Haj'mo malo o kulturi ... ma, uuuđite slobodno ... :-)))

[fatamorgana]

srećom, poranih pa mogu preduhitriti petuniju:

Ne, kuvanom jajetu za doručak
ja nisam ni do kolena.
Ono je savršeno.
Ponekad mi je žao
što sam poljuljaniji
od strujnog dalekovoda.
U pogledu moje osvetoljubivosti
dirnut sam bespomoćnom mahovinom.
Razmišljanju nosoroga,
jednosmernom kakvo jeste,
mogu samo da se divim.
Pazi samo, od mog mozga
duže je upotrebljiv moj šrafciger.
Imponuje mi to
kako mrav mili i mili
tražeći pukotinu u zidu,
jer ja sam lenčuga.
Kako bi bilo lepo
biti mekog srca
kao smokva, i nesebičan
kao sijalica.
Žao mi je. Izvinite, molim vas,
sirće i ulje, biberu i soli
što nisam, kao vi,
neophodan.

Vrlo delikatna poezija, ko je sretni autor?

[Vipera berus]

fatamorgana klikni na pjesmu i samo će ti se (u)kazati

[medvjed23]

jedna meni jako draga je njegovog pera djelo, a nije uvrštena u gornji izbor:

Danas mi ponovo pada na pamet,
posle četrdeset godina,
usred popodneva.
Gde li je zalutala
ona pohabana knjiga
koju mi je onda dala?
Patos rečenica,
koje je njena nemirna ruka
podvukla crveno?
Rani radovi-
niko živ nije znao za to
onda, u Nemačkoj.
Siva je bila prašina
pedesetih godina.
Letnje pege
usred zime,
dirljivo nestrpljenje.
Pre mnogo godina
neko mi reče,
ne znam ko, pre mnogo godina,
telefonom, usput,
da se ubila.
Ništa ne podseća na nju
ove tople srede
u maju, danas, čak ni
raščitana knjiga.

http://www.jovicaletic.com/cms/?page_id=5827

[fatamorgana]

Enver Kazaz: ERDOGANLUK I BAKIROVŠTINA – NACIONALISTIČKO USAVRŠAVANJE MRŽNJE Konačno je Izetbegovićev nacionalistički projekt u Stavu otkrio svoj stvarni cilj: razoriti multikulturnu i multietničku supstancu društva do te mjere da niti jednom Srbinu i Hrvatu na um ne padne da se miješa sa Bošnjacima Izvor fotografije: tacno.net
U magazinu Stav nedavno je optužilo Branka Ćopića da je početkom Drugog svjetskog rata učestvovao u zločinu nad Bošnjacima u nekom selu pored Bosanske Krupe. Novinar Stava tvrdi kako se o tom zločinu moralo šutjeti zbog toga što je Ćopić, uz još neke saučesnike, bio visoki komunistički moćnik u Titovoj Jugoslaviji. Našao je novinar i tobožnje svjedoke koji tvrde da su vidjeli tamo Ćopića i da u selu nije bilo Pavelićevih ustaša, pa su napadači, koji su bili malo partizani, a više četnici, najviše, pak, Srbi napali to krajiško selo i poubijali starce, žene, djecu, ali nikako Pavelićeve vojnike.
Zašto partijski organ Bakira Izetbegovića širi takvu mržnju prema Ćopiću? Odgovor na ovo pitanje nalazi se u neprestanom fašiziranju bošnjačkog društvenog prostora što ga provodi Stav. Njegova režimska služinčad obožavaju bošnjačke fašiste iz Drugog svjetskog rata i pretvaraju ih u nacionalne heroje i simboličke mučenike za bošnjaštvo vođinog tipa, a mrze komuniste, Srbe, Hrvate i naročito Bošnjake ljevičare i liberale.
U takvoj bakirovštini Ćopić mora biti proglašen ratnim zločincem zato što je partizan, a prije svega Srbin, dok će Mustafa Busuladžić postati simboličkim herojem zato što je pisao fašističke tekstove i bio Bošnjak po stavovskoj mjeri. Pored toga, Busuladžić je i žrtva Ćopićevih ideoloških istomišljenika, pa zaslužuje da osnovna škola ponese njegove ime. Sličan slučaj je i sa Enverom Čolakovićem, Alijom Nametkom i nizom drugih bošnjačkih pisaca i intelektualaca koji su u vrijeme Drugog svjetskog rata veličali Pavelića i divili se Hitleru, a u svojim tekstovima širili nacističku ideologiju.
Na tim osnovama Stav nastoji oformiti simbolički imaginarij i stvoriti identifikacijska polja na osnovu kojih će se izgraditi novi, bakirovski tip bošnjačkog identiteta. U središte tog imaginarija ovaj magazin stavlja fašistoidne pisce Čolakovića i Nametka, te intelektualce kakav je bio Busuladžić, a Bošnjake koji su učestvovali u partizanskom pokretu i izjašnjavali se kao ateisti – mrtve prevodi na islam. Fahrudin Rizvanbegović, intelektualna perjanica i ideološki uzor redakciji Stava, tvrdi u intrevjuu ovom magazinu da je Skender Kulenović bio prakticirajući musliman i da, čak i pijan, nije propuštao svake večeri učiti Kur'an, a takvog mekama kao Skenderovog njegov slušatelj nikad nije čuo. Ovaj profesor bez djela, esdeaovski ministar, koji je potpisao odluku kojom su uvedene dvije škole pod jednim krovom, osoba koja se fotografisala u uniformi HVO-a, vlasnik begovine u Stocu, koju je proglasio nacionalnim spomenikom, da bi za njenu obnovu mogao uzeti novac iz državne kase – tvrdi i da je Skenderov zet, inače Rus i komunist, prešao na islam, promijenio ime i klanjao pet vakat-namaza. Sve to, naravno, Rizvanbegović iznosi u Stavu uvodeći novu formu književne povijesti – trač. A u nedavnom intervjuu u časopisu Behar, ideološkom sabratu Stava, Rizvanbegović kokodače i da je svojedobno vodio Maka Dizdara u svoju begovinu, a tamo je ovog velikog bošnjačkog pjesnika Rizvanbegovićev babo nazvao jarcem, jer Mak u mladosti pisao pjesme Rizvanbegovićevoj majci u koju je bio zaljubljen, a ona to smatrala smiješnim. Tada mu se Mak lično ispovijedio da on nije hrvatski pjesnik, nego se u nacionalnom smislu osjećao Dobrim Bošnjaninom.
Stav takve Rizvanbegoviće tračeve telali po Bakiristanu kao dokazanu, a neprovjerljivu književnopovijesnu istinu. Rizvanbegović, pak, pričama o tome šta je čuo o velikim piscima i kako su se izjašnjavali, osjećali i ponašali ti već odavno mrtvi ljudi nastoji vlastitu provincijsku mizeriju predstaviti javnosti kao vrijednu naučnu pojavu koja zaslužuje bošnjačko divljenje i poštovanje. Uz to, cilj njegove tračersko-mahalske književne povijesti je postaviti tezu kako nije moguće da su, uz Selimovća, nesumnjivo najbolji bošnjački pisci bili komunisti i možda ateisti. Oni su po Rizvanbegoviću i Stavu bili prikriveni muslimani, jer nisu smjeli zbog komunističkog pritiska javno ispoljavati svoju islamsku vjeru. Nejasno je da li ju je u komunističkom vremenu javno ispoljavao i Fahrudin Rizvanbegović, u doba Titove vladavine odani član Saveza komunista Jugoslavije. U konačnici, Rizvanbegovićevi tračevi o velikim bošnjačkim piscima svode ih na licemjere i zarobljenike ketmanskog uma, jednom riječju figure karikaturalne baš u onoj mjeri u kojoj je to Rizvanbegovićevo mahalsko naukovanje o bošnjaštvu.
Ta mahalsko-tračerska književna povijest proizvodi stereotipe o komunistima, Srbima, Hrvatima i ateistima Bošnjacima kao najcrnjim sotonama koji su mrzilački neprijatelji Bošnjaka Izetbegovićevog tipa. Za takav bošnjački identitet presudni su endehazijski pisci, jer su dokazani antikomunisti o čemu svjedoči njihov nacizam. U ove kulturnoidentitarne bedastoće Stav je upregao, osim Rizvanbegovića, još nekoliko univerzitetskih profesora: Sanjina Kodrića, Seada Šemsovića, Dijanu Hadžizukić, Mirsada Kunića, i oformio književnu nagradu za životno djelo, kako bi dokazao da su Bošnjaci bez nacionalistički interpretirane književnosti niko i ništa, obična povijesna prašina koja se valja bespućima povijesne zbiljnosti.
Naravno, ne bi bilo vrijedno nikakvog spomena rizvanbegovićevsko i stavovsko književnopovijesno mahalanje da ono ne ulazi na bošnjačke univerzitete na kojima se legitimira i postaje naučnom normom. Tako se običan trač spušta u obrazovni sistem i postaje ideološkim instrumentom za prekodiranje bošnjačkog nacionalnog i kulturnog identiteta, pogubno djelujući na njegove modernističke osnove postavljene u drugoj polovini dvadesetog vijeka. Tada su bošnjačke intelektualne i kulturne elite na zasadima modernističkih naracija razvijale individualno-liberalni tip nacionalnog identiteta sa kozmopolitizmom i antifašizmom u svojoj osnovi. Na taj način one su Bošnjake uključile u tadašnje svjetske tokove i uspjele ih modernizirati na emancipatorskom potencijalu koji su im nudili modernizam i titoizam u svojoj liberalnoj fazi.
Stavovski profesori, pak, u svojoj antimodernosti i antikomunizmu, nastoje arhaizirati savremene Bošnjake, getoizirati ih i razviti kod njih razne vrste fobija od nacionalnih i ideoloških drugih. Biti antifašist i komunist u vremenu Drugog svjetskog rata značilo je odabrati tadašnje najdragocjenije društvene vrijednosti i ideološke naracije. Biti poklonik nacizma Pavelićevog tipa i zagovarati Hitlerovu ideologiju značilo je podržati praksu nepojmljivih ratnih zločina i konclogora. Stoga bi u središtu savremenog bošnjačkog nacionalnog identiteta morali biti intelektualci i pisci koji su se pridružili Titu, a ne slijedili Pavelića.
Zbog čega stavovski profesori listom u anketama u ovom magazinu i svojim istupima u javnosti relativiziraju na primjer Čolakovićevu ili Busuladžićevu odgovornost za podršku nacizmu, lažu da je npr. Mulabdić bio hodža, a ne učitelj, prevode komuniste u nacionalne romantičare i muslimane i otvaraju prostor za nacionalističku radikalizaciju bošnjačkog društvenog polja. Naprosto zato što oni ne razumijevaju književnost i mnogostrukost značenja njenih fikcionalnih svjetova i svode je na instrument svoje ideologije potopljene u bakirovštinu kao osnovno polazište. U tome oni nisu samo antimoderni, već i suštinski antibosanski i antibošnjački.
Čitavi slojevi emancipatorskih bošnjačkih naracija nestali su, naprosto su zbrisani njihovom savremenom turkofilijom u kojoj slijede Izetbegovićev erdoganluk. Upravo erdoganluk i bakirovština kao novi tip bošnjačke mrzilačke nacionalističke naracije onemogućavaju da se uvide procesi formiranja moderne bošnjačke nacionalne svijesti koja je nastala na osmanofobiji, kakvu npr. ispoljava Mulabdić u Zelenom busenju ili Novim vremenima, opredjeljujući se za vrijednosti evropskog racionalizma i prosvjetiteljstva. Erdoganluk je u Stavu vratio bošnjačke identitarne narative u predmoderno doba i izbrisao iz kolektivne memorije ono što se može nazvati osmanskom traumom u bošnjačkom kolektivnom pamćenju iz 19. stoljeća. Ta trauma pamti osmanski elitocid u Bosni poslije Gradaščevićeve pobune, a memorira i izdaju Ali-paše Rizvanbegovića, koji je sa svojom vojskom učestvovao u krvavom slamanju Gradaščevićeve pobune. Na tog Ali-pašu je profesor Rizvanbegović naročito ponosan kao na svog slavnog pretka, pa u stolačku begovinu vodi studente Filozofskog fakulteta da se dive njegovoj begovskoj tradiciji. Bošnjačka osmanska trauma pamti i zloćudno lice osmanskog tipa feudalizma i begovske privilegije u njemu, i mrak Osmanske imperije na zalasku moći koja je Bošnjake i Bosnu ostavila na cjedilu i prepustila je Austro-Ugarskoj imperiji.
Ta identitarna trauma čeka još svoje istraživače, a Izetbegovićev i Rizvanbegovićev erdoganluk i neobegovska ideološka fantazma nastoje ju izbrisati iz pamćenja kako bi turkizirala, odnosno erdoganizirala bošnjački društveni prostor. Zato Mulabdić mora postati hodža, baš kao Skender pijani učač Kur'ana, a Mak Dobri Bošnjanin, doduše smiješan Rizvanbegovićevoj majci sa svojim ljubavnim stihovima, a za ljubomornog oca – običan jarac zbog svoje bradice.
U bošnjačkim identitarnim naracijama posebno bi mjesto zauzimala još jedna trauma – konzervativizam begovske klase, koja se zbog svojih privilegija bunila protiv moderniziranja Osmanske imperije, a onda u ključnim povijesnim dionicama vršila najgore povijesne odabire. Konzervativizam je onemogućio toj klasi u 19. vijeku da prepozna vrijednosti evropskog racionalizma i prosvjetiteljstva, baš kao što ju je pred Drugi svjetski rat u velikoj većini naprosto isključio iz onog, tada najvrednijeg na društvenoj sceni – ideoloških antifašističkih naracija. A današnja neobegovska fantazma u bošnjačkom identitetu proizvodi socijalnu traumu zbog pljačkaške privatizacije društvenog bogatstva i socijalnog raslojavanja društva, praćenog korupcijom, nepotizmom i očiglednim kriminalom političke oligarhije okupljene oko nacionalnog lidera, te njenom nesposobnošću da riješi bilo koju krizu u zemlji. Upravo zato je Stav s njegovim erdoganlukom i bakirovštinom sržno antibošnjački magazin.
On ne emancipira Bošnjake od dijela ideološki rigidnog naslijeđa u njegovoj tradiciji, nego reafirmira to naslijeđe, relativizira njegovu povijesnu odgovornost i u središte bošnjačkog simboličkog imaginarija vraća zloduh fascinacije Pavelićem, kakav su nosili razni busuladžići, čolakovići, nametci itd. On, nadalje, ne demokratizira bošnjački društveni prostor, već ga radikalizira, gradeći u njemu fobije od etnički i ideološki drugih. Te fobije potom u Stavu proizvode militantne interpretacije društvene stvarnosti i povijesti i razvijaju mrzilačka stajališta prema svemu što se ne uklapa u stavovske ideološke normative.
Baš tu Stav postaje suštinski antibosanski magazin. Ako se Branka Ćopića demonizira i proglašava ratnim zločincem, onda takva ideološka gesta ima samo jedno značenje: nema Srbina i Hrvata kojima se može vjerovati i koji mogu biti bošnjački prijatelji. Ni oni što su na zasadima komunizma prijateljevali sa Bošnjacima i sve učinili za afirmaciju njihove nacionalnosti i kulture ne mogu zasluživati bošnjačko poštovanje, naprosto stoga što pripadaju tuđoj naciji. Ne zaboravimo, to je isti onaj Ćopić koji je bio najbliži prijatelj sa Zijom Dizdarevićem i Skenderom Kulenovićem, onaj Ćopić kojemu bi baš Bošnjaci zbog opisa partizanskih zločina u Prolomu i Gluvom barutu nad stanovništvom u Krajini, posebno onih nad Bošnjacima – morali iskazati najdublje poštovanje. U Gluvom barutu Ćopić je pokazao etički poraz partizanskih pobjednika prikazujući scene partizanskih zločina. Ćopić se, dakle, već pedesetih godina prošlog vijeka, neposredno iza Drugog svjetskog rata, odnosno Narodno-oslobodilačke borbe, suočio s mitom o apsolutnoj etičkoj ispravnosti partizanskog pokreta i pokazao njegovu tamnu stranu. Takav Ćopić će i zbog Jeretičke priče i drugog dijela Bašte sljezove boje doći u sukob sa tadašnjim Titovim partijskim dogmatama i ideološkim cenzorima.
Zamislimo za tren sljedeću situaciju: Ćopić, koji je učestvovao u ratnom zločinu i vjerovatno ga i počino, opisuje taj zločin. To je logika stavovskih novinara, koji uz to, naravno, nisu ni čitali Ćopića. Jer da jesu, ne bi mrtvome piscu montirali ratni zločin na principu Rizvanbegovićeve mahalsko-tračerske književne povijesti. A Ćopić je iznad potreba ideološkog jednoumlja i mita o etički apsolutnoj ispravnosti partizanskog pokreta postavio načelo univerzalnog humanizma i preispitao etičku odgovornost pokreta i ideologije kojima je pripadao.
Naravno, to je stavovskoj novinarskoj nedonoščadi nepojmljivo, jer ona u skladu sa svojom ideološkom zaslijepljenošću u Branku Ćopiću ne vidi ništa drugo do – Vlaha i ćetnika, kako se već izražavaju Izetbegovićevi novinari, ostrašćeni u svom erdoganluku.
Nije slučajno Ćopić žrtva stavovske nacionalističke mržnje. On je veličanstveni bosanski simbol, najbolji dječiji pisac na južnoslavenskom govornom području i veliki pripovjedač i romansijer. Oko Ćopića postoji, kao oko niti jednog drugog pisca, južnoslavenski konsenzus, pa je on zastupljen u svim nacionalnim lektirama za osnovne i srednje škole na južnoslavenskom prostoru. Zato i smeta Stavu, jer njegova simbolička snaga ujedinjuje taj prostor na principima univerzalnog humanizma. Stav odbacuje takav humanizam u ime bakirovštine i erdoganluka, da bi potpuno ostvario svoje antibošnjaštvo i antibosanstvo.
Namjesto bosanskih, njemu trebaju isključivo bošnjački simboli, naravno, reducirani na vrijednosti bakirovštine. Žrtva takve ideološke redukcije bošnjačkih vrijednosti jesu i drugi pisci veliki simboli bosanskog tipa interkulturalnosti. Na tim osnovama je izvršni urednik Stava Mahir Sokolija svojedobno demonizirao Miljenka Jergovića, optužujući ga da je zastupnik endehazijskog pogleda na Bošnjake kao hrvatsko cvijeće i bošnjakomrzac, jer je pisao izvanredne esejističke zapise o bošnjačkim piscima, Humi, Skenderu, Tvrtku Kulenoviću itd. Pored Jergovića Stav je u nekoliko navrata demonizirao i Ivana Lovrenovića. U zadnjem broju ovog magazina Abdulah Sidran aludira da je Lovrenović istodobno udbaš i baštinik Pavelićevog ustaštva. U tim svojim pakosnim aluzijama Sidran je Lovrenoviću pridružio Mileta Stojića, kao udbaša, i Željka Ivankovića kao pavelićevca. Novinar koji je radio intervju, gle čuda, opet se radi o izvršnom uredniku Mahiru Sokoliji, ni na koji način nije doveo u pitanje, osporio, niti čak postavio potpitanje Sidranu da eventualno argumentira svoje tvrdnje. Ne, kleveta je izrečena, s njome je novinar saglasan, a Stav reklamira taj intervju na internetu, baš onako kako reklamira turskog diktatora Erdogana ili ekavsku Sebiju Izetbegović, koja uvodi teror u sarajevskom Kliničkom centru.
Nisu samo nabrojani pisci demonizirani u Stavu. Mjesecima su stavovci na najogavniji način na nacionalnoj osnovi napadali i Nenada Veličkovića, optužujući ga da izviđačkim nožićem čeprka po identitetu bošnjačke djece, kako je pisao glavni urednik Filip Mursel Begović.
Stav, dakle, provodi svojevrsno etničko čišćenje bosanskohercegovačke književnosti razarajući njenu interkulturnu supstancu. O tome šuti akademska zajednica, šuti Društvo pisaca, šuti Upravni odbor PEN-a BiH, a stavovci crtaju snajperske mete na čelima pisaca nebošnjaka u Sarajevu. I to onih pisca koji su u ključnim povijesnim momentima, onda kada je opstanak Bošnjaka i Bosne bio u pitanju, stali u odbranu zemlje i žestoko se usprotivili hrvatskom i srpskom nacionalizmu. Tada su neki od njih postali simbolima bosanstva i bosanske odbrane. Danas su oni u Stavu listom četnici i ustaše, čak i prije nego su se rodili, kako kaže Sidran, odnosno udbaši, jednom riječju – najcrnji mrzitelji bošnjaštva.
Takva vrsta demonizacije pisaca koji su dali nemjerljiv doprinos opstanku bosanskohercegovačke interkulturalnosti pokazuje da je bošnjački nacionalizam ušao u novu fazu. Njemu u književnosti nisu više neprijatelji isključivo Andrić i Njegoš, kao što je to bio slučaj sa ranijom generacijom bošnjačkih nacionalista, nego svaki onaj pisac koji je ostao da živi na zamišljenoj bošnjačkoj teritoriji i svojim djelom postao jedan od simbola bosanskohercegovačke kulture. A to podrazumijeva da je za erdoganluk i bakirovštinu u sferi kulture moguća samo etnički i ideološki potpuno očišćena Bosna, ali i Bosna u kojoj neće biti moguć Bošnjak koji nije skrojen po stavovskom ideološkom programu.
Konačno je Izetbegovićev nacionalistički projekt u Stavu otkrio svoj stvarni cilj: razoriti multikulturnu i multietničku supstancu društva do te mjere da niti jednom Srbinu i Hrvatu na um ne padne da se miješa sa Bošnjacima. Alijini nacionalisti demonizirali su djecu iz miješanih brakova, a Bakirovi ono malo preostalih pisaca koji još uvijek nastoje svojim djelom potvrditi bosanskohercegovački interkulturni supstrat. Nacionalistička mržnja koju pri tom ispoljavaju direktno je proporcionalna bakirovštini kao obliku najbanalnijeg mogućeg nacionalizma i erdoganluku kao težnji da se dostigne diktatura kao jedini oblik vlasti.

Enver Kazaz

[piupiu]

Sarajevske sveske br. 51

Boro Kontić
Posljednja jugoslovenska urednica

http://sveske.ba/bs/content/posljednja- ... a-urednica

Odličan tekst - Razgovori sa pokojnom Vojkom Smiljanić Đikic. Uživala u svakom trenutku dok sam čitala
Najtoplija preporuka (pogotovo ovim maaaalkice starijima).

Ruke ti se pozlatile! Kakav predivan tekst... kao da ga je Lazarevska lektorisala, sav je u kratkim, jezgrovitim rečenicama.

Gledam u onu sliku Džemala Bijedića, zgodjušan je mladić bio.

[piupiu]

Tada su bošnjačke intelektualne i kulturne elite na zasadima modernističkih naracija razvijale individualno-liberalni tip nacionalnog identiteta sa kozmopolitizmom i antifašizmom u svojoj osnovi...............

Čitavi slojevi emancipatorskih bošnjačkih naracija nestali su, naprosto su zbrisani njihovom savremenom turkofilijom u kojoj slijede Izetbegovićev erdoganluk. Upravo erdoganluk i bakirovština kao novi tip bošnjačke mrzilačke nacionalističke naracije onemogućavaju da se uvide procesi formiranja moderne bošnjačke nacionalne svijesti koja je nastala na osmanofobiji, kakvu npr. ispoljava Mulabdić u Zelenom busenju ili Novim vremenima, opredjeljujući se za vrijednosti evropskog racionalizma i prosvjetiteljstva. Erdoganluk je u Stavu vratio bošnjačke identitarne narative u predmoderno doba i izbrisao iz kolektivne memorije ono što se može nazvati osmanskom traumom u bošnjačkom kolektivnom pamćenju iz 19. stoljeća. Ta trauma pamti osmanski elitocid u Bosni poslije Gradaščevićeve pobune, a memorira i izdaju Ali-paše Rizvanbegovića, koji je sa svojom vojskom učestvovao u krvavom slamanju Gradaščevićeve pobune. Na tog Ali-pašu je profesor Rizvanbegović naročito ponosan kao na svog slavnog pretka, pa u stolačku begovinu vodi studente Filozofskog fakulteta da se dive njegovoj begovskoj tradiciji. Bošnjačka osmanska trauma pamti i zloćudno lice osmanskog tipa feudalizma i begovske privilegije u njemu, i mrak Osmanske imperije na zalasku moći koja je Bošnjake i Bosnu ostavila na cjedilu i prepustila je Austro-Ugarskoj imperiji.

Ta identitarna trauma čeka još svoje istraživače, a Izetbegovićev i Rizvanbegovićev erdoganluk i neobegovska ideološka fantazma nastoje ju izbrisati iz pamćenja kako bi turkizirala, odnosno erdoganizirala bošnjački društveni prostor. Zato Mulabdić mora postati hodža, baš kao Skender pijani učač Kur'ana, a Mak Dobri Bošnjanin, doduše smiješan Rizvanbegovićevoj majci sa svojim ljubavnim stihovima, a za ljubomornog oca – običan jarac zbog svoje bradice.

U bošnjačkim identitarnim naracijama posebno bi mjesto zauzimala još jedna trauma – konzervativizam begovske klase, koja se zbog svojih privilegija bunila protiv moderniziranja Osmanske imperije, a onda u ključnim povijesnim dionicama vršila najgore povijesne odabire. Konzervativizam je onemogućio toj klasi u 19. vijeku da prepozna vrijednosti evropskog racionalizma i prosvjetiteljstva, baš kao što ju je pred Drugi svjetski rat u velikoj većini naprosto isključio iz onog, tada najvrednijeg na društvenoj sceni – ideoloških antifašističkih naracija. A današnja neobegovska fantazma u bošnjačkom identitetu proizvodi socijalnu traumu zbog pljačkaške privatizacije društvenog bogatstva i socijalnog raslojavanja društva, praćenog korupcijom, nepotizmom i očiglednim kriminalom političke oligarhije okupljene oko nacionalnog lidera, te njenom nesposobnošću da riješi bilo koju krizu u zemlji. Upravo zato je Stav s njegovim erdoganlukom i bakirovštinom sržno antibošnjački magazin.


Enver Kazaz

Odličan je tekst, posebno ovaj dio o identitetu. Ta begovska klasa, koja se, kao i današnja elita, zanimala prvenstveno za svoje privilegije, je imala poseban identitet. O tome svjedoče istraživanja antropologa u Bosni 70.-ih godina prošlog vijeka, kad su seljaci antropolozima pričali o sebi kao o 'naciji balija'. Naime, oni su se, kao muslimani sa kulturološkom memorijom Osmanskog carstva i doratne prošlosti, samoidentifikovali kao 'balije' i tako 'crtali' svoju različitost od begova, koje su smatrali 'drugom nacijom'. I obrnuto. U ovoj velikoj nacional-frtutmi, neo-begovat zaboravlja kakva je bila njegova uloga u nestvaranju zajedničkog bošnjačkog identiteta onda kada su se identiteti razvijali, u 19.-om stoljeću. Selektivno pamćenje. Čak se i kod Imamovića može o tome pročitati - na primjer, s kakvim je prezirom begovat govorio o narodu...

Čitala sam neki dan kako se Petar Kočić (mislim, čitala sam njegove sopstvene riječi) izjašnjavao Bošnjakom u to vrijeme i kako su Bosnom harale dvije struje - jedna koja je bila mahom gradjanska i kozmopolitska i težila ka Bošnjaštvu, kao identitetu zajedničke domovine, zajedničkog zavičaja, i ona druga koja je mahom bila bazirana na historijskoj memoriji traume sela i očuvanja priviliegija elite... Eho tih podjela osjećamo i danas.

A neo-begovat, sa svojom 'fantazmom', kako ju je lijepo nazvao Kazaz, čitavu svoju filozofiju danas gradi na jednoj vrlo prostačkoj (udri neprijatelja u cojones, dobro ga izvaljaj u blatu i iscipelari, proglasi mu mater kurvom, oca izdajnikom, a brata koljačem, proizvedi javnu histeriju), skorojevićkoj i totalitarnoj matrici kojoj je velikosrpstvo dobro došlo da se njime povazdan pere u hiljadu voda. Oni su nas, zapravo, svukli u duhovno blato kojim gospodari ta prostačka kultura (forum nam je dokaz, svi smo mi prisiljeni da u tome učestvujemo, to je jedna opšta brutalizacija društva i društvenih odnosa, puna zloće, zluradosti, samoživosti i samodovoljnosti), iz čega se ništa pametno, ni progresivno, ni dobro ne može izroditi. Samo civilizacijski krah.

[petunija]

srećom, poranih pa mogu preduhitriti petuniju:

Ne, kuvanom jajetu za doručak
ja nisam ni do kolena.
Ono je savršeno.
Ponekad mi je žao
što sam poljuljaniji
od strujnog dalekovoda.
U pogledu moje osvetoljubivosti
dirnut sam bespomoćnom mahovinom.
Razmišljanju nosoroga,
jednosmernom kakvo jeste,
mogu samo da se divim.
Pazi samo, od mog mozga
duže je upotrebljiv moj šrafciger.
Imponuje mi to
kako mrav mili i mili
tražeći pukotinu u zidu,
jer ja sam lenčuga.
Kako bi bilo lepo
biti mekog srca
kao smokva, i nesebičan
kao sijalica.
Žao mi je. Izvinite, molim vas,
sirće i ulje, biberu i soli
što nisam, kao vi,
neophodan.

Ko rano rani, cijeli dan zijeva

[piupiu]

Zanimljivi tekstovi...

Sto godina hladnoće
http://www.oslobodjenje.ba/za-one-koji- ... oce/193173
Odessa

http://hibbing.yolasite.com/family-and-friends.php
Odessa

https://laststandonzombieisland.com/201 ... r-odyssey/
https://odessasecrets.wordpress.com/201 ... dessa-pogr

Evo, čitam jedan po jedan. D'Artanjanov (Bazdulj) je lijepo upakovan.

[piupiu]

srećom, poranih pa mogu preduhitriti petuniju:

Ko rano rani, cijeli dan zijeva

A, uranila si danas, bome.

[piupiu]

žemsko..

Ispravka, keativno vizuelizirajuće žemsko.

[fatamorgana]

Tada su bošnjačke intelektualne i kulturne elite na zasadima modernističkih naracija razvijale individualno-liberalni tip nacionalnog identiteta sa kozmopolitizmom i antifašizmom u svojoj osnovi...............

Čitavi slojevi emancipatorskih bošnjačkih naracija nestali su, naprosto su zbrisani njihovom savremenom turkofilijom u kojoj slijede Izetbegovićev erdoganluk. Upravo erdoganluk i bakirovština kao novi tip bošnjačke mrzilačke nacionalističke naracije onemogućavaju da se uvide procesi formiranja moderne bošnjačke nacionalne svijesti koja je nastala na osmanofobiji, kakvu npr. ispoljava Mulabdić u Zelenom busenju ili Novim vremenima, opredjeljujući se za vrijednosti evropskog racionalizma i prosvjetiteljstva. Erdoganluk je u Stavu vratio bošnjačke identitarne narative u predmoderno doba i izbrisao iz kolektivne memorije ono što se može nazvati osmanskom traumom u bošnjačkom kolektivnom pamćenju iz 19. stoljeća. Ta trauma pamti osmanski elitocid u Bosni poslije Gradaščevićeve pobune, a memorira i izdaju Ali-paše Rizvanbegovića, koji je sa svojom vojskom učestvovao u krvavom slamanju Gradaščevićeve pobune. Na tog Ali-pašu je profesor Rizvanbegović naročito ponosan kao na svog slavnog pretka, pa u stolačku begovinu vodi studente Filozofskog fakulteta da se dive njegovoj begovskoj tradiciji. Bošnjačka osmanska trauma pamti i zloćudno lice osmanskog tipa feudalizma i begovske privilegije u njemu, i mrak Osmanske imperije na zalasku moći koja je Bošnjake i Bosnu ostavila na cjedilu i prepustila je Austro-Ugarskoj imperiji.

Ta identitarna trauma čeka još svoje istraživače, a Izetbegovićev i Rizvanbegovićev erdoganluk i neobegovska ideološka fantazma nastoje ju izbrisati iz pamćenja kako bi turkizirala, odnosno erdoganizirala bošnjački društveni prostor. Zato Mulabdić mora postati hodža, baš kao Skender pijani učač Kur'ana, a Mak Dobri Bošnjanin, doduše smiješan Rizvanbegovićevoj majci sa svojim ljubavnim stihovima, a za ljubomornog oca – običan jarac zbog svoje bradice.

U bošnjačkim identitarnim naracijama posebno bi mjesto zauzimala još jedna trauma – konzervativizam begovske klase, koja se zbog svojih privilegija bunila protiv moderniziranja Osmanske imperije, a onda u ključnim povijesnim dionicama vršila najgore povijesne odabire. Konzervativizam je onemogućio toj klasi u 19. vijeku da prepozna vrijednosti evropskog racionalizma i prosvjetiteljstva, baš kao što ju je pred Drugi svjetski rat u velikoj većini naprosto isključio iz onog, tada najvrednijeg na društvenoj sceni – ideoloških antifašističkih naracija. A današnja neobegovska fantazma u bošnjačkom identitetu proizvodi socijalnu traumu zbog pljačkaške privatizacije društvenog bogatstva i socijalnog raslojavanja društva, praćenog korupcijom, nepotizmom i očiglednim kriminalom političke oligarhije okupljene oko nacionalnog lidera, te njenom nesposobnošću da riješi bilo koju krizu u zemlji. Upravo zato je Stav s njegovim erdoganlukom i bakirovštinom sržno antibošnjački magazin.


Enver Kazaz

Odličan je tekst, posebno ovaj dio o identitetu. Ta begovska klasa, koja se, kao i današnja elita, zanimala prvenstveno za svoje privilegije, je imala poseban identitet. O tome svjedoče istraživanja antropologa u Bosni 70.-ih godina prošlog vijeka, kad su seljaci antropolozima pričali o sebi kao o 'naciji balija'. Naime, oni su se, kao muslimani sa kulturološkom memorijom Osmanskog carstva i doratne prošlosti, samoidentifikovali kao 'balije' i tako 'crtali' svoju različitost od begova, koje su smatrali 'drugom nacijom'. I obrnuto. U ovoj velikoj nacional-frtutmi, neo-begovat zaboravlja kakva je bila njegova uloga u nestvaranju zajedničkog bošnjačkog identiteta onda kada su se identiteti razvijali, u 19.-om stoljeću. Selektivno pamćenje. Čak se i kod Imamovića može o tome pročitati - na primjer, s kakvim je prezirom begovat govorio o narodu...

Čitala sam neki dan kako se Petar Kočić (mislim, čitala sam njegove sopstvene riječi) izjašnjavao Bošnjakom u to vrijeme i kako su Bosnom harale dvije struje - jedna koja je bila mahom gradjanska i kozmopolitska i težila ka Bošnjaštvu, kao identitetu zajedničke domovine, zajedničkog zavičaja, i ona druga koja je mahom bila bazirana na historijskoj memoriji traume sela i očuvanja priviliegija elite... Eho tih podjela osjećamo i danas.

A neo-begovat, sa svojom 'fantazmom', kako ju je lijepo nazvao Kazaz, čitavu svoju filozofiju danas gradi na jednoj vrlo prostačkoj (udri neprijatelja u cojones, dobro ga izvaljaj u blatu i iscipelari, proglasi mu mater kurvom, oca izdajnikom, a brata koljačem, proizvedi javnu histeriju), skorojevićkoj i totalitarnoj matrici kojoj je velikosrpstvo dobro došlo da se njime povazdan pere u hiljadu voda. Oni su nas, zapravo, svukli u duhovno blato kojim gospodari ta prostačka kultura (forum nam je dokaz, svi smo mi prisiljeni da u tome učestvujemo, to je jedna opšta brutalizacija društva i društvenih odnosa, puna zloće, zluradosti, samoživosti i samodovoljnosti), iz čega se ništa pametno, ni progresivno, ni dobro ne može izroditi. Samo civilizacijski krah.

Naravno, istorija se i danas opet tužno ponavlja no kad Andrić kao dobar posmatrač psihe i mentaliteta jednog naroda piše o toj zloći, zluradosti, samozadovoljnosti i samoživosti onda i on biva stigmatiziran kao hejter od strane kvazi intelektualaca na platnom spisku ove neo feudalne vlastele ....
Kad si ružan nije se lako pogledati u ogledalo pa ti prosto dođe želja da ga razbiješ!

[petunija]

@piu
Ma satraše sa poslom danas

[piupiu]

Semezdin Mehmedinović: Me’med, crvena bandana i pahuljica

Knjiga iz tri dijela: prvi je proistekao iz infarkta, drugi iz putovanja, treći iz moždanog udara. Prvi dio, naslova “Me’med”, ispričan, kao i sve drugo, iz prvoga lica, govori o vlastitom infarktu. Drugi dio, “Crvena bandana”, putovanje je sa sinom fotografom, koji se trenutno bavi snimanjima noćnog neba iznad pustinje. Treći dio, “Pahuljica”, prati ženin moždani udar, koji za posljedicu ima oštećenje centra u mozgu koji bilježi sjećanja. Iako autor u bilješci na kraju knjige - koja je i sama po sebi umjetnički tekst - ponavlja ono na čemu već dugo insistira, a to je da “piše hibridne književne tekstove, izbjegava čiste forme, jer zazire od političkog koncepta čistih identiteta”, “Me’med, crvena bandana i pahuljica” (Fraktura, Zaprešić 2017.) čine roman, i to vrlo čvrsto organiziran. Na neki način: slučajan, sudbinom uređeni i učvršćeni roman. Drugi dio knjige, onaj koji je sačinjen od putovanja ili, tačnije, od sjećanja na putovanje, čine i crteži. U prvom i trećem crteža nema.

Ostatak: http://www.jutarnji.hr/komentari/knjiga ... e/5591643/

[piupiu]

@piu
Ma satraše sa poslom danas

Skoro gotovo! Nego, nema nam ni urednika muzičkog programa, nastupila je opšta radoholija. Prvo ekonomska baza, pa onda duhovna nadgradnja.

[medvjed23]

žemsko..

Ispravka, keativno vizuelizirajuće žemsko.

uh, to je najgore nešta, najopasnija vrsta žemskog zla a kad smo već kod toga..

...

jelo jelo
ne spavaj ustaj otvaraj
donijo sam ti pojezije po tvom ukusu
al baš skroz 100% sasvim po tvom ukusu

Челична песница над повијеним кичмама
У рудницима, творницама, пољима риже...
Бесконачни спискови људи сведених на бројеве
00001-357-925, 00001-357-926...
Заборављена имена и достојанство

Након 45 година рада
По протоколу 360-034-00
Дјед је добио ручни сат
Гледао је њега поносно и тугаљиво
У радију пјевао је Мерлин
Зар је то све што имам ја од тебе
зар је то све за ове дуге године...?!

Новац је њихов Бог
Постмодерни Јуда Искариот
Што похлепно звецка златницима

Реци ми како да се спасим. Реци ми?!
Mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa
Лупат ћу се у прса
Ходати на кољенима до светишта
Пити оцат и носити круну од трња
Само ми реци како да се спасим?!

Један дан ми није доста, не,
и цео живот ми није доста
да на папир пренесем
оно што бих хтео.

И тако, с времена на време
очајан,
дође ми да постанем просјак.
Просјак што време проси
од оних којима је сувишно
и не знају шта ће с њим.

Да испросим
од оних доконих
који сатима мрзовољно седе
на некој клупи.
Од оних који не излазе из кафића
и од неких других,
што по мом мишљењу,
траће свој живот
на толико
непотребне ствари.
Немам довољно времена,
уделите ми,
макар по пет или десет минута
Хришћани, молим вас!

Одскоро сам их почео примећивати.
Знао сам, додуше, да су одувек ту,
у мојој близини,
али, некако нисам обраћао пажњу на њих.
Није да их нисам гледао,
то не, чак сам их и поздрављао,
али, све некако издалека,
из учтивости,
реда ради.
Били су ми некако далеко
са оним својим лаганим корацима,
са штаповима,
на клупи у парку.
Гледао сам као кроз маглу,
слика је била мутна,
далека, небитна.
Одскоро сам их почео примећивати
конкретније, радозналије;
боље сам се фокусирао
и слика је јаснија,
без магле,
некако сам, чини ми се, пришао ближе
и смањио разлику између
њих и мене.

На хематологији
посјете су
од четири до пет.

Нас пуштају било кад.

Јер - не зна се.

Мама каже
да се тата зажелио
хладне крушке,
па у трговини бирам
златне вилијамовке .
Тражим:
„Дајте ми мало тврђе,
које могу стајати.“

Најљепшу носим оцу.

Да га освјежи.

Али мој тата спава.
Само једном
отвори очи и видим –
он зна да сам то ја.
„Крушку сам ти донијела“,
велим. И смијешим се.
„Можда сутра“, каже сестра.
Без осмјеха.

Носим кући
све што сам донијела.

Кад буду спремали ствари
да не смета још и та
непоједена крушка.

[medvjed23]

ako ima neki osobenjak kojeg interesuje opskurna poezija, može je još naći ovdje:

https://ufile.io/274ab

[¤ jelena ¤]

jelo jelo
ne spavaj ustaj otvaraj
donijo sam ti pojezije po tvom ukusu
al baš skroz 100% sasvim po tvom ukusu

шкљ...жбрљ....

Е, благо мени...

та си ово ископо, болан небијо...

чуј по протоколу.... и у радију пјевао је...Мерл...

начи, боже...

Ово је горе и од оне жемскасте појезије што си је исто вако једном откријо, а коју мој пробавни тракт још није заборавијо...

нити ће...икада...

[fatamorgana]

https://www.klix.ba/biznis/privreda/vje ... /170126012

Ne piše direktno o kulturi već o ekonomiji no članak je dobar i jasno napisan! Uživajmo!
Da ne bude poslije nismo znali!

[medvjed23]

Ово је горе и од оне жемскасте појезије што си је исто вако једном откријо, а коју мој пробавни тракт још није заборавијо...

нити ће...икада...

хух, и сада ми је мука кад се сјетим те жемскасте, балаве, накинђурене појезије .. и стварно ми није јасно како сам те могао изложити том ужасу .. колико само злобе је морало бити у мени да ти направим такво нешто .. понукан грижњом савjести, заровио сам се у поезију те тражио, тражио и тражио све док нисам нашао нешто сасвим по твом укусу, нешто што ће, сигуран сам, бити довољно за искупљење оне жемскасте страхоте.. џаба скриваш одушевљење и дуриш се, уживај

зар је тоoooo све што имам јаaaaa од тебе..

[¤ jelena ¤]

Ово је горе и од оне жемскасте појезије што си је исто вако једном откријо, а коју мој пробавни тракт још није заборавијо...

нити ће...икада...

хух, и сада ми је мука кад се сјетим те жемскасте, балаве, накинђурене појезије .. и стварно ми није јасно како сам те могао изложити том ужасу .. колико само злобе је морало бити у мени да ти направим такво нешто .. понукан грижњом савjести, заровио сам се у поезију те тражио, тражио и тражио све док нисам нашао нешто сасвим по твом укусу, нешто што ће, сигуран сам, бити довољно за искупљење оне жемскасте страхоте.. џаба скриваш одушевљење и дуриш се, уживај

зар је тоoooo све што имам јаaaaa од тебе..

Reznora ti Trenta i Di Đeja Selinđera, ne iskupljuj se više! Sve ti je oprošteno... sve...

Eno, vidi gore...kaže @piu da je Semezdin Mehmedinović objavio novu knjigu...vidi...


A... pjevušeći ove merlinovštine i razigrano uživajući u istim, izdao si Hajrudina za šaku Merlinovih stihova, Judo Međedski!




I, btw, samo ću te podsjetiti da nam je danas godišnjica smrti Silvije Plat, što nas obavezuje da se ponašamo fino i ne postavljamo svakojake poetske nepodopštine na temi. Eto! A ti sad vidi šta ćeš i kako ćeš.

[medvjed23]

neku noć pogledah neki film o nekom mizantropskom, depresivnom paru.. u jednoj sceni, vraćaju se oni sa neke zabave i ona kaže: pa eto, nije bilo loše, fino smo se proveli.. a on će: dušo, uz svu votku koju smo popili i silvija plat bi bila dobro raspoložena

ccc.. kakva neinfromisanost, strašno nešto.. svako ko je iole upoznat sa fundamentima naše kulture zna ili barem pretpostavlja da moje pjevušenje merlinovštine predstavlja omaž jednom i jedinom, nedodirljivom: https://www.youtube.com/watch?v=Fkylj9KjUg4

[medvjed23]

kanarinčeva preporuka ide na listu koju ću realizovati.. jednom a do tada, mogu se slikati sa ovim što imam

[¤ jelena ¤]

neku noć pogledah neki film o nekom mizantropskom, depresivnom paru.. u jednoj sceni, vraćaju se oni sa neke zabave i ona kaže: pa eto, nije bilo loše, fino smo se proveli.. a on će: dušo, uz svu votku koju smo popili i silvija plat bi bila dobro raspoložena

Cc...neprimjereno skroz.

doduše...ko normalan uopšte očekuje primjerenost i finoću od jednog međeda. Do mene je.

A ovo ofirno sitnoslovno izvlačenje uopšte neću komentarisati...



Hm...kako nabaviti tu Semezdinovu knjigu...ili knjige...pitanje je sad.

Harun M...evo nam nešto i od njega...http://www.bloodhoney.com/

E, stvarno....u velikim gradovima nema zvijezda....kako je to...tužno.


i još....

http://www.bloodhoney.com/about/

[fatamorgana]

kanarinčeva preporuka ide na listu koju ću realizovati.. jednom a do tada, mogu se slikati sa ovim što imam

Joj podsjeti me na onu jednu sevdalinku "Šta ću jadna u Saraj'vu sama"!

[fatamorgana]

Evo kaže mi komšinica da nije šta ću jadna nego teško meni u Saraj'vu sama ....
Rekoh joj ću' tebe, nisi sama, evo piješ kafu kod mene ....