Forum Klix.ba

Dok sam čitao knjigu Mir i kazna Florence Hartmann, začudio sam se podatku koji još do tada nisam čuo o 30. i 40. kadrovskom centru Generalštaba VJ. Te dvije službe su osnovane dekretom koji je ostao tajan i bile su zadužene za upravljanje osobljem i fondovima koje je Beograd stavio na raspolaganje srpsim vojskama u Hrvatskoj i Bosni i Hercegovini. 30. kadrovski centar, zadužen za BiH distribuirao je plate VRS-u, u vrijednosti 8 miliona eura godišnje.
Još jedan dokaz o "neumješanosti" Srbije u rat u BiH.

Naši mediji kao da nisu ništa ni prenijeli sa suđenja Perišiću.
Kada ukucate 30. kadrovski centar, dobijete masu stranica iz Srbije. Tamo se vodila dosta aktivna rasprava.
Evo nekih linkova:


http://www.b92.net/info/vesti/index.php ... _id=164601

Kadrovski centri VJ, rat i Hag
18. mart 2005. | 17:28 -> 18:18 | Izvor: B92
Beograd -- Postojanje 30. i 40. kadrovskog centra Generalštaba VJ jedna je od glavnih tačaka haške optužnice protiv generala Perišića.

Postojanje tog centra pominje se i u informaciji o Branislavu Puhalu koje je Ministarstvo odbrane uputilo Odboru za odbranu Skupštine Srbije i Crne Gore. Podsetimo, u toj informaciji navodi se, između ostalog, i to da je Puhalo januara 1997, po potrebi službe, prebačen u 30. kadrovski centar Genberalštaba Vojske Jugoslavije, gde je bio sve do 18. marta 2002.

Trideseti kadrovski centar Generalštaba Vojske Jugoslavije, koji je zadužen za Republiku Srpsku i 40. kadrovski centar Generalštaba, zadužen za Republiku Srpsku Krajinu, neki su od najčešće pominjanih dokaza Tužilaštva Haškog tribunala da je Momčilo Perišić bio odgovoran za izdavanje naređenja, nadzor, kontrolu i disciplinu svih pripadnika Vojske Republike Srpske i Srpske Krajine koji su prekomandovani iz Vojske Jugoslavije.

Naime, u optužnici se kaže da je te centre Perišić osnovao u novembru 1993. godine, kako bi se prikrilo obezbeđivanje i plaćanje tih oficira. Osnovna funkcija tih centara, navodi se dalje u optužnici, bila je da se preko njih obavlja isplata plata i reguliše služba velikog broja oficira JNA koji su služili u vojskama RS i SK, kao i velikog broja oficira koji su u te vojske prekomandovani iz VJ. U nekim slučajevima, navodi se dalje u optužnici, vojnici koji su započeli vojnu službu u vojskama Krajine i RS upućivani su u VJ radi obuke i potom dodeljivani 30. i 40. kadrovskom centru Generalštaba VJ. Optužnica navodi da su praktično svi najviši oficiri Vojske RS i Vojske Srpske Krajine bili zapravo oficiri Vojske Jugoslavije, pripadnici 30. i 40. kadrovskog centra, uključujući i bivšeg vojnog lidera bosanskih Srba, Ratka Mladića.

Bojan Dimitrijević, savetnik ministra odbrane u vreme dok je tu funkciju obavljao Boris Tadić, objašnjava da su ti centri zapravo fikcija: "To nije postojeća jedinica niti postoji po nekoj hijerarhiji. To je jedna forma kroz koju se ljudi vode ako su u Vojsci RS. Nikakvo rešenje nije nađeno iz rata da se tu stvari rasčiste. Vojska Republike Srpske jednim dobrim delom finansirana je iz Beograda i prosto je na taj način rešavan problem da to bude ta fiktivna forma kroz koju se rešavao status tih ljudi."

Šta je dalje bilo sa Kadrovskim centrima

Dimitrijević objašnjava da je 40. kadrovski centar nestao negde u jesen 1995. godine, pošto je Vojska Srpske Krajine nestala sa istorijske i egzistencijalne scene kada je pala Krajina.

30. adrovski centar potrajao je nešto duže: "Što se tiče 30. kadrovskog centra, on je postojao i ljudi su vođeni kroz tu ustanovu sve do 28. februara 2002, kada je odlukom potpredsednika Vlade, Miroljuba Labusa, kao jedan od zahteva našoj državi za pristupanje Partnerstvu za mir, ugašen taj centar i prekinuto finansiranje Vojske RS, odnosno, ostavljena je mogućnost ljudima koji su u RS i VJ da izaberu konačno gde će nastaviti svoju karijeru."

Što se tiče kapetana Puhala, Dimitrijević objašnjava da, ako u dokumentu piše da je on bio u 30. kadrovskom centru, to znači da je on uglavnom bio u Vojsci RS, ali da se na osnovu toga ne može zaključiti koje je dužnosti imao, već samo da je svoja prava ostvarivao u Srbiji. Što se tiče Ratka Mladića, u optužnici Haškog tribunala protiv Perišića konkretno se navodi i da je iz evidencije profesionalnih vojnika VJ izbrisan 16. juna 2001, a da mu je vojna služba prestala 7. marta 2002. godine.


http://www.lawinitiative.com/Vesti/upda ... egunce.htm

Finansiranje preko 30. kadrovskog centra

Beograd, 18. maj 2006. (Izvor: Danas) - Priču o finansiranju Vojske Republike Srpske iz Beograda aktuelizovao je ovih dana bivši predsednik Skupštine RS Momčilo Krajišnik u nastavku suđenja pred Haškim tribunalom. Iako to ni za haške sudije, ali ni za informisanu javnost u Srbiji, nije novost, Krajišnik je, iznoseći svoju odbranu, rekao da su aktivni oficiri VRS dobijali plate iz Srbije.
Poznato je da su isplate oficira VRS i njihova vojna služba regulisani preko 30. kadrovskog centra Generalštaba Vojske Jugoslavije. Ovi oficiri bili su zavedeni u posebnoj vojnoj pošti 3001 u Beogradu. Osim 30, postojao je i 40. kadrovski centar koji je bio zadužen za zbrinjavanje oficira JNA koji su bili u službi u Vojsci Republike Srpske Krajine.

Tema je i ranije pretresana u Hagu, a bivši predsednik SRJ Zoran Lilić naveo je u svedočenju pred Tribunalom da je u novembru 1993. lično potpisao naredbu o formiranju 30. kadrovskog centra koji je trebalo da zbrine oficire bivše JNA koji nisu bili državljani SRJ, a želeli su da ostanu u VJ.
- Prosečna mesečna davanja za 30. kadrovski centar bila su milion i 600 hiljada nemačkih maraka. Od 1993. do 1997. tu pomoć je primalo četiri hiljade ljudi, a godišnje smo plaćali oko osam miliona evra - svedočio je tada Lilić.
Vojni analitičar Aleksandar Radić kaže za Danas da je 40. kadrovski centar prestao da postoji nestankom Republike Srpske Krajine, a da je 30. kadrovski centar nastavio da funkcioniše još nekoliko godina po završetku rata u Bosni. On podseća da je jedan od uslova za otopljavanje odnosa SRJ sa Zapadom, ali i uslov američke administracije za nastavak finansijske pomoći, osim potpune saradnje s Haškim tribunalom bila i potpuna transparentnost odnosa Vojske Jugoslavije i Vojske Republike Srpske, odnosno podržavanje Dejtonskog sporazuma i prekid finansijske pomoći Ministarstvu odbrane RS. Odnosi su, kaže Radić, raščišćeni već 2002. i od tada više nije bilo pritisaka Zapada u vezi s finansiranjem VRS.
Trideseti kadrovski centar, tvrdi Radić, bio je organ koji se bavio finansijskim poslovima. Prema njegovim rečima neistinite su primedbe koje su iznosili pravni zastupnici BIH u procesu protiv SCG da je preko tog organa Generalštab Vojske Jugoslavije rukovodio i komandom nad Vojskom RS. Osim toga, napominje Radić, finansiranje se nije odnosilo ne celu vojsku, već na deo oficira.
- Načelnik kadrovskog centra bio je oficir u rangu pukovnika. To nije bila nikakva komanda, već organ koji se isključivo bavio finansijskim i socijalnim pitanjima - objašnjava Radić.
Ali, preko 30. kadrovskog centra je rešavan i status ljudi koji su iz Vojske RS vraćeni na službu u VJ. Jugoslovenska Vlada odlučila je da od 1. marta 2002. prestane finansijska pomoć Ministarstvu odbrane RS.
Trideseti i 40. kadrovski centar spominju se i u optužnici protiv Momčila Perišića. Optužnica navodi da su praktično svi najviši oficiri Vojske RS i Vojske RSK bili zapravo oficiri Vojske Jugoslavije, pripadnici 30. i 40. kadrovskog centra, uključujući i bivšeg komandanta VRS Ratka Mladića.
Da je Beograd finansijski pomagao VRS i SVK priznao je i Slobodan Milošević 2. aprila 2001. posle hapšenja u Beogradu u izjavi koju je iz Centralnog zatvora uputio Okružnom sudu. Braneći se od optužbe za proneveru, Milošević je ukazao na to da su ova sredstva utrošena za finansiranje VRS i VRSK, kao i da je to bila "državna tajna".

http://www.danas.co.yu/20051221/hronika1.html

Haški tribunal precizirao šta nedostaje u dosijeu Ratka Mladića
Dokumentacija koči saradnju
Beograd - Sva je prilika da će se nastaviti sa optužbama da SCG ne sarađuje dovoljno sa Haškim tribunalom. Naime, nakon preciziranja zahteva iz Haga, prema navodima predsednika Nacionalnog saveta za saradnju sa Haškim tribunalom Rasima Ljajića, Vojska je odgovorila da ne poseduje traženu dokumentaciju.
Ljajić je u Kažiprstu B92 izjavio da je jedan od zahteva Tribunala odluka vojne pošte u Banjaluci, iz marta 2002. kojom se Mladić otpušta iz vojne službe, a drugi zahtev je poštanska dostavnica iz juna 2002. koju je navodno potpisao Mladić, što bi trebalo da sugeriše da su u Vojsci znali gde se on krije.
Vojna pošta 3001
Činjenica je da je sve do 2002. postojala posebna vojna pošta (3001) u Beogradu, u kojoj su se vodili oficiri raspoređeni na dužnosti preko Drine, a ta pošta se vodila kao 30. kadrovski centar. Trideseti kadrovski centar Generalštaba VJ, zadužen za Republiku Srpsku, i 40. kadrovski centar Generalštaba, zadužen za Republiku Srpsku Krajinu, spominju se i u optužnici protiv Momčila Perišića. Osnovna funkcija tih centara, navodi se u optužnici, bila je da se preko njih obavlja isplata plata i reguliše služba velikog broja oficira JNA koji su služili u vojskama RS i SK.
Optužnica navodi da su praktično svi najviši oficiri Vojske RS i Vojske Srpske Krajine bili zapravo oficiri Vojske Jugoslavije, pripadnici 30. i 40. kadrovskog centra, uključujući i bivšeg vojnog lidera bosanskih Srba Ratka Mladića. Inače, Mladić je iz evidencije profesionalnih vojnika VJ izbrisan 16. juna 2001, a vojna služba mu je prestala 7. marta 2002.
- Traži se i sva dokumentacija u vezi sa kontrolom koju je VJ imala nad Mladićem, što podrazumeva razne naredbe koje su navodno davane, uputstva, zadatke i unapređenja - rekao je Ljajić za Kažiprst.
VSCG je već nekoliko puta dosad odbacila optužbe navodeći da od usvajanja Zakona o saradnji sa Haškim tribunalom 2002. nema nikakav kontakt sa odbeglim haškim optuženikom. Međutim, Zakon o saradnji SR Jugoslavije sa Haškim tribunalom usvojen je 10. aprila 2002. Pronalazak dostavnice koju je u junu 2002. potpisao Mladić predstavljao bi za VSCG veliki problem, jer bi to bio nepobitan dokaz da su kontakti sa najtraženijim haškim optuženikom postojali i nakon usvajanja Zakona o saradnji sa Tribunalom.
Bivši predsednik SRJ Zoran Lilić naveo je u svedočenju u Hagu da je u novembru 1993. lično potpisao naredbu o formiranju 30. kadrovskog centra, koji je trebalo da zbrine one oficire bivše JNA koji nisu bili državljani SRJ, a želeli su da ostanu u Vojsci Jugoslavije. "Prosečna mesečna davanja za 30. kadrovski centar bila su milion i 600 hiljada hiljada nemačkih maraka. Od 1993. do 1997. tu pomoć je primalo četiri hiljade ljudi, a godišnje smo plaćali oko osam miliona evra", rekao je Lilić. R. Femić

Jedna rečenica iz knjige Mir i kazna: "Srpski dužnosnici i sami su uvjereni da arhivi Vrhovnog savjeta odbrane(VSO) mogu dovesti do osude Srbije za genocid."

OPTUŽNICA MEĐUNARODNOG KRIVIČNOG SUDA ZA BIVŠU JUGOSLAVIJU PROTIV MOMČILA PERIŠIĆA:
http://www.un.org/icty/bhs/cases/perisi ... 50222b.htm

http://www.studiacroatica.org/bol2007/2 ... godila.htm

Carla Del Ponte nagodila se s Beogradom



Jutarnji list, Orlanda Obad, 14.04.2007. http://www.jutarnji.hr/





Sir Geoffrey Nice, glavni Milosevicev tuzitelj, optuzuje svoju bivsu suradnicu



ZAGREB - Glavni tuzitelj u sudjenju Slobodanu Milosevicu pred Medjunarodnim kaznenim sudom za bivsu Jugoslaviju (ICTY), sir Geoffrey Nice, poslao je redakciji Jutarnjeg lista reakciju na clanke o tome kako je u postupku pred Medjunarodnim sudom pravde (ICJ) u Den Haagu Srbija zatajila neke od kljucnih dokaza svoje uloge u ratu u BiH 1992. - 95., ucinivsi nedostupnim dio transkripata sa sjednica Vrhovnog vijeca obrane, uz odobrenje ICTY-a.



U pismu Nice optuzuje glavnu haasku tuziteljicu Carlu Del Ponte da je s Beogradom napravila nagodbu koja nije imala “nikakvu pravnu osnovu” i koja je posluzila Beogradu “da prikrije dokaze o umijesanosti Jugoslavije u ratove u Hrvatskoj i Bosni i Hercegovini od ICJ-a, ali i od vlastite javnosti”. Nice naglasava da ni on ni njegov tim nisu “bili dio tog ‘odobrenja’”, kako se iz nekih napisa, kojima je povod ovotjedni clanak New York Timesa, moglo zakljuciti, te da “odluka o odobrenju za zastitne mjere” za veliki broj stranica iz dokumenata Vrhovnog vijeca obrane SR Jugoslavije “potjece osobno od gospodje Carle Del Ponte”.



Podsjetimo, u clanku New York Timesa je pisalo kako je u proljece 2003., za vrijeme sudjenja Milosevicu, u ICTY stigla posiljka dokumenata koja je sadrzavala transkripte ratnih sastanaka jugoslavenskih politickih i vojnih celnika i obecavala najbolji uvid o ulozi Srbije u ratu u BiH. No postojala je, pise NYT, “kvaka”: Srbija je pribavila odobrenje ICTY-ja da dijelovi toga arhiva ostanu nedostupni javnosti. Pozivajuci se na “interes nacionalne sigurnosti”, pravni zastupnici Srbije zacrnili su mnoge osjetljive - oni koji su ih vidjeli kazu inkriminirajuce - stranice. Suci i zastupnici optuzbe i obrane pred ICTY-em mogli su vidjeti taj cenzurirani materijal, no on nije bio dostupan medju javnim dokumentima tribunala. U kasnijem postupku zbog tuzbe za genocid, Medjunarodni sud pravde nije od Srbije subpoenom zatrazio uvid u cjelovite dokumente.



Nice pise da je Carla Del Ponte “u pismu tadasnjem jugoslavenskom ministru vanjskih poslova Goranu Svilanovicu u svibnju 2003. dala suglasnost za zastitne mjere “razumnog” dijela iz kolekcije dokumenata VSO-a, a da prethodno nitko iz Tuziteljstva nije pregledao te dokumente”. “Toj sam se njezinoj namjeri suprotstavio i putem pisma je upozorio da ne radi nikakve ustupke Srbiji”, pise Nice, koji zakljucuje da je nagodbom s Del Ponte Beograd ojacao svoju poziciju u pravnoj proceduri koja je bila pred njima. Kako je za Jutarnji list ustvrdio pravni zastupnik BiH u postupku pred Medjunarodnim sudom pravde Sakib Softic, sadrzaj spornih dokumenata mogao je utjecati na ishod tuzbe BiH, ali i tuzbe Republike Hrvatske pred istim sudom.



Kako je rekao Softic, transkripti razgovora sa sjednica Vrhovnog savjeta obrane sadrzavaju detalje ratnih sastanaka jugoslavenskih politickih i vojnih celnika, a vazni se dokumenti odnose i na tzv. 30. kadrovski centar Generalstaba Vojske Jugoslavije, koji je bio zaduzen za Republiku Srpsku, ali i na 40. kadrovski centar, koji je bio zaduzen za tzv. Republiku Srpsku Krajinu. Dokumenti navodno govore i o unapredjenjima, prekomandama, mirovinama i placama oficira u Hrvatskoj i BiH koje su isle preko Vojske Jugoslavije. Iz haaskog Tuziteljstva danas su porucili da ne namjeravaju reagirati dok ne procitaju cjelokupni tekst Niceova pisma. Reakcija Tuziteljstva ocekuje se pocetkom sljedeceg tjedna.



Niceovo pismo Jutarnjem listu



”Od Del Ponte sam trazio da ne radi ustupke Srbiji”



U vasem listu od 12. travnja 2007., u clanku “Sanader: I Hrvatsku zanima zasto dokumenti nisu dosli do ICJ-a”, pise: “New York Times u ponedjeljak je objavio da je u postupku pred Medjunarodnim sudom pravde (ICJ) u Den Haagu Srbija zatajila neke od kljucnih dokaza svoje uloge u ratu u BiH od 1992. do 1995., ucinivsi tom najvisem sudu UN-a nedostupnim dio transkripata sa sjednica Vrhovnog vijeca obrane, uz odobrenje Tuziteljstva Medjunarodnog kaznenog suda za bivsu Jugoslaviju (ICTY)”.



Od 2002. do 2006. bio sam zaduzen za sudjenje Slobodanu Milosevicu i dokumenti koji se ovdje navode bili su upotrijebljeni kao dokaz protiv Slobodana Milosevica. Ovim putem zelim naglasiti da ni moj tim ni ja nismo bili dio tog “odobrenja”, kako citat gore moze eventualno sugerirati. Odluka o odobrenju za zastitne mjere (materijal zatvoren za javnost) za veliki broj stranica iz dokumenata Vrhovnog vijeca obrane (VSO-a) SR Jugoslavije potjecu osobno od gospodje Carle Del Ponte. Ona je u pismu tadasnjem jugoslavenskom ministru vanjskih poslova Goranu Svilanovicu, u svibnju 2003., dala suglasnost za zastitne mjere “razumnog” dijela iz kolekcije dokumenata VSO-a, a da nitko iz Tuziteljstva prethodno nije pregledao te dokumente.



Njezinoj namjeri sam se suprotstavio i putem pisma je upozorio da ne radi nikakve ustupke Srbiji. Naime, taj sam isti mjesec inicirao pravni postupak, prema kojemu Tuziteljstvo preko sudskog vijeca moze traziti da se ti dokumenti dobiju od Beograda, kako to vec propisuju Statut i Pravila MKSJ-a. Moja namjera je bila dobiti dokumente i upotrijebiti ih na otvorenim sjednicama sudjenja. Stoga nije slucajno da je upravo u to vrijeme Beograd preko gospodje Del Ponte pokusao postici “deal” i time pokusao ojacati svoju poziciju u pravnoj proceduri koja je bila pred njima. To im je i uspjelo. Moje pismo je gospodja Del Ponte u potpunosti negirala.



Nagodba Carle Del Ponte s Beogradom nije imala nikakvu pravnu osnovu. To je bio nepotreban “deal” koji je Beogradu sluzio samo da prikrije dokaze o umijesanosti Jugoslavije u ratove u Hrvatskoj i Bosni i Hercegovina od ICJ-a, ali i od vlastite javnosti. S druge strane, nova vlast u Beogradu nije imala nista protiv da se na zatvorenoj sjednici ti materijali upotrijebe kao dokazni materijal protiv Slobodana Milosevica. Motivi gospodje Del Ponte da pristane na takvu nagodbu meni ni dan-danas nisu jasni, ni poznati. Naime, Tuziteljstvo ne samo da nije nista dobilo od tog “deala”, nego je stvorilo nepozeljan presedan jer je poslije toga Beograd poceo primjenjivati iste uvjete za slicne dokumente - i to s uspjehom, jer je gospodja Del Ponte opet osobno odobravala takve inicijative Beograda.



S druge strane, moj tim i ja potrosili smo mnogo vremena i radne snage uvjeravajuci suce da skinu zastitne mjere s tih dokumenata, u ime transparentnosti sudskog procesa, a osobito u ovakvim slucajevima gdje je rijec o sudjenjima na kojima se raskrinkavaju djela drzavnih institucija koja su se krila i jos se kriju, ne samo od raznih sudova i zrtava, nego i od vlastitih gradjana. Samo u iznimnim okolnostima sudjenja mogu i smiju biti zatvorena za javnost.





Sir Geoffrey Nice





Titulu “Sir” dobio zbog dobrog rada u Haaskom tribunalu





- rodjen je 1945. u Londonu



- 1998. dosao u ured Tuziteljstva Haaskog tribunala



- bio glavni tuzitelj u procesu protiv Slobodana Milosevica



- vodio je u ime Tuziteljstva prvi proces protiv bosanskog Hrvata Darija Kordica, koji je tada osudjen na 25 godina



- vodio je proces protiv Srbina Gorana Jelisica



- nakon Miloseviceve smrti napustio Tuziteljstvo Haaskog tribunala



- danas je odvjetnik u Londonu



- 2007. dobio je titulu Sir zbog zasluga tijekom rada na Haaskom tribunalu





- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Dra. Adriana Ivana Smajic

Servicios jurídicos y de traducción oficial - Traducción de partidas de nacimiento, matrimonio, defunción y otros documentos legales - Confección de poderes - La Dra. Smajic es abogada y traductora matriculada de croata-castellano –

Abogado – Traductor oficial – Traductor público – Traductor jurado

[email protected] - +54 - 11 - 4811-8706





Dra. Adriana Ivana Smajic

Legal and translation services - Lawyer

Translation of birth, marriage and death certificates and other documents – Powers of Attorney

Sworn translator – Croatian Spanish

[email protected] - +54 - 11 - 4811-8706

Kao sto jos uvijek vlada u mnogim aspektima zivota u BiH kroz mnoge politicare i javna lica, KOS je kroz "nase" advokate u Haagu odigrao dosad najbolju ulogu.

http://www.sense-agency.com/ba/stream.p ... 616&kat=10

Međunarodni sud pravde
FINANSIRANJE GENOCIDA
HAG/DEN HAAG, 06.03.2006.
[Pravni tim koji zastupa BiH u Međunarodnom sudu pravde]

[Pravni tim koji zastupa BiH u Međunarodnom sudu pravde]
U nastavku rasprave pred Međunarodnim sudom pravde u slučaju "BiH protiv SCG" norveški finansijski ekspert Morten Torkildsen prezentirao nalaze svog opsežnog istraživanja o finansijskim vezama SR Jugoslavije, Republike Srpske Krajine i Republike Srpske, u periodu od 1991. do 1995. godine

Genocid u Bosni i Hercegovini finansiran je štampanjem para u Beogradu – dokazivali su danas pravni zastupnici Sarajeva u nastavku rasprave pred Međunarodnim sudom pravde.

Norveški finansijski ekspert Morten Torkildsen je jutros prezentirao nalaze svog opsežnog istraživanja o finansijskim vezama SR Jugoslavije, Republike Srpske Krajine (RSK) i Republike Srpske (RS), u periodu od 1991. do 1995. godine. Njegovi su zaključci, u najkraćem, da je postojao "integrisani monetarni sistema" tri entiteta u kojem je Beograd imao punu kontrolu nad finansijama RS i RSK, kao i da je postojao jedinstveni plan za finansiranje tri armije: Vojske Jugoslavije (VJ), Vojske Republike Srpske (VRS) i Srpske Vojske Krajine (SVK). Isključivi izvor sredstava bila je Narodna banka Jugoslavije, pod kontrolom tadašnjeg rukovodstva Srbije, koja je štampala novac za finansiranje VRS i SVK.

Beograd je vojske bosanskih i krajinskih Srba finansirao na dva načina: direktno - plaćanjem njihovih oficira putem 30. i 40. Kadrovskog centra, i indirektno – pokrivanjem budžetskog deficita Republike Srpske i Republike Srpske Krajine. Taj deficit je, ukazao je Torkildsen, iznosio čak 95 odsto budžeta srpskih entiteta u Bosni i Hrvatskoj, što je pokrivano novcem iz takozvane primarne emisije, to jest iz štamparije. Kao poseban kuriozitet, norveški ekspert je ustvrdio da je Beograd nastavio da finansira VRS "čak deset godina posle Srebrenice", ukazujući da je 30. Kadrovski centar – koji je isplaćivao plate i druge prinadležnosti oficirima VRS, ukinut tek u novembru 2005.

Do koje su mere ratni napori VRS zavisili od pomoći koja je stizala iz Beograda Torkildsen je ilustrovao podatkom koji je na zasedanju Skupštine Republike Srpske u aprilu 1995. godine izneo general Ratko Mladić. On je, naime, rekao da je samo 1,49 odsto ukupno utrošene municije za pešadijsko naoružanje proizvedeno u Republici Srpskoj, dok su preostalih 98,5 odsto "nasleđeni" od JNA ili naknadno dobijeni od VJ. Torkildsen je citirao i generala Milana Gvera koji je u decembru 1993., takođe pred Skupštinom, priznao da Republika Srpska "nema ni budžet ni materijalnih sredstava za rat" i da "nije kupila ni jedan avion, helikopter ili tenk..."

Da VRS i SVK ne bi mogli da vode rat bez pomoći Beograda priznao je i Slobodan Milošević u izjavi koju je 2. aprila 2001. godine, nakon hapšenja u Beogradu, iz Centralnog zatvora uputio Okružnom sudu. Braneći se od optužbe za proneveru, Milošević je ukazao da su ta sredstva utrošena za finansiranje VRS i SVK, kao i da je to bila "državna tajna". Milošević je time, istakao je danas Torkildsen, "preuzeo odgovornost za tajno finansiranje obe armije."

Rasprava se nastavlja.

http://www.bhdani.com/print.asp?kat=fok ... tekst_rb=3

Zločin i nagrada
Cvećara za Krstića

Elitno beogradsko "generalsko" naselje "Cvećara 2" ovih dana dobija nove stanare. Konačno su na snagu stupila rješenja koja su svojevremeno potpisivali generali Nebojša Pavković i Dragoljub Ojdanić, o čijim će aktivnostima na Kosovu sud donijeti Tribunal u Haagu. Ključevi od sedamnaest novih stanova, od kojih je najmanji površine 135 kvadratnih metara, završili su u rukama visokih i zaslužnih dužnosnika VJ, među kojima su i dvojica generala iz RS-a - general Radislav Krstić i general Dušan Kukobat iz Odjeljenja za međunarodnu saradnju Ministarstva odbrane RS-a!

Ovaj je potonji svojevremeno beogradskom Kuriru objasnio kako to da se našao na listi generala koji su dobili stanove: "Okolnost da su na spisku stanara i dvojica oficira koji su bili u Vojsci RS-a proističe iz činjenice što je sve do 2002. godine postojala posebna vojna pošta (3001) u Beogradu, u kojoj su se vodili oficiri raspoređeni na dužnosti preko Drine. To je bilo uobičajeno rješenje za oficire VJ na službi u Vojsci RS-a, a ta pošta se vodila kao 30. kadrovski centar."

Tako je to kad država brine o ljudima koji su ratovali za njen račun. Tako poručuju i Majke enklava Srebrenice i Žepe: "Vladajuća struktura SiCG je još jednom dokazala, kao i mnogo puta do sada da je glavni idejni i materijalno-tehnički pokrovitelj zločina i zločinaca. U obrazloženju Ministarstva odbrane SiCG stoji da je stan porodici Krstić dodijeljen na osnovu ratnih zasluga i priznanja generalu. Osjećamo dužnost i potrebu da podsjetimo da su te 'zasluge i priznanja' ustvari hiljade i hiljade mrtvih, prognanih i unesrećenih Srebreničana".

"Koliko znam, samo manji broj oficira koji su dobili stanove u toj zgradi je pristao da uzme stan na drugim lokacijama. Oni koji su bili uporni u tome da se usele baš u ovu zgradu, za to su imali osnov i njihovo useljavanje je počelo pre nekoliko nedjelja", objasnio je savezni ministar odbrane SiCG Prvoslav Davinić. Novinski napisi su puni Davinićevih opravdanja poput onoga da "nije postojao pravni osnov da se ljudima ukinu rešenja o dodeli stanova, jer su ta rešenja pravosnažna", ali ni za milimetar ne odstupaju od same suštine.

Jer činjenice su tu - Radislav Krstić je na ovaj način dobio još jedno u nizu priznanja od države SiCG, koja deklarativno tako svojski pere ruke od genocida za koji je Krstić osuđen na 35 godina robije. Priznanje od dvjesto kvadrata, u elitnom beogradskom naselju. Stanove su dobili još i: Slobodan Kosovac, Ljubomir Anđelković, Slobodan Vukomanović, Zlatoje Terzić, Milivoje Pavlović, Božo Novak, Vladan Marjanović, Jugoslav Kodžopeljić, Milan Karajović i još nekolicina visokih oficira Vojske SiCG. (E.Ha.)

karanana wrote:Kao sto jos uvijek vlada u mnogim aspektima zivota u BiH kroz mnoge politicare i javna lica, KOS je kroz "nase" advokate u Haagu odigrao dosad najbolju ulogu.

I onda mi neki ovdje isticu Hag kao uzor sudstva...

pljuc

pjo wrote:

karanana wrote:Kao sto jos uvijek vlada u mnogim aspektima zivota u BiH kroz mnoge politicare i javna lica, KOS je kroz "nase" advokate u Haagu odigrao dosad najbolju ulogu.

I onda mi neki ovdje isticu Hag kao uzor sudstva...

pljuc

jel to hoces da kazes da kordic,blaskic,ivica rajic nisu krivi,a i oni ostali koji su u redu

pjo wrote:

karanana wrote:Kao sto jos uvijek vlada u mnogim aspektima zivota u BiH kroz mnoge politicare i javna lica, KOS je kroz "nase" advokate u Haagu odigrao dosad najbolju ulogu.

I onda mi neki ovdje isticu Hag kao uzor sudstva...

pljuc

ovom mojom izjavom ja ne komentarisem haag. vise sam komentariso nesposobnost nasih advokata da dokazu ono sto bi i mi koji smo usjedilice i besposlicari ovdje na forumu mogli dokazati. kosovci

ld wrote:

pjo wrote:

karanana wrote:Kao sto jos uvijek vlada u mnogim aspektima zivota u BiH kroz mnoge politicare i javna lica, KOS je kroz "nase" advokate u Haagu odigrao dosad najbolju ulogu.

I onda mi neki ovdje isticu Hag kao uzor sudstva...

pljuc

jel to hoces da kazes da kordic,blaskic,ivica rajic nisu krivi,a i oni ostali koji su u redu

Kazem da haski sud u cjelini svojih presuda nije ocijenio sukob u srednjoj Bosni u kojoj su ipak Hrvati bili u potpunosti opkoljeni. Time ne negiram zlocine ali mi je rigidno da niko nije osudjen za Gucu, Goru, Krizancevo selo i ostala stratista Hrvata.

Izgleda da se ti zlocini nisu niti desili i ta imena pobijenih ljudi ocito tom sudu ne znace nista. Pojeo vuk magare. Uostalom sta su zivoti nejkakvih beznacajnih baba i djedova za slavnu Armiju (TM). Za rat u Hrvatskoj je jedank broj osudjenih srpskih i hrvatskih casnika a za Vukovar jedan dobije 20 a drugi 5 godina.

Zar je potrebno nesto vise reci ?

Sa druge strane Muslimani su dobili "zadovoljstinu" zato sto Milosevic nakon 4.5 godina nije osudjen, glavni pokretaci i spiritus movensi cijelog rata odmaraju pa mozda cak i citaju negdje na Internetu ovo sto mi pisemo.

Konacnu ocjenu rada tog suda su dali sami clanovi tuziteljstva koji se sad medjusobno optuzuju preko novina, svicarsko ministarstvo vanjskih poslova koje je zabranilo Carli da nastavi promovirati sebe i konacno VSUN koje je unatoc molbama odlucilo zatvoriti sud iako oni glavni koji su se tamo trebali naci nisu niti privedeni. Na kraju ce ispasti da je eto na izoliranim mjestima bilo izoliranog genocida a za agresiju i sve ostalo - zaboravite, to je bio gradjanski rat u kojem su se divlja plemena malo pobila.

Haski sud oslazi u ropotarnicu povijesti kao neuspjesan eksperiment. Razlog radi kojeg je osnovan, individualizacija krivnje i doprinos pomirbi nije postignut - mrznja ne da nije nestala a zbog tih sudjenja jos je postala i veca kao i osjecaj nepravde. Konstantna rad na ravnotezi krivnje - pa niti to nije uspio odraditi. Sve sto je presudio osim u zivotima osudjenika a na stvaran zivot zemalja u kojima su se zlocini desili nece imati nikakvog uticaja. RS je tu gdje je, BiH je tu gdje je, nakon ratne "pobjede" sad neki spominju mogucu glad jer su prirodni resursi u rukama Srba, Bih je i objektivno je izgubila tuzbu protiv Srbije, prijeti se tuzbom protiv Hrvatske ali nista ne poduzima (zasto ?), itd...


Nema pravde u covjeka iako joj se nadate.. Idemo dalje...

ovo samo dokazuje da je to bila četnička vojska