Negatorima genocida ,ukljucujuci i ove -
http://www.dragas.biz/21612/
Genocid je NAMERNO ubijanje, uništavanje ili istrebljenje grupe ili članova grupe kao takve, najpre bio predviđen kao podvrsta zločina protiv čovečnosti.
Genocid je postao posebna vrsta zločina 1948. godine kada je GS UN usvojila Konvenciju o genocidu. Ta konvencija, između ostalog, smatra genocid kako za zločin koji povlači krivičnu odgovornost počinioca, tako i za međunarodno zabranjeno delo koje povlači odgovornost države čija je vlast učestvovala u izvršenju genocida.
Član 2. Konvencije o genocidu jasno definiše radnje koje predstavljaju genocid :
1. UBIJANJE članova (više od jednog člana) nacionalne, etničke, verske ili rasne grupe;
2. Prouzrokovanje TEŠKE POVREDE fizičkog ili mentalnog integriteta članova grupe;
3. Namerno podvrgavanje grupe životnim uslova KOJI TREBA DA DOVEDU DO NJENOG POTPUNOG ILI DELIMIČNOG UNIŠTENJA;
4. Nametanje mera UPERENIH NA SPREČAVANJE RAĐANJA u okviru grupe ili
5. Prinudno premeštanje dece iz jedne u drugu grupu.
Genocid je tipičan primer zločina koji počiva na depersonalizaciji žrtve, a to znači da se žrtva ne bira zbog svojih individualnih kvaliteta, osobina, profesije ili materijalnog stanja, već zbog činjenice da pripada određenoj etničkoj, nacionalnoj, verskoj ili rasnoj grupi, a koja se želi delimično ili u potpunosti uništiti.
Kod genocida je najvažniji poseban umišljaj (dolus specialis) a ne dolus eventualis (eventualni umišljaj) ili nehat.
Namera da se uništi grupa, makar i delimično, znači težnja da se uništi jedan određeni deo grupe. Vojne akcije koje dovode do ubijanja u različitim mestima u jednoj geografskoj oblasti, uprkos velikim žrtvama, ne mora automatski predstavljati genocid ako ne postoji namera izvršioca da uništi jednu grupu odnosno dovede do njenog nestanka sa jednog geografskog područja. Nasuprot tome, ubijanje svih ili većeg broja pripadnike etničke, nacionalne, verske ili rasne grupe koja je smeštena u maloj geografskoj oblasti (a kakve jesu Srebrenica i Potočari), pa čak iako je u pitanju manji broj žrtava, predstavljalo bi genocid, ako je postojala namera da se uništi deo grupe koja je smeštena u maloj geografskoj oblasti. Tako da za kvalifikaciju zločina kao genocida, nije važan broj žrtava već namera odnosno dolus specialis.
U vreme kada su odlučili da pobiju sve muškarce, bosanski Srbi nisu mogli da ne znaju da će to delimično odnosno selektivno uništavanje jedne grupe, imati trajne posledice po celu grupu. Smrt preko 8000 muškaraca, pre svega vojno sposobnih, je onemogućila bilo kakvu šansu da bosanski muslimani povrate tu teritoriju. Ubistvom preko 8000 muškaraca, bosanski Srbi su morali znati da će to za posledicu imati nestanak dve ili tri generacije muškaraca, čime će biti ugrožen opstanak jedne patrijarhalno – tradicionalne sredine kakva je Srebrenica. Pored toga što su ubili preko 8000 vojno sposobnih muškaraca, bosanski Srbi su prisilno premeštali žene, decu i stare, sa namerom da bosanski muslimani potpuno fizički iščeznu sa jedne geografski male teritorije. Jaka indicija namere da se uništi jedna grupa ogleda se i u činjenici da su posle masakra, bosanski Srbi palili kuće bosanskih muslimana u Srebrenici i Potočarima, kao i glavne džamije, i na kraju skrivali leševe u masovnim grobnicama.
Uzimajući sve u obzir, u Srebrenici se nesumnjivo dogodio genocid jer su bosanski Srbi fizički uništili jednu grupu koja je živela na maloj geografskoj površini, sa posebnim umišljajem da ta grupa delimično ili potpuno iščezne sa male geografske površine. Politika bosanskih Srba je imala za cilj stvaranje novih granica, i to tako što će se nasilno izmeniti nacionalni i verski sastav stanovništva, a šta se genocidom u Srebrenici nesumnjivo i ostvarilo.
http://zokstersomething.com/
