Forum Klix.ba

Sociopatija je jedna od tema kojima se ne bavimo pretjerano cesto. Iako se u svakodnevnom rjecniku cesto sluzimo izrazom 'psihopata' da 'obiljezimo' ponasanje cije se odrednice ne uklapaju u drustvene norme, vecina nas se ne bavi psihopatologijom takvog ponasanja, ne trazi objasnjenja, ne vidi razloga da se 'udubljuje'.

Istrazivanja pokazuju da prisustvo razlicitih vrsta i nivoa sociopatskog ponasanja u svakodnevnom zivotu zapravo trazi da se ovim pitanjem pozabavimo malo ozbiljnije. Iako kazu da ne vise od 4% muskaraca, i 1% zena zadovoljavaju dijagnosticke kriterije sociopatije, smatra se da je ona prisutnija nego sto dijagnosticki mehanizmi i statistika pokazuju. Neka istrazivanja tvrde da 1 od 25 ljudi pokazuju osobine sociopatskog ponasanja, a ne mogu se svrstati u popularno shvatanje psihopate kao covjeka sa izrazeno kriminogenim tendencijama.

U nasem drustvu, interesantno bi bilo provesti istrazivanje o ljudima koji su vrlo entuzijasticno uzeli ucesca u ubistvima, silovanjima, itd ... i vracali se kuci da nastave uzivati svoju ulogu 'normalnih' ljudi sa familijama, obavezama, itd. Socioloska istrazivanja pokazuju da moderne korporacije, kao i citava drustva, pokazuju ozbiljne tendencije prema sistemskoj sociopatiji.

Uopstena definicija sociopatije opisuje covjeka koji nije sposoban osjetiti odredjene emocije koje smatramo normalnim. Ljubav, empatija, osjecaj krivice ... su neki od tih osjecanja. Naravno, sociopate nisu potpuno 'bez emocije', oni osjecaju ljutnju, bol, zahvalnost, itd. Sebe obicno smatraju evolucionarno superiornim, jer se sa stvarnoscu nose na vrlo racionalnom nivou. U drustvu ih je cesto tesko identificirati, jer obicno obiluju sarmom i sluze se manipulacijom i mimikrijom da bi se kretali kroz zivot. Vole igrati 'igrice' s ljudima, vrlo su impulsivni, traze stimulaciju da bi pobjegli od dosade, koja im je nepodnosljiva. Ljudi u njihovom okruzenju obicno imaju 'svrhu' u ocima sociopate, ma kakva ta svrha bila. Ali se s njima, cak ni u vrlo bliskim odnosima, jednostavno ne mogu povezati na nivou emocije.

Sociopate ne biraju ovakav put i ne mogu ga kontrolisati. Sposobni su osjetiti zalost kada im se objasne posljedice njihovog ponasanja, ali su nesposobni osjetiti krivnju ili shvatiti te posljedice za drugoga s razumijevanjem za osjecanja 'zrtve'.

Da li ste (van ekstremnih situacija, dakle, van ratnih okolnosti) imali priliku raditi, zivjeti, biti u kontaktu s nekim cije ste ponasanje smatrali sociopatskim? Da li znate razliku izmedju sociopatije i psihopatije? Kakva je vasa definicija sociopatije? Da li smatrate da je sociopatiju moguce 'lijeciti'? Moderna psihijatrija, sa svojim manje vise farmakoloskim pristupom stvarima, smatra da nije. Psiholozi se ne slazu. Koji su, po vasem misljenju, uzroci razvoja socipatske licnosti (nauka smatra da su i genetski i socijalni)?

Bujrum!

sociopatoloske pojave su u sustini odstupanja od drustvenih normi i vrijednosti. u drustvu se smtraju nepozeljnim i negativnim. najveci obim imaju kriminalitet, alkoholizam i narkomanija, manj intenzitet imaju suicid, skitnja, prosjacenje i kocka. javljaju se zbog nemogucnosti zadovoljavanja ljudskih potreba, nemogucnost iskazivanja covjeka kao radnog i stvaralackog bica, poremecaja u odnosu na druge ljude, i nefunkcionisanje ljudskih zajednica, drustvenih institucija i globalnog drustva.
vecinom su uzrokovane drustveno psiholoskim uzrocima, i puno manje bioloskim.
drustveno neorganizovanje dovodi do jako puno sociopatija (nasa drzava zivi primjer) i moze se sprjeciti jedino organizovanjem drustvenih akcija s obzirom da se u sociopatoloske pojave ubrajaju kriminalitet, ovisnosti, prostitucija, sexualne devijacije, a isti su rijetko uzrokovani psihickim poremecajima, lijekovi tu slabo pomazu. mozda jedino hemijske kastracije i slicne stvari

Dile wrote:sociopatoloske pojave su u sustini odstupanja od drustvenih normi i vrijednosti. u drustvu se smtraju nepozeljnim i negativnim. najveci obim imaju kriminalitet, alkoholizam i narkomanija, manj intenzitet imaju suicid, skitnja, prosjacenje i kocka. javljaju se zbog nemogucnosti zadovoljavanja ljudskih potreba, nemogucnost iskazivanja covjeka kao radnog i stvaralackog bica, poremecaja u odnosu na druge ljude, i nefunkcionisanje ljudskih zajednica, drustvenih institucija i globalnog drustva.
vecinom su uzrokovane drustveno psiholoskim uzrocima, i puno manje bioloskim.
drustveno neorganizovanje dovodi do jako puno sociopatija (nasa drzava zivi primjer) i moze se sprjeciti jedino organizovanjem drustvenih akcija s obzirom da se u sociopatoloske pojave ubrajaju kriminalitet, ovisnosti, prostitucija, sexualne devijacije, a isti su rijetko uzrokovani psihickim poremecajima, lijekovi tu slabo pomazu. mozda jedino hemijske kastracije i slicne stvari

Hvala, Dile. Meni je zanimljivo pitanje o onoj manje prepoznatljivom i, samim tim, manje poznatom askpektom sociopatije -- gdje su sociopate vrlo uspjesni clanovi drustva, clanovi nasih porodica, nasi 'prijatelji', itd. Da li sociopata uopste moze biti prijatelj? Sociopati sami opisuju izvjestan osjecaj, koji oni smatraju svojom verzijom ljubavi, a otprilike se svodi na egocentricnu, intenzivnu, manipulativnu, ali cesto i lojalnu vrstu privrzenosti.

Da li smo svjesni rasirenosti sociopatije u drustvu? Neka istrazivanja smatraju da nacin na koji danas odgajamo djecu, a koji je mahom neprirodan (ili se mi nismo evolucionarno njemu prilagodili), predstavlja pravu njivu sociopatije. Tim redoslijedom, sociopatija se cak smatra evolucionarnim odgovorom promjenama u drustvu. To je poprilicno zastrasujuci argument.

Nego, da li si imala 'bliskih susreta trece vrste? (Mislim da si zeMska, ).

Ova me tema podsjeti na ovu:

http://www.sarajevo-x.com/forum/viewtop ... dje+narcis

piupiu wrote:Sociopatija je jedna od tema kojima se ne bavimo pretjerano cesto. Iako se u svakodnevnom rjecniku cesto sluzimo izrazom 'psihopata' da 'obiljezimo' ponasanje cije se odrednice ne uklapaju u drustvene norme, vecina nas se ne bavi psihopatologijom takvog ponasanja, ne trazi objasnjenja, ne vidi razloga da se 'udubljuje'.

Istrazivanja pokazuju da prisustvo razlicitih vrsta i nivoa sociopatskog ponasanja u svakodnevnom zivotu zapravo trazi da se ovim pitanjem pozabavimo malo ozbiljnije. Iako kazu da ne vise od 4% muskaraca, i 1% zena zadovoljavaju dijagnosticke kriterije sociopatije, smatra se da je ona prisutnija nego sto dijagnosticki mehanizmi i statistika pokazuju. Neka istrazivanja tvrde da 1 od 25 ljudi pokazuju osobine sociopatskog ponasanja, a ne mogu se svrstati u popularno shvatanje psihopate kao covjeka sa izrazeno kriminogenim tendencijama.

U nasem drustvu, interesantno bi bilo provesti istrazivanje o ljudima koji su vrlo entuzijasticno uzeli ucesca u ubistvima, silovanjima, itd ... i vracali se kuci da nastave uzivati svoju ulogu 'normalnih' ljudi sa familijama, obavezama, itd. Socioloska istrazivanja pokazuju da moderne korporacije, kao i citava drustva, pokazuju ozbiljne tendencije prema sistemskoj sociopatiji.

Uopstena definicija sociopatije opisuje covjeka koji nije sposoban osjetiti odredjene emocije koje smatramo normalnim. Ljubav, empatija, osjecaj krivice ... su neki od tih osjecanja. Naravno, sociopate nisu potpuno 'bez emocije', oni osjecaju ljutnju, bol, zahvalnost, itd. Sebe obicno smatraju evolucionarno superiornim, jer se sa stvarnoscu nose na vrlo racionalnom nivou. U drustvu ih je cesto tesko identificirati, jer obicno obiluju sarmom i sluze se manipulacijom i mimikrijom da bi se kretali kroz zivot. Vole igrati 'igrice' s ljudima, vrlo su impulsivni, traze stimulaciju da bi pobjegli od dosade, koja im je nepodnosljiva. Ljudi u njihovom okruzenju obicno imaju 'svrhu' u ocima sociopate, ma kakva ta svrha bila. Ali se s njima, cak ni u vrlo bliskim odnosima, jednostavno ne mogu povezati na nivou emocije.

Sociopate ne biraju ovakav put i ne mogu ga kontrolisati. Sposobni su osjetiti zalost kada im se objasne posljedice njihovog ponasanja, ali su nesposobni osjetiti krivnju ili shvatiti te posljedice za drugoga s razumijevanjem za osjecanja 'zrtve'.

Da li ste (van ekstremnih situacija, dakle, van ratnih okolnosti) imali priliku raditi, zivjeti, biti u kontaktu s nekim cije ste ponasanje smatrali sociopatskim? Da li znate razliku izmedju sociopatije i psihopatije? Kakva je vasa definicija sociopatije? Da li smatrate da je sociopatiju moguce 'lijeciti'? Moderna psihijatrija, sa svojim manje vise farmakoloskim pristupom stvarima, smatra da nije. Psiholozi se ne slazu. Koji su, po vasem misljenju, uzroci razvoja socipatske licnosti (nauka smatra da su i genetski i socijalni)?

Bujrum!

Ovaj clanak koristi rijeci "psihopata" i "sociopata" kao da su jedna te ista stvar. Postoji razlika izmedju njih:
Sociopata je psihopata koji ima neku lojalnost nekoj grupi, i ne bi skodio njoj kao ostalima. Recimo - dr. dabic

S obzirom na ovo, vjerovatno ima dosta vise sociopata nego psihopata na nasim prostorima.

ne znači to sociopat. gdje si to pročitao?

većina stručnjaka misli da je to "otprilike" isto, samo što oni koji više insistiraju na društvenim uzrocima zovu sociopatija, a oni koji više vjeruju u psihološke i biološke uzroke preferiraju termin psihopatija.

piupiu wrote:

Dile wrote:sociopatoloske pojave su u sustini odstupanja od drustvenih normi i vrijednosti. u drustvu se smtraju nepozeljnim i negativnim. najveci obim imaju kriminalitet, alkoholizam i narkomanija, manj intenzitet imaju suicid, skitnja, prosjacenje i kocka. javljaju se zbog nemogucnosti zadovoljavanja ljudskih potreba, nemogucnost iskazivanja covjeka kao radnog i stvaralackog bica, poremecaja u odnosu na druge ljude, i nefunkcionisanje ljudskih zajednica, drustvenih institucija i globalnog drustva.
vecinom su uzrokovane drustveno psiholoskim uzrocima, i puno manje bioloskim.
drustveno neorganizovanje dovodi do jako puno sociopatija (nasa drzava zivi primjer) i moze se sprjeciti jedino organizovanjem drustvenih akcija s obzirom da se u sociopatoloske pojave ubrajaju kriminalitet, ovisnosti, prostitucija, sexualne devijacije, a isti su rijetko uzrokovani psihickim poremecajima, lijekovi tu slabo pomazu. mozda jedino hemijske kastracije i slicne stvari

Hvala, Dile. Meni je zanimljivo pitanje o onoj manje prepoznatljivom i, samim tim, manje poznatom askpektom sociopatije -- gdje su sociopate vrlo uspjesni clanovi drustva, clanovi nasih porodica, nasi 'prijatelji', itd. Da li sociopata uopste moze biti prijatelj? Sociopati sami opisuju izvjestan osjecaj, koji oni smatraju svojom verzijom ljubavi, a otprilike se svodi na egocentricnu, intenzivnu, manipulativnu, ali cesto i lojalnu vrstu privrzenosti.

Da li smo svjesni rasirenosti sociopatije u drustvu? Neka istrazivanja smatraju da nacin na koji danas odgajamo djecu, a koji je mahom neprirodan (ili se mi nismo evolucionarno njemu prilagodili), predstavlja pravu njivu sociopatije. Tim redoslijedom, sociopatija se cak smatra evolucionarnim odgovorom promjenama u drustvu. To je poprilicno zastrasujuci argument.

Nego, da li si imala 'bliskih susreta trece vrste? (Mislim da si zeMska, ).

u drustvu je to jako veliki broj takvih ljudi... koje svakodnevno srecemo, i sasvim normalno sa njima komuniciramo, suradjujemo i sve, a u cetiri zida se prica okrece, i prisutno je nasilje u porodici, alokoholizam, ili neke parafilije. pa skoro svaki dan cujemo, neko pretukao zenu, djecu, silovanja, pedofilija ili nest slicno. znaci to apsolutno nije mali broj ljudi.

najcesci razlovi razvijanja sociopatoloskih ponasanja u djetinjstvu se javljaju roditeljsko odbijanje, dominacija, strahovanje, pretjerana ljubav, kruta disciplina u porodici i sl. neprihvatanje vrsnjaka, sexualne traume... tako da odgajanje djece dosta utice na razvoj kasnije, i javljanje poremecene socijalizacije, frustracija tokom razvoja i socijalnih trauma i stresova. roditelji dosta na to uticu bilo svjesno, bilo nesvjesno. postoji dosta tih teorija bioloske, psiholoske itd. ali u sustimi iz svih njih se moze izvuci par zakljucaka koji mogu biti univerzalni za sociopatoloske pojave svih vrsta.

u sustini, mi se svi svakodnevno susrecemo sa takvim pojavama koje se svrstavaju u sociopatoloske, pocevsi od sitnih kradja do tezih oblika. jer se sve to ubraja u socijalno neprihvatljivo ponasanje.

Loulou wrote:Ova me tema podsjeti na ovu:

http://www.sarajevo-x.com/forum/viewtop ... dje+narcis

Da, narcisoidnost spada u istu psihopatolosku grupu, sve te bolesti imaju nekih zajednickih crta/dijagnostickih kriterija, nekada ih je tesko razdvojiti, nekada su prisutni elementi i jednih i drugih. U svakom slucaju, zanimljiva tema s licnim iskustvom! Hvala na linku.

JThomas wrote:ne znači to sociopat. gdje si to pročitao?

većina stručnjaka misli da je to "otprilike" isto, samo što oni koji više insistiraju na društvenim uzrocima zovu sociopatija, a oni koji više vjeruju u psihološke i biološke uzroke preferiraju termin psihopatija.

Ovdje

http://incoldblogger.blogspot.com/2007/ ... opath.html
Which brings me back to the original question: the difference between a psychopath and sociopath. If you subscribe to the Hare criteria for a psychopath, then you see the conning, manipulative narcissistic liar and user as a psychopath, as long as he or she is completely lacking in remorse or empathy. The sociopath, however, is capable of guilt, caring, building relationships, etc., but only within a certain context. He or she will have loyalties to a specific group but not to society at large. They care nothing for social norms and will break them with impunity if it serves their purpose. So, on the surface, they may resemble psychopaths. However, they might genuinely feel remorse over harming someone within their group or family. They will have a moral code specific to that context: they might not lie, exploit, or manipulate within the group. Thus, they exhibit psychopathic behaviors in certain contexts but not all.

Postoje i druge definicije, kao psihopata je rodjen, a sociopata je takav zbog okruzenja (kao sto ti rece), ili psihopata je kao i mi i tesko ga je prepoznati dok socipata vise impulsivan i vidi se da je malo lud, itd. Ipak ne svidjaju mi se ove druge definicije. Naravno, postoje i oni koji te izraze koriste kao da su jedno te isto, ali mi se to ne svidja, jer kao sto je ova doktorica gore objasnila, postoji vise tipova ludjaka. Ne mozes hitlera porediti sa ubicom ted bandijem, iako su obadvojica ludi, totalno su drugacija vrsta.

Dile wrote:
u drustvu je to jako veliki broj takvih ljudi... koje svakodnevno srecemo, i sasvim normalno sa njima komuniciramo, suradjujemo i sve, a u cetiri zida se prica okrece, i prisutno je nasilje u porodici, alokoholizam, ili neke parafilije. pa skoro svaki dan cujemo, neko pretukao zenu, djecu, silovanja, pedofilija ili nest slicno. znaci to apsolutno nije mali broj ljudi.

najcesci razlovi razvijanja sociopatoloskih ponasanja u djetinjstvu se javljaju roditeljsko odbijanje, dominacija, strahovanje, pretjerana ljubav, kruta disciplina u porodici i sl. neprihvatanje vrsnjaka, sexualne traume... tako da odgajanje djece dosta utice na razvoj kasnije, i javljanje poremecene socijalizacije, frustracija tokom razvoja i socijalnih trauma i stresova. roditelji dosta na to uticu bilo svjesno, bilo nesvjesno. postoji dosta tih teorija bioloske, psiholoske itd. ali u sustimi iz svih njih se moze izvuci par zakljucaka koji mogu biti univerzalni za sociopatoloske pojave svih vrsta.

u sustini, mi se svi svakodnevno susrecemo sa takvim pojavama koje se svrstavaju u sociopatoloske, pocevsi od sitnih kradja do tezih oblika. jer se sve to ubraja u socijalno neprihvatljivo ponasanje.

Da, mislim da je broj ljudi sa sociopatskim tendencijama jako veliki, samo postoje znacajne razlike izmedju ispoljavanja sociopatskih tendencija i sociopatske licnosti. Svako od nas moze pogledati dijagnosticku listu i na njoj naci dvije-tri crte sa kojima se moze identificirati i poceti sumnjati da je sociopata. Time sto cemo naci neke crte sociopatskog ponasanja u sebi ne potvrdjujemo dijagnozu.

Mislim da ti pricas o razlicitim socijalnim devijantnostima koje ne moraju biti indikacija sociopatije. Alkoholicar moze biti alkoholicar, i tuci zenu, ali osjecati i krivnju i ljubav i podvrgnuti se terapiji, i ozdraviti. Sociopata prije svega NE OSJECA one najosnovnije pozitivne ljudske emocije, vrlo cesto ne osjeca strah, ne osjeca krivnju, nema motivaciju da trazi ozdravljenje, obicno mu se dopada njegova licnost, iako mozda osjeca bol, zalost, itd zbog osjecaja izolacije (on smatra da ga niko ne razumije, da je usamljen kao 'pojava'), njegova sposobnost da ima stvaran odnos sa drugom osobom je odsutna, jer on tu drugu osobu ne osjeca, a ono sto osjeca prema njoj je vise u domenu utilitarizma, nego osjecanja, nacin na koji se on igra sa ljudima je potpuno lisen razumijevanja toga da drugi ljudi nisu lego kockice u njegovoj igri, za njega su druge osobe samo to, i ne postoji moralna barijera, niti saosjecanje bilo koje vrste koje takvo razmisljanje kod sociopate mijenjanju, itd.

Drugim rijecima, meni je zanimljiva cista sociopatija, dakle, u domenu gdje su zadovoljeni navedeni kriteriji poremecaja licnosti.

TheMule wrote: Ovaj clanak koristi rijeci "psihopata" i "sociopata" kao da su jedna te ista stvar. Postoji razlika izmedju njih:
Sociopata je psihopata koji ima neku lojalnost nekoj grupi, i ne bi skodio njoj kao ostalima. Recimo - dr. dabic

S obzirom na ovo, vjerovatno ima dosta vise sociopata nego psihopata na nasim prostorima.

TheMule, nije clanak, nego ja pisem i pitam, .

Kao sto rekoh, u popularnoj psihologiji ili svenarodnom razglabanju na ovu temu, ideja o psihopati kao o Hitleru ili Dzeku Trbosjeku, a sociopati kao necem blazem, je jako rasprostranjena. Mislim da su misljenja podijeljena, ali da se u psihologiji i sociologiji ta dva termina koriste kao sinonimi. Ja ih takodje vidim kao sinonime, mada koristim prvi kad pricam o ociglednim i vrlo radikalnim primjerima (tipa serijski ubica), a drugi kad govorim o manje 'stetnim' (ako ima manje stetnih) oblicima sociopatije. Poenta je da je ovo jos uvijek poprilicno neistrazna oblast, tako da cak i gradacija sociopatije nije bas najjasnije definisana, odnosno, nema je puno u literaturi, zbog same definicije sociopatije -- dakle, ako neko ima odsustvo osjecanja ljubavi, krivnje, morala, itd ... dakle, ne moze se odnositi prema drugom ljudskom bicu kao takvo/m, to je sociopatija, bez ikakvih gradacija. Sociopata/psihopata je sociopata/psihopata bez obzira na to da li je ubio 10000 ljudi ili je samo izvarao milion ljudi, i prema tome nema nikakvog odnosa.

TheMule wrote:

JThomas wrote:ne znači to sociopat. gdje si to pročitao?

većina stručnjaka misli da je to "otprilike" isto, samo što oni koji više insistiraju na društvenim uzrocima zovu sociopatija, a oni koji više vjeruju u psihološke i biološke uzroke preferiraju termin psihopatija.

Ovdje

http://incoldblogger.blogspot.com/2007/ ... opath.html
Which brings me back to the original question: the difference between a psychopath and sociopath. If you subscribe to the Hare criteria for a psychopath, then you see the conning, manipulative narcissistic liar and user as a psychopath, as long as he or she is completely lacking in remorse or empathy. The sociopath, however, is capable of guilt, caring, building relationships, etc., but only within a certain context. He or she will have loyalties to a specific group but not to society at large. They care nothing for social norms and will break them with impunity if it serves their purpose. So, on the surface, they may resemble psychopaths. However, they might genuinely feel remorse over harming someone within their group or family. They will have a moral code specific to that context: they might not lie, exploit, or manipulate within the group. Thus, they exhibit psychopathic behaviors in certain contexts but not all.

Postoje i druge definicije, kao psihopata je rodjen, a sociopata je takav zbog okruzenja (kao sto ti rece), ili psihopata je kao i mi i tesko ga je prepoznati dok socipata vise impulsivan i vidi se da je malo lud, itd. Ipak ne svidjaju mi se ove druge definicije. Naravno, postoje i oni koji te izraze koriste kao da su jedno te isto, ali mi se to ne svidja, jer kao sto je ova doktorica gore objasnila, postoji vise tipova ludjaka. Ne mozes hitlera porediti sa ubicom ted bandijem, iako su obadvojica ludi, totalno su drugacija vrsta.

pa vidiš, nisu oni luđaci uopšte u klasičnom smislu te riječi. riječ je o poremećaju ličnosti, oni nemaju poremećaja percepcije (nemaju halucinacije i slično), afektiviteta, mišljenja...na sudu se oni smatraju uračunljivim, jer su u potpunosti sposobni da shvate značaj svojih djela i da ih kontrolišu. manje-više svaki ubica je psihopat na neki način, ali on ne ide u bolnicu, nego u zatvor.

oba izraza se najčešće koriste za iste ili vrlo slične pojave. jeste to mala terminološka zbrka, ali u oba slučaja je riječ o poremećajima ličnosti bez psihotičkih simptoma ili poremećaja afektiviteta, koji se najčešće manifestuju kao neprihvaćanje društvenih moralnih normi i nedostatak "osjećajnosti", mogućnosti poistovjećivanja, empatije za druge ljude. postoje različiti podtipovi po različitim autorima, narcisoidni, histrionički, anankastični, "borderline"...neki smatraju da nije uopšte ni riječ o poremećaju u pravom smislu riječi, nego jednostavno o ličnosti koja ne odgovara važećim društvenim kriterijima.

konkretno ted bundyju je dijagnosticiran bipolarni poremećaj, smatra se da je ubistva činio u depresivnim fazama. ali nije to psihopatija. serijske ubice najčešće imaju psihotične simptome - halucinacije i/ili sumanute ideje, često u kombinaciji s depresijom i/ili manijom.

JThomas wrote:

TheMule wrote:

JThomas wrote:ne znači to sociopat. gdje si to pročitao?

većina stručnjaka misli da je to "otprilike" isto, samo što oni koji više insistiraju na društvenim uzrocima zovu sociopatija, a oni koji više vjeruju u psihološke i biološke uzroke preferiraju termin psihopatija.

Ovdje

http://incoldblogger.blogspot.com/2007/ ... opath.html
Which brings me back to the original question: the difference between a psychopath and sociopath. If you subscribe to the Hare criteria for a psychopath, then you see the conning, manipulative narcissistic liar and user as a psychopath, as long as he or she is completely lacking in remorse or empathy. The sociopath, however, is capable of guilt, caring, building relationships, etc., but only within a certain context. He or she will have loyalties to a specific group but not to society at large. They care nothing for social norms and will break them with impunity if it serves their purpose. So, on the surface, they may resemble psychopaths. However, they might genuinely feel remorse over harming someone within their group or family. They will have a moral code specific to that context: they might not lie, exploit, or manipulate within the group. Thus, they exhibit psychopathic behaviors in certain contexts but not all.

Postoje i druge definicije, kao psihopata je rodjen, a sociopata je takav zbog okruzenja (kao sto ti rece), ili psihopata je kao i mi i tesko ga je prepoznati dok socipata vise impulsivan i vidi se da je malo lud, itd. Ipak ne svidjaju mi se ove druge definicije. Naravno, postoje i oni koji te izraze koriste kao da su jedno te isto, ali mi se to ne svidja, jer kao sto je ova doktorica gore objasnila, postoji vise tipova ludjaka. Ne mozes hitlera porediti sa ubicom ted bandijem, iako su obadvojica ludi, totalno su drugacija vrsta.

pa vidiš, nisu oni luđaci uopšte u klasičnom smislu te riječi. riječ je o poremećaju ličnosti, oni nemaju poremećaja percepcije (nemaju halucinacije i slično), afektiviteta, mišljenja...na sudu se oni smatraju uračunljivim, jer su u potpunosti sposobni da shvate značaj svojih djela i da ih kontrolišu. manje-više svaki ubica je psihopat na neki način, ali on ne ide u bolnicu, nego u zatvor.

oba izraza se najčešće koriste za iste ili vrlo slične pojave. jeste to mala terminološka zbrka, ali u oba slučaja je riječ o poremećajima ličnosti bez psihotičkih simptoma ili poremećaja afektiviteta, koji se najčešće manifestuju kao neprihvaćanje društvenih moralnih normi i nedostatak "osjećajnosti", mogućnosti poistovjećivanja, empatije za druge ljude. postoje različiti podtipovi po različitim autorima, narcisoidni, histrionički, anankastični, "borderline"...neki smatraju da nije uopšte ni riječ o poremećaju u pravom smislu riječi, nego jednostavno o ličnosti koja ne odgovara važećim društvenim kriterijima.

konkretno ted bundyju je dijagnosticiran bipolarni poremećaj, smatra se da je ubistva činio u depresivnim fazama. ali nije to psihopatija. serijske ubice najčešće imaju psihotične simptome - halucinacije i/ili sumanute ideje, često u kombinaciji s depresijom i/ili manijom.

Eh, da, zaboravih na dodatak jelima zvani 'psihoza', . Hvala na razjasnjenju, JT.

piupiu wrote:

Dile wrote:
u drustvu je to jako veliki broj takvih ljudi... koje svakodnevno srecemo, i sasvim normalno sa njima komuniciramo, suradjujemo i sve, a u cetiri zida se prica okrece, i prisutno je nasilje u porodici, alokoholizam, ili neke parafilije. pa skoro svaki dan cujemo, neko pretukao zenu, djecu, silovanja, pedofilija ili nest slicno. znaci to apsolutno nije mali broj ljudi.

najcesci razlovi razvijanja sociopatoloskih ponasanja u djetinjstvu se javljaju roditeljsko odbijanje, dominacija, strahovanje, pretjerana ljubav, kruta disciplina u porodici i sl. neprihvatanje vrsnjaka, sexualne traume... tako da odgajanje djece dosta utice na razvoj kasnije, i javljanje poremecene socijalizacije, frustracija tokom razvoja i socijalnih trauma i stresova. roditelji dosta na to uticu bilo svjesno, bilo nesvjesno. postoji dosta tih teorija bioloske, psiholoske itd. ali u sustimi iz svih njih se moze izvuci par zakljucaka koji mogu biti univerzalni za sociopatoloske pojave svih vrsta.

u sustini, mi se svi svakodnevno susrecemo sa takvim pojavama koje se svrstavaju u sociopatoloske, pocevsi od sitnih kradja do tezih oblika. jer se sve to ubraja u socijalno neprihvatljivo ponasanje.

Da, mislim da je broj ljudi sa sociopatskim tendencijama jako veliki, samo postoje znacajne razlike izmedju ispoljavanja sociopatskih tendencija i sociopatske licnosti. Svako od nas moze pogledati dijagnosticku listu i na njoj naci dvije-tri crte sa kojima se moze identificirati i poceti sumnjati da je sociopata. Time sto cemo naci neke crte sociopatskog ponasanja u sebi ne potvrdjujemo dijagnozu.

Mislim da ti pricas o razlicitim socijalnim devijantnostima koje ne moraju biti indikacija sociopatije. Alkoholicar moze biti alkoholicar, i tuci zenu, ali osjecati i krivnju i ljubav i podvrgnuti se terapiji, i ozdraviti. Sociopata prije svega NE OSJECA one najosnovnije pozitivne ljudske emocije, vrlo cesto ne osjeca strah, ne osjeca krivnju, nema motivaciju da trazi ozdravljenje, obicno mu se dopada njegova licnost, iako mozda osjeca bol, zalost, itd zbog osjecaja izolacije (on smatra da ga niko ne razumije, da je usamljen kao 'pojava'), njegova sposobnost da ima stvaran odnos sa drugom osobom je odsutna, jer on tu drugu osobu ne osjeca, a ono sto osjeca prema njoj je vise u domenu utilitarizma, nego osjecanja, nacin na koji se on igra sa ljudima je potpuno lisen razumijevanja toga da drugi ljudi nisu lego kockice u njegovoj igri, za njega su druge osobe samo to, i ne postoji moralna barijera, niti saosjecanje bilo koje vrste koje takvo razmisljanje kod sociopate mijenjanju, itd.

Drugim rijecima, meni je zanimljiva cista sociopatija, dakle, u domenu gdje su zadovoljeni navedeni kriteriji poremecaja licnosti.

sve ovo sto sam ja navela se ubraja u sociopatoloske pojave, svako drustveno neprihvatljivo ponasanje se ubraja u tu kategoriju. to nije samo slucaj koji ti opisujes, klinicki sve se ovo ubraja u kategoriju sociopatije ti opisujes neku vrstu djecu kukurza, sto je opet psiholoska smetnja

Sociopatija i psihopatologija su dva apsolutno razlicita pojma.

Doduse, ponekad se dovode u vezu jer prvo biva posljedica potonjeg ali svoditi ove dvije devijacije pod jedno je pogresno. Ako cemo pravo onda je ispravnije u vezu dovesti neurozu sa sociopatoloskim devijacijama, ne psihozu. Takodjer, ono sto je bitno je to da mnogi nisu ni svjesni da posjeduju odredjen oblik neuroze jer, u pravilu, svaki covjek na planeti pati od nekog, u vecini slucajeva, blagog oblika iste. Neuroza je drustveno prihvatljiva devijacija sve dok ne postane stetna po samu individuu i, ono sto je bitno za ovu temu, njenu okolinu gdje ustvari zalazimo u domen sociopatije. Najcesci oblik neuroze su razlicite podvrste opsesivno-kompulzivnih poremecaja.

Pozdrav...

Tradicionalno afektivne i interpersonalne karakterne crte kao što su egocentričnost, varanje, plitka osjećanja, manipulacija, sebičnost, nedostatak empatije, osjećaj krivice ili kajanje, igrali su glavnu ulogu u konceptualizaciji ili dijagnostici psihopatije. (Cleckley; Hare 1993; Widiger and Corbitt). Ta tradicija je bila prekinuta 1980. godine objavljivanjem DSM-III, Dijagnostičkog i Statističkog Priručnika za Mentalne Poremećaje (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, prim. prev.). Psihopatija, - sa promjenjenim imenom u - antisocijalni poremećaj ličnosti – sada se definisala istrajnim kršenjem društvenih normi, uključujući laganje i krađu, izostancima s posla ili iz škole, nedosljednom ponašanju na poslu i hapšenjem usljed saobraćajnih prekršaja.

Među razlozima koji su bili navedeni za ovo dramatično udaljavanje od korištenja kliničkih zaključaka bili su ti da su lične karakterne crte teške za pouzdano određivanje, i da je lakše odrediti ponašanje koje je tipično za neki poremećaj, nego razloge njegove pojave. To je rezultiralo jednom dijagnostičkom kategorijom koja je bila prilično pouzdana ali sa dubioznom vrijednošću. Toj kategoriji nedostajala je podudarnost sa drugim, dobro utemeljenim konceptima psihopatije.[…]

Problemi sa DSM-III i njegovom revidiranom verzijom (DSM-III-R) 1987, bili su naširoko diskutovani u kliničkoj i naučnoj literaturi (Widiger and Corbitt). Većim dijelom ta debata je bila u vezi nedostatka ličnih karakternih crta prilikom dijagnostike ASPD (anti-socijalnog poremećaja ličnosti, prim. prev.), što je bio jedan propust koji je dozvolio da individue sa potpuno različitim ličnostima, stavovima i motivacijama potpadaju pod istu kategoriju. U isto vrijeme, bilo je veoma mnogo dokaza da su kriterijumi za anti-socijalni poremećaj ličnosti (ASPD), definisali jedan poremećaj koji je bio više iskrivljen nego "realan" (Livesley and Schroeder). […]

Većina psihopata (izuzimajući one koji nekako uspijevaju da se probijaju kroz život bez dolaska u kraći ili duži kontakt sa pravosudnim organima) ispunjavaju kriterijume za anti-socijalni poremećaj ličnosti (ASPD), ali većina individua sa anti-socijalnim poremećajem ličnosti nisu psihopate. […]

Razlika između psihopatije i anti-socijalnog poremećaja ličnosti je još više naglašena uz pomoć posljednjih laboratorijskih istraživanja koja su obuhvatala procesiranje i korištenje lingvističkih i emocionalnih informacija. Psihopate se dramatično razlikuju od ne-psihopata u obavljanju raznolikih kognitivnih i afektivnih zadataka. Na primjer, u poređenju sa normalnim individuama, psihopate imaju manju sposobnost u procesiranju ili korištenju dubokih semantičkih značenja jezika i razumijevanju emocionalnog značaja događaja ili iskustava. (Larbig and others; Patrick; Williamson and others). […]

Stvari postaju još problematičnije kad uzmemo u obzir da je opis anti-socijalnog poremećaja ličnosti (ASPD) u Priručniku DSM-IV (za kojeg se tu takođe kaže da je on poznat kao psihopatija) sadrži mnoge odrednice tradicionalnih osobina psihopatije. […]

Dijagnostička konfuzija u vezi ova dva poremećaja ima potencijal da nanese veliku štetu, kako društvu, tako i pacijentima.

U mojoj knjizi, Without Conscience, tvrdio sam da mi živimo u jednom "kamufliranom društvu," društvu u kome se neke psihopatske karakterne crte, kao što su egocentričnost, nedostatak obzira za druge, površnost, bavljenje ambalažom ili stilom a ne suštinom, biti "cool," manipulacija drugih, itd. - sve više tolerišu, pa čak i vrednuju.

S obzirom na sve ovo, možemo lako vidjeti da psihopate i oni sa anti-socijalnim poremećajem ličnosti mogu veoma lako da se umiješaju u grupe koje promovišu anti-socijalne i kriminalne tendencije. Malo je teže zamisliti kako oni sa ASPD mogu da se sakriju među više pro-socijalnim segmentima društva. Međutim, psihopate nemaju poteškoća kod infiltracije u područjima biznisa, politike, pravosuđa, vlade, akademije i drugih struktura duštva. (Babiak). One egocentrične, hladnokrvne i nemilostive psihopate koji se infiltriraju u sve aspekte jednog društva imaju takvo rušilačko dejstvo na ljude oko njih, da se radnicima kriminalističke službe od toga ježi koža." [Hare, Robert D., Ph.D., Psychopathy and Antisocial Personality Disorder: A Case of Diagnostic Confusion, Psychiatric Times, February 1996: Vol. XIII Issue 2]

Evo ako koga interesuju razne psihopatske strukture ličnosti..

Charles Manson - Vacaville 1985 Interview

Hvala, Black! Ta komplikacija sa ASPD-ijem je vrlo opasna, dijagnosticki, ona manje-vise reducira mogucnost da se dijagnostikom obuhvati veliki broj psihopatskih poremecaja bez agresivnog kriminogenog elementa. Na stranu sto ne postoji konsenzus na temu dijagnostickih kriterija. Zapravo je najzanimljivije to sto o 'svakodnevnoj' sociopatiji nema puno istrazivackog materijala, sto se psihijatri i psiholozi ne slazu oko metoda i mogucnosti kontrole i ozdravljenja, itd.

S druge strane, pop-psihologija se manje vise bavi demonizacijom sociopatije i zastitom zrtve, vrlo je deficitarna literatura na temu pomoci sociopatama -- gdje se, opet, misljenja razilaze (da li im se, kao bolesnicima, treba pomoci, ili samo umanjiti njihov negativan uticaj na pojedince/zrtve i drustvo). Zanimljivo je to sto cak i strucna literatura raspravlja na temu evolucionarne uloge sociopatije, posebno u odrzavanju kompleksnog drustva.

Sa licnog stanovista, mene zanima jedna stvar -- jednako kako sociopata nema odnos prema nasoj sposbnosti da saosjecamo, volimo, pravimo odluke ili se osjecamo krivima na osnovu naseg 'osjecanja za druge', ja imam veliki problem u razumijevanju sociopatskog modela ponasanja i ne znam na koji nacin se moze pristupiti covjeku sa ovim poremecajem licnosti.

Na primjer, moje razmisljanje je da s obzirom da takva osoba nema 'pravu' sposobnost za uspostavljanje -- hajmo reci -- ljudskog odnosa, bilo kakva interakcija sa socipatom je kao interakcija sa robotom koji, uz to, ima i tu falinku da me moze 'opauciti' bez razmisljanja, razumijevanja ili suosjecanja. Da li to znaci da sociopate treba izolovati (iako svaki socipata nije masovni ubica, daleko od toga)? Ili treba naci funkcionalan model za interakciju? I da li je takav model moguce naci, ako govorimo o komunikaciji dvije strane koje ne govore isti jezik i ne mogu ih nauciti?

piupiu wrote: S druge strane, pop-psihologija se manje vise bavi demonizacijom sociopatije i zastitom zrtve, vrlo je deficitarna literatura na temu pomoci sociopatama naci...

Zivjela pop-psihologija i kazneno popravne ustanove, a bogme i drustvena izolacija.
Davno sam izgubio iluzije o popravku kvarnjaka u slucaju odraslih ljudi, corav poso....

izvinite na ovom uletu

Vertigo wrote:

piupiu wrote: S druge strane, pop-psihologija se manje vise bavi demonizacijom sociopatije i zastitom zrtve, vrlo je deficitarna literatura na temu pomoci sociopatama naci...

Zivjela pop-psihologija i kazneno popravne ustanove, a bogme i drustvena izolacija.
Davno sam izgubio iluzije o popravku kvarnjaka u slucaju odraslih ljudi, corav poso....

izvinite na ovom uletu

Da, slazem se s tobom donekle. Dakle jesu 'kvarnjaci' u klasicnom smislu -- gledano iz ugla 'normalne' osobe, ali su isto tako i bolesnici. Iz mog iskustva, mogu reci da postoje 'nivoi' sociopatije, odnosno nivoi 'socijalizacije' sociopate u drustvu i njegove sposobnosti da se kontrolise u smislu da ne cini stetu ljudima oko sebe, barem onima prema kojima 'osjeca' privrzenost (a osjeca privrzenost prema ljudima koje definise kao sebi korisne -- dakle, moze imati prijatelje u cijem ce drustvu uzivati, jer ima sposobnost da uziva, ima potrebu da negdje pripada, i kad mu je ta osoba 'izvor uzitka' ili 'izvor pripadnosti', dakle, kad prema toj osobi osjeca tu neku plitku emociju, sposobni su toj osobi pokazati neku vrstu lojalnosti). Medjutim, s obzirom da im je jedna od glavnih crta impulsivnost i nizak nivo tolerancije za dosadu, prije ili kasnije se tom odnosu dodaje elemenat 'igre' koji je nerazumljiv, bolan i stetan za 'normalnu' osobu.