković označiti kao "generalno trebljenje Turaka - muslimana iz naroda" događa se na tlu Srbije između 1804. i 1820. godine kao posljedica Prvog i Drugog srpskog ustanka. Naime, od samog početka 19. stoljeća Srbija i Crna Gora su ekstreminacijom, progonom i ubistvima muslimana, željele stvoriti svoje nacionalne države i stalno ih, na njihovu štetu, proširivati.
ČETVRTI GENOCID
nad muslimanima događa se u periodu između 1830. i 1867. godine, kao posljedica Hati-š-Šerifa iz 1830. i njegova aneksa iz 1833. godine, kojima je Srbija stekla status vazalne autonomne kneževine unutar Osmanskog carstva, ali i mogućnost da protjera muslimane iz Užica, Šapca, Sokola i Beograda, što je i učinjeno od 1862. do 1867. godine. Sve prognane muslimane Porta naseljavaju u Bosnu i za njih se podižu dva nova naselja - Gornju i Donju Aziziju, odnosno Bosanski Šamac i Orašje
PETI GENOCID
nad muslimanima, uglavnom Albancima i Turcima, događa se na tlu Srbije i Crne Gore između 1876. i 1878. godine. Poslije ustanka u Hercegovini, potaknutih i vođenih uz pomoć Srbije i Crne Gore, dolazi do Berlinskog kongresa (1878. godine) na osnovu čijih odluka, dotadašnje autonomne kneževine Srbija i Crna Gora stiču potpunu državnu neovisnost, ali i uveliko proširuju svoje teritorije. Tako se Srbija teritorijalno proširila niškim, pirotskim, topličkim i vranjskim okruzima, a Crna Gora u Hercegovini. Iz svi tih okruga i regija muslimani su odmah potpuno istrijebljeni, uprkost činjenici da se Srbija, shodno odlukama Berlinskog kongresa, obavezala da će poštivati slobodu vjeroispovijesti muslimana.
ŠESTI GENOCID
nad muslimanima poljedica je austro-ugarske okupacije Bosne i Hercegovine. Mada je Austro-Ugarska posljednja pravna država koja je vladala Bosnom unazad posljednjih 115 godina i koja je garantirala svim građanima osnovna vjersko-duhovna, fizičko-biološka i materijalno-imovinska prava, muslimani su se u početku svim raspoloživim sredstvima suprostavljali Austro-Ugarskoj okupaciji. Oni su se, odmah poslije, ali u toku okupacije, počeli iseljavati u Tursku, Sandžak, Kosovo i Makedoniju, gde je tada još uvijk bila Turska vlast.
SEDMI GENOCID
nad muslimanima Sandžaka i Crne Gore, kao i pokušaj nasilnog pokrštavanja muslimana u Plavu i Gusinju, je direktna posljedica Prvog i Drugog balkanskog rata. To je bio sedmi genocid nad muslimanima Balkana, a prvi nad muslimanima Sandžaka, zato što nije postojala vlast koja bi ih zaštitila.
OSMI GENOCID
nad muslimanima traje od osnutka Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca 1918. godine do propasti Kraljevine Jugoslavije 1941. godine. Mada životi muslimana u prvoj Jugoslaviji nisu imali nikakvu vrijednost, ipak su bili složeni posebno muslimanima Sandžaka i istočne Hercegovine. Tako je u selu Šahovići, u Bjelopoljskom srezu u Sandžaku, 7. Novembra 1924. godine oko 600 muslimana ubijeno bez ikakvog povoda, krivnje i razloga. U Hercegovini je od kraljevih komita tokom devedesetih godina po narudžbi, planu i sistemu, bilo preko tri hiljade vansudskih i neotkrivenih, a dobro poznatih ubistava, naravno počinjenih nad muslimanima. Ta ubistva i zastrašivanja uticali su na izmjenu etničke slike istočne Hercegovine na štetu muslimana, a u korist Srba i Crnogoraca.
DEVETI GENOCID
nad muslimanima traje od 1941. do 1945. godine. Prema dosadašnjim istraživanjima Kocovića, Zerjavića, Dedijera i Miletića, sve nemuslimana, Drugi svjetski rat je odnio 103.000 muslimanskih života ili 8,1% ukupne tadašnje muslimanske populacije. Najviše je muslimana u tom ratu nastradalo od četničkog, komšijskog, noža što ih je stigao na kućnom pragu, u avliji i na njivi. U prvih devet genocida muslimani se nikako nisu oružjem suprostavili svojim koljačima i zlikovcima. Naprotiv, od 1683. do 1992. godine, dakle punih 309 godina, mi smo očekivali da koljači i zlikovci kažu: "mi ćemo vam oprostiti što vas koljemo i ubuduće ćemo vam se smilovati." To se nije nikada dogodilo i to je bila naša najveća iluzija, zabluda i samoobmana.
I konacno, DESETI, najokrutniji i najveći genocid nad muslimanima u Bosni i Hercegovini traje od aprila 1992. godine. Po mnogo čemu je on izniman od ostalih devet. Okrutniji je, suroviji, širi i dublji po razmjerama od svih dosadašnjih. On je najavljen pola godine unaprijed i sada se, evo, odvija na očigled cijelog svijeta pod pokroviteljstvom Ujedinjeni Naroda, organizacije za evropsku sigurnost (OESS) pod štafetnom palicom Evropske Zajednice. Ovo je prvi genocid nad muslimanima u kome istovremeno i, na neki način, učestvuje Srbija, Crna Gora i Hrvatska. U predhodnih devet genocida Srbija i Hrvatska nikada nisu istovremeno i zajednički činile genocid nad muslimanima.
OVA TEMA NEBI TREBALA DA NOSI OVAKAV NASLOV NEGO "PROGON BOŠNJAKA". ŠTO SAM I SAM DOŽIVIO
JA SMATRAM A I ARGUMENTOVANO JE DOKAZANO DA SU SE I TADA I SADA BOŠNJACI PROGANJALI.
JO