Ad blocker detected: Our website is made possible by displaying online advertisements to our visitors. Please consider supporting us by disabling your ad blocker on our website.
danas se navrsava 17 godina od "junackog" minobacackog napada cetnika iz sarajevskog naselja Neđarici na skolu u naselju Alipasino polje!potomci mitskih junaka kosovskog boja u ime bezumlja i sna o velikoj drzavi su u podmuklom napadu na nevine prvacice ubili troje djece i njihovu uciteljicu Fatimu Gunic a preko 40 je bilo ranjenih!za ovaj kao i mnoge druge zlocine ni do danasnjeg dana niko nije odgovarao
Nije tačno da se desio ''minobacački napad'', nego je bila navođena mina, ja mislim da je zovu maljutka, ona što ostavi za sobom bakrnu žicu nakon eksplozije.
Ovo što je bila navođena bitno mijenja kvalifikaciju zločina,...Čini mi se da je to trenutno aktuelno na suđenju Karadžiću.
Road to Bosnia,(Put u Bosnu)......Svjedocenje britanskog komandira prvog bataljona Boba Sewarta o njegovim iskustvima i svjedocenju o ratu u Bosni i Hercegovini kao pripadniku i komandiru britanskog dijela UN-a
Bosnolog wrote:Road to Bosnia,(Put u Bosnu)......Svjedocenje britanskog komandira prvog bataljona Boba Sewarta o njegovim iskustvima i svjedocenju o ratu u Bosni i Hercegovini kao pripadniku i komandiru britanskog dijela UN-a
Cetnicki Masakar Mostarskih civila: Uborak 1992.Prikaz stravicnog zlocina na Uborku i Sutini kada su srbo-crnogorske jedinice tokom agresije na Mostar ubile 114 civila, vijecnik Gradskog vijeca Mostara i clan porodica ubijenih na Uborku Adnin Hasicc pokrenuo je inicijativu za osnivanje Udrucenja porodica crtava stradalih na Uborku i Sutini.
Koliko mi je poznato da jos niko nije procesuiran za ova velikosrpskocrogorsko fasisticko djelo,.........Ratni zlocin nikada ne zastarjeva nadam se da ce organizatori i pocinooci ovog zlocina biti procesuirani prije nego ih smrt spasi odgovornosti za pocinjena zlodjela,.....
danas se navrsava 17 godina od "junackog" minobacackog napada cetnika iz sarajevskog naselja Neđarici na skolu u naselju Alipasino polje!potomci mitskih junaka kosovskog boja u ime bezumlja i sna o velikoj drzavi su u podmuklom napadu na nevine prvacice ubili troje djece i njihovu uciteljicu Fatimu Gunic a preko 40 je bilo ranjenih!za ovaj kao i mnoge druge zlocine ni do danasnjeg dana niko nije odgovarao
Nije tačno da se desio ''minobacački napad'', nego je bila navođena mina, ja mislim da je zovu maljutka, ona što ostavi za sobom bakrnu žicu nakon eksplozije.
Ovo što je bila navođena bitno mijenja kvalifikaciju zločina,...Čini mi se da je to trenutno aktuelno na suđenju Karadžiću.
tek sad vidim ovo...
Pipi u pravu si, navodjena je bila, bas ta sa bakrenom zicom...
Bosnolog wrote:Road to Bosnia,(Put u Bosnu)......Svjedocenje britanskog komandira prvog bataljona Boba Sewarta o njegovim iskustvima i svjedocenju o ratu u Bosni i Hercegovini kao pripadniku i komandiru britanskog dijela UN-a
ima li prevod od ovih svjedocenja na nas .............pleas ............
Foča 1995 - Zločinac Miroslav Stanić o Nato Bombardovanju
Foča 1996 - Miting podrške ratnim zločincima Karadžiću i Mladiću
Foča 1996 - Tragovi Agresije i Genocida 1/5
Foča 1996 - Tragovi Agresije i Genocida 2/5
Foča 1996 - Tragovi Agresije i Genocida 3/5
Foča 1996 - Tragovi Agresije i Genocida 4/5
Foča 1996 - Tragovi Agresije i Genocida 5/5
Prema popisu iz 1991, Foča je imala 40.513 stanovnika, od čega 51,32% Bošnjaka, 45,21% Srba, te 3,47% onih koji su se izjasnili kao Hrvati, Jugosloveni ili "ostali". Na izborima 1990, SDA je osvojila većinu u lokalnoj skupštini, dobivši 33 od ukupno 70 mjesta. SDS je osvojila 32 mjesta, dok su ostala mjesta podijeljena između preostalih stranaka. Prije izbora Srbi su bili na većini rukovodećih političkih položaja i nisu htjeli da prihvate promjene na rukovodećim položajima. Velibor Ostojić, član glavnog odbora SDS a kasnije i ministar za informisanje, te Vojislav Maksimović i Petko Ćančar, učestvovali su u izradi predratnih planova za preuzimanje vlasti u Foči i njihovom kasnijem izvršenju. Miroslav Stanić, predsjednik lokalne SDS, predsjednik Ratnog predsjedništva Foče i načelnik Kriznog štaba Foče, bio je odgovoran za direktno sprovođenje planova za preuzimanje vlasti.
Zauzimanju Foče prethodilo je tajno naoružavanje lokalnog srpskog civilnog stanovništva. Krizni štab je organizovao obuku i naoružavanje srpskih dobrovoljaca i postavljao i unapređivao lokalne vojne komandante. U martu 1992, predsednik srpske skupštine je uputio zvaničan zahtev Generalštabu JNA da se u Foči stacionira garnizon JNA. Predsjednik je iznio uvjeravanja da je srpska skupština opštine spremna da redove te jedinice ojača vojnicima na obuci u garnizonu Kalinovik.
Oružane snage koje je koordinisala Taktička grupa Foča, a to su bile snage TO koje su u junu 1992. ušle u sastav VRS, učestvovale su u napadima i preuzimanju vlasti u gradovima. Ostojić je kasnije izvjestio o uspjehu koji je ostvarila TO u čišćenju područja Foče. Pukovnik Marko Kovač, komandant Taktičke grupe Foča, potpisivao je dozvole vojnicima koji su služili u Foči da idu na odsustvo u Beograd. Vojnici identifikovani kao pripadnici Belih orlova takođe su učestvovali u preuzimanju vlasti. Krizni štab je uz vojno rukovodstvo učestvovao u planiranju i sprovođenju napada na Foču.Vojnici Užičkog korpusa iz Srbije bili su prisutni na mjestima gdje su Bošnjaci držani u zatočeništvu.
Napad na Foču počeo je oko 8. aprila 1992. U napadu kojem su prethodile sirene učestvovale su teška artiljerija i pješadija s okolnih brda. Napad je prvobitno bio usredsređen na većinski bošnjačka naselja kao što su Donje Polje, Aladža i Čohodor mahala. Borbe su privremeno obustavljene dok su članovi SDA i SDS vodili pregovore. Dana 9. aprila, Ostojić je odbacio protokol od 21 tačke koji su sačinile obe strane i borbe su nastavljene. U napadu na Foču učestvovale su srpske snage sastavljene od jedinica JNA, TO, lokalne policije i Arkanove i Šešeljeve paravojske. Grad Foča je pao u srpske ruke oko 16. aprila, a veliki broj Bošnjaka koji su tokom borbi ostali u gradu, tada je pobegao. Četiri dana nakon pada Foče, u Foču je stigla delegacija u kojoj su se nalazili i Ratko Mladić i Biljana Plavšić.
Grupe civila Bošnjaka, uglavnom muškaraca, pobijene su na brojnim mjestima po Foči u toku zauzimanja sela unutar opštine. Tako su, na primjer, srpski vojnici 26. aprila ubili najmanje pet Bošnjaka u blizini vojnog skladišta u Filipovićima. U periodu od 1. do 10. maja, srpske snage su ubile otprilike 60 civila nesrba iz sela Jeleč.
Tokom i poslije napada na Foču i okolna sela, srpske vlasti su uhapsile i zatočile većinu bošnjačkog stanovništva. Glavne mete srpskog pritiska bili su političari, vodeći preduzetnici, ljekari, pravnici, nastavnici i ugledne ličnosti zajednice. Srbi su pohapsili članove i pristaše SDA. Zlostavljali su nesrpsko stanovništvo Foče i činili mu život nepodnošljivim. Bošnjacima je bilo dozvoljeno da odu samo nakon što bi od fočanske policije dobili potvrde i potpisali dokument kojim svoju imovinu prepisuju Srpskoj Republici Bosni i Hercegovini. Muškarce nesrbe koji su iz Foče prebjegli u Srbiju i Crnu Goru tamnošnje su vlasti vratile u Foču, gde su potom zatočeni.
Čim je preuzimanje vlasti u potpunosti sprovedeno, srpske snage su ušle u grad i počele da pretresaju bošnjačke domove i da hapse Bošnjake . Civile nesrbe su prilikom hapšenja i prevoza do zatočeničkih objekata u tom kraju tukli. Srpske snage su civile odvele u Kazneno-popravni dom (dalje u tekstu: KP Dom) i druge zatočeničke objekte unutar i oko Foče, između ostalih i u skladišta na Livadama. Dana 22. juna 1992, lokalni Srbi su iz Trnovače, sela na šest kilometara udaljenosti od Foče, odveli 14 muškaraca Bošnjaka, navodno da ih povedu u KP Dom, ali su svu četrnaestoricu usput ubili.
KP Dom je zvanično uspostavljen na osnovu odluke Predsjedništva Srpske Republike Bosne i Hercegovine i finansiranje iz republičkog budžeta. U periodu od 18. aprila do septembra 1992, u logoru se u prosjeku nalazilo oko 600 zatočenih lica. U aprilu 1992, Krizni štab je zajedno s JNA radio na angažovanju zatočenika KP Doma na poslovima koje je odobravao Krizni štab. Privremeni upravnik KP Doma, Milorad Krnojelac, zvanično je imenovan na tu dužnost odlukom ministra pravde Momčila Mandića. Na zahtijev komande Taktičke grupe Foča, KP Dom je zvanično određen kao mjesto za zatočenje ratnih zarobljenika i uhapšenih lica od 10. maja 1992. Upravnik je zahtijeve za puštanje na slobodu zatočenih civila Bošnjaka proslijeđivao Kriznom štabu Foče na razmatranje.
Uslovi koji su vladali u KP Domu bili su neljudski i ponižavajući. Osnovna zdravstvena njega bila je nedostupna. Zatočeni nesrbi bili su zaključani u svojim prostorijama najveći dio dana, ili pak odvođeni na prisilni rad. Mnogi zatočenici bili su izloženi batinanju i drugim vidovima kažnjavanja. Dok je služio kao zatočenički objekat za nesrbe, u KP Domu je ubijeno ili iz njega odvedeno pa ubijeno više od 250 Bošnjaka . U toku mjeseca jula ubijeno je najmanje 36 Bošnjaka.
Žene i djevojke Bošnjakinje koje su u toku napada na Foču i okolna sela bile odvojene od muškaraca, držane su u zatočeničkim objektima smještenim u Srednjoškolskom centru u Foči i sportskoj dvorani "Partizan". Neke od njih su vojnici držali u više kuća na području Foče. U periodu tokom kojeg su bile zatočene, vojnici su u više navrata silovali mnoge od tih žena i djevojaka. Među tim vojnicima bili su i lokalni Srbi ali i vojnici identifikovani kao lica iz Srbije i Crne Gore, uključujući i pripadnike jedinica Pere Eleza i Dragoljuba Kunarca koje su dejstvovale pod komandom Taktičke grupe Foča.
Brojni kulturni i vjerski objekti u Foči su uništeni. Dana 2. avgusta 1992, u vazduh je dignuta i potpuno razorena Aladža džamija. Eksplozija je bila tako snažna da su se prozori u obližnjim kućama rasprsli, a plafoni bili oštećeni. Prije rata u Foči je bilo 11 džamija. Sve su uništene.
U januaru 1994, Foča je nazvana Srbinje, čime je ukazano na činjenicu daje njeno stanovništvo gotovo isključivo srpsko.
Last edited by argyle on 07/12/2010 18:15, edited 1 time in total.
1.dio (Simo Zaric, danas zamjenik nacelnika u Bosanskom Samcu)
2.dio
3.dio (intervju sa Sulejmanom Tihicem)
Opština Bosanski Šamac, koja se prostire duž rijeke Save, granice između BiH i Hrvatske, nalazi se unutar Posavskog koridora. Ova je opština bila od strateškog značaja za planove Srba van Srbije da se povežu s maticom Srbijom. Popisom iz 1991. utvrđeno je da je nacionalni sastav opštine bio slijedeći: 44,7% Hrvata, 41,5% Srba, 6,8% Bošnjaka i 7% ostalih, pri čemu su Bošnjaci uglavnom živjeli u gradu Bosanskom Šamcu i tamo bili većinsko stanovništvo. Zahvaljujući izbornim rezultatima postignutim 1991, Blagoje Simić, predsjednik SDS za Bosanski Šamac, postavljen je za potpredsjednika. Krajem 1991, SDS Bosanskog Šamca se priključila Srpskoj autonomnoj oblasti (SAO) Sjeverna Bosna, a 4. novembra 1991. Blagoje Simić je izabran za potpredsednika skupštine te SAO. Decembra 1991, članovi SDS formiraju srpsku opštinu pod nazivom "Srpska opština Šamac".
S vojne tačke gledišta, Bosanski Šamac je spadao u zonu odgovornosti 17. taktičke grupe (TG) JNA, sa štabom u Pelagićevu, a pod komandom potpukovnika Stevana Nikolića. Sedamnaesta TG bila je odgovorna i za Brčko, Orašje, Gradačac, Modriču i Gračanicu. Krajem 1991, JNA je, kao zamjenu za jedinicu lokalne Teritorijalne odbrane (TO) formirala jedinicu pod nazivom Četvrti odred, koji se potom pominje kao Srpska TO. U obližnjim srpskim selima formirano je još odreda. Četvrti odred je imao oko 500 pripadnika koje su JNA i beogradske vlasti opremile oružjem i uniformama. Naoružavanje srpskog stanovništva je vršeno preko ove jedinice. U januaru 1992, JNA uspostavlja kontrolne punktove na prilazima Bosanskom Šamcu, a vojnici JNA, stacionirani u obližnjim selima, noću su patrolirali po kraju.
Dana 11. aprila 1992. ili otprilike tog datuma, na zahtijev SDS, vlasti iz Beograda helikopterima JNA šalju u Batkušu specijalne jedinice DB iz Srbije. Već ranije je izvjestan broj "dobrovoljaca" iz Bosanskog Šamca bio poslat u Erdut na obuku s tim specijalnim snagama.
Paravojne grupe koje su djelovale u Bosanskom Šamcu bile su pod nadležnošću Frenkija Simatovića (zvanog Frenki). Neke od specijalnih snaga koje su djelovale u Bosanskom Šamcu su sebe nazivale arkanovcima.
Dana 13. aprila 1992, ili otprilike tog datuma, opštinsko rukovodstvo SDS sazvalo je sastanak. Blagoje Simić je prisutne obavestio da Srbi planiraju da opštinu podjele na nacionalnoj osnovi, pa će s radom početi zasebna srpka opština (Srpska opština Šamac). Blagoje Simić je predložio da se hrvatsko i bošnjačko stanovništvo (njih otprilike 12.000) preseli na područja na kojima su njihove nacionalne grupe zastupljenije. Oficiri JNA su se složili s tim planom. Nesrbi su dobili nedelju dana da se povinuju tom "predlogu" . Kako se nesrbi nisu odazvali ovim zahtijevima, Blagoje Simić je 17. aprila 1992. pozvao potpukovnika Nikolića i obavijestio ga da je Krizni štab odlučio da je došlo vrijeme za preuzimanje vlasti. Srpska policija, specijalne jedinice DB i dijelovi JNA napali su grad Bosanski Šamac i prešli na obezbeđivanje i uspostavljanje kontrole nad najvažnijim objektima. Izveštajima 17. TG od 17. aprila potvrđeno je preuzimanje vlasti i zatraženo da se "u cilju zastrašivanja neprijatelja" u Bosanskom Šamcu izvrši nadletanje borbenim vazduhoplovima. Blagoje Simić je tog istog dana postavljen za predsednika Kriznog štaba Srpske opštine Šamac. Donijeto je naređenje da svi "pripadnici ustaških i muslimanskih snaga" moraju predati oružje, i zabranjen svaki ulazak odnosno izlazak iz grada.
Srpske vlasti, specijalne jedinice DB iz Srbije, pripadnici policijskih snaga i snaga JNA počeli su da hapse muškarce nesrbe. Uhapšeni su potom odvođeni u stanicu policije (SUP) i u zgradu TO. U toku prve nedelje po preuzimanju vlasti uhapšeno je i zatočeno oko 50-60 lica. Zatočenici su držani u nečovečnim uslovima i izloženi mučenju i nečovječnom i okrutnom postupanju od strane policije i pripadnika specijalnih jedinica DB iz Srbije. Među zatočenima je bilo dosta imućnih poslovnih ljudi od kojih su pripadnici paravojnih grupa pokušavali da iznude novac.
Oni muškarci nesrpske nacionalnosti koji nisu uhapšeni tokom prve nedjelje po preuzimanju vlasti, morali su se javiti TO na prinudni rad koji se uglavnom sastojao od kopanja rovova i izgradnje bunkera na borbenim linijama koje su razdvajale srpske vojne snage od hrvatskih i bošnjačkih jedinica. I žene nesrpske nacionalnosti su skupljane i kamionima odvožene na prinudni rad. Uveden je policijski sat, zabranjeno je okupljanje na javnim mestima grupama od tri ili više nesrba, a sve političke aktivnosti, osim aktivnosti SDS, zabranjene su. Od nesrba je traženo da nose bijele trake na nadlakticama kako bi se razlikovali od Srba. Kuće i poslovni objekti nesrba sistematski su pljačkani, a telefonske linije nesrpskih domaćinstava prekinute.
Nakon što je jedan pripadnik "Sivih vukova" ubio Antu Bradića zvanog "Dikan" dok je ovaj bio zatočen, većina zatvorenika koji su držani u zgradi TO u Bosanskom Šamcu prebačena je u kasarnu JNA u Brčkom, a potom u kasarnu JNA u Bijeljini.
Dana 3. maja 1992, najmanje šest osoba uhapšenih u Bosanskom Šamcu prebačeno je iz Bijeljine u logor u Batajnici, u Srbiji. Dana 27. maja nekolicina zatvorenika je prebačena u zatvor u Sremskoj Mitrovici, u Srbiji, gde su držani dok ih nisu razmenili kasnije te iste godine. Ostali zatvorenici su iz Bijeljine vraćeni u Bosanski Šamac.
Širom opštine Bosanski Šamac nastavilo se sa masovnim zatočavanjem nesrba, među kojima je bio i katolički sveštenik Jozo Puškarić. Zatočenici su držani u SUP, zgradi TO, sportskim salama osnovnih i srednjih škola i nekoliko zgrada u Crkvini.
U noći 7. maja 1992, u zgradi poljoprivredne zadruge u Crkvini nalazilo se oko 52 zatočenika. Kasno uveče, pripadnici specijalnih jedinica DB iz Srbije došli su u skladište i ubili najmanje njih 16. Preživeli zatočenici morali su pomoći da se leševi utovare na kamion i skladište očisti od krvi i komada tela.
Dana 9. maja 1992. ili otprilike tog datuma, u Saveznom Sekretarijatu narodne odbrane (SSNO) u Srbiji održan je sastanak sa generalom Gligonovićem, generalom Aleksandrom Vasiljevićem i pukovnikom Jugoslavom Maksimovićem koji su obavešteni o pokolju koji se desio u Crkvini.
Dana 21. maja 1992. ili otprilike tog datuma, u Beograd je doputovala delegacija Kriznog štaba Bosanskog Šamca da raspravi naimenovanje Dragana Đorđevića (zvanog Crni), načelnika specijalnih jedinica DB u Srbiji, za načelnika 2. posavske brigade. Sastanak je održan u Glavnom štabu RV i PVO u Zemunu. Među prisutnima je bio i Frenki Simatović, a tokom sastanka je telefonom pozvan i general Mladić.
Dana 15. maja 1992, Krizni štab je, u ime Blagoja Simića, izdao naređenje da "ovom Odlukom na teritoriji Srpske opštine Bosanski Šamac privode se u izolaciju svi pripadnici Hrvatskog naroda i raspoređuju na vitalne objekte u gradu i selima". Hrvatice iz Bosanskog Šamca i okoline odvedene su i zatočene u zgradama u Crkvini. Hrvatsko selo Zasavica, s tri strane okruženo vodom, pretvoreno je u logor gde je dovedena i zatočena većina žena, dece i staraca, civila hrvatske nacionalnosti. Neke od zatočenih u Zasavici slali su na prinudni rad.
Muškarci hrvatske nacionalnosti su hapšeni i odvođeni u zgradu srednje škole u Bosanskom Šamcu. Čak do 400 muškaraca Hrvata bilo je zatočeno u fiskulturnoj sali srednje škole od maja do septembra 1992. Ljudi su držani u nečovječnim uslovima i bili izloženi mučenju, nečovječnom i okrutnom postupanju uključujući i seksualno zlostavljanje. Odvođeni su na prinudni rad, i na kraju, putem tzv. "razmena", proterani iz opštine. Muškarci bošnjačke nacionalnosti držani su u fiskulturnoj dvorani osnovne škole. I oni su bili izloženi redovnom fizičkom, seksualnom i psihološkom zlostavljanju.
Dana 21. maja 1992, Srpska opština Bosanski Šamac pridružila se SAO Semberiji i Majevici i imenovala Blagoja Simića za svog predstavnika. Dana 24. maja Blagoje Simić se pismeno obratio MUP Srbije i zatražio da se "vojni obveznici" koji su pobegli u Srbiju silom vrate. Dana 21. jula 1992, opštinski Krizni štab je preimenovan u Ratno predsjedništvo, s Blagojem Simićem na mjestu predsjednika.
Specijalne jedinice DB iz Srbije i srpska policija su tokom cijelog tog perioda nastavile s mučenjem, seksualnim zlostavljanjem i ubijanjem zatočenika. Specijalne jedinice DB iz Srbije nakratko su otišle iz Bosanskog Šamca početkom jeseni 1992, da bi se u oktobru 1992. vratile na zahtijev Kriznog štaba i po naređenju generala Bajića i pukovnika Jeremića iz RV i PVO i MUP Srbije. Dragan Đorđević (Crni) postavljen je za komandanta jurišnog bataljona po naređenju generala Novice Simića iz istočnobosanskog korpusa VRS.
Dana 2. oktobra grad je zvanično postao Šamac. U novembru 1992, zatočenici koji nisu pušteni putem "razmena" prebačeni su u Batković i druge zatočeničke logore, odnosno logore za prinudni rad, koji su se nalazili u dijelovima BiH pod srpskom kontrolom. Nekima je suđeno pred Vojnim sudom u Bijeljini, dok su ostali čamili u tim logorima više od dvije godine.
Novembra 1992, u Bijeljini su se sastali Dragan Đorđević, general Bajić, pukovnik Jeremić i general Novica Simić. Pukovnik Jeremić je komandantu iz VRS dao uputstvo da se "dobrovoljci" moraju zadržati "dok se ne oslobodi Orašje." Dana 1. decembra komanda Posavske pješadijske brigade sačinila je izveštaj u kojem se govori o "pljački privatne i društvene svojine koja se sistematski prenosi u Srbiju" i posebnim vezama između službi javne bezbednosti u Bosanskom Šamcu (Bosna), Iloku (Hrvatska) i Beogradu (Srbija).
Večići, Kotor Varoš - Tragovi agresije - 3.10.1992
Kotor Varoš se nalazi u sjevernom dijelu centralne Bosne, zapadno od Teslića i južno od Čelinca. Godine 1991, Kotor Varoš je imao 36.853 stanovnika, od kojih su 38% bili Srbi, 30% Bošnjaci i 29% Hrvati. Na višestranačkim izborima 1990. godine, SDS je dobila oko 36% glasova, HDZ 31 %, a SDA 30%. Premda je dobila samo 36% glasova, SDS je insistirala na tome da dobije preko 50% mjesta u opštini. Prijateljski odnosi među strankama počeli su da se pogoršavaju krajem 1991. godine.
Do kraja januara 1992. godine, SDS Kotor Varoš osnovao je Krizni štab (kasnije preimenovan u Ratno predsjedništvo), u skladu s "Uputstvom" Glavnog odbora SDS od 19. decembra 1991. (koje se još naziva i dokument o varijantama A i B). Krizni štab je bio u bliskom kontaktu s vojskom. Pukovnik Peulić je prisustvovao sjednicama Kriznog štaba i naglašavao potrebu za koordinacijom između vojske, specijalnih jedinica i policije. Pokazalo se da su ti kontakti bili od ključnog značaja za preuzimanje vlasti u gradu Kotor Varoš ujunu 1992. godine.
Dana 12. juna 1992. godine, Krizni štab je uveo policijski sat za cijelu opštinu, zatvaranje svih ugostiteljskih objekata i razoružavanje nesrba. Zaključeno je da se na svim važnim položajima zaposle Srbi, uključujući MUP i VRS, da je regionalno Ratno predsjedništvo Kotor Varoši svjesno situacije u Kotor Varoši, te da ih Srbija snabdijeva opremom. Srbi, potpomognuti paravojnim jedinicama i vojskom SRJ, započeli su preuzimanje vlasti u Kotor Varoši - mnoga sela u opštini, uključujući Ćirkiće, Hanifiće i Večiće, brutalno su "očišćena".
Srpsko preuzimanje vlasti u Kotor Varoši bilo je od početka do kraja brutalno i nasilno. U toku preuzimanja, uhapšeni su mnogi nesrbi (uključujući i istaknutije ličnosti) i odvedeni u policijsku stanicu Kotor Varoši, gde su ih ispitivali, tukli i mučili. Neki su podlegli batinama. U junu i julu 1992. godine, policija bosanskih Srba hapsila je nesrbe. Bosanski Srbi koristili su nekoliko improvizovanih pritvorskih objekata, uključujući osnovnu školu u Maslovarama, policijsku stanicu, kotorvaroški zatvor, školu u Kotor Varoši i pilanu, gde su mnoge zatočenice silovane. Najugledniji članovi zajednice odvedeni su u zgradu Kriznog štaba u Banjoj Luci. Neki od zatvorenika koji su se nalazili u školi odvedeni su da kopaju vojne utvrde na liniji fronta. Uslovi su bili veoma loši i zatvorenici su bili podvrgnuti teškim batinama, a neki su ubijeni. Krizni štab je znao za logore. Krizni štab je naredio da se nesrpsko stanovništvo angažuje na prisilnim radovima.
Krizni štab je vršio blisku kontrolu nad masovrum egzodusom nesrpskog stanovništva iz Kotor Varoši. Oni koji su odlazili morali su svoju imovinu ostaviti opštini. Dana 14. jula 1992. godine, Ratno predsjedništvo se žalilo na to da iseljavanje stanovništva "nije ispunilo očekivanja" i izdalo naredbu da se organizuje agencija koja će se pozabaviti tim problemom na organizovaniji način. Vlada RS i Predsjedništvo RS bili su uključeni u konačno prisilno premeštanje nesrba iz Kotor Varoši. Đekanović je izjavio da se egzodus Bošnjaka "i sve aktivnosti provode na osnovu naređenja Vlade Predsedništva RS".
Godine 1992, za vrijeme napada na Bajram, Srbi su uništili džamije u Kotor Varoši i Vrbanjcima. Eksplozivom je razorena džamija u Hrvaćanima.
Dana 25 . juna, za vrijeme operacije srpske policije, vojnika i specijalnih jedinica, ubijeno je oko dvanaest do petnaest Bošnjaka u Domu zdravlja i njegovoj blizini. Dana 13. avgusta ili oko tog datuma, srpski vojnici, koji su djelovali na području oko Dabovaca, u jednoj staji su likvidirali najmanje 17 nesrba i potom je zapalili. Tokom 1992. godine, došlo je do masovnog pljačkanja i uništavanja privatne imovine nesrba, kao i do uništavanja svih džamija i katoličkih crkava.
Dana 23. septembra 1992. godine, načelnik CSB Banjaluka Župljanin je najavio "konačni sukob i čišćenje terena" u Kotor Varoši, u zajedničkim naporima sa VRS. Najužasniji masakr u Kotor Varoši desio se u školi u Grabovici 4. novembra 1992. ili oko tog datuma, kad su pripadnici VRS ubili više od 150 bošnjačkih zatvorenika. Te su se žrtve predale dan ranije u Večićima, nakon što su nekoliko mjeseci pružale otpor.
