23.08. Europski dan sjećanja na žrtve totalitarnih režima

[Hasanbegović]

Danas se u Europi obilježava dan sjećanja na žrtve totalitarnih režima. BiH je jedina Eurposka država koja nije još osudila totalitarni komunistički režim zbog kojeg su mnogi zatvarani i ubijani.
U ovom trenutku se vodi prepiska između Hrvatske vlade i Viviane Reding potpredsjednice europske komisije u vezi hrvatskom zakona kojim se sprijećava izručenje Josipa Perkovića djelatnika UDBE koji je sudjelovao u organizaciji ubojstva Stjepana Đurekovića. Strah SDP-ove vlasti od izručenja je da bi Perković mogao svjedočiti da je postupao samo po nalogu komunističke političke elite CK SKH. Drugim rječima čini se da se trenutno vodi SDP-ova politička borba za bolju prošlost.

[sinuhe]

Bleiburg i UDBA su hrvatska tema. Ne vidim kako se to dotice BiH. Majka Andrije Artukovica je najnormalnije zivjela u Ljubuskom a Andrijin sin je i posjetio nekad prije 40 godina.

[Hasanbegović]

Bleiburg i UDBA su hrvatska tema. Ne vidim kako se to dotice BiH. Majka Andrije Artukovica je najnormalnije zivjela u Ljubuskom a Andrijin sin je i posjetio nekad prije 40 godina.

Na Bleiburgu su pobijeni mnogi građani iz Bosne a bogami i iz Hercegovine.
Ili smatraš da je BiH u Hrvatskoj?
To ne kužim.

23.08. je Europski dan sjećanja na žrtve totalitarnih režima.
Vidiš ja sam mislio do danas da je BiH u Europi i da je djelila europsku sudbinu totalitarnih režima koji su vladali 45 goodina.
Isto tako sam mislio da je UDBA postojala i u BiH ali ti si me prosvjetlio i ukazao na neke stvari.

Hvala na informaciji, tek sada si mi otvrio oći i pojasnio da su na križnom putu pobijeni samo vojnici i civili iz Dubrovnika, Varaždina, Koprivnice i Osijeka, a ne ljudi iz Sarajeva, Mostara, Zenice, Orašja, Derevente....

[sinuhe]

Kod nas nema ljudi iz tog doba blizu vlasti, niti ih je bilo od 1990. U Hrvatskoj je to aktuelno i zbog UDBA-sa Boljkovca, Perkovica a i Josipovic je valjda sin UDBA-sa. Mozda neko i spomene zrtve totalitarnih rezima onako usput, eto da se nisi javio ne bih ni znao

[Hasanbegović]

Kod nas nema ljudi iz tog doba blizu vlasti, niti ih je bilo od 1990. U Hrvatskoj je to aktuelno i zbog UDBA-sa Boljkovca, Perkovica a i Josipovic je valjda sin UDBA-sa. Mozda neko i spomene zrtve totalitarnih rezima onako usput, eto da se nisi javio ne bih ni znao

Lustraciju treba provesti, a onda će se pokazati tko je sve radio za KOS, UDBU, OZNU itd... od ljudi koji i danas obnašaju vlasti u BiH.

I da li ti ljudi još i danas obnašaju vlast.

Ako je tako kao što ti kažeš onda nema zapreka za objavljivanjem tih do sada zaštićenih podataka.

Nedavno sam sazanao da je najviše pozicionirani Hrvat u današnjoj SIPI bio prije rata radio za UDBU kao i to da je bio direktno umješan za ubojsto zadnjeg Hrvata koji je ubijen u Njemačkoj 1989 godine.

Razmisli malo o ćemu ja govorim i da li je takvima mjesto u javnim institucijama u BiH?

[sinuhe]

Nizerangiranih UDBA-sa i potkazivaca sigurno da ima.
Ali Boljkovac, Manolic su osnivaci HDZ-a, ni taj Perkovic nije daleko od njih. UDBA je udarila temelje danasnje Hrvatske pa je to kod vas aktuelnije.

[Hasanbegović]

Kod nas je aktuelan Radončić (bivši novinar Danasa) za kojeg se pričalo još prije nego što je ušao u politiku, i prije rata u BiH da je dio bivše obavještajne zajednice.
Također se zna da je stanovit Stanić sa Stupa i član HDZ-a BiH bio čovjek koji je ubio jednog bivšeg ustašu Španjolskoj kao pripadniok UDBE. Budaletina je na TV-u pričala da je za to dobio BMW i lovu za dobro obavljen posao.

[Hasanbegović]

Nizerangiranih UDBA-sa i potkazivaca sigurno da ima.
Ali Boljkovac, Manolic su osnivaci HDZ-a, ni taj Perkovic nije daleko od njih. UDBA je udarila temelje danasnje Hrvatske pa je to kod vas aktuelnije.

Upravo tako.
Perjanicu UDBE je osim Manolića i Boljkovca činio i Stipe Mesić.

Na sreću ulaskom u EU prvenstveno Njemačka će pomoći da istjeramo UDBAŠ-e pred sudove zapadnoeuropskih zemalja, osudimo komunistički poredak kao totalitarni režim.

[mmaar]

Socijalisticke vlasti u SFRJ I SRBIH bi trebale biti pozvane na odgovornost zato sto svoj posao nisu temeljitije obavili, vec su nam ostavili u naslijedje nakot koji je izmilio iz svojih rupa krajem 80-ih, a uzjahao nas pocektkom 90-ih i jase nas i danas uz podrsku svojih evropskih sponzora. I koja Evropa, molim lijepo? Ona koja je podigla Franka, Hitlera, Musolinija, Pavelica, Drazu Mihajlovica i druge cvjecke demokratije na noge i iza kojih je dobar dio II svjetskog rata stajala i podrzavala ih u borbi protiv "bauka komunizma". Ta ista Evropa se ni danas nije odrekla svog fasistickog naslijedja, vec naprotiv, najekstremnija desnica i raznorazne fasisticke grupacije dozivjele su potpunu rehabilitaciju i danas imaju svoje predstavnike i u Evropskom parlamentu.

[Shahab]

Danas se u Europi obilježava dan sjećanja na žrtve totalitarnih režima. BiH je jedina Eurposka država koja nije još osudila totalitarni komunistički režim zbog kojeg su mnogi zatvarani i ubijani.
U ovom trenutku se vodi prepiska između Hrvatske vlade i Viviane Reding potpredsjednice europske komisije u vezi hrvatskom zakona kojim se sprijećava izručenje Josipa Perkovića djelatnika UDBE koji je sudjelovao u organizaciji ubojstva Stjepana Đurekovića. Strah SDP-ove vlasti od izručenja je da bi Perković mogao svjedočiti da je postupao samo po nalogu komunističke političke elite CK SKH. Drugim rječima čini se da se trenutno vodi SDP-ova politička borba za bolju prošlost.

Nažalost umjesto da krene putem demokratizacije i promocije individualnih prava i ekonomskih sloboda, bosanskohercegovačko društvo još uvijek je obuzeto avetima komunizma. Nekadašnji komunistički aparatčici Radončić, Lagumdžija i Tihić potpuno su uzurpirali vlast, nametnuli diktaturu nekompetencije i uspostavili monopol u političkom i ekonomskom životu bošnjačkog naroda. Nastavili su vladati temeljem komunističkih principa totalitarizma, kolektivizma i populizma, samo što je izmjenjena demagoška matrica, pa se umjesto promocije vlasništva proletera nad sredstvima za rad, vlast održava uz pomoć demagogije o ugroženim nacionalnim pravima. U stvarnosti imamo vlast komunističke buržuazije, kouj ja nazivam koruptokracija, vještački podijeljene na nekoliko frakcija, formalno zasebnih političkih stranaka, poput SDA, SDP i SBB.... Samo apsolutna i totalna privatizacija i debirokratizacija mogu demontirati monstruoznu diktaturu koruptokracije SDA-SDP i tako definitivno srušiti komunizam u BiH, koji nakon pada berlinskog zida, još uvijek egzistira u zemljama nastalim raspadom Jugoslavije, a najgore stanje po tom pitanju je upravo u BiH.....

[KENJAC]

Socijalisticke vlasti u SFRJ I SRBIH bi trebale biti pozvane na odgovornost zato sto svoj posao nisu temeljitije obavili, vec su nam ostavili u naslijedje nakot koji je izmilio iz svojih rupa krajem 80-ih, a uzjahao nas pocektkom 90-ih i jase nas i danas uz podrsku svojih evropskih sponzora. I koja Evropa, molim lijepo? Ona koja je podigla Franka, Hitlera, Musolinija, Pavelica, Drazu Mihajlovica i druge cvjecke demokratije na noge i iza kojih je dobar dio II svjetskog rata stajala i podrzavala ih u borbi protiv "bauka komunizma". Ta ista Evropa se ni danas nije odrekla svog fasistickog naslijedja, vec naprotiv, najekstremnija desnica i raznorazne fasisticke grupacije dozivjele su potpunu rehabilitaciju i danas imaju svoje predstavnike i u Evropskom parlamentu.

Legendo ! Svaka cast ! Ej oni ce da Titov rezim svrstavaju u totalitarne i jos da ga osudjuju ! Joj jest doslo vrjeme gdje svaka gnjida moze rec sta hoce i sto je najgore , pika joj se ! U sljedecem ratu ja ratujem sa petokrekom na celu al ce onda Goli Otok i vikendom da radi !!!

[Truba]

sve ubice treba privesti pravdi

budući da je generalno "svak svoje ubijao" to uopće ne bi trebalo biti kakav nacionalni problem

ako ništa nek se osobe predaju sudovima u zemljama gdje su počinili zločine
to bi bilo najpoštenije

[mmaar]

Socijalisticke vlasti u SFRJ I SRBIH bi trebale biti pozvane na odgovornost zato sto svoj posao nisu temeljitije obavili, vec su nam ostavili u naslijedje nakot koji je izmilio iz svojih rupa krajem 80-ih, a uzjahao nas pocektkom 90-ih i jase nas i danas uz podrsku svojih evropskih sponzora. I koja Evropa, molim lijepo? Ona koja je podigla Franka, Hitlera, Musolinija, Pavelica, Drazu Mihajlovica i druge cvjecke demokratije na noge i iza kojih je dobar dio II svjetskog rata stajala i podrzavala ih u borbi protiv "bauka komunizma". Ta ista Evropa se ni danas nije odrekla svog fasistickog naslijedja, vec naprotiv, najekstremnija desnica i raznorazne fasisticke grupacije dozivjele su potpunu rehabilitaciju i danas imaju svoje predstavnike i u Evropskom parlamentu.

Legendo ! Svaka cast ! Ej oni ce da Titov rezim svrstavaju u totalitarne i jos da ga osudjuju ! Joj jest doslo vrjeme gdje svaka gnjida moze rec sta hoce i sto je najgore , pika joj se ! U sljedecem ratu ja ratujem sa petokrekom na celu al ce onda Goli Otok i vikendom da radi !!!

Ovi lokalni su uglavnom potomci zlikovaca i pijavica koje su dozivjele poraz u NOB-u, pa bi sad da se malo bave istorijskim revizionizmom i njime speru zlocine njihovih predaka i predstave ih zrtvama, a ima i onih koji su se ekonomski i drustveno uzdigli na pljacci radnicke imovine tokom 90-ih i poslije, pa sad nastoje da ideoloski opravdaju svoj zlocin i zastite ga, i u tome imaju konsenzus i onih koji pripadaju kako srpskom, tako hrvatskom i bosnjackom nacionalnom korpusu. Oni su uvijek bili saveznici i znaju vrlo dobro ko im je stvarni neprijatelj i od njega jos uvijek imaju nocne more. Socijalisticka vlast u SFRJ i SRBiH je dakako imala svojih velikih promasaja, a jedan od najvecih je bio sto se do kraja nije obacunala sa tim elementima, kao i sto je postepeno odustajala od temeljnih principa socijalizma. Tzv. totalitarizam cak i onih devijantnih rezima koji su se krili iza socijalizma, bio je smijesan u odnosu na totalitarizam neoliberalnog kapitalizma i njegovih banksterskih i pljackaskih elita, kako lokalnih tako i globalnih. Rehabilitacija ustastva, cetnistva i drugih zlocinackih i fasistickih pokreta, kao i kriminalno djeovanje odredjenih drustvenih klasa i opravdavanje njihovih zlocina pod krinkom osude "totalitarizma" nece proci, ma koliko se upinjali.

[mmaar]

Novi narastaji boraca protiv "totaliraizma".

[mmaar]

"Prvi antifasisticki gerilac u Evropi", đeneral Dragoljub Draza Mihailovic, pred sudom "totalitarnog rezima" koji je protiv njega vodio "montirani proces". O kakvom patrioti i antifasisti je rijec, najbolje ce reci njegovi odani evropski saveznici tokom IIWW

Britanija: Mihailović patriota

Dragoljub Draža Mihailović bio je patriota, čovek velike snage i sposobnosti, piše u dokumentu britanske ratne tajne službe SOE. U dokumentu se navodi da nema dokaza da je sarađivao sa Nemcima, Italijanima ili vladom Milana Nedića.

Britanska tajna služba SOE iz Drugog svetskog rata okarakterisala je komandanta Kraljevske vojske u otadžbini Dragoljuba Dražu Mihailovića kao patriotu koji nije sarađivao sa okupatorima u Drugom svetskom ratu, navodi se u izveštaju koji je predstavljen u Višem sudu u Beogradu.

"General Mihailović je bio patriota, čovek velike snage i sposobnosti", navodi se u dokumentu predstavljenom na ročištu za rehabilitaciju Mihailovića i dodaje da "nema dokaza da je bio kolaboracionista sa Nemcima, Italijanima ni sa vladom Milana Nedića".

Kako je objasnio istoričar Slobodan Marković, predsednik Državne komisije za istraživanje okolnosti pod kojima je Mihailović ubijen, dokument je sačinio profesor na univerzitetu Oksford Vilijem Mikenzi na osnovu izveštaja britanskih obaveštajaca, koji su bili u posmatračkim misijama u Kraljevini Jugoslaviji tokom rata.

Izveštaj britanske tajne službe strogo je poverljiv i nosi napomenu da mogu da ga koriste samo tajne službe i britanska vlada, a na današnjem ročištu prvi put je predstavljen javnosti.

Istoričar Marković je pored tog dokumeta sudu dostavio i brojnu drugu dokumentaciju, a predao je i transkripte sednice britanskog parlamenta, dan pre ubistva Mihailovića 17. jula 1946. godine.

U transkriptima ratni šef britanske diplomatije Entoni Idn upitao je na sednici parlamenta svog naslednika: "Šta je Kraljevina Britanija učinila za generala Mihailovića, koji je bio prvi gerilac u Evropi u borbi protiv nacista?"

Posleratni britanski ministar spoljnih poslova Ervest Bevin odgovorio je da su sudu u Beogradu poslati izveštaji petorice britanskih oficira, koji su bili u štabu generala Mihailovića do maja 1944. godine u kojima se konstatuje da su on i njegov pokret stalno vodili aktivnu borbu protiv okupatora.

Sud u Beogradu ih, međutim, nije uzeo kao relevantne, a nije prihvatio ni predlog da ti oficiri svedoče u Jugoslaviji, naveo je tada Bevin.

Namešten proces

Marković je istakao da je suđenje Mihailoviću bio apsolutno montiran proces, a u prilog tome dostavio je sudu pismo tužioca u tom procesu Miloša Minića, koji je kao šef Ozne za Beograd 1945. godine uputio vrhu Komunističke partije Jugoslavije, odnosno godinu dana pre sudjenja i streljanja Mihajlovića.
Draza-Mihajlovic-527-1.jpg

"Naša partija rukovodi javnim tužilaštvom, tako i Oznom i svim drugim državnim institucijama. Rukovodioci Ozne, članovi partije, izabrani su među najboljima. Tužioci i sudije moraju da imaju poverenja u njih", naveo je Minić u tom pismu za KPJ.

Marković je sudu dostavio i zapisnike sa suđenja Mihailoviću, kao i audio snimke iz arhive Radio Beograda i naglasio da je očigledno da su delovi zapisnika sa suđenja prepravljani i da ne odgovaraju audio snimcima.

Poništenje presude od 15. jula 1946. godine, kojom je Mihailović osuđen na smrt streljanjem, kao i vraćanje građanskih prava i zahtevom za rehabilitaciju zatražio je njegov unuk Vojislav Mihailović.

Pridružili su mu se Srpska liberalna stranka, s akademikom Kostom Čavoškim na čelu, Udruženje pripadnika Jugoslovenske vojske u otadžbini, Udruženje političkih zatvorenika i žrtava komunističkog režima, profesor međunarodnog prava Smilja Avramov i drugi.

Predlagači zahteva tvrde da Mihailović nije imao pravo na odbranu i nije video svog advokata do početka suđenja. On nije imao ni pravo na nepristrasan sud, a optužnica mu je uručena sedam dana pred suđenje.

Zahtevom za rehabilitaciju zatraženo je poništenje presude kojom je Draža Mihailović osuđen na smrt i kojom su mu prethodno oduzeta sva građanska prava.

Mihajlović je, dva dana po donošenju sporne presude, 17. jula 1946. godine streljan kao državni neprijatelj "broj jedan".

Državna komisija utvrdila je da je Mihailović ubijen na Adi Ciganliji, ali sumnja da su njegove kosti kasnije prenete u sekundarnu grobnicu, najverovatnije na Ratno ostrvo, kako bi se onemogućilo da ikad budu pronađene.

Proces rehabilitacije biće nastavljen 27. januara 2012. godine.

[mmaar]

I po ovoj temi vidimo da ljubav i danas traje.

[Hasanbegović]

Ne shvaćam neokomuniste na ovom portalu na koji način Fašizam kao totalitarni režim amnestira komunizam kao totalitarni režim, režim koji je ubijao svoje političke protivnike?
Onaj ko je bio za višestreanački demokrtaski poredak je bio proglašavan neprijateljem socijalističke Jugislavije i kao takav zatvaran i proganjan.

[mmaar]

Onaj ko je bio za višestreanački demokrtaski poredak je bio proglašavan neprijateljem socijalističke Jugislavije i kao takav zatvaran i proganjan.

Produkt tog poretka koji nam se predstavlja kao univerzalna i neupitna vrijednost, a zapravo iza njega se kriu iskljucivo interesi eksploatatorskih klasa i nametanje njihovih interesa vecini, bio je i Hitler. Produt toga je i neoliberalizam. O usponu fasizma, neoliberalizma i ideoloskim podlogama na kojima su nastajali i sirili se, receno je i napisano toliko toga, pa ti samo izvoli.

Ne shvaćam neokomuniste na ovom portalu na koji način Fašizam kao totalitarni režim amnestira komunizam kao totalitarni režim, režim koji je ubijao svoje političke protivnike?

Porediti fasizam i socijalizam (komunizam nikada nije postojao)

KPJ je ovdje i KP su u mnogim drugim zemljama iznijeli svu borbu protiv fasizma i na kraju uz brojne zrtve izvojevali su pobjedu, koju vi pokusavate revalorizirati uz najgori istorijski revizionizam koji se ocituje u rehabilitaciji ratnih zlocinaca, njihovih zlodjela i pretvaranja mjesta njihovog uklanjanja u svetista za novostasale generacije fasista. Ne mislis li valjda da su tu borbu iznijeli Draza, debeli begovi ili bogati debeli industrijalci?

[mmaar]

Rehabilitacija fašizma kao evropski problem: primer Italije

Milovan Pisarri

Dešavanja u Srbiji u vezi s rehabilitacijom fašizma i kolaboracionizma nisu karakteristična samo za ovu zemlju. Mnogi ovdašnji političari i istoričari deluju, najverovatnije bez ikakve svesti o tome, u savršenom skladu s evropskim trendovima o moralnoj inverziji između vrednosti antifašizma i ne-vrednosti fašizma. Konkretni primeri u vezi s time, pored potpune rehabilitacije četnika i ongoing rehabilitacije Nedića, Ljotića i Pećanca, jesu rad državnih komisija o iskopavanju grobnica „žrtava komunističkog terora“ i širenje teze o izjednačavanju nacizma i komunizma, koja u susednim zemljama, a naročito u Evropskoj uniji, ima toliki broj pristalica i promotera da je u aprilu 2009. godine Evropski parlament proglasio 23. avgust Danom sećanja na žrtve totalitarnih i autoritarnih režima.

U Srbiji je inverzija vrednosti relativno brzo prošla fazu istorijskog istraživanja, odnosno utvrđivanja nove „istorijske istine“, i već je dostigla fazu memorijalizacije, u kojoj gradnja spomenika zauzima posebno mesto. Dragiša Cvetković, koji sigurno nije bio ratni zločinac, ali jeste bio potpisnik pristupanja Jugoslavije Trojnom paktu (o čemu će biti reči u drugom članku) i knez Pavle Karađorđević (o njemu takođe u drugom članku), već su dobili spomen-obeležja u selu Dadince i na Oplencu, dok su novi “antifašistički borci” odnosno četnici “zaslužili” širom zemlje ulice, spomenike, ploče i razna druga obeležja ponekad finansirana i od strane države Srbije.

U Italiji, nakon raspada takozvane „prve Republike“ i nestanka velikih stranaka koje su skoro pedeset godina bile na vlasti ili u opoziciji – Demohrišćanske, Socijalističke i Komunističke partije – na scenu su stupile razne desničarske opcije koje su postale apsolutni vladari državnog i političkog sistema. Reč je, naravno, prvenstveno o Berluskonijevoj stranci Napred Italija (Forza Italia), ali i o rasističkoj i separatističkoj stranci Liga za sever (Lega Nord), kao i o bivšoj fašističkoj stranci Italijanski socijalni pokret (Movimento Sociale Italiano – MSI), koji je 1994. promenio ime u Nacionalna alijansa (Alleanza nazionale). Njihov program je uvek bio neka vrsta koktela neoliberizma, klerikalizma i nacionalizma. Jedna od posledica takvog vladajućeg sistema jeste kontinuirana rehabilitacija fašizma.

U nizu mnogobrojnih inicijativa da se Musolinijev dvadesetogodišnji zločinački režim predstavi kao dobar moralni, politički i društveni model, ono što se desilo 11. avgusta ove godine u mestu Afile (Affile), nedaleko od Rima, predstavlja upravo jedan od najgorih primera moralne inverzije između vrednosti antifašizma i ne-vrednosti fašizma, o kojoj je bilo reči na početku ovog članka.

Naime, u tom gradiću od 1.500 stanovnika, otvoren je mauzolej posvećen generalu Rodolfu Gracijaniju (Rodolfo Graziani), i to zahvaljujući finansijskim sredstvima (127.000 evra) dodeljenim od strane pokrajine Lazio.

Rodolfo Gracijani (1882-1955), posle Prvog svetskog rata, bio je visoki oficir italijanske vojske. Gracijani se nalazio na čelu italijanskih snaga koje su 1921. imale zadatak da uguše ustanak lokalnog stanovništva u Kirenaici, Tripolitaniji i Fezanu (u današnjoj Libiji), pokrenut s ciljem da se te teritorije oslobode italijanske okupacije, koja je trajala već deset godina.

S dolaskom fašizma na vlast, Gracijani će postati jedan od njegovih najvernijih pristalica među visokopozicioniranim vojnim licima. Njegov rad u Libiji će trajati više od deset godina. Libijski borci bili su bukvalno istrebljeni pomoću svih mogućih sredstava, uključujući upotrebu otrovnog gasa (bez obzira na činjenicu da je bio zabranjen Ženevskom konvencijom iz 1925. godine, koju je i Italija potpisala) i masovnih egzekucija, dok je oko sto hiljada civila internirano u logore u pustinji na osnovu principa „potpunog čišćenja teritorija“, u kojima je zbog gladi, žeđi i bolesti umrlo njih oko 40.000.

Zbog svoje brutalnosti, Gracijani je tada dobio nadimak „mesar iz Fezana“.

Zahvaljujući reputaciji stečenoj u Libiji, Gracijani je 1935. godine imenovan od strane Musolinija za komandanta italijanskih trupa na južnom frontu tokom invazije na Abisiniju (sadašnja Etiopija). U dogovoru s drugim generalima i uz Musolinijevo odobrenje, on će tada početi s masovnom upotrebom otrovnog gasa protiv neprijateljskih boraca i civila. Na kraju rata, Musolini ga nagrađuje imenujući ga maršalom Italije i vicekraljem Etiopije, postavljajući ga za apsolutnog gospodara novih kolonija u istočnoj Africi. Tada počinje nemilosrdna represija nad preostalim „pobunjenicima“ i njihovim porodicama.1937. godine, posle atentata u kome je zamalo izbegao smrt, Musolini vraća Gracijanija u Italiju. I tamo, rezultat italijanske politike čije je Gracijani bio jedan od najvažnijih idejnih tvoraca i izvršilaca, biće desetine, ako ne i stotine hiljada mrtvih, među kojima je bilo mnoštvo civila. O svemu tome, naravno, postoje retke publikacije u italijanskoj istoriografiji, a utisak o radu generala Gracijanija i njegovih „kolega“ može se steći i na osnovu dokumentarnog filma „Fascist legacy“ (snimljenog u Velikoj Britaniji 1989. godine; italijanska državna televizija otkupila je prava i prevela ga 1991, ali ga nikad nije emitovala. Tek 2004. privatna televizija La7 emitovala je samo neke njegove delove). 1938. godine Gracijani je potpisao, zajedno sa mnogim ličnostima iz vojnog, političkog i naučnog sveta, Manifest rase, dokument sastavljen od strane desetak fašističkih „naučnika“, koji predstavlja prvi zvanični akt novog antisemitskog lica italijanskog fašizma i uvod u novo antisemitsko zakonodadstvo. 1940. godine Gracijani dostiže vrhunac svoje vojne karijere. Kao novi guverner Libije, nalazi se na čelu svih vojnih snaga koje izvode napad na englesku vojsku u Egiptu. Međutim, posle brzog i katastrofalnog poraza, Musolini ga vraća u Italiju, gde ostaje sve do kapitulacije, 8. septembra 1943, ne obavljajući pri tome nikakvu vojnu funkciju. Ali to nije kraj; za vreme trajanja Italijanske socijalne republike (Repubblica Sociale Italiana, poznata i kao Repubblica di Salò, skraćeno RSI), fašističke tvorevine osnovane u severnoj Italiji uz podršku Hitlera 23. septembra 1943. godine, koja je trajala do 25. aprila 1945. i predstavljala najcrnji period celokupne istorije Italije, Gracijani će biti ministar odbrane. Među mnogim aktima koji nose njegov potpis – u pitanju su pre svega direktive za represiju nad partizanima -, jedan od najvažnijih predviđa streljanje svih onih koji se ne budu odazvali regrutaciji. Od avgusta 1944, nalazi se na čelu italijansko-nemačkih vojnih snaga (pod nazivom „Armija Ligurija“ – Armata Liguria i kasnije „Grupa Armija“ – Gruppo Armate) koje se suprotstavljaju savezničkoj ofanzivi.

Posle oslobođenja severne Italije, kako ne bi pao u ruke partizana, 29. aprila 1945. Gracijani se predaje američkim snagama u Milanu. Posle tri godina zatvora (provedene uglavnom u Italiji), 1948. će biti osuđen na devetnaest godina zatvora zbog svoje uloge tokom postojanja Italijanske socijalne republike. Odmah posle toga, sudske i političke vlasti smanjiće kaznu sa devetnaest na ukupno dve godine zatvora. Tokom suđenja njegova uloga u genocidu u Libiji i Etiopiji nije nikad bila spomenuta. Gracijani će umreti u Rimu 1955. godine, posle pokušaja da započne političku karijeru u Italijanskom socijalnom pokretu, stranci koja okuplja većinu „bivših“ fašista i koja će, kao što je već rečeno, 1994. postati Nacionalni savez i ući u Berluskonijevu vladu. Sahranjen je u Afileu.

Može se reći da je mauzolej izgradjen u Afileu rezultat višegodišnjih privatnih pokušaja da se napravi spomen-obeležje „velikom italijanskom vojniku Gracijaniju“. Prvi potiče čak iz 1957, a poslednji je iz prve polovine 2000. godine.

Gradonačelnik koji je uspeo da ostvari san mnogih nostalgičara i neofašista, ponosno objašnjava da je njegov cilj da se sačuva sećanje na njegovog velikog sugrađanina u nadi da će i Afile postati jedan mali Predapio (Predappio). Za one koji ne znaju, Predapio je gradić blizu Bolonje u kojem je 1883. rodjen Benito Musolini, i koji je posle 1945. postao obavezna destinacija hodočašća svih bivših i novih crnokošuljaša. U blizini mauzoleja, na kojem natpis „Otadžbina i Ponos“ pozdravlja posetioce, više ploča podseća na životna dela generala Gracijanija, na primer: „Maršalu Italije Rodolfu Gracijaniju. Njegovi vojnici iz borbi u Etiopiji, Libiji i Italiji“, „Die kameraden der deutschen Wermacht – Armata Liguria – für ihren oberbefehlshaber feldmarschall R. Graziani“, „Borci i naseljenici u A.O.I (Africa Orientale Italiana, odnosno Italijanska istočna Afrika), velikom vojskovođi“ itd.

mauzolej posvećen Rodolfu Gracijaniju u Afileu

Protiv izgradnje mauzoleja mnogi su protestovali, čak i iz inostranstva. Pored nekoliko italijanskih listova, na izgradnju mauzoleja reagovali su engleski BBC i Daily Telegraph.

Problem jeste što država nije intervenisala. U stvari, ona je kroz svoje lokalne ogranke bila glavni pokrovitelj cele inicijative: pokrajina Lazio i opština Afile su izgradile mauzolej, i to zahvaljujući državnom novcu. Obe institucije su, odobrenjem i finansiranjem izgradnje mauzoleja fašističkom generalu i ministru u Italijanskoj socijalnoj republici, prekršile i osnovni zakon koji bi trebalo da predstavlja bedem pred pokušajima otvorene rehabilitacije fašizma. U članu 4 zakona 205 od 25. juna 1993, stoji da se kažnjava sa šest meseci do dve godine zatvora i novčanom kaznom u iznosu od 400.000 do 1.000.000 lira „onaj ko javno veliča predstavnike, principe, dela i metode fašizma, ili njegove antidemokratske ciljeve. Za nedela koja se odnose na rasističke ideje ili metode, predviđena je zatvorska kazna u trajanju od jedne do tri godine i novčana kazna u iznosu od jednog do dva miliona lira“.

Činjenica da se sve u vezi sa izgradnjom mauzoleja odvijalo bez ikakvih prepreka, govori nam mnogo o aktuelnom stanju u Italiji i o sličnostima koje postoje s drugim državama na planu rehabilitacije fašizma, kao i o evropskoj dimenziji tog problema. Upravo zbog toga, u sagledavanju i suočavanju sa pitanjem rehabilitacije u Srbiji, važno je da zadržimo evropsku perspektivu, a ne isključivo lokalnu, i da shvatimo kako jačanje fašizma u savremenom srpskom društvu nije lokalni i izolovani fenomen, već lokalni aspekt evropskih trendova koji, naravno, ima svoje specifičnosti, ali čiji promoteri uživaju u društvu bezbrojnih istomišljenika na celom Starom kontinentu.

To nas dovodi do jednog važnog zaključka: borba protiv rehabilitacije fašizma ne može da ostane opozicija unutar svake pojedinačne nacionalne države, već mora da ima internacionalni i permanentni karakter.

[mmaar]

REHABILITACIJA

Olivera Milosavljević (istoričarka)


Juče, 9. maja, naše televizijske stanice podsećale su nas u svojim vestima da se obeležava dan pobede. RTS, B92 i Studio B sve su rekli o pobedi, samo su zaboravili da kažu ko je ovde pobedio. Pobednike je pomenuo ruski ambassador u autorskom tekstu, ali nazvavši ih sasvim neodređeno i anonimno “jugoslovenskim saborcima” sovjetske vojske.
Kako je došlo do toga da je postalo zabranjeno pominjane pobednika? Kako se desilo da je danas glavna priča o Drugom svetskom ratu sadržana u priči o Mihailoviću? Kako je nametnuta priča da je kolaboracija ključ razumevana tog vremena, a da antifašistička borba partizana mora biti zaboravljena? Da li je u poslednjih dvadeset godina odbranjena ijedna doktorska teza o borbi partizana? Nije. Da li danas ijedan istoričar piše knjigu o pobedi partizana? Ne piše. Da li postoje naučni skupovi na kojima se razgovara o periodu od 1941-45. Ne postoje. Da li vladajuća ideologija pokušava da od dražinovaca napravi heroje, a od partizana zločince. Pokušava. Da li smo dobili ijednu novu činjenicu o Drugom svetskom Ratu za koju nismo oduvek znali. Nismo, dobili smo samo novu interprataciju odavno poznatog. Nametnuta priča o Mihailoviću i drugom svetskom ratu je isto kao kada bi jednog dana kroz 70 godina, ako bi na vlasti bili ideološki ili stvarni potomci kandidata neke stranke koja je u nedelju osvojila 1,5% glasova, plaćali tadašnje istoričare da pišu kako se 2012. desila velika zavera protiv njih, kako su imali podršku čitavog naroda, ali su sasvim neočekivano, zaverom udruženih neprijatelja, izgubili na izborima. I ništa tu ne bi pomogli savremenici koji bi znali da je priča izmišljena, i ništa ne bi pomogli istoričari koji bi poturali dokumenta o izborima, deca bi ponavljala priču o ukradenoj pobedi koju je narod priželjkivao. I posle sto puta ponovljene laži, neki bi i poverovali.
Farsa od “istorije” koju nam servira “otporaška demokratija” ala Homen i njegovi istoričari, u početku je predstavljala vređanje zdrave pameti, žrtava i znanja, i izgledala je opasno. Pošto se ipak, falsifikovanje istorije pokazalo težim zadatkom nego što je u početku izgledalo, vremenom se, kao što se moglo i očekivati, sve pretvorilo u farsu. Zato, sa zanimanjem treba čekati nastavak procesa za rehabilitaciju Mihailovića jer će, posle pretvaranja najlepšeg šetališta u Beogradu u groblje, posle iskopavanja kostiju i traženja staratelja za čoveka od potencijalnih 120 godina starosti, očigledno biti još dosta zabave. Pre dve godine, posle skupog gubljenja vremena i šopinga po Londonu neke državne komisije, a o trošku poreskih obveznika, obznanili su nam da je pronađen “prvi znanični document” u kome se govori o danu streljanja Mihailovića. Oni odlično znaju, ali veruju da “prostota” koju zasenjuju pričom o “arhivima u Londonu” ne zna, da je još davne 1946. objavljeno u svuda prodavanoj knjizi na strani 541, da je u Beogradu 17. jula izvršena smrta nazna nad Mihailovićem. A koliko sutra ćemo opet naučiti nešto novo. Homen nam je obećao “nova, interesantna svedočenja o uticaju Kominterne na sam sudski postupak”. To će biti stvarno bomba koja će nas razneti sa dokazima o “kominternovskoj zaveri”. Biće jako zanimljivo čuti ko je napisao ta Kominternina dokumenta, budući da svako, osim Homena i par državnih istoričara zna notornu činjenicu, da u vreme hapšenja Mihailovića i njegovog suđenja, Kominterna već nekoliko godina nije postojala.
Sutra će nam po ko zna koji put ponoviti da je 1946. Mihailoviću sudio ideološki sud. A kakav je sud iz 2012. na kome se kao svedoci pojavljuju istoričari opšte prakse, pritom, članovi državne komisije za utvrđivanje nečeg državnog, koji nešto dokazuju tvrdnjama nekog špijuna, onako “od oka”, selekcijom dokumenta i prećutkivanjem svega što im ne odgovara. I to isti oni svedoci-istoričari koji, pritisnuti dokazima o kolaboraciji sa Italijanima, izjavljuju, a da ne trepnu, da Mihailović nije bio antifašista, nego antinacista. Genijalno. Mihailović je verovano bio jedini antinacista na svetu koji nije bio antifašista, isto onako kao što je bio i “prvi gerilac u Evropi” posle pogibije hiljada stvarnih internacionalnih gerilaca u borbi protiv fašizma.

Kome odgovara da se antifašizam demonizuje do neprepoznatljivosti?Kome odgovara da se antifašizam demonizuje do neprepoznatljivosti?

Gde su uzroci ovog farsičnog pristupa nacionalnoj istoriji i pristajanju pojedinih istoričara da u farsi učestvuju:
1. u ideologiji nacionalizma koja traži način da uspostavi kontinuitet sa svim onim što u prošlosti ima nacionalnu boju, a da iz njega izbaci sve nenacionalno, čime se rehabilituje i ideologija kojom su vođeni ratovi 90-ih. Problem je samo što je kolaboracija u Drugom svetskom ratu, kao i fašizam uostalom, uvek i svuda bila nacionalna, a antifašizam internacionalan. Poziv na „nacionalno pomirenje“ je samo vrh nacionalističkog zahteva za uspostavljanje nacionalne sabornosti dogmatski jednomislećih. U suprotnom, ne bi se zvalo „nacionalno“, bilo bi samo „pomirenje“.
2. u politici identiteta, koja u odsustvu državne ideje i društvenih programa izdiže kolektivni identitet u vrhovnu vrednost, pokušavajući da preko njega zamagli drastično i kriminalno društveno raslojavanje i elementarnu životnu diskriminaciju sirotinje, u očekivanju da se uz prethodno pomenuto, „nacionalno pomirenje“, dostigne stepen sanjane kvazifeudalne odanosti podanika prema sopstvenoj „gospodi“, jer oni su „isto“, dele isti „identitet“.
3. u antikomunizmu koji služi da zamagli prazninu prethodnog, i nacionalizma i politike identiteta, i da kod njihovih potencijalno najvažnijih konzumenata, mladih generacija, proizvede strah od nepoznatog „bauka“ koji je jednom već kružio Evropom. Jer je njegova nekadašnja Jugoslavija kriva što nacionalizam na delu izgleda tako ružno, nacionalna država tako beznačajno, nacija tako maleno, a njihova ponuda narodu tako sumorno.
4. u jačanju fašističkih ideja čak i kada se ne prepoznaju kao takve, koje pod parolom demokratije i nacionalizma, prirodnog neprijatelja vide u levičarskom antifašizmu bez kojeg bi nezamislivo bilo i pre 70 godina pobediti fašizam.
5. u strahu kapitala od ponovljene istorije iz 30-ih godina, kada je spas od fašizma, čijem je usponu doprineo, morao da potraži u savezništvu sa komunizmom, pošto mu je propala skrivena čežnja da usmeri fašizam protiv njega.
6. u porodičnim pričama neshvaćenih ujaka i strina, koji su u periodu 1941-45. jedino primetili da su vozovi tačniji nego ikada, a nemački vojnici tako uredni i čisti.
U pobrojanim uzrocima nigde nema samog Mihailovića. To je sasvim prirodno, jer u priči o rehabilitaciji i nije reč o njemu. Zato se ne koriste ni fakta, ni istorijska znanja, ali se koriste i nepostojeće Kominterne, i „londonski arhivi“, i anonimni špijuni. Rehabilitacija je samo manipulacija kvazikontinuitetom nacionalne države i njene istorije za jednokratnu upotrebu, a iz ličnih potreba trenutne vladajuće elite.
A šta je sa činjenicama? U čitavoj ovoj priči odsustvuju bilo kakve nove činjenice, sve što slušamo odavno smo znali, umesto činjenica nudi nam se samo nova interpretacija. A ona stvarna istorija barata samo činjenicama u njihovom vremenskom i prostornom kontekstu. I činjenice i kontekst su nepromenljivi, to je konstanta istorije, promenljiva su nove okolnosti novog vremena, novih ljudi koji u odsustvu identiteta, samosvesti ili ideja, ili iz sasvim ličnih i materijalnih razloga, u savremenosti pokušavaju da manipulišu prošlošću njenom novom interpretacijom. Novo vreme može da izmišlja kontekste pa da kolaboraciju sa fašizmom nekada, izjednačava sa „kolaboracijom“ sa EU danas, može da odsustvo borbe protiv fašizma svojih tzv. antifašista proglašava pragmatičnoštću uporedivom sa pragmatičnošću danas, mogu sudovi da rehabilituju i da donose zakone kojima se podsmevaju ljudima prošlog vremena, ali sve to za istoriju, onu prošlu, nema nikakvog značaja. Ima značaja samo za onu buduću istoriju koja će pisati o današnjem vremenu i postavljati pitanja o razlozima društvene patologije 2000-ih godina u kojima su istovremeno hiljade radnika ostajale bez posla, a državne pare se trošile na iskopavanje grobova kolaboracionista iz Drugog sv. rata, u kojima su morbidna ubistva bila svakodnevna, a sudovi se zamajavali konstruišući izmišljenu istoriju, u kojima se dan pobede nad fašizmom slavio prećutkivanjem pobednika i u iščekivanju ideološke sudske pobede gubitnika.
Za istorijsku nauku kolaboracija iz 1941-45. će uvek biti samo kolaboracija. Jer, istoriju ne pišu pobednici, niti gubitnici iz ratova mogu biti pobednici u miru, pa makar to njihovi duhovni i stvarni naslednici, sa pozicija moći i zakonima propisivali. Kolaboracija sa fašizmom u vreme kada je antifašizam bio jedina moralna opcija, za sva vremena ostaje samo kolaboracija sa zlom. U kontekstu 1941-45. postojale su samo dve strane. Strana fašizma i kolaboracije i strana antifašizma. Društvo i država koji rehabilituju kolaboraciju sa fašizmom nemaju pravo da se pozivaju na antifašizam. Oni su izabrali svoju stranu.
I kao što je kraj one skraćene Jugoslavije za prave Jugoslovene došao kao olakšanje jer je značio da više neće biti lažnog predstavljanja kada je dobro, a pljuvanja, zviždanja, mržnje i osporavanja tog imena kada nije dobro, i da ono više nikada neće biti izgovor za sve promašaje, pa kada budu nezadovoljni moraće da zvižde sebi, i kao što je velika Jugoslavija bila isuviše dobra i potpuno nezaslužena, tako je i danas bolje da antifašistička borba partizana kao jugoslovenska i internacionalna, istorijski ostane Jugoslaviji kojoj jedino i pripada. Uostalom, zar sudovi ove države ne tvrde da identitetu ovog društva sasvim priliče četnici.
I na kraju, ali nikako najmanje bitno. Ko nam danas potura četnike uz Evropu. Ako hoćete da glasate za Evropu, morate u paketu i za četnike. Ako imate primedbu, onda ste glupi. Kome u današnjoj Evropi odgovara izjednačavanje fašizma i komunizma? Kome odgovara da fašizam izgleda bolji zato što nije sam i jedini? Istorijske analogije nisu poželjne, ali ako istorija nečemu uči onda prisetimo se ko je bio na istim pozicijama 30-ih godina. Oni koji su se kad je rat počeo, svrstali uz fašizam birajući ga kao „manje zlo“. Sada nisu tridesete, sada je 2012. ali pre samo par dana smo videli kako negde u Evropi opet pobeđuju levičari, a negde se čuju zlokobne fašističke fanfare.

Olivera Milosavljević

[_mufljuz_]

a tek zrtava demokratskih khm rezima....

stotine hiljada mrtvih u iraku,
desetine hiljada mrtvih u libiji
stotine hiljada mrtvih u alziru
desetine hiljada mrtvih u somaliji
desetine hiljada mrtvih u afganistanu....

al ste je to za cijenu demokratije.... malo fosfora osiromasenog uranija itd itd...

gvantanamo itd da ne spominjem to je sitno....

[mmaar]

a tek zrtava demokratskih khm rezima....

stotine hiljada mrtvih u iraku,
desetine hiljada mrtvih u libiji
stotine hiljada mrtvih u alziru
desetine hiljada mrtvih u somaliji
desetine hiljada mrtvih u afganistanu....

al ste je to za cijenu demokratije.... malo fosfora osiromasenog uranija itd itd...

gvantanamo itd da ne spominjem to je sitno....

Nista je to. Bitno je da imamo slobodne visestranacke i demokratske izbore i demokratski izabranu vlast, a oni koji nece demokratizirat cemo ih i preodgojiti, pa ako je potrebno i potpunim brisanjem sa lica zemlje, a za one za koje jos ima nade Abu Graibom, Gvantanamom i drugim demokatskim vaspitno-preodgojnim ustanovama.

[mmaar]

STRASBOURG
Utemeljena ultradesnica Europskog parlamenta

"Identitet, tradicija, suverenitet" (ITS), nova skupina radikalne desnice službeno je utemeljena u Europskom parlamentu u Strasbourgu, priopćio je njegov zastupnik Josep Borrell.

Nova skupina ima dvadeset zastupnika koji dolaze iz pet različitih zemalja. Martin Schulz, predsjednik socijalističke skupine odmah je pred europskim zastupnicima okupljenima na općoj sjednici izrazio sumnju u ''legitimnost'' nove skupine, kao i u to da ona poštuje poslovnik parlamenta koji kaže da svaka skupina mora imati zajednički politički nazivnik.

Predsjednik Borrell odbio je Schulzov zahtjev da se preispita legitimnost nove skupine, istaknuvši da je dvadesetero članova potpisalo "političku deklaraciju" u kojoj ističu da će djelovati na načelima "poštovanja nacionalnih interesa, suvereniteta, identiteta i razlika", da će se zauzimati za kršćanske vrijednosti i za tradicionalnu obitelj te da se protive "unitarističkoj i birokratskoj Europi i europskoj superdržavi".

EVROPSKA UNIJA
POSTEPEN USPON EKSTREMNE DESNICE U EVROPI

Dobri rezultati koje je vodeća stranka ekstremne desnice u Francuskoj, Nacionalni front (FN), ostvarila u prvom krugu lokalnih izbora ponovo su pokrenuli pitanje porasta popularnosti ekstremne desnice u Evropi i strategija stranaka te političke orijentacije. Njihove ideologije su slične ali predstavljaju odgovor na različite socijalne i ekonomske prilike u pojedinim zemljama.

Nacionalni front koji sada predvodi Marin Le Pen (Marine), kćerka dugogodišnjeg lidera stranke Žan-Marija Le Pena (Jean-Marie), osvojio je 15,6% glasova u prvom krugu kantonalnih izbora 20. marta na kojima se svakih šest godina biraju članovi saveta departmana u Francuskoj.

To je više nego što je FN osvojio na izborima za Evropski parlament 2009. godine (6,3%), ali manje od 17% koliko bi, prema istraživanju instituta BVA objavljenom početkom marta, ta stranka osvojila na predsedničkim izborima 2012. godine.

Rezultati koje je FN ostvario u Francuskoj ponovo pokreće pitanje uspona ekstremne desnice u Evropi što nije nepoznata pojava ni u Švedskoj, Holandiji, Nemačkoj ili Mađarskoj.

Iako stranke ekstremne desnice dele slične ideologije, one predstavljaju odgovor na različite prilike u zemljama.

"Ne postoji jedinstveno objašnjenje za uspon eksremne desnice na evropskom planu", rekao je Žan-Iv Kami (Jean-Yves Camus), istraživač u francuskom Institutu za međunarodne i strateške odnose (Iris) i stručnjak za ekstremnu desnicu.

U Francuskoj, Nacionalni front se ideološki oslanja na kritiku multikulturalnosti i imigracije. "Stranka okupljaja osobe koje su bile žrtve socijalnog raslojavanja proteklih godine i polazište mu je u slepom protivljenju desnici i levici", rekao je Kami.

U Belgiji flamanska stranka ekstremne desnice, Vlams Belang, svoju politiku zasniva na sličnoj ideologiji. Društvene prilike u flamanskom delu Belgije se, međutim, u mnogo čemu razlikuju od onih u Francuskoj. "Flandrija nam je pokazala da ekstremističke stranke mogu da dobiju glasove i kada su ekonomske prilike dobre", ocenio je Kami.

Pogrešno je gledati na ektremnu desnicu u Evropi kao na jednu "porodicu".

U centralnoj i zapadnoj Evropi stranke se oslanjaju na pitanja identiteta i to uglavnom težnju većinskog naroda da dominira manjinskim zajednicama u zemlji. Taj koncept često prate i teritorijalni zahtevi.

To je slučaj u Rumuniji, u kojoj je vođa stranke Velika Rumunija (Romania Mare) Vadim Tudor izašao još jači nakon izbora za Evropski parlament 2009. sa osvojenih 8,65% glasova. Tudor je poznat i po sojim izjavama protiv Roma i Mađara i želji da stvori "Veliku Rumuniju".

Razlike se objašnjavaju i time da ekstremističke stranke nisu sklone udruživanju, kaže francuski stručnjak Kami.

Marin Le Pen je prilikom posete Lampeduzi, u Italiji, 15. marta iznela slične ideje koje ima italijanska Severna liga Marija Borgezija (Mario Borghezio). Kami, međutim, ukazuje da novi vođa FN polako odbacuje međunarodne kontakte koje je stvorio njen otac.

Koalicije manjih, izolovanih pokreta ekstremne desnice u Evropi ne utiču na podršku birača na nacionalnom nivou, a to je područje na kome Mari Le Pen želi pobedu.

Trka na duge staze

Od početka 1980-tih godina stranke ekstremne desice deluju u opoziciji. Reč je o "trci na duge staze", rekao je Kami.

Poraz austrijskih socijal-demokrata na parlamentarnim izborima 2010. godine to ilustruje. neuspeh socijal-demokrata iskoristila je partija ektremne desnice FPO Hajnc-Kristijana Štrahea (Heinz-Ćristian Straće) koja je pridobila birače posle izbora da bi na opštinskim izborima u Beču 2010. osvojila 27% glasova, što je 10 procentnih poena više nego 2008.

U Francuskoj rezultati Nacionalnog fronta isto pokazuju postepen napredak u povećanju podrške. Prilikom prvog učešća na predsedničkim izborima 1974. godine, Žan-Mari Le Pen je osvojio manje od 1% glasova. Na predsedničkim izborima 1988. osvojio je 3%, a 1995. godine 15,1% glasova.

Najveći uspeh ta stranka je zabeležila 2002. godine kada je osvojila u prvom krugu predsedničkih izbora 16,8% glasova i time se plasirala u drugi krug izbora.

U Nemačkoj vodeća stranka ekstremne desnice, Nacional-demokratska partija Nemačke (NDP), učetvorostručila je rezultate između 2006 i 2008. godine, pokazuje istraživanju Evropske komisije o rasizmu i netoleranciji.

Ta stranka sada ima predstavnike u dva regionalna parlamenta. U Nemačkoj se ove godne održavaju izbori za parlamente u sedam saveznih država. Na nedavno održanim izborima u Zaks-Anhaltu (Saxe Anhaltu) NDP nije uspela da pređe cenzus od 5% uprkos istraživanjima javnog mnjenja.

Kako piše AFP, uoči izbora u toj nemačkoj saveznoj pokrajini svuda su se mogli videti crveno-crno-beli plakati NDP, a nekadašnji dugogodišnji član socijal-demokrata Hans Pešel (Poschel) bio je kandidat NPD za parlament Zaks-Anhalta.

Politikolog Gero Nojgebauer (Neugebauer) ocenio je da Pešel predstavlja čestu pojavu na istoku Nemačke. "Ljudi se osećaju zaboravljeno, građanima drugog reda. Glasanje za NPD često je gest protesta", rekao je Nojgebauer.

U Holandiji na parlamentanrim izborima 9. juna 2010. Partija slobode Gerta Vildersa (Geert Wilders), oštrog protivnika islama i imigranata, osvojila je 24 poslanička mesta i postala treća stranka po veličini u parlamentu. Ta stranka je na regionalnim izborima 2. marta osvojila 12% glasova i na osnovu toga bi trebalo da ima 10 od 75 poslanika u Senatu.

U Mađarskoj je na parlamentarnim u aprilu 2010. partija Jobik osvojila čak 16,68% glasova, a u Švedskoj u septembru 2010. Švedške demokrate (SD) koji se protive prihvatanju migranata, prvi put su ušli u parlament sa 5,7% glasova.

U Italiji Severna liga osvojila je 10,2% glasova na izborima za Evropski parlament 2009. a na regionalnim izborima u martu 2010. učestvovala je u koaliciji sa strankom premijera Silvija Berluskonija (Berlusconi).
Izvor: EurActiv.fr i AFP

Nije ni cudo sto iz Evropskog parlamenta dolaze ovakvi pokusaji rehabilitacije fasizma i njegovog naslijedja.

[Zokipfc]

Bwahaha, tipicno EUropski. Kad ce dan sjecanje na zrtve NATO avijacije i Americkih trupa? Onako, demoNkratski

[nosara]

Kod nas je aktuelan Radončić (bivši novinar Danasa) za kojeg se pričalo još prije nego što je ušao u politiku, i prije rata u BiH da je dio bivše obavještajne zajednice.
Također se zna da je stanovit Stanić sa Stupa i član HDZ-a BiH bio čovjek koji je ubio jednog bivšeg ustašu Španjolskoj kao pripadniok UDBE. Budaletina je na TV-u pričala da je za to dobio BMW i lovu za dobro obavljen posao.

Dobre investicije su odlikovale bivsu drzavu...