Sarajmen wrote:Ja nisam za pristup da se član Mister Yes tako proziva i kvalificira, jer se trudi da pojasni neki svoj stav ili postavljenu tezu potkrijepi argumentom.
Navikao sam na prozivanje i kvalifikacije. Đaba što sam ovdje stavljao slike svoje vojne knjižice Armije BiH, đaba što imam masu stavova koje nijedan četnik ne bi imao. Sve je to đaba jer čim pokušavaš pomiriti ljude odmah si izdajica. Sve je to meni jasno i očekivano. Više se puno na to ne obazirem.
Sarajmen wrote:jer u suštini on svojim mišljenjem ide ispravnim putem u traženju jednog od uzroka zbog čega je grad Sarajevo uopće dovedeno u stanje blokade.
Naravno da je to samo jedan od uzroka. Bez obzira što su bili većina u praktično svim naseljima oko grada (izuzev ona 3 preko puta piste) ne bi uspjeli opkoliti grad da im nije bilo JNA. Ali to jeste dio priče i ne treba je prešućivati. Na više tema sam primjetio da ljudi uopšte nisu svjesni te činjenice da su Srbi bili većina u naseljima oko grada a ni toga da su bili većina u svih 6 mjesnih zajednica na Grbavici, Kovačićima i Vracama kao i u Nedžarićima. Oni tu jesu bili većina a nisu bili većina u drugim urbanim djelovima grada i to JESTE dio priče.
Sarajmen wrote:Druga stvar je što se rezultati iz tog popisa stanovništva tumače na način koji nije ispravan, kao naprimjer da se dio cjeline predstavlja kao cjelina. U duhu mog komentara to bi jednostavno značilo da je Općina/Opština cjelina a da su naselja tj Mjesne zajednice-MZ sastavni dio tih cjelina. Pogrešno je predstavljati dio kao cjelinu, to je ono što ja mogu da ukažem ili zamjerim članu @MY.
Opštine često nisu dovoljno precizne. Najbolji primjer je opština Ilidža. U opštini su Bošnjaci bili većina. Ali isključivo zahvaljujući tome što su Bošnjaci bili dominantna većina u naseljima preko puta aerodroma (Butmir, Sokolović Kolonija, Kotorac i Hrasnica). Bošnjaci i Hrvati su bili većina i u naseljima oko Stupa (Stup 1, Stupsko brdo, Otes). U ostatku opštine Srbi su bili velika većina praktično u svim djelovima. Srbi su bili većina u centru Ilidže, zatim u Lužanima, Vrelu Bosne, Vreocima, Blažuju, Osijeku pa čak i na Stupu 2 (dio prema Kasindolskoj). A Srbi su bili većina i sa druge strane dakle Vojkovići, Grlica, Kasindol, Mladice, Krupac. Ili evo, opština Novo Sarajevo, gdje su Srbi bili većina u svim selima + na Grbavici, Kovačićina i Vracama a Bošnjaci ipak većina u opštini.
Dakle, neprecizno je gledati samo opštinu i to nam neće dovoljno reći. Straže i barikade su u početku nisu pravile po opštinama već po naseljima i mahalama. Na samom početku, još u martu mjesecu 1992-ge, ko je u kojem naselju bio većina taj je u tom naselju uspio uspostaviti svoje straže i praktično svoju vlast. Često i uz pomoć lokalnih bandi. Tu se u startu radi o malom broju ljudi koji su pod oružjem kao neka vrsta dobrovoljaca (200-300 po opštini) i to su uglavnom ljudi bez stabilnog zaposlenja 8-16. Dakle sitni kriminalci, besposleni, taksisti eventualno studenti i slični koji su imali vremena sastajat se tajno i organizovat. Plus milicija koja je u pravilu pod kontrolom onoga ko je tu većina.
Početkom aprila postavljaju se i barikade i kontrabarikade upravo u skladu sa tim ko je šta uspio zapišati u martu (a organizovanje je krenulo i prije marta). Tokom aprila još uvijek su civili mogli prolaziti pored tih barikada jer to još nisu bile linije. Ali tokom aprila imamo utvrđivanje tih teritorija iznutra (pretresi stanova, napad na školu mupa itd) ali i prvo ispipavanje snaga i dokle se može tipa napad na trg heroja (palma) ili naš napad na Ilidžu. Dakle u aprilu se ono što je zapišano u martu utvrđuje i dolazi do prvih ispitivanja gdje je ko zapišao.
Naravno, u aprilu (a i u martu) je JAKO BITAN faktor i JNA koji se kao postavlja da razvađa a u stvari time štiti barikade i uspostavljenu zapišanu teritoriju. Pored toga kao izrazito bitan faktor ta dva prva mjeseca tu su i kasarne JNA koje u nekim slučajevima vežu naše borce iznutra (Komanda, Maršal Tito itd) a u nekim praktično služe kao ogromna barikada i prva linija odbrane "srpskog dijela" (Rajlovac, Nedžarići). Osim toga JNA je za Srbe obezbjedila i neka brda gdje je slabo ko živio a koja će kasnije biti bitna za opsadu grada (Vidikovac, Zlatište, Poljine, Žuč, Mojmilo itd). JNA je početkom aprila i aerodrom obezbjedila za Srbe. A tu su i napadi aviona na repetitor na Humu recimo.
Početkom maja linije su potpuno zatvorene i nema više prolaza kroz njih. Tada počinje istinska blokada grada. Ali tada počinje i frka oko JNA kasarni koje su ostale u okruženju naših snaga. Tada u maju imamo i prve prave akcije kojima se "koriguju" linije. Tako naši u pofaličkoj bici čiste taj đep. Pa onda oslobađamo kasarnu Viktor Bubanj. Početkom juna odlaze i iz kasarne Maršal Tito. Mi onda oslobađamo kotu Orlić na Žući i odmah zatim i brdo Mojmilo. Onda oni uzimaju Aerodromsko naselje, Dobrinju 4 i pola Dobrinje 1. U decembru će oni uzeti Otes a mi Vis i Golo Brdo na Žući. itd
Ali ključni mjeseci za urbane dijelove grada su mart i april (prije svega mart) kada se zaista po naseljima zapišava tamo gdje je ko većina. U milimetar precizno. Naravno uz JNA pomoć Srbima da održe to zapišano. Kasnije se samo ponegdje koriguje linija i to rekao bih gdje je to prirodno. Recimo, oni su u klinu na Žuči i mi to oslobađamo. Mi u klinu na Otesu i oni to uzimaju. UN je aerodrom preuzeo tek 29.06 tako da smo mi sredinom šestog mjeseca na aerodromskom okruženi sa tri strane. I naravno oni to koriste i uzimaju Aerodromsko. Ali u aprilu u Sarajevu svako drži naselje u kojem je većina sa 100% preciznošću.
Sarajmen wrote:A posebna je tema posljedice politike koja je takav pristup koristila kao osnovu za stvaranje etnički čistih teritorija. To je već priča o najmanje dva strateška cilja političkog vodstva bosanski Srba iz tog vremena, jedan je podjela grada Sarajeva na ''srpski i muslimanski'' dio , a drugi razdvajanje naroda.
Naravno i to je dobro poznato i dokumentovano. Zbog slabijih demografskih performansi prije rata Srbi su znali da samo razdvajanjem naroda imaju šanse da ograde tor za sebe. To je više puta utvrđeno gradivo sa sjednica njihove takozvane skupštine:
Skupština Republike Srpske
Osma sjednica, 25. februar 1992. Milutin Najdanović:
To što mi moramo da učinimo već danas, to je da se sprskom narodu predoči da mora da bude spreman da će doći do mijenjanja teritorija, do preseljenja stanovništva.
Skupština Republike Srpske
Šesnaesta sjednica, 12. maj 1992. Karadžić:
Prvi strateški cilj je razdvajanje od druge dvije nacionalne zajednice.
Krajišnik: Prvi cilj je najvažniji i on je za ove ostale ciljeve, svi ostali ciljevi su podtačke prvog. Da se konačno razgraničimo sa druge dvije nacionalne zajednice. Kad smo govorili da gdje su Srbi, to je srpska teritorije, to je mobilizacija cijelog srpskog naroda pa i onog dijela koji je sada na teritoriji koja neće nama pripasti. Mi ćemo organizovano, korektno našem narodu dati krov nad glavom. Preseliti ga ako treba
Narodna skupština Republike Srpske
Dvadeset sedma sjednica, 3. april 1993.
Govornik Branko Simić:
Zapazio sam jedan po meni krupan politički problem, problem iseljavanja nesrpskog stanovništva. Nikakav jedinstveni kriterij na području Republike Srpske ne postoji, niti kakvi zakonski akti. Došlo je do strašnog haosa i pristupa ovom po meni krupnom političkom pitanju. Moje je mišljenje da ih bude što manje s nama. Treba im omogućiti da idu što prije i poželjeti im sretan put. Međutim, zbog nedostatka zakonske regulative dobija se utisak da im onemogućavamo da se isele.
Skupština opštine Banjaluka je, mislim, najbolje učinila. Tri dokumenta su potrebna da se isele nesrpski stanovnici sa područja Banjaluke. Ministarstvo narodne odbrane je donijelo 14 zakonskih akata za iseljavanje. Čak u toj zakonski obavezi traži se i plaćanje PTT-usluga, a da onda napusti područje RS. Na drugoj strani, neke vojne komande isto tako propisuju svoje kriterije, a neke opštine srpske plaćaju mostarinu, u Bosanskoj Gradiški naplaćuju 100 maraka po glavi Muslimana što pređe most. To se zove mostarina. Gospodo, kamo sreće da RS ima kapitala pa im platimo da oni odu.
Skupština Republike Srpske
Trideset četvrta sednica, 27. avgust – 1. oktobar 1993.
Velibor Ostojić:
(ministar bez portfelja, zalaže se za osnivanje komisije koja bi se bavila smeštanjem izbeglica.)
Išli smo na to da ostvarimo cilj, a to je etnički-geografski kontinuitet srpskog naroda, prilikom smještaja izbjeglica, a u stvari gradili novu demografsku politiku RS. Sav ovaj posao podrazumijeva još jedan program, još jedan posao države, a to je stimulisanje nataliteta. Nama gospodo nedostaje stanovništva da pokrijemo teritorije koje imamo i to po sledećim kriterijima. Strateški da pokrijemo prije svega komunikacije dolinu rijeka, gradove, strateška mjesta i ambijentalno da premještamo stanovništvo sa jednog na drugo mjesto gdje on ima slične uslove za život. Hvala.
Dobroslav Milinković:
(Zalaže se za Uniju tri republike, ali odbacuje povratak izbeglica)
"Alija upravo nudi, obećava da se svi vrate na svoje. Gospodo, nema srpske države u bosanskom loncu bez preseljavanja i raseljavanja. Ako želimo etnički čistu svoju srpsku državu, a želimo je, zar ne, ako svi znamo i ističemo da sa njima zajedničkog života nema, onda moramo da shvatimo da nam upravo ovaj predlog mapa to nudi i preseljenja mora da bude."
Skupština Republike Srpske
Trideset sedma sednica, 10. januar 1994.
Predsedavajući Krajišnik:
"Vjerujte da bi najveća tragedija bilo kada bi Muslimani prihvatili sada da žive sa nama skupa. Ja samo to ne bih prihvatio, a prihvatio bih manji procenat nego što sada imamo da mi ostanemo odvojeni i da imamo svoju državu, da ne budemo sa muslimanima."
Vojislav Maksimović:
"Ovo što bi ja zaista htio da bude naš stav ovdje, da se utvrdi da Muslimani i Hrvati ne mogu da se vraćaju na prostore gdje ćemo mi imati vlast, a da to analogija važi i za nas da se nećemo vraćati na prostore koji će pripasti Hrvatima i Muslimanima...
Skupština Republike Srpske
Trideset deveta sednica, 24–25. mart 1994. Karadžić:
"Može se desiti ili da će probati da nam uvale sve Muslimane ili će probati da podijele Bosnu kao Sandžak, pola Srbima, pola Hrvatima, u tom slučaju će probati da nam uvale Tuzlu, mi ćemo morati, možda biti u prilici da prihvatimo to, ali ćemo ih eliminirati u nekoj njihovoj autonomnoj pokrajini iz koje neće moći slobodno da se naseljavaju u naše krajeve... "
Velibor Ostojić:
Moramo naseliti ljude tamo gdje nam nedostaje stanovnika. Mi se tim problemom moramo prvo pozabaviti da bismo uspostavili geografski kontinuitet srpskog stanovništva na prostoru RS. I tu su četiri prostora koji su izuzetno osjetljivi i na kojima treba raditi. Prvi je na području Srbinje (Foča), Višegrad, Rogatica. Drugi je Birač – na prostoru Vlasenica, Bratunac, Zvornik. Treći je Posavina. Četvrti je sansko-unsko područje, a peti je vrbasko područje. Sansko-unsko područje: Krupa, Novi, Prijedor i Ključ, Sanski Most do Ključa, a vrbansko na liniji Kupres-Srbobran-Jajce. Nama nedostaje stanovništvo."
Lukić:
"Kada je u pitanju homogeno preseljavanje izbjeglica, to smo uspjevali u početku rata. Čini mi se da ovo ovdje treba malo mekše staviti, jer sve ćemo teže u narednom periodu moći da preseljavamo čitava sela, pa bi tu trebali bit mekši."
Izvodi iz govora u Skupštini Republike Srpske
Pedeset šesta sjednica, 17. decembar 1995
govori Momčilo Krajišnik
Zadatak ove Republike i prvi strateški cilj da se mi odvojimo od Muslimana i Hrvata i nema niko pravo da zasniva strategiju Srpskog Sarajeva na ostanku u zajedničkoj državi. Tako da je isključena bilo kakva opasnost ili želja sa kopčom i rješenjem Sarajeva mi želimo da ostanemo sa Muslimanima i Hrvatima. Niko ne može sada novo rješenje praviti da ostanemo skupa niti to ljudi u Sarajevu žele, odnosno narod, niti želi rukovodstvo Sarajevo, ali je jedna manjkavost naših poslanika koji vide opasnost, da bi ako ostanemo u muslimanskoj-hrvatskoj federaciji, da bi Sarajevo bilo kopča unija.
Ima samo jedan problem gdje ćemo sada ljude iseliti, da se kaže iselićemo ih tu i tu, na taj i taj način. Treba nam vrijeme, jer je ovo iznenađenje, jer ni u jednoj varijanti ništa nije predviđano. Zato nam treba i vrijeme za političko rješenje i konačno razlaz i na kraju krajeva najbolje rješenje da se Sarajevo iseli i da se naše lokacije smjeste ljudi i da se mi i tu ako imamo opasnosti sa tom kopčom konačno raskopča. ... to rješenje ne dovodi do uspostavljanja unije nego do raspada jer nam je to prvi strateški cilj.
Skupština Republike Srpske
Pedeset osma sjednica, 2. april 1996.
govori Boško Maričić:
Ovih dana sam bio na jednim pregovorima kod Doboja sa muslimansko-hrvatskom stranom, bio sam u delegaciji, i tamo sam saznao da se pozicije muslimansko-hrvatske strane nisu ništa promjenile od 1991. godine, ni za dlaku, oni i dalje iste ciljeve hoće da ostvare, oni ni ne kriju svoju namjeru da živimo zajedno."
Ova zadnja mi je najjača
.