prasoje wrote: ↑23/02/2021 10:44
Je li ovo još neka mitomanija kao i kad si citirao Meštrovića?
A rekao bih i da ne znaš ćirilicu, dozvoli da ti je rastumačim - svi razumemo dodani opis dole "Progon muslimana iz Beograda 1912 godine", dok originalni natpis gore kaže "Sprovod turskih zarobljenika u Beogradsku tvrđavu" - ako nisi znao 1912. godine bio je Prvi balkanski rat u kom je Srbija sa drugim balkanskim zemljama ratovala protiv Osmanskog carstva. Na slici se vide zarobljeni vojnici i oficiri turske vojske koji se sprovode u Beogradsku tvrđavu gde su i ostali do okončanja mirovnog sporazuma sa Osmanskim carstvom.
Po takvima poput tebe u Srbiji nije bilo muslimana osim Turaka. Na slici nisu samo vojnici vec i civili a za velikosrpske hegemoniste Bošnjaci su Turci koje treba istrijebiti, zar to nisu govorili Karadžić, Mladić i njihovi sljedbenici devedesetih godna. Nakon progona Bošnjaka iz Srbije prešli su na Sandžak u bakanskim ratovma a potom i na Bosnu nakon 1918 godine.
http://institut-genocid.unsa.ba/userfil ... ka%203.pdf
Prema podacima putopisca Evlije Čelebije, u vrijeme kada je on boravio u Beogradu 1660. godine, grad je imao oko 98.000 stanovnika, od kojih su 77.000 bili muslimani.
Čelebija, Evlija PUTOPIS Cijela Knjiga
https://archive.org/details/ElebijaEvli ... 1/mode/2up
U Beogradu je tada bilo čak 273 džamija i mesdžida. Najvećom i najljepšom smatrana je Batal džamija, na mjestu današnje Savezne skupštine, koju su putopisci upoređivali sa Aja Sofijom.
https://hamdocamo.wordpress.com/2012/05 ... h-dzamija/
Jedina džamija koja i danas postoji u Beogradu je Bajrakli džamija. Srpski ekstremisti su je zapalili u neredima 2004. godine, a njena obnova je dovršena 2012. godine.
U novoformiranoj Kneževini Srbiji koja se uz pomoć velikih sila (Rusije, Francuske, Velike Britanije) teritorijalno širila nauštrb teritorija koji je većinski naseljen muslimanskim stanovništvom (Turcima, Bošnjacima i Albancima) dolazi do masovnih prisilnih protjerivanja muslimanskog stanovništva iz novopripojenih krajeva, kao i spaljivanja muslimanskih sela i gradskih četvrti.
Protjerivanje muslimana iz Srbije podrazumijevalo je kontinuirano prisilno iseljavanje i progon muslimana sa svojih vjekovnih ognjišta iz prekodrinskih nahija Zvorničkog i Smederevskog sandžaka, tj. tadašnje tek formirane Kneževine Srbije.
Konačno iseljavanje, tj. prisilno protjerivanje muslimana u Kneževini Srbiji, koja je još nominalno bila u sastavu Osmanskog carstva, dogodilo se 1867. godine. Ovo se činilo direktnim kampanjama istjerivanja stanovništva iz njihovih kuća, a vlada kneza Mihaila Obrenovića koji je slijedio politiku svoga oca Miloša Obrenovića, a koji je nastojao što prije iseliti sve muslimane iz Smederevskog sandžaka, je po dolasku na vlast u Srbiji 1860. godine vršila izrazitu agitaciju protiv Osmanskog carstva i muslimana uopće. Pod vladavinom kneza Mihaila Obrenovića izvršeno je potpuno etničko čišćenje područja današnje Srbije od muslimana.
Muslimansko stanovništvo je bukvalno nestalo iz Kneževine Srbije do 1867. godine, a sve je to proizišlo kao rezultat odredaba Protokola iz Kanlidže, zaključenog 4. septembra 1862. godine, kojim je predviđeno da se iz većih gradskih naselja i tvrđava koje su držali Osmanlije trajno isele muslimani raznog etničkog porijekla (Turci, Bošnjaci, Albanci i dr.).
Kako je Osmansko carstvo u 19. vijeku bilo na svom zalasku, ono više nije imalo snage da sačuva svoj teritorij i većinsko muslimansko stanovništvo na njemu, pa je nemoćni sultan Abdu-l-Aziz 1867. godine donio ferman o predaji svih gradova sa većinskim muslimanskim stanovništvom: Beograda, Užica, Šapca, Kladova (Fetislam), Smedereva, Sokol Grada u srpske ruke. Oni muslimani koji su htjeli ostati morali su se odreći vjere ili su se morali pisati kao „cigani“. Ako su i to odbijali morali su napustiti Srbiju. Većina je morala pod prisilom otići sa svojih vijekovnih ognjišta. Iseljavane su čitave porodice iz sela i gradova koji su pripali novoformiranoj Kneževini Srbiji.
Protjerani muslimani naselili su se u Bosni, Novopazarskom sandžaku, Kosovu, Makedoniji, Albaniji i ostalim dijelovima Osmanskog carstva.
Na području Bosne i Hercegovine naseljavali su se u kasabe pored Drine i Save na području Zvorničkog sandžaka (Bijeljina, Brčko, Gračanica, Kladanj, Odžak, Srebrenica, Tuzla, Vlasenica i Zvornik). Zna se i da je na novom staništu u Bosni i Hercegovini osnovano šest kasaba: Kozluk, Gornja Azizija (Šamac), Donja Azizija (Orašje), Brezove Polje, Kostajnica i Orahovo.
Uža Srbija 1912 nije imala turske vojnike u granicama u kojima je priznata po berlinskom kongresu 1878 godine.
Istrebljenje i progon Bošnjaka iz Srbije započinje nakon 1804 godine, Iako je to većini ljudi nepoznato, u Beogradu su muslimani nekada predstavljali većinsko stanovništvo.
https://sh.wikipedia.org/wiki/Iseljavan ... _iz_Srbije
Radničke novine ” su pisale u novembru 1913. da su “varvarski podvizi nekulturnih crnogorskih plemena i besne srpske soldateske” izvršili za godinu dana snažniju propagandu za Austro-Ugarsku nego “njeni konzuli I frateri za čitav vek”. Austrijski konzularni agent u Bursi izvještavao je da je zbog okrutnosti bugarske armije prispjelo u vilajet Bursa samo do novembra 1912. oko 21.000 izbjeglica iz Rumelije. Nakon grčkog zauzimanja Epira 1913. godine, u kojoj je bilo oko 155.000 muslimana (44 odsto ukupnog stanovništva). Nove nevolje je izbjeglicama pored oskudice i neizvjesnosti, kao i ostalom turskom stanovništvu, donijela i epidemija kolere.
Srpska i crnogorska vojska su 1912. u sjevernoj Albaniji čitava sela pretvarale u krematorijume. Njihovim akcijama upravljala je logika regionalnog imperijalizma. Izlazak srpske vojske, preko sjevernih albanskih krajeva, na Jadransko more, što je bio primarni cilj Srbije u ratu, označio je pobjedu “radikalnog nacionalizma ” koji je sve manje tražio opravdanje za razvitak srpske države u ciljevima nacionalnog programa i principa “Balkan-balkanskim narodima”. Kod Drača je jedan eskadron srpske vojske ušao galopom u Jadransko more. Kada je voda konjima došla do grla, komandant eskadrona je izvršio simboličko krštenje mora načinivši sabljom znak krsta po površini vode, nazvavši Jadransko more “srpskim morem “. U Beograd su iz Albanije slate informacije da “kuda god je naša vojska prošla, tuda treba drugi narod da se seli, a prvi je uništeno i sve njihovo što se nazivalo “. Srpska vanjska i politika je ovim destruktivnim, imperijalnim činom i “ubijanjem sa rezonom” izgubila i posljednji argument u isticanju principa narodnosti kao ideološke osnove svog nacionalnog programa. Tu politiku su podržale gotovo sve građanske partije, najveći dio društva, a naročito vojska.
Politika svršenog čina ipak nije rezultirala priželjkivanim ishodom. Iluzije su preživjele. Srbija se 1913. nakon stvaranja albanske države diplomatski angažirala širom Evrope tvrdeći da Albanci nisu civilizacijski dorasli da imaju svoju državu. Nikola Pašić, koji je vjerovao da će Srbija zadržati ono štoje njena vojska osvojila, potom je lamentirao kako je Srbiji stvaranjem Albanije bio zatvoren jedan od njenih najvažnijih “životnih pravaca razvoja”. Revoltirana srbijanska štampa je obilovala negativnim natpisima o Albancima. Pojavile su se čak i posebne knjige koje su to trebale i dokumentirati. Stojan Protić je 1913. objavio Albanski problem i Srbija i Austro-Ugarska, a Vladan Đorđević iste godine knjigu Arnauti i velike sile u kojoj je navodio da je “jedino među Arnautima izgleda kao da je i u XIX veku živeo po koji repat čovek”, podmećući čitaocima legendu o “repatim ljudima”, koju je u Albaniji, sredinom XIX stoljeća zabilježio njemački naučnik J. G. Han.
Savremenik tih zbivanja, H. Halid, piše: “Da, muslimani prodavši u bescijenje sav svoj imetak, ostavljaju zemlje svojih djedova i kao najveća sirotinja i golotinja sele u druge, tuđe im krajeve, ali to nije rezultat njihove bezrazložne mržnje prema hrišćanskim vladama; to muslimani čine samo zato, da se izbave ispod nasilne uprave, koja se među njima uvodi, da im uništi ili ograniči narodne običaje, porodične principe i svete religiozne osjećaje” H. Halid, Borba polumjeseca i krsta, knj. I, Mostar 1913, 187-189.
Za vrijeme balkanskih ratova velikosrpska hegemonistička ideologija krvi i tla nastavlja progon Bošnjaka Sandžaka i njegovu okupaciju skupa sa Crnogorcima, to se isto dešava sa Albanaca a uža Srbija koja je priznata u granicama berlinskog Kongresa je već protjerala gotovo sve Bošnjake,ostali su oni koji su se mortali pisati kao cigani.Ono što je uradjeno u balkanskim ratovima kada su nam okupirali Sandžak koji je do tada bio dio Bosne po Berlinkjom Kongresu, njihova genocidnost je ponavljana mnogo puta u historiji. Prelistajte stranice ove knjige o tome šta se tada dešavalo na prostoru juga Srbije, Sandžaka, Kosova i Makedonije i vidjet će te da se metode koje su koristili tada, uopšte mnogo ne razlikuju od onoga što se u BiH, Hrvatskoj i na Kosovu desilo 90-tih godina.
Stari i ponovljeni obrasci prekrajanja teritorija i historije velikosrpskom genocidnom ideologijom KRVI i TLA, genocidom, zločinima protiv čovjecnosti, etničkim čisćenjima, urbicidom, genocidom ova knjiga je zvanični međunarodni izvještaj iz vremena blakanskih ratova u kojima su opisana zlodjela Servije i njene servske armije kakao se tada zvala sa mapama i događajima.
https://archive.org/details/reportofinternat00inteuoft
