Forum Klix.ba

Bloo wrote:Šta je Canavaro ako znaš?

On 9 February 1987, Vice Admiral Canevaro, the Italian senior admiral of the united fleet, ordered the bombardment of the revolutionary camp. The shells were aimed not only at the Cretan fighters but also at the Greek flag flying over Akrotiri. Twice the flag fell, struck by the shots of the Great Powers, and the revolutionary Spiros Kayaledakis or Kayales, risked his life to raise it.
When a third shell shredded the flag halyard, Kayales made his own body a flagpole and raised it aloft. When the admirals saw through their telescopes the Greek flag flying proudly with a man holding it, they ordered the bombardment to end, speechless at Cretan bravery.
The Cretan revolutionary camp shook with cheers and rejoicing. The national anthem was sung on the Greek battleship Hydra. Cheers and applause were heard not only from the Greek but even from the Italian and French ships!
Vice Admiral Canevaro wrote in his memoirs: “The raising of the flag in this heroic manner was a moment in my life which I will never forget.”
As Eleftherios Venizelos, who played a leading role in contemporary events, related later, Canevaro told him that he was struck speechless with admiration at the noble and heroic act of Spyros Kayales, who that day literally vanquished European diplomacy. Not only did he cause the immediate cessation of the bombardment of Akrotiri, but the admirals themselves submitted favourable recommendations to their respective governments. As a result, a few months later Crete won its independence from the Ottoman Empire (1899), with Union of Crete with Greece following on 1 December 1913.

zijancer wrote:
dok ja upalim
Sretan 8 mart Bloo.

Diwan wrote:Ovo je tema sa Mevlaninim stihovima, a ti sebi otvoru drugu pa tamo guslaj

Može se govoriti o nekoliko razloga velike popularnosti Rûmija u industrijski razvijenim zemljama Zapadne Evrope i SAD-u, no, mislim da je posebno važno naglasiti dva. Prvo, Mevlâna Rûmî je uspio u svojim djelima izraziti sve one duhovne prefinjenosti, veliki dio sasvim konkretnih uputstava svakome ko je zainteresiran krenuti na put duhovnoga usavršavanja (sejri sulûk). Mevlâna Dželaludin je i sâm proživio sva ta duhovna iskustva o kojima govori u svojim djelima. Sva raspoloženja, nade, rastanke i tugovanja, uspio je prepoznati kao dijelove većega puta kojim se vjernik kreće, zaljubljenik (âšik) u jedinoga Boga (mašûk). Ljubav prema voljenoj osobi koju čovjek osjeća na ovome svijetu (ašk medžâzî), može poslužiti kao sredstvo dolaska do istinske ljubavi (ašk hakîkî), ljubavi prema dragome Bogu, koja je sveobuhvatna, složena i savršena. Razočarenja koja neko doživi u ljubavi: neuzvraćanje, prekidanje i prevaru, Mevlâna tumači kao jedinstvene prilike da se preispita narav i forme vlastitoga voljenja. Tako u tome procesu čišćenja svoga voljenja čovjek nužno dolazi do spoznaje o egzistenciji ljubavi koja nadilazi, transcendira sva ostala uslovljena voljenja te dobiva želju i snagu za kretanjem prema toj Istini. Njegovo vjerovatno najpoznatije djelo „Mesnevija“ može se razumijevati i kao veliko ljubavno pismo upućeno, istovremeno, i voljenoj – dragome Bogu, ali i svim zaljubljenima – sljedbenicima „Mesnevije“. Ovaj nauk posebno je njegovan unutar derviškoga reda mevlevija koji se i veže za Mevlânu Rûmîja kao svoga osnivača.Važno je i kontekstualizirati zainteresiranost zapadnoga svijeta za Mevlânino nasljeđe. Razvoj modernoga društva, iz kojega se i razvilo ono što oslovljavamo „Zapadom“, utemeljeno je na, rekao bih, bešćutnoj industrijalizaciji praćenoj otuđenjem čovjeka od dragoga Boga i, time, gubljenjem njegovog osnovnog identiteta. Ovaj vakuum u razvoju ljudske duhovnosti počeo se osjećati veoma brzo, već sa sâmim razvojem industrijskog društva, a najbolje je manifestirano pojavama pietizma te snažnoga interesa za okultno u XVII stoljeću, čak i ranije budući da je sâm Luther umnožavao i tumačio poznato djelo „Theologia Germanica“, kojega čine i mistično-okultni sadržaji. Jednostavno rečeno, posljedica promjene društvenoga ekonomskog uređenja i uvođenje nove paradigme, načina razumijevanja svijeta, bila je gubitak duhovnog zadovoljstva, jedna praznina koja još uvijek treba biti popunjena. Kao jedan od mogućih odgovora na ovu potragu, barem za zapadnoevropsko i američko društvo, bio je i otvaranje za iskustva Istoka, ili, popularno oslovljavanog – „mističnoga Orijenta“, što je dovelo do populariziranja cijeloga niza segmenata kulture istočnih zemalja, među kojima posebno muslimanskog tesavvufskog (sufijskog) nasljeđa. Iz toga razloga, iako je riječ o velikome interesu za djela, između ostalih, i Mevlâne Rûmîja, ipak, njihova percepcija na Zapadu i Istoku nije ista. Tako je moguće pronaći izvanredne prijevode i komentare napisane na Mevlânine stihove čiji su autori nemuslimani Zapada, ali, jednako tako, i brojna razumijevanja i teorije vezane za Rûmîjev opus sasvim suprotna onim tradicijskim. Da zbunjenost bude još veća, uslijed snažnoga procesa globalizacije sada i neka muslimanska društva odnosno malobrojnije muslimanske zajednice, usvajaju upravo takvu, rekao bih ponovno – netradicijsku, interpretaciju djela Mevlâne, te je i kod nas, na našem jeziku, moguće pronaći refleksiju Rûmîjevoga djela ponuđenu na način bliži nekoj novoj formi izmijenjene religioznosti negoli onome duhu iz kojega je Rûmî stvarno proizišao (Elif Şafak, Coleman Barks, itd.).

Zoya wrote:

Diwan wrote: Ovo je tema sa Mevlaninim stihovima, a ti sebi otvoru drugu pa tamo guslaj

Slažem se sa ovim. Upropastio si temu @mali jomu.

arzuhal wrote:Postavio par stihova Rumija - check
Klanjao sabahski farz - nisam, dobar sam čovjek..