Pa i nije baš tako. Albanci su pružali oružani otpor mnogo više nego Crnogorci.
http://multi-perspektiva.com/sr/11-oslo ... 24-godine/
Tokom Prvog svetskog rata Kosovo se, kao i ostali albanski krajevi, pretvorilo u arenu borbi, okupacija i ponovnih okupacija od strane balkanskih susednih država i Velikih sila. U jesen 1915. godine srpska i crnogorska vojska, razbijene od strane austro-ugarske i bugarske vojske, bile su primorane da se povuku iz albanske države i sa Kosova
Do 26. oktobra 1918. godine jugoslovenska divizija je bila okupirala čitav albanski etnički prostor. Jedinice ovog korpusa počele su da vrše teror nad albanskim stanovništvom na čitavom tom prostoru od Perpaleca do Prespe, t.j. u anektiranim teritorijama u skladu sa odlukama Londonske konferencije ambasadora iz 1913. godine. Srpski okupatori su ubrzano instalirali „civilnu vlast“ na iznova okupiranim albanskim teritorijama, jer su strahovali da će pitanje Kosova biti stavljeno na dnevni red Mirovne konferencije. Tokom prvih meseci uspostavljanja srpske vlasti, sudovi su pod pretekstom nedostatka zatvora izricali samo smrtne presude, zato su Albanci sve srpske sudove nazvali „sudovima smrti“
Kako bi što lakše držali pod svojom vlašću Kosovo i ostale albanske krajeve, politički krugovi u Beogradu su odlučili krajem 1918. godine i tokom 1919. godine da uspostave administrativnu podelu koja bi rascepkala te teritorije, a u albanskom stanovništvu uvedu unutrašnji razdor
Komitet „Nacionalna odbrana Kosova“ je osnovan 1. maja 1918. godine u Skadru. Program ovog komiteta je predviđao rešavanje dva glavna zadatka: obezbeđivanje nezavisnosti i teritorijalnog integriteta albanske države i prisajedinjenje Kosova i svih okupiranih albanskih krajeva Albaniji, u jedinstvenu nacionalnu državu, kao neophodan uslov za politički, ekonomski i kulturni razvoj ujednijenog albanskog naroda. Nadajući se, kao i ostale patriotske organizacije, da će Mirovna konferencija u Parizu rešiti i albansko pitanje, Komitetet Kosova je njoj poslao uzastopne memorandume u kojima se zahtevalo da se poštuje nezavisnost albanske države i da se isprave nepravde koje su činjene Albaniji na Londonskoj konferenciji.
Nacionalno-oslobodilački pokret (kačaci) je organizovan i vođen od strane Komiteta „Nacionalna odbrana Kosova“, koji je u nastojanjima za ispunjavanje glavnog cilja – oslobođenje Kosova i ostalih albanskih krajeva od jugoslovenskog jarma i njihovo ujedinjenje sa albanskom državom, odlučio je da uporedo sa diplomatskom delatnošću pokrene i oružanu borbu pobunjeničkih četa. Ideju ovakvog otpora Komitet Kosova je podržao nakon usvajanja „Programa pobune“ u proleće 1919. godine, u kojem su bili postavljeni principi borbe Albanaca za slobodu, a koje su se zasnivale na temeljnim principima međunarodnog prava.
Nacionalno-oslobodilački pokret poznat pod imenom „Kačački pokret“ se odvijao tokom 1918.-1928. godine i glavni cilj mu je bio borba za nacionalno oslobođenje kosovskih Albanaca od jugoslovenskog ropstva. Ona je u suštini bila borba albanskih organizovanih i naoružanih grupa, koje su se nazivale „četama“ i koje su bile raspoređene takoreći na celom Kosovu
U cilju organizacije otpora, Komitet Kosova je u skladu sa „Programom ustanka“ iz 1919. godine između ostalog zatražio od rukovodilaca četa da realizuju sledeće odluke: „Ni jedan pobunjenik ne sme da nanese štetu domaćim Srbima, izuzev onih koji se pod oružjem bore protiv slobode albanskog naroda; ni jedan pobunjenik ne sme da pali kuće, ni jedan pobunjenik ne sme da ruši crkve ili da opljačka nealbance“
obuna je dobila velike razmere u proleće 1919. godine. Počela je u Plavu, a zatim se proširila na celom administrativnom prostoru prefektura u Vučitrnu, Lapu, Drenici, Podrimlju, Rugovu i Dolinu Morave sve do Skoplja i Kumanova, gde se spojila sa četama iz Gostivara. Čete su se svuda suprotstavljale merama srpske vlasti za proterivanje Albanaca sa Kosova. Aprila-maja 1919. godine pokret je postao organizovaniji i uspeo je da se pretvori u opštu pobunu, u kojoj su učestvovali pod oružjem više od 10 000. osoba.
Pošto je uništena Neutralna zona Junika, koja je bila na međugraničju između Jugoslavije i Albanije, 28. juna 1923. Godine, Azem Bejta je postigao sporazum sa predstavnikom Ministarstva unutrašnjih poslova Jugoslavije, Žikom Lazićem. Prema tom sporazumu, Azem Galici je bilo dozvoljeno slobodno kretanje u tri sela: Galica, Mikušnnica i Ljubovec u Drenici, te je tako stvorena slobodna zona u centru Drenice koja je bila poznata pod nazivom Mala Arbanija, i koju su kontrolisale kačačke snage Azema Galice
U leto 1924. godine vojni organi u Beogradu su pokrenuli akciju protiv Male Arbanije. Sam Azem Galica je teško ranjen od jedne granate. Nakon smrti Azema Galice Nacionalno-oslobodilački pokret je osetno opao, iako je nastavljen joč nekoliko narednih godina
U leto 1924. godine vojni organi u Beogradu su pokrenuli akciju protiv Male Arbanije. Sam Azem Galica je teško ranjen od jedne granate. Nakon smrti Azema Galice Nacionalno-oslobodilački pokret je osetno opao, iako je nastavljen joč nekoliko narednih godina.
Azem Galica i Šota Galica
Zbog Šote Galice u Guči je zabranjeno izvođenje pjesme "Šote, mori, Šote"
https://pescanik.net/sote-mori-idiote/
