Forum Klix.ba

ljubav_aha wrote:abacija,mene najvise iritira ne-suzbijanje korupcije,to je kljucni problem,kako uspostaviti kontrolu ilegalnih radnji

ljubav_aha wrote:kakav je sastav OHR
mozda ce te se nasmijati mom pitanju,ali ipka nisma dovoljno uponzata sa OHR strutkturom,tacnije koliko nasih radih u doticnoj organizacji

belfy wrote:ovdje bi definitivno da dodam koju. ne samo da sam popio, nego sam i raspolozen. elem, od stalnog zavrzlaminog velikosrpskog pristupa, definitivno glasamo za hladovininu one-time-per-person pristupu. prvobitno iz toga jer mi se iz dosada recenog cini kao da je "ubo u sridu". drugo bi bilo sto se slazem sa njegovim misljenjem. treca stvar bi bila to da zavrzlama pocinje da zabusava.

ljubav_aha wrote:cirkulacija novca u BiH dolazi iz raznih smijerova i raznih organizacija

sto se tice lobija,oni su izvor korupcije

abacija,KO kontorlise rad OHR

Ko će suditi Paddyju Ashdownu

Ivan Lovrenović
BH Dani,
broj 409, 15.04.2005

O potemkinovskoj naravi i demagoškoj praznini političke prakse kakvu demonstrira Paddy Ashdown napisano je i izrečeno valjda sve što se da izreći, te se čovjek svaki put kad o tomu piše neminovno i sam osjeća otužno i istrošeno. Sve "lukavstvo uma" ovakvih tipova, kakav je aktualni međunarodni poglavar Bosne i Hercegovine, u tomu se i sastoji: on računa na to da će javnost jednostavno naddurati time što će njegova drskost biti veća i strpljivija od njezine kritičke dosljednosti. A pošto uza se ima i izdašnu pomoć poltronskoga i šićardžijskog dijela javnosti, mora mu izgledati da je praktično neranjiv. Uljuljan u tome uvjerenju, on i u posljednje vrijeme nastavlja nizati postupke koji sve jasnije dopunjuju portret tipičnoga političkog opsjenara bez koncepta, vizije i razvojne strategije. A dvije najzvučnije parole s kojima je započeo mandat (posao i pravda), iz dana u dan pokazuju se baš kao ironični šamar bosanskohercegovačkoj stvarnosti, u kojoj je posla sve manje, a ni pravda se "ne osjeća najbolje".
...

Mitologija Nove Evrope: o pluralizmu i zavodljivosti

Eldar Sarajlić, STATUS Magazin za političku kulturu i
društvena pitanja), izdanje: 10 / 2006,
on http://www.ceeol.com


Situirati savremeno poimanje Evrope u jedan
mitološki okvir, što sugerira i naslov, na prvi pogled
može zvučati neprimjereno. Evropa se danas, u njoj
samoj, ali i u istočnom dijelu ovog kontinenta (u Bosni i
Hercegovini posebno) doživljava kao vrhunac racionalnosti,
političko-historijski oblik društvene konstitucije koji je
zasnovan na vladavini Razuma – drugim riječima, politički
vrhunac prosvjetiteljskog zanosa. Međutim, iako na površini
racionalna, upotreba ovog pojma, i doživljaj samog
koncepta “Evrope” u ovom dijelu svijeta – kako želim pokazati
– zasnovana je i na određenim iracionalnim principima.

.
.
.

U raskoraku između ideala boljeg života i svakodnevnog medijskog
i političkog diskursa o blagodetima “evropskih integracija”
stanovnik Bosne i Hercegovine našao se je u mitskom
okružju mišljenja u kojem simboli narativa o “Evropi” zamračuju
razum i tvore mentalne uvjete za još jednu ideologiju,
ili u gorem slučaju, novu egzistenciju “starih” ideologija.
Pretpostavljam da je nepotrebno detaljnije argumentirati
iskaz da ovo ni u kom slučaju ne pretpostavlja ni
političku kritiku prijema Bosne i Hercegovine u Evropsku
Uniju, niti teorijsku kritiku jezika kao mitskog sredstva; u
pitanju je stvaranje specifične socijalne iluzije kao proizvoda
niza političkih i medijskih fenomena, u čemu su i “Evropa”
kao ideal i “jezik” kao mitski mehanizam reprezentanti
nečega drugog; u pitanju je kritično odsustvo politike kao
takve, što, između ostalog, čini i ključnu karakteristiku postdaytonske
Bosne i Hercegovine.

.
.
.

belfy wrote:ovdje bi definitivno da dodam koju. ne samo da sam popio, nego sam i raspolozen. elem, od stalnog zavrzlaminog velikosrpskog pristupa, definitivno glasamo za hladovininu one-time-per-person pristupu. prvobitno iz toga jer mi se iz dosada recenog cini kao da je "ubo u sridu". drugo bi bilo sto se slazem sa njegovim misljenjem. treca stvar bi bila to da zavrzlama pocinje da zabusava. vec dugo (barem ja) nisam vidio komentar o kojem bi se zamislio. mislim da nam se zavrzlama zabavio o licnim problemima, sto nije lose, ali onda ne bi trebalo da uleti "klizeci" u raspravu. tu bih i da se solidarisem, jer sam i sam imao slicnih "peoblema" ali sam se "oteo" komentarisanju. volio bih da zavrzlama "zapece" kasike ko nekada i baci kost, ali mislim da za to mora odgurati malo dalje. barem dalje od mediokriteta komentatora sto vjerujem da mnogi prizeljkuju. zavrly, u ime moje, a vjerujem i ostalih, daj sebi vremena za "ove stvari", a ako ne mozes sada, onda razvrstaj kada mozes, pa nas obraduj povratku u velikom. nemoj dati nasim ocekivanjima da te prevazidju.

Abacija wrote:

ljubav_aha wrote:cirkulacija novca u BiH dolazi iz raznih smijerova i raznih organizacija

sto se tice lobija,oni su izvor korupcije

abacija,KO kontorlise rad OHR

Novac dolazi od poreza koji placaju gradjani drzava u Evropskoj Zajednici. Jako je problematicno ako se taj novac daje u ruke Dodiku, Tihiju i ostalim a isti su i te kako zagrizli u korupciju.
Izgleda da niko ne kontrolise OHR. Davno je Ivan Lovrenovic postavio pitanje o kontroli OHR-a

Abacija wrote:A zna se vrlo dobro ko ima financijske koristi u ovakvom uredjenju drustva, i ako ti zagovaras ovakvo stanje onda to tebe moze postaviti samo na jednu stranu - na stranu mafije.

ljubav_aha wrote:

Abacija wrote:

ljubav_aha wrote:cirkulacija novca u BiH dolazi iz raznih smijerova i raznih organizacija

sto se tice lobija,oni su izvor korupcije

abacija,KO kontorlise rad OHR

Novac dolazi od poreza koji placaju gradjani drzava u Evropskoj Zajednici. Jako je problematicno ako se taj novac daje u ruke Dodiku, Tihiju i ostalim a isti su i te kako zagrizli u korupciju.
Izgleda da niko ne kontrolise OHR. Davno je Ivan Lovrenovic postavio pitanje o kontroli OHR-a

abacija,i postoje li oopste sumnja protoka novca spomenutim osobama

Abacija wrote:

ljubav_aha wrote:abacija,i postoje li oopste sumnja protoka novca spomenutim osobama

Pa eto, pogledaj samo koliko je milijardi dolara doslo u vidu pomoci za rekonstrukciju i onda pogledaj stanje na terenu pa usporedi. Ne treba mnogu muke pa da zakljucis da su pare negdje isparile...

Hvala za link, odlican je. Koliko sam ja protumacio taj tekst, dogovor u Prudu je brzopleto i potpisan da bi Kolumbo imao opravdanje da je nesto uradio prije odlaska iz BiH.

Prvi u registru pojmova koji operišu kao uporišne tačke narativa
o Novoj Evropi je pojam “ekonomskog napretka”.
Prijem Bosne i Hercegovine u Evropsku Uniju, prvenstveno
se vidi u kategorijama ekonomskog, i njemu konsekventnih,
političkog i opštedruštvenog aspekta. U pitanju je svojevrsni
“eurogenetski” model, u smislu reprodukcije evropskog
socijalnog iskustva kao nove političke prakse tranzicijskih
društava. Iako istraživanja koja su rađena u poslijednje
vrijeme navode da je značenje Evropske Unije u percepciji
bosanskohercegovačkih građana u najvećoj mjeri povezano
sa pojmovima “stvaranja bolje budućnosti za mlade”
(više od 45% građana) – što je prilično neodređen pojam
i sasvim sigurno, ako se posmatra logički, podrazumijeva
stvaranje razvijenijeg ekonomskog okruženja, tržišta kao
mehanizma bolje budućnosti; jer, ono što se vidi kao najpotrebnije,
što se u krajnjem slučaju najčešće i spominje u medijima,
raznim okruglim stolovima i saopćenjima za javnost
omladinskih asocijacija – to za mladu generaciju predstavlja
upravo “zaposlenje”. Ako se na ovu brojku dodaju i nešto eksplicitniji
odgovori da Evropska Unija predstavlja “poboljšanje
ekonomske situacije” (oko 15%) te “stvaranje novih radnih
mjesta” (oko 13%) – što sve može biti svedeno pod kategoriju
“ekonomskog napretka” – vidjećemo da je ovaj pojam,
u narativnom smislu veoma utjecajan, te svakodnevno
korišten u javnom diskursu, posebno u kontekstu govora
o Evropskoj Uniji. Pod utjecajem takvog govora, kojeg iniciraju
ne samo zagovarači prijema Bosne i Hercegovine u
Evropsku Uniju, već i svi subjekti javne riječi, od predstavnika
nevladinih organizacija do različitih eksperata, građani
Bosne i Hercegovine u Evropi, na neki način, vide i jedinstveno
“zlatno tele” materijalnog blagostanja. Uzročno-
posljedična veza koja još dodatno utiče na ovakvu percepciju
je i jedinstveno socijalističko iskustvo bivše Jugoslavije
sa zapadom, u kojem je, zahvaljujući ekonomskoj saradnji i
političkom balansu Titove administracije između komunističkog
istoka i kapitalističkog zapada, Jugoslavija doživjela
stanovit procvat i ekonomski razvoj (u poređenju sa ostalim
zemljama istočne Evrope), te se na ovaj način, to iskustvo
blagostanja želi ponovno vratiti. Ekonomski napredak
je, u javnom diskursu koji se dovodi u kontekst prijema u
EU čak i važniji od određenih nacionalnih ciljeva – barem
nominalno – jer se, u jednom opštem duhu, vidi i kao sredstvo
smanjivanja međunacionalnih tenzija i vid obnavljanja
saradnje između etno-nacionalnih skupina. Prvi dokaz
ovoj tvrdnji pokazala je poznata pijaca “Arizona”, te mnoštvo
ilegalnih i polu-legalnih poslovnih aranžmana koji su se
pojavili duž entitetskih granica netom nakon potpisivanja
Daytonskoga sporazuma, u kojima su zajedno radili pripadnici
svih, dotad na smrt zavađenih nacija. Sličan stepen integracije,
a u vezi sa materijalnim dobrima, naravno, osvjedočen
je i u kriminalnim grupama, koje su – neke čak i za
vrijeme rata – zanemarivale etničke razlike u ime zajedničkih
kriminalnih aktivnosti i stjecanja bogatstva. Ovaj princip,
kao mit-kamen-međaš na neki način je institucionalizovan
i uspostavljen kao simbol prvim govorom Paddyja
Ashdowna, tada novo-postavljenog Visokog predstavnika
koji je – u kontekstu OHR-ove strategije “posao i pravda”
– rekao da za Bosnu i Hercegovinu kriminal predstavlja
veći problem nego nacionalizam. Pogubnost ove promašene
konstatacije Paddyja Ashdowna ukazala se na prvim
općim izborima kojima je bio svjedok, kao i svim kasnijim
razvojem političke situacije u zemlji. To je moglo biti
i odmah jasno analizom same konstrukcije te krilatice, nazvane
– u najsavršenijem političko-marketinškom maniru
– “posao i pravda”: prvo posao, pa onda pravda; drugim
riječima, posao je taj koji ima da obezbijedi pravdu, pravda
je uslovljena ekonomskim razvojem koji – osiguravajući
dovoljnu dozu konsenzusa, kako se želi predstaviti – biva
označen spasonosnim društvenim lijekom. *

U jednom generalnom smislu, mit o predstojećem ekonomskom
blagostanju koji se, na simplificiran način predstavlja
rezultatom i samog čina pristupanja u EU, koristi se i kao
predizborni i opšte-politički mamac u službi stranačkih i
drugih partikularnih interesa. Većina političkih partija zaogrće
se u evropske ekonomske i druge vrijednosti te skale,
kako bi zadobile kvalifikativ “progresivnih” snaga koje
imaju dovoljno potencijala i znanja kako bi zemlju “povele
ka evropskoj budućnosti”. Iako su predizborni periodi iznimno
bogati ovakvim jezičkim praksama, ni ostali periodi
nisu izuzeti od proevropske ekonomske kakofonije koja je
prodrla u sve pore društva; od političkog polja, kvalifikativ
“evropskog” kao nečeg esencijalno vrijednog i pozitivnog
prenio se i na poslovni sektor, u kojem fraze “evropski
kvalitet”, “evropski standard”, “evropski način proizvod-
nje”, “evropska usluga” predstavljaju svakodnevnu narativnu
mantru, kao preduslov funkcionisanja ovih subjekata u
“novim” društvenim uslovima. U ekonomskoj oblasti posebno,
što je posredovano marketingom, odnosima s javnošću
i ukupnim reklamnim tržištem, pojam “evropskog” dobija
najjasnije esencijalne karakteristike, koje ga određuju
kao nešto što je samo po sebi dobro, pozitivno, progresivno
i u svakom smislu kvalitetno. Ova praksa u velikoj mjeri
transcendira i jezičku komunikaciju, transformišući se i u
autonoman vizuelno-simbolički izraz, gdje se žute zvijezdice
na plavoj podlozi pojavljuju u ulozi dizajnerskog esencijalizatora,
određujući proizvod vrijednim ne po sebi, već
isključivo po vizuelnom reprezentantu “evropskog”, otisnutom
na ambalaži. Eksplicitnija upotreba pojma i koncepta
“evropskosti” pojavljuje se i u direktnom imenovanju proizvoda
evropskim kategorijama, što je praksa, kako je ranije
navedeno, poznata u cijeloj istočnoj Evropi a što u Bosni
i Hercegovini dobija i zasebne obrise, od davanja imena
“Evropa” raznim hotelima, ugostiteljskim objektima
i kafanama, do inkorporiranja žute zvijezdice u logotipove
produkata, kompanija i njihovih proizvoda. Simbol
“Evrope”, u ekonomskom polju, važi za ključni marketinški
i kvalifikativni pojam, vrhuncu referencu “Dobra” u
(jugo)istočnoevropskom postsocijalističkom kapitalističkom
okruženju. Ekonomski napredak kao takav, u vrijednosnom
smislu, podrazumijeva esencijalističku evropsku
odrednicu, u tolikom smislu da se – u simboličkoj komunikaciji,
pod pojmom “evropskosti” podrazumijeva istovremeno
i ekonomski napredak, i obratno. “Evropa” je tako postala
i novouspostavljeni kvalitativni standard većine trazicijskih
društava, uključujući i Bosnu i Hercegovinu.



* Bitno je napomenuti da ovo ne predstavlja apsolutnu kritiku zalaganja
za ekonomski razvoj Bosne i Hercegovine – bila bi glupost kritikovati
tako nešto; međutim, čini se da sam program, odnosno dokument “Posao
i pravda”, strukturiran putem 20 “obećanja” iz oblasti ekonomskog razvoja
i pravde vlasti građanima Bosne i Hercegovine, ide u prilog svojevrsnom
mitološkom konstruisanju “evropske budućnosti” BiH. S obzirom da je cijeli
mitološki sistem Nove Evrope uspostavljen u jednom futurističkom
ključu, krilatica “posao i pravda” predstavlja još jedno od njegovih narativnih
uporišta, bogato eksploatiranih i od strane međunarodne zajednice,
ali i domaćih političara. Koncept je dosta kritikovan i od strane nekih medija
u Bosni i Hercegovini, kao “još jedno od Ashdownovih Potemkinovih
sela”; vidjeti Ivan Lovrenović, Ko će suditi Paddyju Ashdownu, BH Dani,
broj 409, 15.04.2005. Dokument “Posao i pravda” je dostupan na
http://www.ohr.int/pic/econ-rol-targets ... tice-b.pdf.

Abacija wrote:Vazno je gradjanima zamagliti oci sa mitovima o boljoj buducnosti dok se za sicu ne pokupuju Elektroprenos i ostale firme. A mi se i dalje pitamo zasto Kolumbo ne koristi bonske ovlasti. Pa nije lud da unistava koku koja mu nosi zlatna jaja.

ljubav_aha wrote:
upravo tako,novac ide u privatne dzepove,znaci svi racuni su predstavljeni kao autenticni,mislim stvarno to je ludilo,nrma treceg lica koje moze posredovati u kontroli novca,sigurna sam da se moze tako nesto uraditi

Štednja, moj Horacije

Piše: Gojko Berić [email protected]
08/01/09



Biti ministar finansija a na početku kalendarske godine nemati ni žute banke u kasi - ima li jadnijeg položaja za političara odgovornog za taj resor? U takvoj situaciji našao se čuvar federalne kase Vjekoslav Bevanda. U odnosu na prošlu, Bevanda je već na startu ove godine u budžetskom zijanu za više od 230 miliona KM. Demobilisanim borcima, a oni su mu najveća briga, morao bi namaknuti 60 miliona KM, a u budžetu nije predviđen ni fening. Uzmu li se u obzir sva potraživanja s kojima je suočen, ministar Bevanda je dužan na sve strane. Ne čudi što ga u novinama ili na televiziji još nijednom niste vidjeli nasmijanog.

“Štednja, moj Horacije, štednja!” kazuje Hamlet svom najboljem prijatelju, aludirajući na moralnu trulost na danskom dvoru, gdje se, o “istom trošku“, odavala pogrebna počast njegovom umorenom ocu i priređivao svadbeni pir njegove majke. Naravno, ovo nema nikakve veze sa stanjem u blagajni Vlade FBiH. Sjetio sam se te scene iz “Hamleta“ samo zato što riječ štednja ovih dana odzvanja sa svih strana. Najavljuje se štednja svega postojećeg, od toalet-papira i telefonskih impulsa, benzina i gasa, struje i hrane, do cigareta i piva...

Kako je krenulo, s tim odomaćenim pojmom, koji u svakoj ekonomskoj krizi određuje pravilo ponašanja, živjećemo i kad spavamo. Tu skoro, pozdravljajući najavu opće štednje, jedan tv-komentator sjetno zaključuje: “Da smo ranije počeli štedjeti, gdje bi nam bio kraj“.

Ali, ako ćemo stvari nazvati pravim imenom, tačnije bi bilo reći: Da se nije kralo na lopate, danas bismo bili na konju! General Sefer Halilović, ratni komandant Armije BiH, već je nekoliko puta javno govorio o tome na koji način je ispražnjena Izetbegovićeva ratna blagajna. Učinio je to i prije mjesec dana na OBN-u, u emisiji Telering: “Za odbranu BiH prikupljeno je šest milijardi dolara u kešu i tri milijarde u čekovima, što je po tadašnjem kursu iznosilo oko 18 milijardi njemačkih maraka. Za potpunu snabdjevenost Armije opremom i naoružanjem, uključujući i avijaciju, bilo je dovoljno manje od trećine tih sredstava“. Na pitanje gdje je ostatak te goleme sume novca, jedan visoki državni funkcioner mu je odgovorio: “Rat će se brzo završiti, pa smo to ostavili za obnovu zemlje“. Halilović nije rekao ime tog “obnovitelja“. Pa, šta bi s tim parama? “Sve je otišlo u privatne džepove“, kaže Halilović.

Uprkos tome, ne čusmo da su demobilisani borci i njihova birokratija ikada postavili pitanje o nestalim ratnim donacijama, niti ih vidjesmo kako zbog tog enormnog lopovluka “pale“ ulice. Sad prijete da će srušiti federalnu vlast, “kao što smo srušili Alijansu“. To bi značilo - natjerati Vladu da podnese ostavku. Doduše, postoji dovoljno razloga za to. Samo da se prethodno razjasnimo: nije Alijansa, tačnije SDP, rušena iz ekonomskih i socijalnih razloga, već iz ideoloških motiva. To je bila mirnodopska zadaća ljudi koji su iz rata izašli kao pripadnici islamizirane partijske vojske SDA i koji su svih ovih postdejtonskih godina bili njena glasačka mašina.

Mrak je pojeo i polovinu od ukupno 15 milijardi maraka međunarodnih donacija koje je BiH dobila na ime pomoći od 1996. do 2005. godine. To je utvrdila državna parlamentarna komisija na čelu sa Tihomirom Gligorićem. Čovjek je još živ. Njen je izvještaj, po prirodi stvari, morao biti predmet urgentne poslaničke debate i proslijeđen državnom Tužilaštvu. Me­đutim, niti je nalaz stigao pred poslanike, niti u Tužilaštvo. Nije ugledao svjetlo dana. Mafijaška politička Familija stvar je zataškala, a tragove pljačke vjerovatno izbrisala. Tolike pare nestadoše! Pa šta? Opći muk. Narod nije u stanju ni da zamisli šta se sve s tim parama moglo napraviti. Zapušten i nesposoban da išta mijenja u sebi i oko sebe, moli se Bogu, gunđa protiv iste vlasti i redovno glasa za nju.

A telali mu ovih dana prenose njenu novu objavu: Štednja, narode, štednja!

Oslobodjenje - http://oslobodjenje.ba/index.php?option ... &Itemid=46

Odisej

Drugi pojam registra novoevropske mitologije veže se za
shvatanje “sigurnosti” u postkonfliktnom okruženju. Iako
su zaustavljanju rata, u konkretnom smislu, doprinijele više
Sjedinjene Američke Države od same Evropske Unije, integracija
zemlje u Evropu podrazumijeva obezbjeđivanje stalnog
sigurnosnog garanta etničkim grupama koje su bile su
sukobu. Dok, naravno, nema sumnje da se integracijom cijele
balkanske regije u širi evropski politički okvir smanjuju
mogućnosti eskalacije sukoba između nekad zaraćenih
grupa, mitološko poimanje “evropskog okvira” u kontekstu
sprečavanja rata predstavlja svakako zaseban fenomen
na koji vrijedi obratiti pažnju. Raspadom Varšavskog pakta
i disolucijom komunizma, većina zemalja istočne Evrope
opredijelila se za zapadni sigurnosni okvir, tj. NATO pakt
kao željeni garant vlastite bezbjednosti. Istim činom prestali
su postojati i uvjeti koji su doveli do stvaranja i Pokreta nesvrstanih,
kojemu je pripadala i bivša Jugoslavija, a njene zemlje
nasljednice, također su pokazale aspiracije za pridruživanjem
Sjevernoatlanskom paktu. Fokusirajući se na jugoistočni
okvir, tj. na Bosnu i Hercegovinu, osim razumljivih
geopolitičkih razloga i činjenica takvih aspiracija, na mitsko-
fenomenološkom planu možemo primijetiti i određene
specifike koje su dio šireg konteksta mita o Novoj Evropi.

U skladu sa esencijalizmom suprotnog usmjerenja, dakle
onog “balkanističkog” koji je u balkanskim međuetničkim
odnosima vidio refleksije “drevnih sukoba i ukorijenjenih
mržnji”, samo-orijentalizacija ovog prostora – kao refleksivni
doživljaj sebe samih u skladu sa postojećim stereotipom
– doprinijela je jednom općem mišljenju da je jedino “evropeizacija”
ovog prostora, u vojno-sigurnosnom smislu, dovoljno
dobar garant “sputavanja” organskih (divljih) poriva
“ratnički raspoloženih” etnija. S obzirom na “sudbinsku predodređenost”
Bosne i Hercegovine da bude dio Evrope, i
ova perspektiva shvaćena je kao ideal koji će egzistenciju
svake od zasebnih etničkih grupa učiniti nešto izvjesnijim.
Međutim, problem koji se ovdje postavlja je očita činjenica
odustajanja od napora ka vlastitoj reformi, odnosno – ukoliko
već postoji mišljenje da su ovdašnje etničke grupe ratnički
nastrojene po sebi – napora na samo-obuzdavanju i
rekonstituisanju vlastitog identiteta i pogleda na neposrednu
prošlost. Shvaćanje EU kao automatskog mehanizma
koji obezbjeđuje sigurnost i odsustvo rata, a uz istovremeno
veličanje ratne prošlosti i junaštva, samo potvrđuje
tezu mitsko-narativnog konstituisanja oba ova koncepta,
kako onog “junačkog” tako i “evropskog”.
.
.
.

http://www.oslobodjenje.ba wrote: Odgovor iz OHR-a
Mi ne odredjujemo imena gradova

Nije na Uredu visokog predstavnika da određuje imena naseljenih mjesta, kazao je jučer glasnogovornik Ureda Mario Brkić u odgovoru na otvoreno pismo državnog poslanika Denisa Bećirovića. .....Dalje,...nepotrebno da prepisujem.

.
.
.
Mitska struktura
narativa o Novoj Evropi vidljiva je, dakle i u slučaju koncep-
ta “evropske sigurnosti”, kao mikro-mita uporedivog sa
“odisejskim” narativom prosvjetiteljstva, u horkheimer-
adornovskom smislu, u kojem se protagonisti “evropske”
politike u BiH, dakle pro-evropski nastrojeni političari
i javni djelatnici, mogu porediti s Odisejem samim, kao politička
grupacija koja se (nominalno) suprotstavlja prirodnim,
dakle antimodernim i tradicionalističkim nagonima
balkanskog kulturnog karaktera; podsjećamo, ep govori o
Odisejevom povratku u rodnu Itaku, nakon završetka desetogodišnjeg
Trojanskog rata; jedna od najopasnijh prepreka
na tom dugom putu kući jesu sirene koje svojom zamamnom
pjesmom nezaustavljivo mame mornare u zagrljaje
morskih dubina, tj. u smrt; jedini način da se izbjegne smrt
jeste zapušivanje ušiju voskom, no u tom slučaju se ostaje
bez iskustva slušanja mitskih pjesama zavodljivih sirena. Sirene
ovdje figuriraju kao prirodni nagoni, odnosno opasnosti
koje, njihovim podražavanjem, odvode direktno u smrt;
Odisej se – poput naših “europejaca” – poslužuje lukavstvom
kako bi savladao prepreku, vezuje se za jarbol i ne zapušuje
uši, što međutim urade njegovi mornari i veslači,
kako bi se oduprli opasnom zovu. “Nemoguće je slušati sirene
i odoljeti im: ne može im se prkositi. Prkos i zaslijepljenost
su isto i onaj ko prkosi gubi se u mitu kojem se protivi.
Lukavost je, međutim, racionalni prkos. Odisej ne pokušava
naći put kojim bi izbjegao sirene. On ne pokušava uzdati se
u svoje znanje i slobodno pokušati mamljenje, uvjeren da
mu je sloboda dostatna zaštita. On je manji od makovog
zrna i brod se kreće predodređenim fatalnim pravcem, a
Odisej uviđa da, ma kako se svjesno distancirao od prirode,
u slušanju ostaje njezin sužanj. On se pridržava pogodbe
svoje ovisnosti i koprca se privezan na jarbolu u želji da se
baci u propast. Ali Odisej je pronašao rupu u pogodbi, iako
je ispunjuje. U davnoj pogodbi nije određeno smije li prolaznik
ili ne smije biti privezan dok sluša pjesmu. Vezivanje se
pojavljuje tek na stupnju na kojem se zarobljeni ne ubijaju
odmah. Odisej priznaje arhaičnu nadmoć pjesme tako da
se, prosvijećen tehnikom, daje privezati. Klanja se pjesmi
žudnje, ali onemogućuje i nju i smrt. Onaj ko sluša vezan
jednako želi poći sirenama kao i drugi. Ali napravio je sve da
ne može popustiti svojoj žudnji. Uprkos snazi svoje želje
koja odražava snagu poluboginja, ne može k njima, jer su
njegovi suputnici zbog voska u ušima jednako gluhi i za pjesmu
i za očajne krikove zapovjednika. Sirene dobiju svoje,
ali to je već u građanskoj pripovjesti neutralizirano u čežnju
onoga ko prolazi. Ep ne govori o tome šta se događa sa sirenama
kada lađa prođe. U tragediji to bi, međutim morao
biti njihov posljednji čas, kao što je bio i za sfingu čiju je zagonetku
riješio Edip rušeći je izvršavanjem njezine zapovijesti.
Jer pravo mitskih figura kao jačih zasnovano je samo
neispunjivošću njihovih prohtjeva. Ispune li se, gotovo je s
mitovima za sva vremena”.
Struktura mita o Novoj Evropi uporediva je, jednim dijelom
sa homerovskim narativom o Odiseju, “ključnim prosvjetiteljskim
mitom Evrope”, kako tvrde Horkheimer i Adorno.
U novoevropskoj vizuri, “prosvjetitelji evropskih integracija”
shvataju se kao kapetani odisejskih brodova-društava,
koja se vraćaju svome praiskonskom domu kojemu po esenciji
pripadaju – kako je Itaka Odisejeva postojbina, tako
je i Evropa ne samo perspektiva buduće političke pripadnosti,
već i prirodna, praiskonska i bogomdana postojbina
balkanskih zemalja. Rečenicu “Bosna i Hercegovina
pripada Evropi” imali smo prilike čuti nebrojeno mnogo
puta; slična esencijalizacija prisutna je i u ostalim zemljama
Balkana. Nosioci narativa o Novoj Evropi se protiv sirena
– u ovom tumačenju organskih (prirodnih) težnji ka
agresivnošću i sukobljavanjem, jer sirene upravo “atakuju”
ono iracionalno u čovjeku – bore tehničkom lukavošću, primjenom
tehno-političkog napretka poistovjećenog sa prosvjetiteljskim
praksama. Nasuprot masama “neprosvijetljenih”
kojima su uši, kao percepcija na “putu ka Evropi” začepljene,
novoevropski zagovornici se tehnološkim sredstvima
– diskursom o evropskim integracijama, primjenom
verbalnih i medijskih mehanizama “evropeizacije”, saradnjom
sa međunarodnom zajednicom i obavezama koje iz
takve saradnje proizilaze – vezuju za jarbol, te na taj način
uspijevaju odoljeti zazivima “organske” prirode; funkcionalizam
prevladava “tradiciju” kao što “evropski” kvalifikativ
odnosi pobjedu nad onim “balkanskim”. Samo su Novi
Prosvjetitelji ti koji vide dalje u budućnost. Samo je opšte
izbjegavanje katarze, uz “mentalnu” i trenutnu žrtvu novoevropskih
zastupnika, moguće kao ostvarivanje bosanskohercegovačkog
“puta ka Evropi”. Oni priznaju zavodljivu
moć organskih težnji ethnosa, ali ga, umjesto svjesnog sučeljavanja
sa vlastitim Ja, žele nadvladati tehničkim lukavstvom,
oblandom “evropeizacije” kao tehno-političke modernosti
tranzicijske Bosne i Hercegovine. Oni time konstruišu
i vlastito sopstvo, kao funkcionalistički politički
identitet Novog Doba – “lutanje od Troje do Itake put je tjelesno
posve slabog jastva koje tek zadobija samopouzdanje
kroz mitove”. Novi Prosvjetitelji se vide kao
nosioci prosvijećenog uma, nepokolebljiva sudbina Nove
Politike: “ ... junak pustolovine pokazuje se kao praslika
upravo one građanske individue čiji pojam izvire iz onog jedinstvenog
samopotvrđivanja, čiji je predsvjetovni uzorak
baš ta lutalica. Na primjeru epa, te povijesno-filozofijske
protivnosti romana, pri kraju se pojavljuju karakteristike
romana i časni se kosmos smisaonog homerskog svijeta razotkriva
kao tvorevina uređujućeg razuma koji razara mit
upravo time što ga odsjajuje u racionalnom poretku”.
Poluboginje etničke agresivnosti u ovom slučaju
ne dobijaju svoje, bivaju privremeno “prevarene” novoevropskom
“političkom tehnologijom”, čime se njihovo mitsko
i faktičko zadovoljavanje ostavlja za neka druga, kasnija
vremena; istina, novoevropski naratori ne posjeduju plan
rješavanja njihovih prohtijeva ni u budućnosti – upravo
zato što cijeli mitsko-strukturni narativ predstavlja simbol
odustajanja od vlastitog sopstva kao kompleksa uspjeha ali i
grešaka, pogrešne povijesti i stvarnih uzora za pluralizam,
koji se mogu pronaći u izbrisanoj tradiciji. Zagovaranje ta-
kve “Evrope” je ništa drugo do frommovsko bjekstvo od
slobode, prepuštanje vlastitoga Ja narativnoj konstrukciji
Drugosti, s nadom da će ta “Drugost” jednostavno izlapiti
geopolitičkim usisavanjem u “Prvost”. Ničeove riječi i u
ovom kontekstu bivaju aktuelne: “Prosvjetiteljstvo je uvijek
bilo sredstvo velikih umjetnika vladanja (Konfučije u Kini,
Imperium Romanum, Napoleon, Papinstvo u vrijeme kada
mu je bilo stalo do moći, a ne samo do svijeta) ... Samozavaravanje
ljudi u toj tački vrlo je dragocjeno, naprimjer u svakoj
demokraciji: smanjivanje ljudi i njihovo podređivanje
vladavini priželjkuje se kao “napredak”.
Sigurnost Bosne i Hercegovine, kao potencijalno
konfliktne zemlje biva konstruisana – što se tiče
njenih “subjekata”, bosanskohercegovačkih etnija – tek kao
narativ, zasnovana na odisejskoj prevari prirodnih “pogodbi”
kao uslovljenosti organsko-etničkim determinantama,
tehnološkim (kao tehno-političkim) mehanizmima Nove
Evrope.
.
.
.

ThunderbirD wrote:Znači, da sumiram prethodno, OHR treba, da nam dokine korupciju, da nam sredi državu, da Mileta nogira, da nas opslužuje zlatnim kašikama.... i ostale " skromne " želje da nam ispunjava !?

Ono što " mi " možemo učiniti, jeste, da pokupimo opanke, izađemo na ulicu, i dovodemo poganske đilkanije da nam osvjetlaju sliku grada, svojim ritualnim iživljavanjem i oslobađanjem bijesnila, nad onima za koje glasaju od kada glasaju .

Abacija wrote:OHR ne smije da nagradjuje one koji su glavni krivci za ovakvo stanje.