Forum Klix.ba

bosna123 wrote:@ Andrej
Posto vidim da podrzavas @dalltonove cesto ekstremne stavove, a negdje sam procitala da ti je supruga Srbijanka i da si tamo boravio, sta ti zapravo mislis i znas o nasim sunarodnjacima i komsijama? Malo me cudi tvoj stav... Jesu li zaista nepopravljivi nacionalisti?

bosna123 wrote:@ Andrej
Posto vidim da podrzavas @dalltonove cesto ekstremne stavove, a negdje sam procitala da ti je supruga Srbijanka i da si tamo boravio, sta ti zapravo mislis i znas o nasim sunarodnjacima i komsijama? Malo me cudi tvoj stav... Jesu li zaista nepopravljivi nacionalisti?

Vrlo je simpotomatična reakcija jednog čitaoca putem interneta: 'U prvom i drugom svjetskom ratu bili smo protivnici. Sada ste se odmah stvorili i na Kosovu'. Reći uglednom i provjerenom istoričaru da s obzirom na svoje njemačko porijeklo nije u stanju dati sud o istoriji Srbije, 'vrlo je čudnovata argumentacija za početak 21. stoljeća'. To je Sundhaussen rekao u intervjuu za Vreme. Prije svega, ako se zna da čitaoci lista Danas ne pripadaju baš neobrazovanom sloju u Srbiji. Zašto se dakle obrazovani sloj građana tako žesti?

Kritike Tadićeve posete Banjaluci


Komentari

Ovo nije ni prva ni poslednja glupost koju ce Tadic napraviti, na stetu Srbije a boga mi i na stetu i drugih!
(gandor, 23. jun 2009 13:00)

Jedan veoma los potez Tadica... Amater, politicki. Imace od ove Tadiceve posete problema i Tadic i Srbija a najvise Srpska.
(daleko sam ja, 23. jun 2009 13:08)

na zalost, nema se sta dodati, sve je istina.
(precanin, 23. jun 2009 13:11)
Preporučujem (+123)Ne preporučujem (-257)Šta je ovo

Ma nemojte molim vas. Pa da nije slucajno Tadic trebao recimo sa Komsicem da se sastane, ili nekim njemu slicnim ?
(Kravitz, 23. jun 2009 13:15)

Ovo je veliki minus za gospodina Tadica koji dovodi pod znak pitanja vjerodostojnost drzave Srbije kada je u pitanju integritet i teritorijalna cjelovitost BiH kao nezavisne i suverene drzave.
(Konstantinos Veliki, 23. jun 2009 13:15)

Borise, daj da počistimo prvo u našem dvorištu pa onda da pređemo na komšijsko.
(James Dean, 23. jun 2009 13:26)


slusajte braco Bosnjaci, Hrvati i Srbi iz BH: niti je Srbija ono sto je bila za vreme Milosevica, NITI JE TADIC LIK KOJI BI SE VRLO MESAO U VASE STVARI. No, ako je Dejtonskim sporazumom Srbija bila garant za funkcionisanje ovakve BIH, onda je u najmanju ruku nepristojno stalno pljuckati po najvecem mirovnjaku ovih prostora, a to jeste Tadic i svi to dobro znate. Covek ni luk jeo, ni luk mirisao u prethodnim ratovima, jedino sto zeli jeste da jurisnici raznihboja i nacija malo "olade" i pocnu da misle o svojoj zemlji, o problemima na koje svaki dan nailaze. Najlakse je narod potpaliti... Taj smo film vec gledali, ne ponovio se... i jos nesto: ko ima obraza da sam sebe pogleda u ogledalo, reci ce da u onim strasnim vremenima NEVINIH NIJE BILO NI NA JEDNOJ STRANI. Sad je samo stvar da se elite svih novoosnovanih drzava suoce sa tom cinjenicom, narocito ako se raspitaju ko se od najvecih rodoljuba najvise obogatio. To jeste tesko utvrditi jer svi imaju firme u kojekakvim mjau-mjau zemljama na tudja imena, ali, ipak se moze stosta saznati. Dakle, gospodo, vi nemate problem sa Tadicem, djubre je i u vasem dvoristu. I, sto pre to shvatite, bolje za vas. Mi u Srbiji pokusavamo, mada sa velikim teskocama, da sudimo ratnim zlocincima, da svoje djubre otkrijemo i, kako stvari u sudskim procesima stoje, uspeva se u tome. Cekam da i vi isto ucinite sa onima koji su palili sve sto je... necu ni da pominjem cije, i koga su sve na stotine njih ubijali, samo zato sto nisu Bosnjaci ili Hrvati. Dakle, hajde da svako pocisti djubre iz svoga dvorista. Tadic sa tim nema nikakve veze... Cekam da se neko nekada izvine za zrtve kojekakvih oluja, bljeskova... i nemam pojma cega sve ne. Danas u imovimi izbeglica koji stanuju u mojoj zemlji sede likovi koji nikada nista svojim radom nisu zaradili. Kada novoosnovane drzave u svom narodu rese taj problem, bicemo ponovo dobri susedi. Mene sto se tice, ja i danas nemam nista protiv suseda. Ali, vec sam vrlo umorna od upotrebe naroda mojih suseda na nacin da je, za sve sto ne ide u drzavi kako treba, kriva tamo neka Srbija. Pa, ili je taj narod toliko blesav da u ovakvu cinjenicu veruje, ili ja citam pogresne novine....

Na zalost politicki potez bez "buducnosti", lose rezirano opet sa "savetnicima ala SANU i Crkva"
Steta, to nije onaj Tadic za koga smo glasali....
(DJ, 23. jun 2009 14:10)

Ponovo ce gradjani Srbije da ispastaju radi avanturizmma i megalomanije Srba iz Bosne.
vec vidjeno

Prvo ko ima prava od Bosnjaka i Hrvata da Tadicu zabrani da posecuje RS? Drugo, pre manje od mesec dana srpski clan predsednistva je bio u poseti Srbiji, a hrvatski i bosnjacki nisu, odbili su da dodju i ako su pozvani. O cemu mi onda pricamo? Kako Tadic onda kod njih da ide??

Ova poseta Tadica je potpuno legitimna, a hrvati i bosnjaci kad ih zoves nece da ti dodju, a onda ne valja kad ti njih neces da posetis, i to sve samo da bi mogli da pljuju po Srbiji i RS.
(Marko, 23. jun 2009 14:17)

Ne volim dvojne standarde, zbog toga sto su uglavnom infantilni i odraz lenjosti duha. Kad govorimo zlocinima i nasoj odgovornosti, onda se to nas ne tice jer mi nismo bili vlast, a kad se postavi pitanje paternalizma i mesanje u unutrasnje poslove BIH, onda nam to dozvoljava Dejtonski sporazum koji nismo potpisali jer nismo ni ratovali. Pretpostavljam da je ovo neki ruski model, po kome pamet cuci samo u Moskvi (Beogradu), a nema je u Ingusetiji, Gruziji (republici Srpskoj, na Kosovu). Vreme je da se nasi politicari suoce sa nagomilanim problemima ovde, gde smo za njih glasali i gde mi placamo njihov nerad ili da ih posaljemo u Teheran ili Banja Luku-ko gde voli: duhovnosti svagde u velikim kolicinama, a privrednog rasta, postenja i ljudske dobrote ni od korova.
((Vlast)a, 23. jun 2009 14:46)

Volim da cujem kad se bosanski politicari pozivaju na postovanje Dejtona, presuda Madjunarodnog suda... kad se odazivaju na pozive da posete Beograd, kad uvazavaju Srbiju kao suseda. Tu sam se probudio...
(kockalone, 23. jun 2009 15:26)

Eto, dize se vika oko gluposti da se ljudima skrene paznja sa ogromnih ekonomskih problema u koje upada FBiH.

Nazalost, isti recepti se primenjuju i kod nas.
(sirotinja raja, 23. jun 2009 15:40)

"Važno je da na neki način racionalizujemo političku situaciju, a ne da kao u protekle dve decenije imamo nadmetanje u verbalnom patriotizmu a da SRPSKI NAROD, SRBIJA I REPUBLIKA SRPSKA doživljavaju političke poraze", rekao je Tadić".
Posle predstavljanja Srbije kao lidera na Balkanu, Tadić je prešao na sledeću fazu, predstavlja sebe kao lidera balkanskih srpskih država!?
Tadiću, ti si samo Predsednik SRBIJE i imaš ustavnu obavezu da predstavljaš SVE GRADJANE SRBIJE, različitih nacionalnosti i veroispovesti, koji su te i birali! Ako nastaviš kako si počeo u zadnje vreme, ko te izabrao može te i srušiti, pa se ti lepo opet kandiduj za predsednika, ali u BIH!

Inače, kao Predsednik države bilo bi normalno i razložno da odeš u posetu Predsedniku BIH Ž.Komšiću (ako te pozove), dok je za posetu hadži-efendiji Dodiku nadležan M.Cvetković kao Premijer!
(bezimena, 23. jun 2009 17:34)

Normalno je da se u Bosni na Tadicevu posetu reaguje hipersenzibilno. Ali Srbija je svoju ulogu u Bosni odigrala za sva vremena. Nema više reprize. Postmiloševicevo doba se udaljava. Sve kad bi se istorija i ponovila, šteta za nas bi bila nepodbošnjiva. U Bosnu naši treba još po nekad da odu na rakijicu i to je sve. Predsednice Tadicu, okreni se, sine, nama.
(Prevodilac, 23. jun 2009 19:34) nemoj samo na rakijicu, uzmi malo i janjetine

Najlakši način da se narod zamajava i zaboravi svoju bedu slušajući njihova prepucavanja
(zoki, 23. jun 2009 19:36)

Nastavi li Srbija da igra ulogu patrona Srba u Bosni, njeni ce se politicari uskoro suociti (kao i na Kosovu) zabranom ulasku, na teritoriju nezavisne Republike Bosne. Sve ove aktivnosti imaju neminovno i svoje po(s)ledice.
(jezdimir živko, 23. jun 2009 19:47)

Imam predlog:
Posto izgleda da Tadic nesto mnogo cesto ide u Bosnu da smiruje situaciju, predlazem da u vladi Srbije osnuju i "Ministarstvo za RS" kao sto imaju i za Kosovo tako da onda imaju minitra da brine o tome atj. da nas predsednik ne mora stalno da trckara tamo - vamo, a svoj stvarni posao u Srbiji zapostavlja.
Da, trebali bi u vladi da imaju i razradjenu situaciju sta ako se desi da ministru ne daju da udje u regiju u kojoj ministruju kao sto se to desava na Kosovu.!!
(predlagac, 23. jun 2009 20:30)

Tadić: Nametnuta rešenja u BiH loša
23. jun 2009.


1. Na ovu predsednikovu izjavu mogu reci hvala Bogu! Da su Srbi bili hitri i dali potpuno korektnu izjavu kojih je ovih godina zaista bilo malo ili ih skoro nije bilo.
Samo tako predsednice Tadicu.
(bajic, 23. jun 2009 00:24)

2. "Tadić je dao podršku Dejtonskom mirovnom sporazumu i rekao da u Republiku Srpsku nije došao da se meša u odnose u BiH".

Ali...

"Svako ko želi stabilnost zapadnog Balkana, pa time i BiH, želi da izbegne situaciju u kojoj se legitimne odluke predstavnika građana poništavaju", istakao je Tadić posle razgovora sa zvaničnicima RS".

Svako ko želi upravo to, trebao bi da izbegne da se meša u LEGITIMNE odluke MEDJUNARODNOG predstavnika za BIH!
(bezimena, 23. jun 2009 00:34)

3. Da li je ovo razgovor Slobe i Karadzica ili Tadica i koga vec.....

jedan korak napred, dva nazad
(pamcenje slona, 23. jun 2009 00:57)

4. Ne zaboravimo da je jedan od Tadicevih prethodnika (Milosevic) glasao i potpisao da visoki predstavnici u Bosni budu i vrhovni tumaci Dejtona i da cak imaju pravo, po tom istom Dejtonu, da svim trima stranama namecu resenja.
A nesto ne vidim da Tadic mnogo radi - lobira politicki na tome da se visokom predstavniku oduzmu ta ovlastenja !!!
(zarije, 23. jun 2009 00:57)

5. Imam osecaj da je Tadic dosao na poziv Dodika da pokusa da ga casno izvadi iz ovoga sa Inckom.
Tadiceva poseta do pre par dana nije bila ni najavljena, a jos je simptomaticnije da je dosao u posetu, a predsednik RS u Rusiji !! Srbija je zaglavila do guse sa vizama, SSP, Kosovom i u ovom momentu joj sigurno ne treba i guzva oko RS. Tadic ce To preneti politicarima iz RS.
Diplomatija na delu.
(MIKI, 23. jun 2009 01:04)

6. Dovoljno je samo pogledati sliku na zidu iza Tadica koja je postavljena u Vladi RS-a. Znaci RS samo za Srbe. E pa ne moze. Kad Srbi shvate da u RS zive i druga dva naroda i da nemaju exluzivno pravo na taj entitet stvari ce krenuti drugim tokom. Da Tadicu, mijesas se itekako!
(exi, 23. jun 2009 01:20)

7. Sto se tice posete predsednika Tadica,to je jako lepa i korisna vest.Srbija jeste garant Dejtonskog sporazuma u svakom pogledu,a samim tim i garant ocuvanja Republike Srpske.S druge strane,Srbima u Republici Srpskoj bi porucio samo da budu slozni u ujedinjeni oko vitalnih interesa Srpske.
(Marko, 23. jun 2009 01:49)

8. Ako ste za dogovor svih naroda koji zive u BiH, zasto niste posetili i druge a ne samo predstavnike srpskog naroda? U Bosni cekaju vec 14 godina na taj dogovor i od njega nema nista, koliko jos treba proci da bi se neko sa Dabicima, Mladicima, Dodicima dogovorio o bilo cemu? Umesto da Tadic smiruje situaciju, on svojim podrzavanjem samo jednog naroda jos vise pogorsava situaciju i navlaci mrznju ostalog naroda prema sebi samom i prema Srbiji.
(Boki, 23. jun 2009 02:26)

9. Pa Tadicu moraju da im nametnu resenja , jer svi znamo kako smo mi resili probleme u 90-tim...
samo josh da dovedu i kod nas neke nove ljude, da nametnu resenja, pa da nama svane
(aca, 23. jun 2009 03:07)

10. Ovdje neko dobro laze.
To bi sigurno trebao da bude Inzko.

Daj, Tadicu okani se budalastinje i ne pricaj napamet, vec prouci Dejtonski sporazum. To ce biti jednako dobro i za sve. I jos jedno, stvarno bi dobro bilo da rjesavas probleme u Srbiji, a ne u BIH.
(Dobronamjerna Bosanka, 23. jun 2009 06:17)

11. Pogledajte gospodine Tadiću šta se dešava u našem dvorištu, loše nasleđe proteklih ratova je nešto na šta nemamo nikakav uticaj, pravi život je ovde, pored vas. Pitanje je koliko ste spremni da se uhvatite u koštac sa relnošću koja se odvija u Srbiji, ostavite se praznih priča i apoteozi sopstvenog mita!
(Zvezdan, 23. jun 2009 07:14)

12. E ajde malo resavaj probleme u Srbiji pre nego sto se mesas u probleme BiH. Pa non stop si tamo. I Ratko Mladic je velika mrlja RS, a s obzirom da se krio/krije? u Srbiji, nazalost blam i republike Srbije, pa ga jos niste uhapsili, a ovamo se non-stop pozivate na taj Dejton i pravdu (tipicna Kostunicina retorika).
Mi svi treba da se palimo kad procitamo u vestima da delagati neke zemlje dolaze u posetu Kosovu, koje i dalje smatramo svojim, a sa durge strane zanemarujemo kako se osecaju stanovnici BiH koji tu zemlju, u celosti, smatraju svojom.
Samo idete jedni durgima u posetu a zemlja propada, vazno je da vi trgujete, dok nama prodajete maglu. Dosta vise s tom Bosnom, Kosovom i ostalim teritorijama. Sta je sa skolama, bonicama, fabrikama, rudnicima, bankama, vizama, pasosima, sprecavanjem izliva obrazovanih, i ostalim problemima. Pa da je Svajcarska ne bi vam bila opravdana sva ta putovanja i stvaranje "bileteralnih odnosa na srpski nacin" a ne jedna mala Repulika Srpska. Prevaranti!
(Miki Rubiroza, 23. jun 2009 07:20)

13. Do dogovora u BIH ce doci kad oni shvate da su jedan narod a ne tri. Ali, nece to biti brzo, to su suvise usijane glave.
(Ivana, 23. jun 2009 07:31)

14. Kada ćemo više da se bavimo sobom? Realnim problemima u našoj kući...ali ne , lakše je gledati preko plota...
(d.p., 23. jun 2009 07:37)

15. Gospodine Tadicu, Srbi iz RS treba da znaju da se ne moze sijati zito u Banja Luci a gledati da li ce kisa pasti u Beogradu.
Svi narodi u BiH, Bosnjaci,Srbi i Hrvati treba da sjednu za sto i da napokon razumiju da nece srecu naci ni u Zagrebu ni u Beogradu nego u Sarajevu,Banja Luci,Mostaru,Zvorniku,Trebinju,Gorazdu, Zenici, Livnu i ostalim gradovima. Da unatoc proslosti treba da se okrenu buducnosti. Svi cemo mi jednom
biti proslost: I Tadic i Silajdzic i Dodik ali Bosna ce ostati, kada je ostala poslije 92 sigurno ce i sada a svi narodi u njoj treba da u respektu i postovanju grade bolju buducnost za njihovu djecu i njih same.
(HC, 23. jun 2009 07:40)

16. Čarobna reč za Bosnu i Hercegovinu je REFERENDUM!
(pivljanin, 23. jun 2009 08:22)

17. Bolje bi bilo da gledamo svoja posla u Srbiji, da pustimo ljude u Bosni i Hercegovini da sami resavaju svoje probleme, a Tadic da procita Dejtonski sporazum koji je i Milosevic potpisao.
(bogolljub, 23. jun 2009 08:26)

18. Tadicu bi neko trebao objasniti da su republici srpskoj, kao i u citavoj BiH, sva tri naroda konstituivna.
Dodik je pokusao nametnuti resenje bez konsultacija sa druga dva naroda i Incko ga je u tome sprecio.
Tadic bi trebao poruciti Dodiku da se mora postovati volja drugih i doci do koncezusa.
(petar, 23. jun 2009 08:32)

19. Okani se g-dine Tadicu tudjeg dvorista, bolje da gledas sta se radi u tvom dvoristu jer imas i previse svojih problema da bi mogao i tudje da resavas, ima BIH dovoljno pametnih ljudi da sami vode svoju zemlju, sigurno im vase "pametovavanje" nece pomoci !
(Emir, 23. jun 2009 08:40)

20. Otkud Boris Tadicu, predsjedniku susjedne drzave, pravo da govori sta je antidaytonsko a sta nije, kada je Visoki predstavnik posljednji tumac Daytonskog mirovnog sporazuma, kojeg je (by the way) potpisala i Srbija kada su se okoncavali ratovi izmedju Hrvatske, Bosne i Hercegovine i Jugoslavije?! I nece Boris Tadic odluciti kada ce se zatvoriti OHR, nego Medjunarodna zajednica. Leprsanje Borisa Tadica u Banju Luku je samo nastavljanje velikosrpske politike drugim sredstvima. Iz tog poteza se vidi da srbijanske politicke elite nisu ama bas nista naucile iz posljednjeg desetljeca protekloga stoljeca. Srba u HR gotovo nema, Kosovo je danas neovisna drzava a u Beogradu reziranim banjaluckim pokusajima erozije bosanskohercegovacke drzave dolazi do upitnosti daljnjeg postojanja RS-a. Neka se gospodin Tadic pobrine o sustinskim problemima kojima su suoceni gradjani drzave ciji je predsjednik a neka Bosnu ostavi da sama rjesava svoje probleme.
(Anna, 23. jun 2009 08:50)

21. Da li je predsednik Tadić, dok su mu ucveljeni predstavnici RS plakali na ramenu, možda pitao koji su njihovi ciljevi?
Ako hoće u Evorpu, neka pitaju Tadića je li on mogao da bira i postavlja uslove.
I dosta više sa tim njihovim infantilnim odlukama u parlamentu da neće više da sprovode reforme.
Jednom dodje trenutak da se deci kaže da su već dovoljno odrasla, da prestanu da se inate i histerišu i prihvate odgovornost.
(Porzellaneum, 23. jun 2009 08:52)

22. Sve je isto, samo njega nema.
(zg euroskeptik, 23. jun 2009 09:13)

23. Eh Tadiću, Tadiću, ti kao da prizivaš novi rat. Zar si zaboravio da ta čuvena "tri naroda" u BiH nikada ni o čemu nisu mogla da se dogovore, i da su na tom prostoru vekovima funcionisala jedino nametnuta rešenja i sila. Čim bi se neko pobunio protiv nametnutih rešenja izbio bi rat koji bi se završio nametnutim rešenjem.
(bt, 23. jun 2009 09:21)

24. Nije mešanje u unutrašnje stvari druge zemlje, a sastaje se samo sa poltičkim predtavnicima srpskog naroda u BiH. Kakva licimernost. Kao bi reaogovali da Mesić ili Silajdžić dođu u Srbiju i razgovaraju samo sa političkim predstavnicima svoga naroda (na primer samo sa Suljom i Rasimom ) ignorišući ostale političke faktore zemlje Srbije.
Došlo Dodiku gusto pa pozvao Tadića, kao Muftija Zukorlić Reisa Cerića
Tadiću ovako se igraš sa ugledom Srbije jer si ti njen Predsednik
(sličnost, 23. jun 2009 09:41)

25. Kakav dogovor 3 naroda Tadicu? RS je ekskluzivitet srpskog naroda, protjerali su svo nesrpsko zivlje i sada pokusavaju da sprovedu ideje samo jednog naroda, pa gdje je tu dogovor? Tadicu, objasni svojim pajtasima iz RS da su oni drzavljani BiH i da svoje probleme rjesavaju u BiH i da ces im dat svu podrsku, kao i Mesic sto je uradio, i stavi im jasno do znanja da nema pripajanja Srbiji, pa ces vidjeti kako ce se ti problemi jako brzo rijesiti...
(komsija, 23. jun 2009 10:54)

26. Trebali bi pogledati i u FBiH šta stoji na zidovima i koje se zastave vijore. Jeste da su sva tri naroda konstitutivna (samo na papiru) stvarnost je dosta drugačija. U FBiH u područjima gde su Bošnjaci većina punu konstitutivnost imaju samo Bošnjaci (iako su im puna usta multikulturalnosti i jednakosti), Hrvati donekle a Srba ima vrlo malo i obično ih niko ništa i ne pita, građani su drugog reda i jedino kada su izbori onda ih malo spomenu i na tome se završi.

U hrvatskom delu je takođe drugačije. U područjima gde su Hrvati do rata činili relativnu većinu sada su Hrvati apsolutna većina isto kao i u bošnjačkim delovima FBiH kao i u područjima RS gde su Srbi većina.

U hrvatskom delu FBiH konstitutivni su samo Hrvati, Bošnjaci i u mešovitim sredinama a Srbi su opet pogađate građani drugog reda i imaju još manje prava nego u bošnjačkim delovima FBiH.

Znači nema ni K od konstitutivnosti na području čitave BiH.

U hrvatskim područjima sa apsolutnom većinom se i dalje koristi zastava bivše hrvatske republike Herceg-Bosne na javnim ustanovama.
(NenadV, 23. jun 2009 11:03)

27. ISKLJUCIVO da bih JA sacuvao osnovnu ljudsku vrednost osecaj za pravdu, pomoc slabijima od sebe, postenje, iskrenost, plemenitost i sl ljudske vrednosti, GROZIM SE neiskrene politike koju vodi Srbija i gosp. Tadic prema BiH ! Sta on to podrzava u "celovitoj" BiH ??? Nezavisnu drzavu RS u BiH ??? Ili "sve ono kako se dogovore sva tri naroda, samo da bude onako kako to Srbi HOCE" ??? Ja to iskreno ne osecam kao PRIJATELJSKU politiku prema jednoj suverenoj susednoj drzavi kojoj bi zaista trebalo pomoci da koliko toliko preboli rane nastale upravo zbog prizeljkivane PODELE a ne zajednickog zivota naroda koji u BiH zivi !!!
(Bucko razmisljam, 23. jun 2009 11:25)

28. A nametnuta rešenja (u) Vojvodini su OK? Kakvo licemerje!!!
(Mimma, 23. jun 2009 11:41)

29. Закључци Скупштине Српске су донесени редовном законском процедуром, не преко ноћи већ је то трајало годину дана. Ствар је једноставна - по Дејтонском споразуму РС припада 60 надлежности које су јој каснијим наметнуим одлукама укинуте. Пребацивање надлежности на БХ ниво значи мијењање Дејтонског споразума и Дејтонског устава, а ми смо против тога. Желимо назад своје надлежности и да сами управљамо својим новцима, а не да нам инфантилни политичари из Сарајева диктирају како да трошимо наш новац.

Једноставно, демократија. Право народа, право скупштине. Нико нам то не може оспорити, а све наметнуте одлуке биће важеће све док је ту високи представник. Живимо овдје хиљадама година и не можете нам одузети право да одлучујемо о својој судбини!
(Бојан, 23. jun 2009 12:05)

30. Sta ti ima da prihvatas ili ne prihvatas, Bosna je samostalna drzava, kakve ti veze imas sa Bosnom. Radi nesto da ljudima u Srbiji bude bolje, ne skupljaj samo jeftine politicke probleme, sram te bilo!!!
(Byk, 23. jun 2009 12:28)

31. bla bla bla, faktor stabilnosti, bla bla, konstitutivni narodi, sve kao devedeset prve i druge, pretnje i nipodastavanja, jadni smo mi sa ovim predsednikom. a bosna jos jadnija s nasim predsednikom.
(herc, 23. jun 2009 13:16)

32. Koliko zitelja RS i BiH u celini placa poreze Srbiji? Niko? U svakoj normalnoj zemlji posao predsednika je da zastupa poreske obveznike koji ga placaju kao i njihove interese, te predsednik nema nikakvog prava da zastupa tudje interese, bar ne dokle god ima jos tonu posla da odradi za one koji ga placaju. Kao privatno lice moze da ide u protestne setnje i sa Dalaj Lamom, niko mu ne brani, ali kao predsednik Srbije ne sme braniti interese nijedne druge drzave, ili entiteta neke druge drzave do one koja ga placa. Nacije i etnicitete ostavite za bajke, to nema veze sa poslom predsednika.
(Aleksandar, 23. jun 2009 13:48)

33. Mislim da se diže velika prašina oko ničega. FBIH izgleda nema čime da se pohvali sem kritikama prema Srbiji. Dodik nije slučajno potegao ova pitanja odavno, radi se tu i o novim licima u vlasti i povećanju ekonomskoj moći RS, dok u Sarajevu i dalje vlada stara garda koja se i dalje bavi temama iz 90-tih.
Ovako se zakuvava frka, koja se ipak neće rešavati naglim potezima. Možemo mi ovde i da komentarišemo i da se prepucavamo sa komšijama i merimo ko je kome više ubio i ko ima pravo na šta itd. itd. itd. na kraju će uvek biti po nalogu moćnih, a ti nalozi se KUPUJU.
Toliko od mene!
(Max, 23. jun 2009 13:50)

34. Tadic je svakako majstor da daje dvosmislene izjave.
(Ivana, 23. jun 2009 18:26)

35. Tadic bi, kao Predsednik Srbije, trebao biti u u drustvu troclanog BH predsednistva (Radmanivic, Komsic i Silajdjic) koji predstavljaju BH i koji su u njegovom rangu.
Jedan rang nize, je Kuzmanovic koji je predsednik RS entiteta, ali je u Rusiji
Ali nigde nikog od njih !!
Umesto toga, Tadica naokolo voda Dodik ciji pandan Cvetkovic je ostao u Beogradu.
(zarko, 23. jun 2009 19:26)

36. Pobuna kmetstva? Za utehu RS vezir Valentin Incko može i više. Nije valjda da će ga se na to naterati. A ti gospodine predsedniče Tadiću rikverc. Ne u istoriju, nego kući. i mi smo mu isto rekli
(mile pile, 23. jun 2009 19:57)

kiky wrote:draga bosna 123 ...
možda prvo malko da se informišeš pa onda da kritikuješ ....
tvoji postovi su uvijek kritika na prvu pa onda....kockice ...

1991 - the acquired rights of Kosovo
Christian Staub
22.06.2009.

Since the UN General Assembly granted a request on the matter from Serbia, the International Court of Justice in The Hague will now consider the question - on which expert opinion is divided - as to whether the unilateral declaration of independence by Kosovo on 17 February 2008 was in accordance with international law. In this context, the author of the following contribution considers it useful to recall the status of Kosovo in the Yugoslav constitution of 1974, and until the final collapse of Yugoslavia in 1991, and the resulting consequences.

The Yugoslav constitution of 1974 brought about very significant changes in the whole state organization of Yugoslavia. It expressed roughly the then prevailing opinions, as well as the desire of each people to lead its own national, political and even economic existence within a prosperous Yugoslav state. The organizing principle which was implemented in order to guarantee an orderly and equitable coexistence of individuals and peoples within Yugoslavia was described as co-operative federalism. On this basis, the 1974 Constitution devolved extensive rights and obligations to members of the Federation, and established between them a mutual cooperation based on equal rights.

The legal status of Kosovo

Few people know about the status of Kosovo as a unit distinct from the other Federation members, and normatively fully fledged, under the Yugoslav constitution of 1974. Kosovo was placed on an equal footing with the other seven members of the Federation (Bosnia-Herzegovina, Croatia, Macedonia, Montenegro, Serbia, Slovenia and Vojvodina) in all constitutional parts and provisions which had a normative quality; it enjoyed the same extensive constitutional and legislative autonomy, and the same participation rights in the Federation. The whole territory under the Kosovo constitution, which had been adopted by virtue of the Federal Constitution upon which it was based, could not be altered without Kosovo's consent. Even a change in the external borders of Yugoslavia, guaranteed by international law, required the consent of Kosovo. In comparison with units in other European states, the constitutional autonomy of the Federation members was so extensive that they could largely determine their own internal organization independently.

The importance attached to the Federation members, or more precisely to their constitutions within the Yugoslav legal system, appeared for example in the fact that the institutions of Federation members were independent from those of the Federation itself, so that there was basically no relationship of subordination between them in either direction. In the field of law-making, the Federal Constitution left virtually all regulative policy areas to the legislatures of member states, by and large entrusting to the Federal legislature only areas of common interest, i.e. the classic, first-ranking ones. In the area of foreign policy, all eight members of the Federation enjoyed an even stronger position, since within the framework of their limited responsibilities they operated abroad not through the agency of the Federal institutions, but independently through their own ‘foreign ministries’. The normative-legal provisions also bore on the participation rights of the members in the Federation, and on the principle of equality. Such participation rights were extensive and substantial, i.e. the volition of the eight members had a decisive influence on decision-making in the various Federal institutions. Such rights included participation of members in the constitution- and law-making of the Federation, as well as in the conclusion of certain international conventions, and the election of their own delegates in the various Federal institutions.

In the field of equality, Kosovo enjoyed a privileged status within the Federation, where its citizens on the basis of the Federal, Kosovar and Serbian constitutions held a kind of ‘dual citizenship’. Thus they could take part in their own law- and constitution-making as well as in those of Serbia. That did not mean, however, that Serbia could interfere with the constitutional order of Kosovo: on the territory of Kosovo, Serbia had no authority. While Kosovo enjoyed equality with other Federation members according to the relevant normative-legal constitutional provisions, this was not the case in its denomination, nor in those provisions which did not have a normative character, i.e. were qualified as not legally binding because of their descriptive, programmatic or declaratory nature. While a full-fledged Federation member according to the normative provisions, Kosovo was not described as a republic in the constitutional text, but as an autonomous province as prior to 1974; or, to put it differently, the other Federation members were described not as autonomous provinces, but as republics. Furthermore, in non-normative provisions of a descriptive nature, Kosovo had a lesser position as compared to other federation members. While the Federal Constitution described those Federation members which it called republics as independent states, the Federation member Kosovo - which it called an autonomous province - was described in the non-normative constitutional provisions as a community and a part of Serbia. Had the normative constitutional provisions been relied on when describing the eight Federation members and their autonomy within the Federation, that would logically have led to a single, identical definition for all Federation members. Instead the designations ‘republic’ or ‘autonomous province’ were relied on, leading inevitably to two different definitions. In jurisprudence, what is of the utmost importance in a constitutional text is not the designations, which are unimportant, nor how those unimportant designations are interpreted, but only the normative constitutional provisions.

In view of the strong position of the Federation members within the Yugoslav constitutional structure, the question was raised on several occasions of whether Yugoslavia or its eight members were sovereign: i.e. of whether, based on the normative legal provisions, the decisions of the Federation or those of its members had precedence. That question was never answered. But it was noteworthy that the eight members on their respective territories made decisions which had the same validity in relation to each other.

The period after 1974

In the following years, legal life in Yugoslavia took place in the context that the Federal Constitution had fixed in its normative provisions, in accordance with its intention to ensure the orderly co-operation and coexistence of the different peoples and of the eight members within the Federation. After Tito's death in May 1980, the Yugoslav state Presidency automatically assumed all the rights and obligations granted to it by the 1974 constitution. The Presidency was designed as a genuinely collegial organism, to which each Federation member sent a representative. The Presidency elected the President and Vice-president from among its members, for one year, according to a pre-determined order. In the name of the Presidency, the President headed the high command of the Yugoslav armed forces, and represented the country at home and abroad. Formally Yugoslavia had no president; rather, the Presidency as a collective was the head of state. In the spring of 1986, it was the turn of Federation member Kosovo. The latter’s representative on the state Presidency became its legal president, and thus the symbolic President of Yugoslavia. He exercised the function for one year without interruption. Had he for any reason been disabled for a substantial period, he would have been represented by the president of Kosovo's own Presidency. Like his predecessors, the representative of Kosovo visited European and other capitals in his capacity as the (Kosovar) president of Yugoslavia, and participated in many multilateral encounters.

Partial revisions of the Yugoslav constitution

After a minor constitutional revision carried out in 1981, which affected neither the constitutional and legislative autonomy of Federation members nor their participation in Yugoslavia's state power, the Federal Constitution of 1974 was revised for a second time by the members of the Federation in November 1988. This second partial revision was the last before the final break-up of the Federative Republic of Yugoslavia. It was a major constitutional revision, affecting almost all areas of the normative-legal part of the Federal Constitution, and was above all supposed to improve the Yugoslav economy, the sorry state of which was a threat. Contrary to a widespread belief that this revision of the Federal Constitution of 1974 would be at the expense of Kosovo, nothing in fact happened so far as the normative-legal position of the eight Federation members in the Yugoslav constitutional order was concerned. With respect to its normative-legal equality under the Federal Constitution, neither the constitutional autonomy of Kosovo, nor its wide-ranging legislative autonomy - i.e. its independence in the setting of provincial regulations and the determination of the province's policies - were restricted or eliminated. Nor did its equal participation in Federal power suffer any restriction. After all, the Federal Constitution granted Kosovo one more extended competence in the area of Serbian ‘foreign policy’. Apart from the performance of a ‘foreign policy’ of its own, Kosovo was also allowed to take part in Serbia’s ‘foreign policy’ when the Serbian Constitution provided for this. Besides purely Kosovar delegations which appeared outside of Yugoslavia, there were purely Serbian delegations and also, when determined by the Serbian Constitution, Serbian delegations with officials from the Federation member Kosovo.

Interference with the constitutional orders of Montenegro, Vojvodina and Kosovo

After Milošević - de facto the sole ruler of Serbia since September 1987 - had interfered with the constitutional orders of Montenegro and Vojvodina, he managed to do the same in Kosovo in the spring of 1989. Yet, contrary to widespread opinion, Milošević did not repeal the constitutional and legislative autonomy of Kosovo. On the one hand, the Yugoslav Federal constitution provided no basis for this; on the other hand, the Constitution of Kosovo was not the subject of the vote in Prishtina in March 1989 (but rather the Constitution of Serbia). As a consequence, Serbia could not have been in any position to take away from the citizens of Kosovo their Kosovar ‘state citizenship’ based on the Federal Constitution. The Federation members Kosovo and Serbia could no more cancel each other's autonomy, defined and guaranteed by the Federal Constitution, than could Federation member Croatia, for example, legally revoke the autonomy of Slovenia. That would be as absurd as if the Land of Hamburg were in a position to revoke the constitutional and legislative autonomy of another member of the German federation, e.g. Bavaria.

Kosovo's declaration of independence and application for recognition as a state

As a consequence of Serbia's policy in the years 1989/90, designed to implement its own claims without regard for the constitutional status of other Federal units, the Federation members Slovenia and Croatia declared themselves independent in 1991. In the same year, in step with Macedonia but ahead of Bosnia-Herzegovina, and supported by a previously held constitutionally valid referendum, the population of Kosovo declared the sovereignty and independence of Kosovo. Via official letters from the Kosovar Government - also in step with the other existing Yugoslav states - it requested formal recognition of Kosovo as a sovereign state from the chairman of the international Conference on Yugoslavia, and from the twelve EC foreign ministers. However, the official document requesting formal recognition of the Republic of Kosovo as a sovereign and independent state was never received by the Badinter Commission.

After this, and until the Dayton Agreement of late 1995, Kosovo decided to follow the path of non-violent resistance in the struggle for the liberation of its territory, while the Kosovar government ceaselessly canvassed European governments to recognize the sovereignty and independence of the democratically constituted state. The subsequent war in Kosovo, which NATO entered on the Kosovo side, ended in success, insofar as the territory of Kosovo - as defined by the Yugoslav and Kosovo Constitutions - was completely freed. Yet, following the example of other European countries which in the distant past had been obliged to put up with severe restrictions on their sovereignty from other states, foreign institutions were also established in Kosovo, which until now have been intended - legally or de facto - to constrain its state sovereignty. Like other former Federation members, Kosovo was established as a state through the proclamation of independence and sovereignty in 1991, after the collapse of the Yugoslav constitutional order. Recognition of Kosovo as a state by all European countries and the world community on the basis of the Yugoslav constitution of 1974 would, therefore, be a product of the rule of law, democracy and freedom.

On the rights of self-determination and secession in constitutional and international law

The right of secession was mentioned in the first of the nine principles set out in the Preamble to the Yugoslav Constitution of 1974. Yet those constitutional principles had no normative character. In the normative provisions and parts of the Federal Constitution, a right to leave the Federation was not mentioned; the Constitution regulated changes of state borders only insofar as all members of the Federation had to approve any changes to the external borders. The wording of the non-normative sentence where the right of self-determination was mentioned likewise related to a closed historical process, not to the fact that a new right to secede would have to be established. Thus the right to self-determination, including secession, was effectively dealt with at the time of the creation of the Federative Republic of Yugoslavia, i.e. as the Federal Constitution came into force in 1974.

From the point of view of international law, the rights to self-determination and to secession are not identical with one another. The right to self-determination, which belongs to all peoples, devolves into a right to secession only in particular circumstances. The main legal problem lies in the question of what the circumstances are, in which a right of secession arises for a people or an ethnic group to secede from a state association, as a consequence of its right to self-determination being denied. Being anxious to preserve the sovereignty of existing states and their territorial integrity, international law grants to a people - or an identifiable part thereof - a right to break the former state association only in exceptional cases: when a state machinery becomes a terror apparatus that persecutes specific population groups, because under the jurisdiction of such a state such groups can not be held to an obligation to remain loyal.

Genocide is the greatest of all international crimes. Any government which resorts to genocide loses its right to expect and demand obedience from the citizens it has targeted. For, if international law wishes to remain true to its own basic premises, it must allow klix victims a means to live in dignity. In addition to a threat to the existence of a people, or its klix destruction, at the hands of the sovereignty holders of the territory in which it lives, the unusual, extreme circumstances justifying exercise of a right to secession should also include intolerable discrimination against a people because of its identity, or the denial of cultural pluralism. Of all eight members of the Federation, only Kosovo and its population were to experience such an exceptional situation, whether interpreted in a narrow or a wider sense, at least from 1989 to 1991 (and, if Kosovo is not considered as a sovereign state from that time on, after 1991 it continued to experience such an exceptional situation, most particularly in the years 1998/99).

Jeremić: Potezi visokog predstavnika u BiH ne doprinose stabilizaciji prilika
24.06.2009. 13:44

Ministar spoljnih poslova Srbije Vuk Jeremić rekao je da Beograd principijelno ne želi da se miješa u unutrašnju politiku bilo koje zemlje, uključujući i susjednu BiH, ali da smatra da potezi visokog predstavnika u BiH ne doprinose stabilizaciji prilika.


Povodom odluke visokog predstavnika u BiH Valentina Incka da poništi zaključke parlamenta Republike Srpske /RS/ o prenošenju nadležnosti sa entiteta na BiH, Jeremić je rekao da bi bilo vrijeme da se poslije 15 godina vladavine visokih predstavnika u BiH uspostavi puna demokratija.

Jeremić je za beogradski nedeljnik "Vreme" rekao da Beograd, "principijelno ne želi da se miješa u unutrašnju politiku bilo koje zemlje", ni u "BiH koja je susjedna, nezavisna država".

Hitlerovi evropski pomagači
Spiegel
24.06.2009.
Nemci su odgovorni za masovno ubistvo šest miliona Jevreja. Ali je donedavno iznenađujuće malo pažnje bilo poklanjano učešću drugih evropskih zemalja u holokaustu. Suđenje Džonu Demjanjuku će sigurno baciti svetlo na Hitlerove strane pomagače.

On je bio ovde i ranije, u ovoj zemlji zločinaca. Bio je svedok njenog sunovrata. U to vreme je imao 25 godina i još uvek se zvao Ivan, ne Džon.

Ivan Demjanjuk je bio čuvar u logoru Flosenburg do pred kraj Drugog svetskog rata. Tu je premešten iz SS logora smrti Sobibor u današnjoj Poljskoj. Bio je Ukrajinac i jedan od 5.000 ljudi koji su pomogli nemačkom nacističkom režimu da počini zločin milenijuma – zatiranje Jevreja u Evropi, „konačno rešenje“.

On je sudelovao u tome, makar i kao šrafčić u velikoj mašineriji smrti. Ivan Demjanjuk je ostao da živi u posleratnoj Nemačkoj sedam godina, a potom je emigrirao u SAD 1952. godine, sa ženom i ćerkom, prekookeanskim brodom „General Han“. Po dolasku, promenio je ime u Džon. Time je okončan njegov status navodnog RL, tj. „raseljenog lica“, kako su angloamerički pobednici nazivali ljude koji su zbog rata ostali bez svojih kuća.

RL Demjanjuk je živeo u južnonemačkim gradovima Landshutu i Regensburgu, gde je radio za američku vojsku. Preselio se prvo u Ulm, pa u Elvangn, pa u Bad Rajhenshal i na kraju u Feldafing na jezeru Starnberg. Feldafing spada u minhenski okrug, i zato je Demjanjuk pritvoren u minhenskom zatvoru Štadelhajm od izručenja iz Amerike prošle nedelje. Njegova ćelija ima 24 kvadratna metra, što je vrlo prostrano po zatvorskim merilima.

Optužen je za pomaganje u izvršenju zločina ubistva najmanje 29.000 Jevreja u Sobiboru. Suđenje bi moglo da počne krajem leta, pod uslovom da Demjanjuk, koji sada ima 90 godina, bude proglašen dovoljno zdravim da mu se sudi. Biće pozvani i svedoci, ali niko od njih neće moći da ga prepozna. Jedini dokazi su u dokumentima, ali ti su dokazi ubedljivi. Dvaput je, 1949. i 1979. godine, bivši čuvar, pokojni Ignat Danilčenko, izjavio da je Demjanjuk bio „iskusan i efikasan čuvar“ koji je odvozio Jevreje u gasne komore. „To se radilo svakodnevno.“

Demjanjuk ove optužbe potpuno poriče. Kaže da nikad nije bio u Flosenburgu i Sobiboru i da nikad nije gurao ljude u gasne komore. Bivši Amerikanac koristi istu taktiku koju su koristili mnogi drugi optuženici kojima je suđeno za ratne zločine nakon 1945.

Ali već je očigledno da će poslednje veliko suđenje jednom nacisti u Nemačkoj biti vrlo neobično, jer će prvi put inostrani zločinci biti u središtu pažnje svetskog javnog mnjenja.

Ti ljudi su do sada u priličnoj meri zanemarivani – ukrajinski žandarmi i letonska rezervna policija, rumunski vojnici i mađarski železničari, poljski zemljoradnici, holandski službenici, francuski gradonačelnici, norveški ministri, italijanski vojnici – svi su oni učestvovali u nemačkom holokaustu.

Stručnjaci kao što je Diter Pol iz Nemačkog instituta za savremenu istoriju procenjuju da je više od 200.000 stranaca – otprilike isto koliko i Nemaca i Austrijanaca – „pripremalo, izvršavalo i pomagalo u izvršenju ubistava“. Često su bili isto onoliko nemilosrdni kao i Hitlerovi koljači.

Na primer, 27. juna 1941, pukovnik severne armije nemačke vojske, prolazio je pored benzinske stanice u litvanskom gradu Kaunasu, okružene gomilom ljudi. Oni su uzvikivali „bravo“ i aplaudirali, majke su podizale decu na ramena da bolje vide. Pukovnik se približio da vidi o čemu se radi, a kasnije je to zapisao. „Na betonskom parkingu stajao je plavokosi muškarac od oko 25 godina, srednje visine, i odmarao se oslonjen na drvenu palicu debljine ljudske ruke, koja mu je dosezala do grudi. Oko njegovih nogu ležalo je 15-20 ljudskih tela. Ti ljudi su bili ili već mrtvi, ili su umirali. Iz creva je tekla voda koja je spirala krv u slivnik.“

Pukovnik nastavlja: „Samo nekoliko koraka iza ovog čoveka stajalo je dvadesetak ljudi – okruženih nekolicinom naoružanih civila – koji su u tišini čekali svoje gnusno pogubljenje. Na kratki znak rukom, sledeći je iskoračio i zatučen je palicom, a publika je na svaki udarac odgovarala klicanjem.“

Nakon što ih je sve pobio, plavokosi ubice se popeo na hrpu leševa i zasvirao harmoniku. Publika je zapevala litvansku himnu, kao da je ta orgija ubistava bila nacionalna proslava.

Kako je ovako nešto moglo da se dogodi? Već dugo se to pitanje ne postavlja samo Nemcima, čija je klučna odgovornost za ove strahote nesporna – već i zločincima u svim zemljama.

Šta je navelo rumunskog diktatora Jona Antoneskua i njegove generale, vojnike, službenike i rumunske seljake, da pobiju 200.000 Jevreja (a možda i dvostruko više) „na svoju ruku“, kako je rekao istoričar Armin Hajnen? Zašto su baltički eskadroni smrti ubijali po nemačkom naređenju u Letoniji, Litvaniji, Belorusiji i Ukrajini? I zašto su nemačke Einsatzgruppen – paravojne „interventne jediinice“ pod rukovostvom SS-a – tako uspešno navodile nejevrejsko stanovništvo da izvrši pogrom od Varšave do Minska?

Potpuno je nesporno da se holokaust nikad ne bi dogodio da nije bilo Hitlera, šefa SS-a Hajnriha Himlera i mnogih drugih Nemaca. Ali isto tako je sigurno „da Nemci ne bi mogli sami da pobiju milione evropskih Jevreja,“ kaže istoričar iz Hamburga Mihael Vild.

Takav stav deli veliki broj preživelih. Kada se Udruženje preživelih litvanskih Jevreja sastalo u Minhenu 1947, doneli su rezoluciju pod nedvosmislenim nazivom: „O krivici velikog dela litvanskog stanovništva za ubistvo litvanskih Jevreja.“

Treći rajh i njegova razvijena birokratija vodili su opsežne spiskove jevrejskih stanovnika. Ali na teritorijama koje je nemačka vojska osvajala, Hitlerovim ubicama su trebale informacije poput onih iz holandske registrature, čije se osoblje dobro pomučilo da sastavi precizan spisak Jevreja.

I kako bi SS-ovci i policija mogli da uđu u trag Jevrejima u istočnoevropskim gradovima, gde su živele različite mešavine etničkih grupa, bez podrške lokalnog stanovništva? Ne bi mnogo Nemaca moglo „da prepozna Jevrejina na ulici“, seća se Tomas Blat, preživeli logoraš iz Sobibora, koji želi da svedoči na Demjanjukovom suđenju.

U to vreme, Blat je bio plavokosi dečak i pokušao je da se ponaša kao hrišćansko dete u svom gradiću Izbici u Poljskoj. Nije nosio žutu zvezdu i trudio se da deluje samouvereno kadgod je nabasao na uniformisana lica. Ali izdali su ga bezbroj puta – Nemci su isplaćivali novčane nagrade za informacije o Jevrejima – i uvek je jedva uspevao da pobegne.

Denuncijacije su bile toliko učestale u Poljskoj da je čak postojao poseban izraz za doušnike "Szmalcowniki". Često su denuncijanti poznavali svoje žrtve. I dok su Francuzi, Holanđani i Belgijanci mogli da se zavaravaju da će Jevreji, koji su deportovani na istok iz Pariza, Roterdama ili Brisela, na posletku biti dobro, Istočnoevropljani su načuli koja sudbina čeka Jevreje u Aušvicu ili Treblinki.

Naravno, može se navesti dosta primera koji ovu tvrdnju opovrgavaju. Visoki oficir Einsatzgruppe C, odgovoran za ubistvo više od 100.000 ljudi, žalio se kako Ukrajincima nedostaje „izraženi antisemitizam zasnovan na rasnim ili ideološkim razlozima“. Oficir je napisao da „manjka vođstvo i duhovni pokretač za progon Jevreja“.

Istoričar Feliks Tih procenjuje da je oko 125.000 Poljaka spasavalo Jevreje, a da za to nije tražilo nikakvu nadoknadu. Jasno je da zločinci uvek čine manjinu jednog naroda. Ali Nemci su se oslonili na tu manjinu. Esesovci, policija i vojska nisu imali dovoljno ljudi da pretraže sve oblasti gde su nacističke vođe planirale da pobiju sve Jevreje. Na preko 4.000 kilometara, od Bretanje u zapadnoj Francuskoj do Kavkaza, nacisti su rešili da pohvataju svoje žrtve, deportuju ih u logore smrti ili na obližnja stratišta, da spreče svaki pokušaj bekstva, da iskopaju masovne grobnice i da izvrže svoja krvava zlodela.

Naravno da su samo Hitler i njegova kamarila mogli da spreče holokaust. Ali to ne pobija argument da bi bez stranih pomagača, mnogo hiljada, a možda i miliona Jevreja preživelo.

U poljima smrti duž istočne Evrope, na svakog nemačkog policajca bilo je po 10 lokalnih pomagača. Isti odnos važio je i za logore. Ne za Aušvic, jer su njime upravljali skoro isključivo Nemci, ali da za Belzec (600.000 žrtava), Treblinku (900.000) ili Demjanjukov Sobibor. Tamo je šačici SS-ovaca pomagalo oko 120 ukrajinskih čuvara.

Bez njih, Nemci nikad ne bi uspeli da ubiju 250.000 Jevreja u Sobiboru, kaže bivši logoraš Blat. Ukrajinci su čuvali logor, izvodili Jevreje iz vagona i kamiona nakon dolaska u logor i batinama ih uterivali u gasne komore.

Ta zastrašujuća brojka nameće neugodna pitanja, i berlinski istoričar Goc Ali je počeo da ih postavlja pre nekoliko godina: da li je takozvano konačno rešenje zapravo bilo „evropski projekat koji se ne može objasniti samo posebnim okolnostima u nemačkoj istoriji?“

Još uvek nema konačnog zaključka o evropskoj dimenziji holokausta. Francuzi i Italijani su kasno počeli da se ozbiljno suočavaju sa ovim delom svoje istorije – kada većina zločinaca više nije bila među živima. Drugi, poput Ukrajinaca i Litvanaca, još uvek kaskaju, ili su tek počeli, što je slučaj sa Rumunijom, Mađarskom i Poljskom.

Od 1945, zemlje koje je Hitlerova vojska pokorila i uništila, sebe su doživljavale kao žrtve – i nema sumnje da su to bile, uz toliki broj pobijenih građana. Zato je još bolnije priznati da su mnogi njihovi sunarodnici pomagali nemačkim zločincima.

U Letoniji je lokalna pomoć bila veća nego igde drugde. Američki istoričar Raul Hilberg tvrdi da je Letonija imala najveći procenat nacističkih pomagača. Danci su na suprotnom kraju skale. Kada je 1943. trebalo da otpočne deportacija danskih Jevreja, veliki deo stanovništva pomogao im je da se sklone u Švedsku, ili ih je krio kod svojih kuća. Oko 98% od ukupno 7.500 danskih Jevreja preživelo je Drugi svetski rat. S druge strane, u Holandiji je u životu ostalo samo 9% Jevreja.

Da li je holokaust bio najniža tačka ne samo nemačke, već i evropske istorije, kako tvrdi istoričar Ali?

Ima dokaza koji pobijaju ustaljeno mišljenje da su zločinci iz drugih nacija bili prisiljeni da pomažu Nemcima da ubijaju. Tačno je da su lokalni pomagači rizikovali život odbijajući da pomažu nemačkim okupatorima. To je važilo za policijske jedinice i činovnike u okupiranoj zapadnoj Evropi, kao i za novoformirane rezervne policijske jedinice na istoku. Ali takođe je tačno da su se u mnogim zemljama ljudi dobrovoljno nudili da služe Nemcima i da su učestvovali u zločinima bez ikakve prisile.

Takođe se često tvrdi da države koje su stupile u savez sa Hitlerom nisu imale izbora, nego su morale Nemcima da izruče svoje jevrejske građane. Ni to nije tačno. Balkanske zemlje su vrlo brzo shvatile koliko je „rešenje jevrejskog pitanja“ važno za Hitlera i njegove diplomate – i pokušale su da izvuku što je moguće veću nadoknadu za svoje saučesništvo.

Ima i razloga za sumnju u pretpostavku da su pomagači bili patološki sadisti. Da je to istina, bilo bi ih lako identifikovati, na primer u grupi od 50 Litvanaca koji su služili pod komandom potpukovnika SS-a Joakima Hamana. Ti ljudi su išli po selima pet puta nedeljno da ubijaju Jevreje, i na kraju su pobili 60.000 ljudi. Kao podsticaj, dovoljno im je bilo dati nekoliko kartona votke. Uveče bi se vraćali u Kaunas i hvalili se svojim zločinima u kafani.

Nijedan od ovih Litvanaca nije pre toga bio kriminalac. Bili su „potpuno normalni“, po rečima istoričara Knuta Stanga. Nakon rata, ubice su se skoro po pravilu vraćale svom uobičajenom životu, kao da se ništa nije desilo. Demjanjuk je takođe bio uzoran građanin. U Klivlendu, gde je živeo, smatrali su ga za dobrog kolegu i druželjubivog komšiju.

Isto je i sa nemačkim zločincima. Ne postoji prototip ubice – do tog uznemirujućeg zaključka došli su istoričari. Među ubicama je bilo i katolika i protestanata, temperamentnih Južnoevropljana i hladnih Balta, opsesivnih desničara i bezosećajnih birokrata, finih školovanih ljudi i seljaka kavgadžija.

Među njima je bio i Viktor Arajs (1910-1988), školovani advokat iz letonske seoske porodice, i komandant jedinice od preko 1.000 ljudi koja je ubijala širom istočne Evrope za račun nacista. Ili Rumun Generaru, sin generala i komandant geta u Bersadu u Ukrajini, koji jednu svoju žrtvu vezao za motocikl i vukao do smrti.

A antisemitizam? Antisemitizam se tokom tridesetih širio u Evropi, jer su ljudi bili uznemireni potresima nakon Prvog svetskog rata i svetskom ekonomskom krizom. U istočnoj Evropi, Jevreji su bili dežurni krivci i vlasti su pokušavale da ih uklone sa tržišta rada. U Mađarskoj je Jevrejima zabranjeno da se zaposle u državnoj službi i do druge polovine tridesetih spisak zabranjenih profesija je proširen. Rumunija je svojevoljno prihvatila rasističke i antisemitske Nirnberške zakone nacističke Nemačke. Jevrejima je bio zabranjeno studiranje na mnogim univerzitetima u Poljskoj.

Dubina mržnje prema Jevrejima se ogleda i u činjenici da je u Poljskoj nakon završetka rata 1945. najmanje 600, a možda čak i na hiljade Jevreja koji su preživeli holokaust stradalo u rukama besne rulje. Međutim, izgleda da je raspojasani nacionalizam odigrao još važniju ulogu, bar u istočnoj Evropi. Tamo su mnogi sanjali o nacionalnoj državi bez manjina. Tako su Jevreji bili jedna od nekoliko manjina kojih su ljudi želeli da se otarase. Dok je Drugi svetski rat besneo, Hrvati nisu ubijali samo Jevreje, već su pobili i veliki broj Srba. Poljaci i Litvanci su se međusobno klali. Rumuni su likvidirali Rome i Ukrajince.

Teško je utvrditi šta je navelo ljude da počnu da ubijaju. Često su nacionalizam i antisemitizam bili samo zgodni izgovori. Tokom rata, u Nemačkoj niko nije gladovao, ali su uslovi života u istočnoj Evropi bili strahovito loši. „Za Nemce je 300 Jevreja predstavljalo 300 neprijatelja čovečanstva. Za Litvance je to značilo 300 pari pantalona i 300 pari čizama,“ kaže jedan svedok. To je bila pohlepa na ličnom planu. Ali se ona mogla videti i na kolektivnom nivou. U Francuskoj je 96% „arijanizovanih“ kompanija ostalo u francuskim rukama. Mađarska vlada je koristila imovinu otetu od Jevreja za proširenje penzionog sistema i smanjenje inflacije.

Određenu ulogu imala je i umišljena osveta. Pogromi Jevreja, koje je lokalno stanovništvo izvršilo u Poljskoj 1941. bili su zasnovani na tezi da su Jevreji nekakva osnova sovjetske vlasti, jer je u jednom trenutku u pojedinim delovima sovjetske birokratije bilo mnogo komunista jevrejskog porekla. Zbog toga su mnogi krivili Jevreje za zločine počinjene u vreme sovjetske okupacije istočne Poljske, od 1939. do 1941. Staljinova tajna policija, NKVD, ubijala je ili slala u gulage stvarne ili izmišljene protivnike režima u baltičkim zemljama, istočnoj Poljskoj i Ukrajini. Kako su nemačke trupe napredovale, Sovjeti su za sobom ostavljali duboko traumatizovana društva na području od Baltika do Karpata – i mnogo svežih masovnih grobnica.

Hitler nije od samog početka razradio sve detalje holokausta, već je pretpostavio da će biti u situaciji da istera sve Jevreje iz svoje interesne sfere nakon brze pobede nad Sovjetskim Savezom. Ali je nemačko napredovanje u dubinu sovjetske teritorije postalo klimavo u jesen 1941, što je otvorilo pitanje šta raditi sa ljudima po getima, naročito u Poljskoj. Mnogi gaulajteri, SS oficiri i glavni administratori, zahtevali su da njihove teritorije postanu „judenfraj“ (oslobođene od Jevreja) – što je podrazumevalo njihovu likvidaciju. Počela je izgradnja koncentracionih logora, prvo u Belzecu, potom u Sobiboru, a onda u Treblinki.

Bio je to program ubijanja gigantskih razmera, u kojem je nestala većina poljskih Jevreja, njih 1.75 miliona. Esesovci su svoje pomoćnike najradije regrutovali među Ukrajincima ili lokalnim Nemcima iz logora za ratne zarobljenike, u kojima su vojnici Crvene armije, poput Demjanjuka, našli pred izborom: ubijati za Nemce ili umreti od gladi. Kasnije se jedinici priključivalo sve više i više dobrovoljaca iz zapadne Ukrajine i Galicije. Oni su morali da potpišu izjavu da nikada nisu bili članovi neke komunističke grupe i da nemaju jevrejske krvi. Onda su ih odvodili u Travniki u lublinskom okrugu na jugoistoku Poljske, gde su u nekadašnjoj fabrici šećera obučavani za profesionalne ubice. Sredinom 1943. u Travnikiju je bilo stacionirano oko 3.700 ljudi. Obuka je trajala nekoliko nedelja. Esesovci su pokazivali novim regrutima kako se vrše racije i čuvaju zatvorenici, često koristeći žive ljude. Jedinica bi odlazila do nekog obližnjeg grada i uz batine isterivala Jevreje iz kuća. Egzekucije su se izvršavale u obližnjoj šumi, verovatno da bi regruti dokazali lojalnost.

U početku su ovi ljudi iz Travnikija čuvali imovinu i sprečavali pljačke magacina. Potom su ih nemački gospodari slali u čišćenja getoa u Lavovu i Lublinu, gde su ovi nemilosrdno hvatali svoje jevrejske žrtve. Konačno su im dali da rade po osam sati u logorima smrti. „Svako je uskakao gde god je bio potreban“, seća se jedan SS-ovac. Bili su savršeno uigrani.

Prema procenama istoričara, jedna trećina tih ljudi je pobegla uprkos kazni koja ih je čekala u slučaju da budu uhvaćeni. Neki su streljani, jer su odbili da izvrše naredbu. A ostali? Zašto nisu pokušali da pobegnu iz te mašine smrti? Zašto to nije učinio Demjanjuk? Da li se prepustio osećaju „apsolutne vlasti nad drugima“, kako to tvrdi istoričar Pol? Da li zbog mogućnosti da pljačka? U Belzecu i Sobiboru ljudi iz Travnikija su trgovali sa stanovnicima okolnih sela, plaćajući ih plenom otetim od logoraša.

Možda je u pitanju nešto drugo, nešto mnogo gore što ljudi skrivaju u sebi: izvršavanje naredbi čak i kada su one suprotne onome što savest nalaže. Totalna i potpuna poslušnost.

Nemačka vojska nije u istoj meri kontrolisala čitav kontinentalni deo Evrope. Izvan Trećeg rajha i okupiranih teritorija, Nemcima je u njihovom monstruoznom projektu smrti bila potrebna pomoć stranih vlada – na zapadu, kao i na jugu i jugoistoku Evrope. Najveću podršku davali su Slovaci i Hrvati, kojima je Hitler poklonio vlastite države. Hrvatski fašisti, ustaše, osnovali su sopstveni koncentracioni logor gde su Jevreji ubijani „tifusom, glađu, streljanjem, mučenjem, davljenjem, nožem i maljem,“ kaže istoričar Hilberg. Većinu hrvatskih Jevreja ubili su Hrvati.
Antisemitizam nije bio tako duboko ukorenjen u Italiji, već je on bio odraz ustupaka države Nemcima. Italijanski vojni komandant u Mostaru (u današnjoj Bosni) odbio je da proteruje Jevreje iz njihovih kuća, jer su, kako je rekao, takve akcije „protivne časti italijanske vojske“. To nije bio jedini takav slučaj. Ali nema sumnje da je marionetska vlada Benita Musolinija iz 1943. svesrdno učestvovala u progonu Jevreja. Više od 9.000 italijanskih Jevreja je deportovano u logore smrti.

Oko 29.000 Jevreja je ubijeno u Belgiji i mnogi od njih su potkazani za novac. Denuncijacija je bilo i u Holandiji i Francuskoj. Lokalne vlasti su poslušno utirale put za proterivanje Jevreja, a kasnije su se pravdale kako nisu znale kakva ih sudbina čeka. Takav je bio izgovor egzekutora, oportunista i birokrata– kategorije zločinaca, koju je Francuska poricala dugo nakon okončanja rata u nastojanju da izgradi mit o celom francuskom narodu kao delu herojskog otpora.

Francuska je bila podeljena na dva dela. Hitlerova vojska je okupirala tri petine zemlje, ali je jug zemlje ostao slobodan do novembra 1942, i njime je upravljala desničarska vlada sa sedištem u Višiju, koja je sarađivala sa Nemcima.

Prva velika jevrejska racija sprovedena je sredinom jula 1942. u okupiranom Parizu, i tu je francuska policija odvela skoro 13.000 Jevreja koji nisu posedovali francuski pasoš. Najmanje dve trećine Jevreja deportovanih iz Francuske bili su stranci. Preostalu trećinu činili su naturalizovani francuski građani i deca Jevreja bez državljanstva. Policija je „konstantno insistirala“ da i decu treba deportovati, zapisao je jedan SS oficir jula 1942. Skoro svi deportovani završavali su u Aušvicu.

Ukupno je iz Francuske je deportovano skoro 76.000 Jevreja i samo je 3% njih preživelo holokaust. Ne zna se koliko njih su izdali njihovi sugrađani. Brojka do koje se došlo u Holandiji ukazuje na razmere potkazivanja. U zemlji je postojalo posebno telo koje je za račun Nemaca tragalo za Jevrejima i popisivalo imovinu onih koji su se sakrili ili već bilo deportovani. „Kancelarija za popis kućanstva“ plaćala je 7.50 guldena za svakog lociranog Jevrejina – što je danas oko 40 evra. Holandski novinar Ad van Limpt proučio je istorijska dokumenta i došao do zaključka da je samo između marta i juna 1943. tako pronađeno 6.800 Jevreja i da je najmanje pedeset četvoro ljudi jednom ili više puta učestvovalo u ovom lovu. „Većina njih se samo time bavila mesecima,“ kaže on.

Vođa jedinice bio je automehaničar Vim Henike, koji je očito imao dobre veze u amsderdamskiom podzemlju. Razvio je veliku mrežu doušnika koji su mu javljali gde se kriju Jevreji. Oko 10.000 Jevreja iz Holandije ubijeno je u koncentracionim logorima, neuporedivo više nego onih iz Belgije ili Francuske.

Međutim, za razliku od francuskih, holandski kolaboracionisti kažnjeni su ubrzo nakon rata. Do 1951. na sud je izvedeno oko 16.000 ljudi i većina njih je osuđena.

Demjanjuk je druga vrsta zločinca. On nije kolaboracionista ili lovac na ljudske glave, niti policajac koji je doprineo holokaustu, a da nije i sam ubijao. On je bio na licu mesta, navode tužioci u detaljnom nalogu za hapšenje.

Lekari će tokom narednih dana odlučiti da li se i kada Hitlerov poslednji egzekutor naći na sudu. Nemačka vlada želi da mu se sudi. „To dugujemo žrtvama holokausta“, kaže vicekancelar Frank-Valter Štajmer.

Oni koji su preživeli logore sa čuvarima poput Demjanjuka ne pokazuju nikakvu želju za osvetom kada danas o njemju govore. Američki psihoanalitičar Džek Teri, logoraš iz Flosenberga u Demjanjukovo vreme, kaže da bi Demjanjuk bio dovoljno kažnjen „ako u ćeliji provode makar jedan dan“.

Logoraš iz Sobibora Tomas Blat kaže da mu je „svejedno hoće li će Demjanjuk otići u zatvor, meni je suđenje važno. Želim istinu.“

Demjanjuk može da pruži neke informacije o Sobiboru – i o užasnom svetu pomagača u holokaustu.

Spiegel, 20.05.2009.

Preveo Ivica Pavlović

ovakvi tekstovi ce se u buducnosti pisati isto tako i o bosni

dallton wrote:@sinbad dobro dosao nazad jel sad umjesto strategije rasprave ide strategija "power of positive thinking"?

Toto wrote:

ovakvi tekstovi ce se u buducnosti pisati isto tako i o bosni

Ovakvi tekstovi o BiH, Hrvatskoj, Srbiji su vec trebali biti bliska proslost....

*** SPAM *** - Potpredsjednik Vlade Srbije Ivica Dačić naglasio je na Kongresu ruske partije "Pravedna Rusija" u Moskvi da se Srbija nikad neće odreći Kosova i Metohije zbog članstva u EU.

"Uveren sam da će Srbija stupiti u EU, jer je naše društvo zasnovano na evropskoj civilizaciji. Integracijom u EU i politička i finansijska situacija zapadnog Balkana bi bila bolja i stabilnija", rekao je Dačić i dodao da se Srbija zbog toga nikada neće odreći kolijevke srpskog pravoslavlja, na kome su spomenici srpske historije, kao i da niko i nikada neće moći trajno odvojiti Kosovo i Metohiju od Srbije.

Dačić je zahvalio predsjedniku Rusije Dmitriju Medvedevu i ruskom premijeru Vladimiru Putinu za podršku koju njihova država pruža Srbiji.

"Rusija je oduvijek vodila čvrstu i principijelnu politiku i uvijek podržavala teritorijalni integritet i cjelovitost naše zemlje", rekao je Dačić.

Obraćajući se delegatima kongresa i lideru partije "Pravedna Rusija" Sergeju Mironovu, on je ocijenio da su svjetska finansijska kriza i "krah politike neoliberalnog kapitalizma" otvorili prostor za "novi socijalizam".

"Rađa se novi multipolarni svijet u kome, mi se nadamo, više neće biti politike pritisaka, diktata i dvojnih standarda", naglasio je Dačić, koji će se sutra sastati sa predstavnikom predsjednika Rusije za centralni federalni okrug Georgijem Poltavčenkom, a imaće i sastanke u moskovskoj gradskoj upravi.

hercegovac_pravi wrote:Hocemo li ovdije pricati ista o najnovijim dogadjanjima u Vojvodini ili da otvaramo drugu temu?
Nagovjestava se ogroman raskol u Tadicevom DS-u i formiranje nove Regionalne stranke Vojvodine. Clanstvo nove stranke ce biti vecinski derivirano iz danasnjeg DS-a i LSV-a. Naznake su da ce Bojan Pajtic (regionalni lider DS-a za vojvodinu) postati lider nove stranke.
Raskol je nastao povodom odbijanja DS-a da prihvati Vojvodjanski Statut iako je taj Statut kreiran od strane istog.
Po mome misljenju sad je na potezu LDP i Ceda. Ukoliko podrzi manjinsku vladu sa DS-om, mislim da mu clanstvo LDP-a to nikada nece oprostiti (btw. nisam ni znao da vlada ovoliki animozitet izmedju DS-a i LDP-a, znao sam da se nemogu ali ne ovoliko). Sa druge strane TOma Nikolic "ne smije" uci u koaliciju sa Tadicem, jer ce se njegovo clanstvo osuti prema DSS-u i SRS-u.
Posto sam je po prirodi sebican (znate kakvi smo mi Hercegovci ) interesuje me vase misljenje o ovome, da li je ovo dobro ili lose za nas (BiH)? Da li je ovo fantazija ili realnost? Moze li se ovako nesto desiti bez ogromnih konsekvenci po Srbijansku drzavotvornost i Srbe kao narod? ....itd..itd..Hvala unprijed.

hercegovac_pravi wrote:Hocemo li ovdije pricati ista o najnovijim dogadjanjima u Vojvodini ili da otvaramo drugu temu?
Nagovjestava se ogroman raskol u Tadicevom DS-u i formiranje nove Regionalne stranke Vojvodine. Clanstvo nove stranke ce biti vecinski derivirano iz danasnjeg DS-a i LSV-a. Naznake su da ce Bojan Pajtic (regionalni lider DS-a za vojvodinu) postati lider nove stranke.
Raskol je nastao povodom odbijanja DS-a da prihvati Vojvodjanski Statut iako je taj Statut kreiran od strane istog.
Po mome misljenju sad je na potezu LDP i Ceda. Ukoliko podrzi manjinsku vladu sa DS-om, mislim da mu clanstvo LDP-a to nikada nece oprostiti (btw. nisam ni znao da vlada ovoliki animozitet izmedju DS-a i LDP-a, znao sam da se nemogu ali ne ovoliko). Sa druge strane TOma Nikolic "ne smije" uci u koaliciju sa Tadicem, jer ce se njegovo clanstvo osuti prema DSS-u i SRS-u.
Posto sam je po prirodi sebican (znate kakvi smo mi Hercegovci ) interesuje me vase misljenje o ovome, da li je ovo dobro ili lose za nas (BiH)? Da li je ovo fantazija ili realnost? Moze li se ovako nesto desiti bez ogromnih konsekvenci po Srbijansku drzavotvornost i Srbe kao narod? ....itd..itd..Hvala unprijed.

kiky wrote:pa veselo je nešto u vojvodini ...
navodno, tadić ih je konačno zezno i vratio statut kao na doradu .... ( nema pola stvari što su tražili, i to onih važnijih ) ...
činjenica je da je tadić trenutno u skroz lošem filmu ... i još goroj ulozi glavnok junaka ....
čanak i njegovi odbijaju da učustvuju ponovo u diskusiji oko statuta ali je zato čanak par puta, u javnosti, pomenuo i ustav ...
po ulicama več napadaju mađare ....
čudno ...

Jeremić: Razočaranje zbog Čekua
26. jun 2009.

Ministar spoljnih poslova Srbije Vuk Jeremić ocenio je da je puštanjem Agima Čekua na slobodu zadat težak udarac međunarodnom pravu.

Jeremić je rekao da je vest o puštanju Čekua izazvala veliko razočarenje, kao i da je takva odluka nanela štetu prijateljstvu i odnosima dve zemlje. "Da se tako nešto dogodilo u Srbiji, mi bismo imali razloga da se stidimo", naveo je Jeremić.

Ministarstvo pravde Srbije nije dobilo zvanično obaveštenje bugarskih vlasti o razlozima za puštanje na slobodu bivšeg premijera Kosova Agima Čekua, ni o tome da li je doneta odluka povodom zahteva za njegovo izručenje Srbiji, izjavila je sinoć ministarka pravde Snežana Malović.

Malovićeva rekla da je Ministarstvo pravde dostavilo Bugarskoj, uz zahtev za izručenje, svu neophodnu dokumentaciju, kao i dodatna pojašnjenja u pogledu nadležnosti suda koji je doneo naredbu za raspisivanje poternice za Čekuom.

"I ovoga puta, kada je reč o Agimu Čekuu, politika je prevagnula nad pravom čak i kada su u pitanju krivična dela ratnog zločina i genocida koja ne zastarevaju", kazala je ministarka.

Čeku: Izručenje bi pogoršalo stanje

Bivši kosovski premijer Agim Čeku izjavio je posle oslobađajuće presude bugarskog suda da bi njegovo izručenje u Srbiju pogoršalo odnose Bugarske i Kosova, prenela je bugarska agencija Fokus.

Sud u gradu Ćustendil oslobodio je Čekua posle višečasovne rasprave o zahtevu Beograda da bude izručen u Srbiju na osnovu optužnice da je kao bivši komandant OVK odgovoran za ubistvo 669 Srba i 18 nealbanaca.

"Moje izručenje iz Bugarske nije ni u čijem interesu i pogoršalo bi međunarodne odnose", rekao je Čeku koji je uhapšen u utorak na makedonsko-bugarskoj granici na osnovu Interpolove poternice podignute na zahtev Srbije.

"Bio sam činilac u mnogim političkim događajima, tako da bi moje moguće izručenje pogoršalo uveliko složene etničke odnose na Kosovu i eventualno zakomplikovalo odnose naše dve zemlje", rekao je Čeku.