Neon_Knight wrote:
sto lazes dzubre jedno?! cardak?! kakva masovna grobnica?! bio sam kao dijete bas u blizina kada se vodila bitka za to naselje! puno poginulih na obje strane...sta kazes za gradnju benzinske na mjestu dzamije i mezarja?! gradnju srpske crkve na vakufskoj zemlji?! svakodnevnim granatiranjima?! avionskim napadima?! zivom stitu u kineskoj cetvrti?! ja sam to sve gledao i dozivio! kako te nije stid?! sjeti se tenkova i vbr-ova iz Prnjavora! ja ih jos pamtim...pamtim i noc koja se zbog njih pretvorila u dan...does it look familiar?!
bez vrijedjanja...ni ja ne vrijedjam...slazem se da je benzinska pumpa napravljena bespravno i svima treba da se vrati njihovo...
a sad nesto o onome iz 1992.godine...
KOSTREŠ – DERVENTA
03.04.1992, Kostreš – Derventa
(Osjetljiv sadržaj!)
Kostreš, naselje u opštini Derventa, Srba 385, Hrvata 15, Muslimana 2, Ostalih 1.Prilikom upada u selo zaklano je 66 lica srpske nacionalnosti . Ubijeni su: četiri člana porodice Zorić, tri člana porodice Stanić, po dva člana porodica Mitrić, Gojković, Ivić, Pavić, Mišić i Đurić, po jedan član porodice Vasić, Lazić. Pored njih zaklano je i 20 muškaraca, 15 žena i 10 dece čiji identitet još uvek nije utvrđen.
Pre klanja zločinci su silovali ženske osobe među kojim su bile i devojčice starosti 12 i 14 godina.
IZVRŠIOCI ZLOČINA:
108. brihada hrvatske vojske.
Alija Selimagić, Mujčin Sead, Enes Havić, Bećir Hodžić i drugi.
DOKAZI:
Video-zapis izjave Alije Selimagića.
Link video zapisa dijela izjave Alije Selimagića:
http://www.youtube.com/watch?v=JxfD-QxT ... re=related
IZVOR PODATAKA:
Komitet za prikupljanje podataka.
ČARDAK – DERVENTA
25.04.1992, Čardak – Derventa
Čardak, naselje u opštini Derventa, urbani dio grada Derventa.
Napadi na prigradska srpska naselja opštinskog centra i grada Derventa koje su hrvatsko-muslimanske snage Armije BiH opkolile i počele da napadaju i granatiraju 15.-16. aprila 1992. U akciji učestvovalo nekoliko stotina Hrvata i muslimana uglavnom dobrovoljaca, pripadnika Armije BiH iz ove i susednih opština, uz snažnu podršku teškog naoružanja koje su iz Republike Hrvatske dovezli pripadnici regularnih oružanih snaga ove nekadašnje jugoslovenske republike.
Dana 25-26. aprila 1992. nekoliko grupa žena i dece uspelo da se spase preko reke Ukrine i da pređe na srpsku teritoriju. I pored toga veliki broj meštana je ubijen ili završio u logorima za Srbe koji su otvoreni na više mesta u opštini u samom gradu. Pogotovu u perifernim naseljima Čardak i Jasikovača ubijeno je više desetina osoba srpske nacionalnosti. Mnoge žrtve masakrirane i spaljene u svojim kućama.
Ekshumacija stradalnika izvršena u masovnoj grobnici na groblju u Modranu 18. decembra i u zajedničkoj grobnici naselja Čardak između 21. i 23. decembra 1992. godine.
U naselju Čardak stradalo je ukupno 36 civila.
U ovom napadu ubijeno je više lica od kojih su poznata imena za sljedeće žrtve:
ŽRTVE ZLOČINA:
1. Veljko (Pavo) Lazarević, 1947
2. Mirjana (Vlajko) Lazarević, 1950
3. Duško (Veljko) Lazarević, 1972
4. Savo Živković
5. Jelena Živković
6. Goran Živković
7. Đorđe Simić
8. Perica Tatomir, 1951
9. Milojko Popović, 1962
10. Petar Nikolić
11. Đuro Trivanović
Porodice Lazarević i Živković, svi članovi porodica su poklani.
Đorđe Simić, je izašao iz kuće sa podignutim rukama, pucali su u njega.
Blagoje Đurić. Zaklan u koncentracionom logoru, gdje su ostale zatočenike logora
natjerali da ližu njegovu krv.
Stanovnici naselja koje su agresori iz Hrvatske zatekli u naselju, odvedeni su u koncentracione
logore u Derventi: bivši ,,Dom JNA,, , vojno skladište na Rabiću i škola u Polju.
Veći broj zatvrenika logora je ubijen:
1. Blagoje Đurić, zaklan u logoru
2. Mirko Pajić
3. Željko Bokur
4. Milorad Gunjević
5. Nenad Panzalović
6. Miro Jovičić
7. Savo Pavlović
8. Rade Bokur
Svedočanstvo Drage Kneževića, koji je zajedno sa ostalim stanovnicima Čardaka
prošao muslimansko hrvatske logore:
,,Tog dana ubijeno je 26 Srba. Svi su likvidirani na pragovima svojih kuća. Poubijane su cijele porodice poput Lazarevića, gdje su u jednom trenutku ubijeni otac Veljko, njegov sin Duško i supruga Mirjana.
Pobijena je i cijela porodica Živković: Savo, Jelena i Goran. Jedino je preživjela kćerka Gordana, koja je izbjegla smrt jer se tog dana nije zadesila u kući.
- Mnoge osobe su ubijene u momentu kada su izlazili iz kuća da se predaju. Pucano im je u glavu. Đorđe Simić digao je ruke u znak predaje, a oni su pucali u njega - prisjeća se Drago Knežević, dodajući da su nakon takvog iživljavanja ostali stanovnici Čardaka srpske nacionalnosti odvedeni u logore koji su se nalazili u bivšem Domu Jugoslovenske armije, vojnom skladišu na Rabiću i u školi u Polju.
Među tim ljudima je bilo najviše žena i djece, ali i odraslih muškaraca. Odmah su počeli da ih razdvajaju, a žene i nejač su kasnije bili puštani, dok su odrasle muškarce odveli u logore.
U toj grupi našao se i Drago Knežević, koji kaže da je za zarobljene Srbe sa Čardaka tada nastala prava golgota. Nakon višednevnog iživljavanja ubijani su na očigled ostalih zarobljenika.
- Blagoja Đuraća, bivšeg policajca, zaklali su, a kasnije su ostale zarobljenike tjerali da ližu njegovu krv – opisuje tragične događaje Knežević, koji je za vrijeme boravka u logoru sa 120, smršao na 75 kilograma.,,
ODGOVORNA LICA:
1. Duspara Ivan, tadašnji načelnik Službe javne bezbijednosti u Derventi,
2. Stanić Iko, predsjednik HDZ za Derventu.
DOKAZI:
Zapisnici o saslušanju svedoka koji se nalaze u dokumentaciji Komiteta pod brojevima 438/94-4 i 438/94-15, kao i spis broj 584/94.
