Havatar wrote:
Skoro 500 godina su mnogi Bošnjaci asistirali Osmanilijama u pokoljima nad kršćanima.
Kojim pokoljima ima ih vise sad nego tad a sve njihove bogomolje su ostale citave. Ali mora se nesto izmisliti da bi i Bosnjaci bili isto krivi i da bi se nastavilo sa svi smo isti i svi smo krivi osim onih koji su stvarno krivi generalizacijama. Jos jednomd a ponovim da niti su Turci niti Bosnjaci pocinili genocid nad krscanskim stanovnistvom na Balkanu dok su i nad turskim stanovnistvom u gradovima u Srbiji kao i nad Bosnjacima pocinjeni genocidi.[/quote]
Moram se vratiti na početak diskusije, pošto ste sinoć vrlo vješto napravili konstrukciju, te izjednačili pojam genocid i zločin (pokolj), pokušavajući nepostojanje genocidne politike kod Bošnjaka, iskoristiti za negiranje zločina koji su počinjeni prema kršćanima za vrijeme Otomanske okupacije.
Činjenica je da Bošnjaci tačnije bosanski muslimani nisu provodili genocid nad drugima narodima.
Činjenica je da su neki Bošnjaci učestvovali u jednincama drugih vojski koje jesu provodile genocid.
Činjenica je da je Bošnjački begovat, često vršio teror i pokolje nad kršćanskim stanovništvom u Bosni.
Činenica je da je zbog toga i sultan često sjekao glave po Bosni.
Da se vratim sada na Havatarov post i kažem koju:
Tvoj problem leži upravo u gore citiranoj konstrukciji nekih bošnjačkih historičara, koja kao dokaz enorme tolerancije uzima opstanak bogomolja. Ali Turci su itekako rušili i palili crkve, manastire i samostane, u Bosni je nekoliko franjevačkih samostana i pravoslavnih manastira u više navrata bilo spaljeno i srušeno. To što nisi učio o tome i što nisi upoznat sa tim, govori dovoljno o tebi.
Dalje ne treba se zavaravati da je brutalna turska uprava, kao i poreski teror i samovolja begova i spahija često dovodila do progona i pokolja kršćana, posebno u Hercegovini, što je ostavilo dubok trag u svijesti pravoslavaca i katolika, te animozitet prema muslimanima. Što su koristili i srpski i djelom hrvatski nacionalisti u Bosni.
Treća tvoja teza, zlonamjerno prešućuje, jednu činjenicu a to je politika Osmasnkog dvora i sultana, bila da se sa povlačenjem s Balkana povuku i muslimani, jer su turski sultani imali politiku da muslimane ne smiju ostaviti pod vlašću kršćanskih država i to je glavni razlog što nema muslimana u Mađarskoj, Rumuniji, užoj Srbiji, Grčkoj i djelom Bugarskoj.
Činjenica je da su samo na Balkanu opstali autohtoni narodi koji su primili islam, prvenstveno Bošnjaci, Albanci, Gorani, Torbeši i Pomaci. Činjenica je također da je nakon balkanskih ratova na teritoriju tadašnje srpske države ostalo najviše muslimana, ne računajući Albaniju, kao i da Srbija nije razmjenjivala stanovništvo kao što su to radile Grčak i Turska.
Odnosi između naroda na Balkanu su kompleksi i pračeni su teškim historijskim momentima, i tako na njih treba gledati. A zadatak balkanske historiografije jeste da konačno historiju počne doživljavati kao učiteljicu života, a ne kao poklič na osvetu. Mi moramo svi učiniti da nam se nikad i više nigdje ne ponovi, ono šta nam se dešavalo u prošlosti.
