Forum Klix.ba

Prva Saudijska drzava utemeljena je 1744 godine, pod vodstvom porodice Saud. Saudijske snage su prvo zauzele Nedzd, a onda su plamen slobode pronjeli istocnom obalom Arapskog poluotoka od Kuvajta na sjeveru do Omana na jugu. 1765 prvi saudijski vladar umire, a vodstvo Saudijske drzave preuzima Abdulaziz bin Muhamed al-Saud.
1801. godine saudijske snage su zauzele sveti grad sija Kerbelu (u danasnjem Iraku).
Pod vodstvom Sauda ibn Abdulaziza ibn Muhameda al-Sauda 1803. godine saudijske snage zauzimaju Mekku.
Prva Saudijska drzava trajala je od 1744-1818e godine kada Egipatske snage (Egipat je u to vrijeme jos uvijek priznavao vlast Osmanskog sultana kao halife muslimana) nanose poraz Saudijskoj vojsci.

???

qwertzuiop123 wrote:Prva Saudijska drzava utemeljena je 1744 godine, pod vodstvom porodice Saud. Saudijske snage su prvo zauzele Nedzd, a onda su plamen slobode pronjeli istocnom obalom Arapskog poluotoka od Kuvajta na sjeveru do Omana na jugu. 1765 prvi saudijski vladar umire, a vodstvo Saudijske drzave preuzima Abdulaziz bin Muhamed al-Saud.
1801. godine saudijske snage su zauzele sveti grad sija Kerbelu (u danasnjem Iraku).
Pod vodstvom Sauda ibn Abdulaziza ibn Muhameda al-Sauda 1803. godine saudijske snage zauzimaju Mekku.
Prva Saudijska drzava trajala je od 1744-1818e godine kada Egipatske snage (Egipat je u to vrijeme jos uvijek priznavao vlast Osmanskog sultana kao halife muslimana) nanose poraz Saudijskoj vojsci.

od koga? draži im Lorens nego musliman. ali to je drugi rat.

Joj sto volim te sto 'pronose plamen slobode'. Plamen i sloboda inace jako dobro idu jedno s drugim.

a vodi svi biva ko za slobodu govora
to u ovom slucaju Osmanlije nijesu okupatori?

A da se prije stotinjak godina nisu poveli za infidelima niko danas ne bi ni znao za Arabiju niti bi bilo ovog konflikta islamisti vs. Zapad. Poznavali bi ih samo kao naftase u haljama.

"Plamen slobode" zapaljen rukom Lorensa od Arabije i novcem židovske porodice Rotšild.
Kao tada, tako i sada, marionete GB, USA i cionista.

dajte neke cinjenice, dajte nesto....pa makar i onog hempfera...
zamislite da se srbi ne uvezase sa GB, rotsildom i ostalim....cetnici bi danas bili neki sumari sa romanije i kopaonika

cetnici bi danas bili neki sumari sa romanije i kopaonika

Pa to i jesu. Druga je stvar sto Bosnjaci ne znaju izaci na kraj sa njima.

sinuhe wrote:A da se prije stotinjak godina nisu poveli za infidelima niko danas ne bi ni znao za Arabiju niti bi bilo ovog konflikta islamisti vs. Zapad. Poznavali bi ih samo kao naftase u haljama.

u priči o nafti imaju 2 strane , na jednoj nalazišta, na drugoj istraživanje,bušenje,proizvodnja opreme i alata za istraživanje,bušenje,preradu ,prerada,transport,potrošnja,te svjetska obračunska jedinica za trgovanje naftom $, koji se štanca kod vlasnika istih pobrojanih komponenti.Jedno bez drugog ne ide, samo je kvaka u tome što su drugi jači.Nema dalje i snovati snove o nečemu i propuštenoj istorijskoj šansi je nebulozno.

Ipak i nakon poraza koje su navjestiteljima arapske slobode, porodici Saud, nanjele okupatorske snage, ispod povrsine zlatnog pustinjskog, svetog arapskog pjeska, tinjao je otpor i rasla je mrznja spram okupatora (egipcana i Osmanlija) arapskog naroda zed(lj)nog slobode...i stoga je1824 Turki ibn Abdulah je porazio egipatske snage i oslobodio Rijad. Turki ibn Abdulaha je ubio rodak 1834. godine.
Drugu Saudijsku drzavu karakterisu manja teritorijalna osvajanja.
Drugu saudijsku drzavu karakterisu i unutrasnji sukobi, koji su kulminirali kada je bivsi saudijski vazal Muhamed ibn Abdulah ibn Rasid (osnivac dinastije al-Rasid) porazio saudijske snage u bitki kod Maludže i zauzeo Saudijsku prijestolnicu Rijad. Zadnji vladar druge Saudijske drzave sa porodicom je 1901. godine.utociste nasao prvo u Bahrejnu kod vladarske porodice al-Halifa, a onda u Kuvajt kod vladarske porodice al-Sabah.(Obe drzave, Bahrejn i Kuvajt su bile nezavisne i pod zastitom Velike Britanije).

qwertzuiop123 wrote:Prva Saudijska drzava utemeljena je 1744 godine, pod vodstvom porodice Saud. Saudijske snage su prvo zauzele Nedzd, a onda su plamen slobode pronjeli istocnom obalom Arapskog poluotoka od Kuvajta na sjeveru do Omana na jugu. 1765 prvi saudijski vladar umire, a vodstvo Saudijske drzave preuzima Abdulaziz bin Muhamed al-Saud.
1801. godine saudijske snage su zauzele sveti grad sija Kerbelu (u danasnjem Iraku).
Pod vodstvom Sauda ibn Abdulaziza ibn Muhameda al-Sauda 1803. godine saudijske snage zauzimaju Mekku.
Prva Saudijska drzava trajala je od 1744-1818e godine kada Egipatske snage (Egipat je u to vrijeme jos uvijek priznavao vlast Osmanskog sultana kao halife muslimana) nanose poraz Saudijskoj vojsci.

qwertzuiop123 wrote:Ipak i nakon poraza koje su navjestiteljima arapske slobode, porodici Saud, nanjele okupatorske snage, ispod povrsine zlatnog pustinjskog, svetog arapskog pjeska, tinjao je otpor i rasla je mrznja spram okupatora (egipcana i Osmanlija) arapskog naroda zed(lj)nog slobode...i stoga je1824 Turki ibn Abdulah je porazio egipatske snage i oslobodio Rijad. Turki ibn Abdulaha je ubio rodak 1834. godine.
Drugu Saudijsku drzavu karakterisu manja teritorijalna osvajanja.
Drugu saudijsku drzavu karakterisu i unutrasnji sukobi, koji su kulminirali kada je bivsi saudijski vazal Muhamed ibn Abdulah ibn Rasid (osnivac dinastije al-Rasid) porazio saudijske snage u bitki kod Maludže i zauzeo Saudijsku prijestolnicu Rijad. Zadnji vladar druge Saudijske drzave sa porodicom je 1901. godine.utociste nasao prvo u Bahrejnu kod vladarske porodice al-Halifa, a onda u Kuvajt kod vladarske porodice al-Sabah.(Obe drzave, Bahrejn i Kuvajt su bile nezavisne i pod zastitom Velike Britanije).

qwertzuiop123 wrote:Prva Saudijska drzava utemeljena je 1744 godine, pod vodstvom porodice Saud. Saudijske snage su prvo zauzele Nedzd, a onda su plamen slobode pronjeli istocnom obalom Arapskog poluotoka od Kuvajta na sjeveru do Omana na jugu. 1765 prvi saudijski vladar umire, a vodstvo Saudijske drzave preuzima Abdulaziz bin Muhamed al-Saud.
1801. godine saudijske snage su zauzele sveti grad sija Kerbelu (u danasnjem Iraku).
Pod vodstvom Sauda ibn Abdulaziza ibn Muhameda al-Sauda 1803. godine saudijske snage zauzimaju Mekku.
Prva Saudijska drzava trajala je od 1744-1818e godine kada Egipatske snage (Egipat je u to vrijeme jos uvijek priznavao vlast Osmanskog sultana kao halife muslimana) nanose poraz Saudijskoj vojsci.

Kakva propaganda , čuj navjestitelji slobode ...Uključuje li taj "plamen slobode" pokolj stanovnika Taifa i pljačku istoimenog grada 1802. godine ??? Znaš li da su ti "navjestitelji slobode" derali Kur'ane, tefsire, hadise i druge knjige koje su uzeli iz biblioteka, kuća, mesdžida i bacali ih na zemlju...Od korica Kur'ani kerima su pravili sandale...O rušenju turbeta i mesdžida u Mekki i Taifu, od strane ovih "navjestitelja slobode" da i ne govorim...

Kada se vehabizam prvi put pojavio u 18. vijeku u pokrajini Nedžd, u istočnoj Arabiji, njegovi sljedbenici – vehabije, među svojim su savremenicima bili nazivani "ljudima bez zakona" jer su odbijali sve postojeće pravne škole sunitskog islama. Živjeli su u zemlji tako dalekoj i nerazvijenoj da u njoj Otomanska imperija nije nalazila za vrijedno uspostaviti svoju upravu. Tu nije bilo nikakve ekonomske aktivnosti osim pljačkaških napada članova "kuće Sauda" na karavane hodočasnika koje su prolazile ovim krajem na putu iz Kuvajta za Mekku. Čudnim sticajem historijiskih okolnosti, ovaj totalitarni islam se javlja u tom zabačenom dijelu istočne Arabije u isto vrijeme kada Otomanska imperija ulazi u period slabosti i razgradnje. Muhammed ibn Abdul Vehab tada počinje propovijedati krajnje fundamentalističko, puritansko, ogoljeno i usko tumačenje islama.Njegov fundamentalizam je jednostavan za razumjeti jer se radi o vrlo pojednostavljenom tumačenju vjere. U osnovi, tvrdio je da su se, nedugo nakon smrti Poslanika Muhammeda s.a.v.s., muslimani ponovo vratili u nevjerništvo, u stanje u kojem su bili prije pojave islama. Ibn Abdul Vehab je vjerovao da se ljudsko društvo treba urediti po božijem a ne po ljudskom zakonu. Međutim, do 18. stoljeća, društva u mnogim muslimanskim zemljama uređivana su i po narodnom, običajnom pravu. Uz to, modernitet donosi novine koje su prihvaćene jer se ne smatraju protivnima islamu. No, Ibn Abdul Vehab je tvrdio da su na taj način muslimani napustili "izvornu vjeru", okrenuli joj leđa i vratili se u nevjerništvo.

U svojoj Knjizi o islamskom monoteizmu (Kitab at-Tawheed) Ibn Abdul Vehab tvrdi kako je neophodno ispitati vjeru svakog muslimana, te da sve one koji se ne podvrgnu njegovom tumačenju islama treba proglasiti nevjernicima, napasti ih, ubiti i oduzeti imovinu. Njegov pokret nije odmakao daleko sve dok nije sklopio savez s "kućom Sauda" čiji su se članovi bavili razbojništvom i pljačkaškim pohodima. Islamski učenjaci toga vremena tvrdili su kako je jedini temelj za uspostavu ovog saveza bila činjenica da je vehabizam pljačku pokorenih "nevjernika" proglasio legitimnom. Od sredine 18. do početka 20. vijeka vehabije i Saudijci poduzeli su seriju akcija u kojima su osvojili veći dio Arapskog poluostrva. Konačno, 20-ih godina 20. stoljeća, u drugom pokušaju, uz pomoć Britanaca, uspjeli su osvojiti Mekku i Medinu. Uspostavili su rekacionarnu utopiju, u kojoj se sadašnjost temelji na viziji prošlosti. Poput njemačkog nacizma i talijanskog fašizma, u sadašnje vrijeme se nastoji projicirati viđenje zlatnog doba, koje je navodno postojalo u prošlosti i u koje sada treba vratiti sve muslimane. Od prve polovice 20. stoljeća počinje ozbiljan rad na vehabizaciji cjelokupnog islama...

Saudijska Arabija je svojim granicama obuhvatila najsvetija mjesta islama, i za državnu ideologiju prihvatila njegovo puritansko tumačenje. Kao formalno prva zemlja islama, ona je nastojala potaći i druge muslimanske zemlje da prihvate vehabijsku ideologiju i uspostave islamsku teokratiju. Za takve poduhvate nije dovoljan samo ideološki rad. Za zbacivanje, po vehabijskim standardima nevjerničkih vlada, potrebno je pribjeći revolucionarnim metodama. Abdul Vehab je bio Saudijac i njegovo je učenje u toj zemlji prihvaćeno kao nacionalna ideologija. Začuđujuće je kako se vehabizam uspio proširiti u svijetu. Glavni razlog leži u činjenici da se za to koristi saudijski novac. Filozofija vladajuće saudijske elite, koja iza toga stoji, je jednostavna - džihad je odličan, samo ne u Saudijskoj Arabiji...

Meni je zanimljivo kako te arape koji zive kao bubreg u loju(mislim na katarce,saudijce,emiracane) nikad ne vidis na tv-u kako protestuju protiv zapada,,dok su siromasni nigerijanci,iracani ginuli radi nekih karikatura sta su radile guzonje po saudiji,kataru?

Najgore je sto ti beduini kontrolisu Mekku i Medinu pa su eno od svetista napravili Las Vegas

theTruePath wrote:Meni je zanimljivo kako te arape koji zive kao bubreg u loju(mislim na katarce,saudijce,emiracane) nikad ne vidis na tv-u kako protestuju protiv zapada,,dok su siromasni nigerijanci,iracani ginuli radi nekih karikatura sta su radile guzonje po saudiji,kataru?

Najgore je sto ti beduini kontrolisu Mekku i Medinu pa su eno od svetista napravili Las Vegas

Para na paru, us na fukaru .

Saudijski kralj Abdulaziz ibn Abdul Rahman Al Saud je na sljedeći način obrazložio svoju politiku nad Hidžazom (Mekka i Medina):

1. “Mi ne priznajemo bilo koju stranu intervenciju u ovoj svetoj zemlji ma kakva ona po svojoj prirodi bila”;

2. “Mi ne priznajemo bilo koje pogodnosti koje su dostupne jednima, a nedostupne drugima. Sve što se u ovoj zemlji dešava mora biti u skladu sa šerijatom”;

3. “Hidžaz mora imati poseban neutralan položaj. Ne smije voditi rat niti smije biti napadnut, a sve neovisne islamske zemlje moraju jamčiti tu neutralnost”;

4."Postoji potreba za preispitivanjem finansijske pomoći koja dolazi (u Hidžaz) iz mnogih islamskih zemalja, način njene raspodjele i (potrebe osiguravanja njene) koristi za sveta mjesta.”

Pokušavši sprovesti u djelo svoju zamisao, kralj Ibn Saud je zapravo zagovarao ništa manje nego novu islamsku političku teoriju. Kao da je Saudijsko-vehabijski savez bio ubijeđen da su samo oni bili muslimani i da su stoga samo Hidžaz i Nedžd, koji su bili pod njihovom upravom, bili pravi Darul-islam. Prema tome su sva područja izvan Hidžaza i Nedžda (ili područja koje obuhvata savremena država Saudijska Arabija) bili “stranci”. Kada je kralj govorio o potrebi sprečavanja bilo koje vrste “stranog” uplitanja u Hidžazu, on je posebno mislio na vrstu uplitanja koja je protjerala vehabije iz Hidžaza prije vešto više od jednog stoljeća. Obraćajući se cijelom svijetu islama kao “stranom”, kralj se prilično dosta približio činjenju kufra (nevjerovanja).

Drugi navod koji je istakao bio je prilično poželjan, a što se moglo i za očekivati. Naime, radi se o ne-diskriminatorskoj primjeni šerijatskih propisa. Međutim, to je u potpunosti bilo oprečno sa prvim navodom. Svijetu je islama dodijeljen položaj “stranaca”, pa oni u skladu sa tim novim položajem neće moći uživati u svim blagodatima koje su dostupne pripadnicima Saudijsko- vehabijskog saveza. Stranci će, naprimjer, trebati vizu za ulazak na područje Hidžaza, čak i radi obavljanja hadža. Saudijske vehabije neće trebati takvu vizu jer su državljani novorođene države Saudijska Arabija i prema tome Hidžaz pripada njima. Ne-saudijski muslimani sada se mogu uhapsiti ako po isteku važenja trajanja vize produže svoj boravak u Hidžazu, jer su sada oni postali stranci i Hidžaz, koji više nije Darul-islam, njima više ne pripaa. Pripadnici Saudijsko-vehabijskog saveza mogu ostati u Hidžazu koliko im je volja, jer sada Hidaz pripada njima.

Kralj je zapravo raspustio Darul-islam kojeg je u Hidžazu uspostavio sam Allahov Poslanik, s.a.v.s., i njegovi ashabi, lišio je svijet islama njegove domovine, uvrijedio je sve muslimane i više od šezdeset godina mu je bilo suđeno da prođe nekažnjen za takvo besramno ponašanje.

Treći je navod u kraljevom obraćanju bio prilično značajan. Nema nikakve sumnje da je predstavljao otvoreno ispoljavanje bid`ata (novotarije). Kako u Kur`anu, tako niti u sunetu Allahova Poslanika, s.a.v.s., a niti u cijeloj islamskoj historiji ne postoji nikakav koncept “neutralnosti” Hidžaza. Zaista je tvrdnja da Hidžaz ne smije voditi rat ravna tvrdnji da je sama domovina islama pošteđena džihada, što je u očitoj suprotnosti sa izričitim naredbama Kur`ana. Opet je ovdje kralj hodio putem kufra.
U pogledu kraljevog zahtjeva da sve neovisne islamske zemlje priznaju “neutralnost” njegovog režima, bilo je kristalno jasno da takav čin predstavlja puki Saudijsko-vehabijski pokušaj dobivanja priznanja vladavine nad Hidžazom od strane svijeta islama.

“ … jedna od posljedica Prvog svjetskog rata koji je trajao od 1914. do 1918. godine bila je odstranjivanje turaka iz Arabije i proširivanje britanske sfere uticaja na cijeli poluotok.”

Veoma je važno istaći da su u ovom jedinstvenom i presudnom postignuću britanaca u kojem je naredba Allahova Poslanika, s.a.v.s., po prvi put prekršena u historiji islama dugoj hiljadu i tri stotine godina ti isti britanci bili potpomognuti i potaknuti od strane kako Husejna, tako i Ibn Sauda. Zaista su obojica njih zaslužili dio za sebe kao nagradu za služenje Britaniji. Arapske snage pod Husejnovim zapovjedništvom u stvarnosti su se borili zajedno sa britancima, a protiv turaka. Ibn Saudova velikodušna neutralnost u toj borbi povećala je vjerovatnoću u uspjeh Britanije. Do 1920. godine kada su mu obustavljene britanske mjesečne isplate, Husejn je primio oko šest miliona funti sterlinga. Za isti vremenski period Ibn Saud je od te iste vlade Britanije primio skromnih 350.000 funti u mjesečnim anuitetima od po 5.000 funti, a što je prijetvorno objasnio kao đizju (nametnuti porez kojeg plaća ne-muslimanski narod koji živi unutar granica Darul-islama).”

Britanija je bila sila (mandatna sila u Transjordaniji) koja je koja je 1925. godine aneksirala Man i Akabu u Transjordaniju. Premda je bivši kralj Husejn iz svog egzila na Kipru protestirao o toj aneksiji, a Ibn Saud privolio svjetski islamski kongres da usvoji rezoluciju kojom se protestuje taj čin aneksije (pripajanja), to je britansko djelo bilo potpuno činjenično djelo.

Zanimljivo je istaći da kojim slučajem Husejn i Ibn Saud nisu pogazili naredbu Allahovog Poslanika, s.a.v.s., u njihovom u potpunosti pogrešnom pomaganju Britaniji, kao i u pokušaju otrgivanja Arabljanskog poluotoka izvan Osmanlijskog uticaja, tada ne bi bilo moguće ispunjavanje Balfurske deklaracije, podjednako kao što ne bi bilo moguće uspostavljanje cionističke države u islamskoj Palestini. Isto je tako zanimljivo istaći činjenicu da je Akaba kojim slučajem ostala pod vlašću Hidžaza, tada bi današnja država Saudijska Arabija bila država linije fronta u današnjem Blisko-istočnom sukobu. Možda će historija jednog dana otkriti da su razlozi britanske aneksije Mana i Akabe bili skriveni u stvaranju među-zone između suštinske otadžbine islama i jevrejskog nacionalnog doma u Palestini kojeg je deklaracija iz Balfura načinila.

plamen i sloboda su neodvojivi pojmovi u političkoj historiji, a odlično se vežu uz pojam teritorije, koji je pak obrnuto proporcionalno vezan za pojam populacija. Ova četiri pojma skupa definiraju jedan uobičajeni proces civilizacijskog dostignuća čovječanstva koji bi se mogao opisati kao: plamen koji o-slobađa željenu teritoriju od neželjene populacije.

Hehehe plamen slobode, bas su mi sad slobodni tamo

Engleski sistem "zavadi pa vladaj" ih je odrzao na vlasti ovako dugo,nista drugo do engleskih sluga

zao mi saudijskog naroda,jos vise mi zao sto su sveta Meka,Medina,,Kaba pod njihovim rukama

3444 postova. Dobro ti ide jarane. Guzisli sta?

kojetou wrote:3444 postova. Dobro ti ide jarane. Guzisli sta?

pogledaj kad sam ja registrovan a pogledaj kad si ti