Rušenje Srpske
Četvrtak 24. Dec 2015 22:50
U jednoj od novijih teorija zavjere koju vladajući Režim u Srpskoj konstantno produkuje, Predsjednik Republike Srpske, praćen standardnom plejadom kvazianalitičara, plasirao je tezu da je na sceni plan destabilizovanja Republike Srpske kroz strategiju urušavanja integriteta njenih pet najvažnijih istitucija. Radi se o institucijama: Predsjednika Republike Srpske, Vlade Republike Srpske, Parlamenta Republike Srpske, MUP-a Republike Srpske, i RTRS-a.
Što se tiče kreatora i izvršilaca ovog projekta u pitanju su standardni zavjerenici: "U tome učestvuju neke strane ambasade u BiH, takozvani nevladin sektor - međunarodni i domaći, i dio političkih snaga iz Republike Srpske" [
http://www.nezavisne.com/novosti/bih/Do ... ske/342101].
Naravno, pravi akteri ovog “izdajničkog” projekta su svi oni koji misle da je integritet institucije Predsjednika RS više nego ozbiljno urušen postojećim optužbama i sumnjama za upletenost aktuelnog predsjednika u eventualne kriminalne radnje po mnogim pitanjima. A na kraju krajeva i samim njegovim “Baja” stilom, ako tu vrstu ponašanja možemo označiti terminom stil.
Zavjerenici protiv Baje
Zavjerenici koji rade protiv otadžbine su i svi oni koji misle da je integritet institucije Vlade Republike Srpske više nego ozbiljno urušen nevjerovatnom nesposobnošću i nekompetencijom, što za posljedicu ima, na primjer: rast duga sa 1.046 mlrd KM na 5.5. mlrd.KM (u period 2006-2015) ili bezbrojne afere tipa Birač, Banka Srpske, Boska itd itd.
Ništa manji izdajnici nisu ni svi oni koji, na primjer, smatraju da je integritet Parlamenta RS ozbiljno (ako ne i nepovratno) urušen skandalom bez presedana – aferom “Papak” te serijom antiustavnih odluka koji je NSRS donijela u toku 2015.
No tema ovog teksta je jedna od institucija koja je označena kao meta “zavjere”, a koja je posebna u odnosu na ostale jer bi, po definiciji, morala biti politički neutralna ili bar korektna: Javni RTV servis Republike Srpske.
Politika neutralnosti
Ta politička neutralnost nije stvar parole, već proizilazi iz logike samog pojma “javnog” servisa: za razliku od privatnih TV koje su prirodnom stvari podvrgnute zakonima tržišta i volji urednika, RTRS bi trebala da bude bastion javnog diskursa – “sedma sila” koja govori u ime svih, pa i onih koji nisu u stanju (nemaju sredstva) da sami progovore. Međutim, ona to nije.
Kao primjer navešćemo vrstu i metode kampanje kojima sam lično bio izložen u prethodnih par dana. Naime, na jednom od popularnih blogova objavljena je informacija koja me optužuje za moguće nezakonito angažovanje u kabinetu Predsjedavajućeg Doma Naroda PSBH [
http://slobodanvaskovic.blogspot.ba/201 ... ku-je.html].
Ovdje ne želimo polemisati sa argumentima koji se u tom tekstu iznose - oni su i formalno netačni i suštinski pogrešni (naime, vrsta angažmana koja je ovdje u pitanju je potpuno druga vrsta radnopravnog statusa od onog u slučaju Marine Pendeš na koji se taj tekst referiše). I pored toga, nije mi palo na pamet da reagujem na pisanje bilo kog privatnog lica bez obzira šta isti o meni napiše. Autor ovoga teksta je na načelnom nivou protivnik antiustavnog
ZOJRM
Zakona o javnom redu i miru u onom dijelu koji restriktivno tretira slobodu govora na “mreži”, o čemu sam u više navrata i pisao [na primjer:
http://www.nspm.rs/sudbina-dejtonske-bi ... ja-rs.html ]. Po mom dubokom uvjerenju, cenzura bilo kog tipa je neprihvatljiva, a funkcija pravnog poretka nije da zaštiti moja ili bilo čija druga “osjećanja” - sloboda svakog da iznese stav o svemu/svakome je apriorna „metapravna“ vrijednost. Mi smo svi odrasli ljudi i trebamo sami donositi sudove o informacijama koje preuzimamo, kao i onima koje plasiramo.
To ne može raditi zakonodavac u naše ime. Volterovska maksima “ja se ne slažem s vašim mišljenjem ali branim vaše pravo da ga iznesete” je civilizacijska tekovina tako skupo plaćena da je se ne smijemo odricati čak ni pod prijetnjom terorizma, a pogotovo ne takvih stvari kao što je nečija eventualna “duševna bol”. Patriot act je pad u varvarstvo koji evocira zlokobno sjećanja na neke mračne periode novije istorije.
Tekst kao reakcija
Ovaj je tekst reakcija na metodu kojom RTRS, umjesto da brani taj prostor javnog diskursa (kao najpozvnija institucija za to), isti kontaminira i time zapravo samoukudia sebe kao Javni servis. Čime, ni manje ni više, ukida prostor racionalne polemike unutar našeg društva. Metod je standardan i nebrojeno puta upotrebljen u medijskoj praksi. Konkretno to izgleda ovako. U prilogu emitovanom u Dnevniku 2 od 22.12.2015.god. [
http://www.rtrs.tv/av/pusti.php?id=55431 (prilog počinje na 22min.10.sek.)], urednici gotovo u potpunosti prenose kako kažu “nepotvrđene” informacije s pomenutog bloga. Prilog baziran na tim “nepotvrđenim” informacijama traje gotovo 4 minuta centralnog Dnevnika. Sljedećeg dana uslijedila je zvanična reakcija iz kabineta Predsjedavajućeg/zamjenika predsjedavajućeg Doma Naroda PSBH.
Ta zvanična informacija je, međutim, zavrijedila manje od pola minuta priloga, pri tome reinterpretiracije sadržaja. Očigledno je u pitanju svjesna namjera da se iskrivljeno prenese slika stvarnosti. Indikativno je, i govori jako mnogo o namjeri urednika Dnevnika, da RTRS po prvi put preuzima tekst s dotičnog bloga, iako je isti vrlo frekventan. O motivima zašto je meta ovog udruženog poduhvata postao upravo g-din Ognjen Tadić sa svojim saradnicima moglo bi se mnogo šta reći, ali to nije tema ovog teksta. Mi želimo demonstrirati stvarno značenje formulacije “urušavanje integriteta” institucije RTRS i koje su posljedice toga.
Naime, ovaj relativno trivijalan slučaj samo je pokazatelje dubine pada koji jedna institucija sama sebi priređuje. Mi smo, kao društvo u cjelini, srozani do te mjere da jedan Javni servis, ne samo da dopušta sebi da objavljuje „nepotvrđene“ informacije, već nema ni minimum snage, dovoljan da objavi (u skladu s uzusima profesije) odgovor strane koju je prethodno targetirao.
Diskurzivna polemika
Ovo, nažalost, nije opis jednog izolovanog incidenta, pogotovo ne žalopoljka autora nad time što je ovaj put upravo on bio meta. Radi se o evidentiranju jednog paradigmatičnog slučaja, u kome ne samo da su plasirane informacije bile neprovjerene i svjesno tendenciozno kontaminirane, već nije ispoštovan ni elementarni uslov diskurzivne polemike: prezentovati argumentacije svih strana. Ovo očito nije stvar “stranih plaćenika i domaćih izdajnika”, već autodestruktivno djelovanje jedne institucije protiv same sebe, a time (s obzirom da se radi o instituciji od opšteg značaja) i svih nas.
Kao što je već rečeno, fundamentalni zadatak Javnog servisa je da obezbjedi prostor na kome bi se teme od opšteg interesa mogle prodiskutovati i time obezbjediti javnosti podlogu od dovoljno kvalitetnih informacija, da ta javnost može da kreira stav o temi koja je na dnevnom redu. Na primjer, ako neko sumnja u kredibilitet rada nekog javnog službenika, to je vrlo ozbiljna optužba i zavrjeđuje da se tematizira u javnom prostoru. Ili, ako neko konstantno iznosi hipoteze o “narandžastim” ili kakvim već revolucijama u RS, onda je to očigledno više nego značajna stvar koja mora biti razmotrena. Ali da bi to uopšte bilo moguće neophodne su minimalno kredibilne informacije i tzv. “objektivistički” pristup.
Objektivistička škola
To i jeste primarna funkcija Javnog servisa. Na taj način Javni servis obezbjeđuje, kako se to u teoriji definiše, prostor za individualni racionalitet u političkoj zajednici – Mi, naime, možemo biti racionalna bića samo ako na osnovu dostupnih informacija i upotrebom vlastitog (a ne Vladinog, Uredničkog i sl.) razuma donosimo odluke. Uloga Javnog servisa u savremenim društvima Zapada je da obezbjedi forum kao način egzistiranja političkog bića shvaćenog kao animal rationale.
Čak i više od toga, to je način na koji mi jedino možemo da postojimo kao “moralno autonomna bića” u smislu o kome je o tome pisao Imanuel Kant. Upadljiva iracionalnost i amoralnost javnog prostora Republike Srpske nisu tek slučajna anomalija, proizvod hira istorijskih okolnosti, već institucionalno proizvedena atmosfera. Ukidanje sredstava za postojanje političkog građanstva kao i maksimalno sužavanje moralne autonomije unutar javnog prostora, karakteristična je odlika ove vrste političkih poredaka.
Jednaka upadljivost kao karakteristika
Jednako upadljiva i jednako karakteristična kao i njihovo uzurpiranje sredstava javnog informisanja. Jednako upadljiva i jednako karakteristična kao i težnja da se prostor javnog diskursa pretvori u permanentni “rijaliti” i time spriječi diskusija tako što se kič-kvazidiskusije, neka vrsta verbalne kafanske tuče, konstantno održava i multiplikuje u beskonačnoj hiperprodukciji. Odnosno, da parafraziramo odličnu formulaciju Sloterdijka - “rijaliti” pretvara u sveopšti perpetuum mobile.
Razultat je to potrebe jednog tragičnog Režima, zapetljanog u vlastite kontradikcije, da pobjegne od stvarnosti u autohipnozu i iskrivljene simulakrume. Kao i svaki bijeg on je prouzrokovan strahom: u ovom slučaju strahom od realnosti. Nažalost, RTRS je pretvorena u samo jedno od sredstava da se što duže održava fikcija, prostor bijega od nepodnošljive strepnje koju stvarnost znači. Na taj način Javni servis ukida sam svoju vlastitu svrhu postojanja. On je redukovao sebe na instrumentalizovano sredstvo nekog od centara moći čiji je puki portparol. On pretvara sam sebe u “TV Bastilju”. On poništava sam sebe, tako da oni koji bi eventualno htjeli da rade na njegovom urušavanju zapravo nemaju šta da rade.
Autor: Aleksandar Savanovic
Pa kopile jedno ,raspast ces se ti i tvoji kopilani oko tebe a 
ce zivjeti na zalost tebe i tvojih kopilana .
