Tekst Williama Engdahla „Sirija, Turska, Izrael i veliki bliskoistočni energetski rat“, objavljen nedavno na sajtu Globalresearch-a, otkriva nam ulogu najnovijih otkrića rezervi gasa na prostoru Izraela, Sirije i Katara, zainteresovanost Evropske unije za prirodni gas, kao i planirane trase gasovoda na ovom prostoru kao glavne uzroke sukoba na Bliskom Istoku, koji prijete da prerastu u rat svjetskih razmera.
Geopolitička neizvjesnost potresa svijet. Nagomilavanje vojnog arsenala na granici sa Sirijom predvodila je Turska, raspoređujući 250 tenkova, borbene helikoptere, trupe, artiljerijska gnijezda i protivavionske baterije na granici.
Da li je ovo početak totalnog rata između dva donedavno najbliža saveznika i šireg regionalnog sukoba, odnosno novog svjetskog rata?
- Elite oko Erdogana i same su veoma podijeljene u vezi sa Sirijom. To je veoma opasno: ministar inostranih poslova Davutoglu igra ulogu agresora, dok je Erdogan veoma nervozan, ne samo zbog uništavanja tursko-sirijskih odnosa već i ukupne štete po samu Tursku. U suštini, prema mom mišljenju, u pitanju je dublja manipulativna igra međunarodnih obavještajnih službi, uključujući Bijelu kuću, koja podržava internacionalno oživljavanje selefističkog Muslimanskog bratstva. Određeni elementi u CIA-i pružaju podršku turskom selefisti Fetulahu Gulenu (Fethullah Gulen), koji se nalazi u samonametnutom „egzilu“ u Pensilvaniji, odakle šalje svoje poruke otrovne mržnje maskirane kao "ljubav i umjerenost".
U tekstu „Sirija, Turska, Izrael i veliki bliskoistočni energetski rat“ govorite o „Bruklingškom scenariju“, koji su kreirali geopolitički stratezi sa Šabanovog Institutta u Bruklingu. Libijski scenario − humanitarna zabrinutost zbog civilnih žrtava − u ovom slučaju treba da opravda agresiju na Siriju. Koliki je uticaj Haima Šabana i ko su vodeći članovi njegovog tima ? Šta predviđa Bruklingški scenario ?
U svom strateškom dokumentu iz marta 2012. „Spašavanje Sirije: Procjena opcija za promjenu režima u Siriji“, bruklinški stratezi su predvidjeli operaciju zloupotrebe tzv. humanitarne brige za civilne žrtve, poput Libije 2011, u cilju opravdanja vojne agresije na Siriju, ali, „na način koji do sada nije viđen“.
Šabanov Institut (Haim Saban) u Bruklingu kontrolisan je od istih neokonzervativaca koji su vodili i Bush−Chejnijev rat u Iraku. Oni sad žele da nametnu opoziciono Muslimansko bratstvo u Siriji, što bi, da ironija bude veća, predstavljalo katastrofu po izraelsku bezbjednost. Čovjek se mora zapitati za koga oni zaista rade.
Šaban je izraelsko-američki medijski milijarder koji u svom posjedu ima i njemački medijski gigant German Pro7. Šaban je veoma otvoren u vezi sa svojim ciljem da promoviše specifične izraelske interese upakovane i servirane u filantropsku retoriku. Kako je sam izjavio „Njujork Tajmsu“ 2004, „ja sam čovek sa jednim ciljem i moj cilj je Izrael“.
Naučnici na njegovom institutu, kao i njegov odbor, zastupaju jasna neokonzervativna stanovišta kao i optiku partije Likud. Institut je u prošlosti i sadašnjosti uključio Šlomo Janaija (Shlomo Yanai), bivšeg šefa vojnog planiranja izraelskih odbrambenih snaga; Martina Induka (Martin Indyk), bivšeg američkog ambasadora u Izraelu i osnivača proizraelskog Vašingtonskog instituta za bliskoistočnu politiku (WINEP), koji je najveći lobista za politiku Likuda u Vašingtonu. Među gostujućim momcima su Avi Dikter (Avi Dicter), bivši direktor izraelskog Šin Beta; Jozef Kupervaser (Yosef Kuperwasser), bivši šef Istraživačkog odjeljenja Direkcije vojne obavještajne službe izraelskih odbrambenih snaga. Među redovnim profesorima su i Brus Ridel (Bruce Riedel), koji ima tridesetogodišnje iskustvo eksperta CIA-e za Bliski Istok i savjetnik je Baraka Obame; Kenet Polak (Kenneth Pollack), još jedan ekspert CIA-e za Bliski istok, optužen tokom izraelskog obavještajnog skandala, kada je bio nacionalni bezbjednosni zvaničnik Bušove administracije.
Generalni sekretar NATO Anders Fog Rasmusen izjavio je novinarima tokom oktobarskog 10. sastanka ministara odbrane NATO u Briselu da je „očigledno da Turska može da se osloni na solidarnost NATO-a. Uzimajući u obzir situaciju na našoj jugoistočnoj granici, preduzeli smo sve neophodne korake kako bismo bili sigurni da imamo sve planove za zaštitu i odbranu Turske“. Šta se podrazumjeva pod „svim planovima“ ?
Što se tiče NATO pakta, NATO igra veoma prljavu ulogu od marta 2011. u raspirivanju haosa i smrti unutar Sirije. Radi se, sa jedne strane, o pritisku u cilju implementacije saudijsko-katarske agende širenja režima sunitskog Muslimanskog bratstva, kako bi se suprotstavili rastućem uticaju šiitskog Irana u regionu. Također, radi se i o tome da Katar postane glavni snabdjevač Evropske unije gasom i da to ne budu Iran ili Sirija, koji imaju ogromne rezerve gasa i gasovodni sporazum sa Irakom, koji direktno ugrožava katarsku strategiju. Katarski emirat zbog toga igra veoma prljavu igru, finansirajući strane teroriste koji sebe nazivaju „Oslobodilačka sirijska armija“ a u koju su uključeni strani plaćenici iz Libije, Afganistana, Pakistana i Saudijske Arabije, kako bi se borili protiv umjerenog alavitskog Asadovog režima.
Energetska politika, prema vašim analizama, igra glavnu ulogu u geopolitičkoj drami na Bliskom istoku. Opišite nam bojno polje, glavne aktere i njihove strateške ciljeve.
Izrael, Turska i Katar su, sa jedne strane, formirali bezbožni savez, dok se, sa druge, ove smrtonosne konfrontacije nad političkom budućnošću Sirije nalaze Asadova Sirija, Iran, Rusija i Kina.
Prirodni gas ubrzano postaje „čista energija“ i predstavlja izbor u zamjeni uglja i nuklearnih elektrana širom Evropske unije. Velika otkrića nalazišta prirodnog gasa u Izraelu, Kataru i Siriji, u kombinaciji sa pojavom EU kao potencijalno najvećeg svjetskog potrošača prirodnog gasa, predstavljaju klicu sadašnjeg geopolitičkog sukoba u kome se nastoji da sruši režim Bašara el Asada.
Jula 2012. Sirija, Iran i Irak, potpisali su istorijski sporazum o gasovodu, kojim se predviđa trogodišnja saradnja na izgradnji gasovoda koji bi koštao oko 10 milijardi dolara. Gasovod bi trebalo da se prostire od iranske luke Assalouyeh koja se nalazi u blizini gasnog polja Južni Pars u Persijskom zaljevu, do Damaska u Siriji, preko iranske teritorije. Iran planira da zatim proširi gasovod od Damaska do libanske luke na Mediteranu, odakle bi se isporučivao na evropska tržišta. Sirija bi kupovala iranski gas, kao i Irak, u skladu sa sporazumom o kupovini gasa iz iranskog dijela oblasti Južni Pars, čije rezerve leže u ogromnoj oblasti koja je podijeljena između Katara i Irana u Perzijskom zaljevu, koje se smatra najvećim pojedinačnim gasnim poljem u svijetu. To bi de facto bio šiitski gasovod i vodio bi iz šiitskog Irana, preko šiitski većinskog Iraka, do prema šiitima prijateljske alavitske Asadove Sirije.
Geopolitičkoj drami doprinosi činjenica da se gasno polje Južni Pars nalazi usred teritorijalne podjele Perzijskog zaljeva između šiitskog Irana i sunitsko-salefističkog Katara. „Slučajno“ se dogodilo i to da se u Kataru nalazi centar Glavne komande Pentagona; glavni štab Centrale vazdušnih snaga SAD; 83. Ekspedicione vazdušne jedinice RAF, i 379. vazdušnog ekspedicionog krila USAF (Air Expeditionary Wing USAF). Katar ima u svom vlasništvu i TV stanicu Al Jazeera, izrazito antiasadovski orijentisanu, koja vri od antisirijske propagande koju bubnja po čitavom svijetu. Katar je veoma usko povezan sa SAD-om i vojnim prisustvom NATO-a u Zalivu.
Dodatna odlučnost Katara da uništi sirijsko-iransko-iračku saradnju je otkriće gasa u Siriji, do koga je došlo avgusta 2011, kada je Sirijska istraživačka kompanija otkrila ogromno novo gasno polje u Kari (Qara) u blizini granice sa Libanom i blizu ruske pomorske baze u Tartusu, u sirijskom dijelu Mediterana. Bilo kakav izvoz sirijskog ili iranskog gasa u EU odvijaće se preko luke u Tartusu, povezane sa Rusijom. Prema alžirskim obavještajnim izvorima, nova otkrića sirijskog gasa, iako ih vlada u Damasku umanjuje, procijenjuju se kao jednaka ili veća od onih u Kataru.
Katarski emir je očigledno napravio dogovor sa Muslimanskim bratstvom da pakt o miru u svojoj kući u Kataru plati podrškom međunarodnom ekspanzionizmu. Muslimansko bratstvo u Jordanu i Siriji, podržano od Katara, promijenilo bi čitavu geopolitiku svjetskog tržišta gasa na štetu Rusije, Sirije, Irana i Iraka. To bi takođe predstavljalo udarac i za Kinu.
Dalje: čitavu sliku komplikuje otkriće ogromnih izvora gasa na izraelskoj obali Mediterana. Očekuje se da će gasno polje u Tamaru na obalama severnog Izraela početi da se eksploatiše za potrebe Izraela krajem 2012. godine.
Promjenu igre označilo je, krajem 2010. godine, dramatično otkriće ogromnih rezervi prirodnog gasa na dijelu obale koji geolozi nazivaju Levant ili Levantski bazen. Oktobra 2012. Izrael je otkrio masovno „super-gigantsko“ gasno polje na obalskom dijelu koji je nazvao svojom Ekskluzivnom ekonomskom zonom (EEZ). Otkriće se nalazi oko 84 milje zapadno od luke Haifa i duboko je tri milje. Nazvali su ga Levijatan, i on predstavlja najveći svjetski izvor gasa u vodenim oblastima pronađen tokom protekle decenije. Levijatan sadrži rezerve gasa dovoljne za snabdjevanje Izraela tokom narednih sto godina.
Izrael se sada suočava sa strateškom i vrlo opasnom dilemom. Prirodno, Izrael se veoma uzbuđuje zbog prizora Al Asadove Sirije, povezane sa njegovim glavnim neprijateljima, Iranom, Irakom i Libanom, kako nadmašuju izraelski izvoz gasa na tržištima EU. To bi moglo da objasni zašto se Natanjahuova vlada upetljala u sirijski konflikt na strani protivnika Al Asadovih snaga. Međutim, ni pobjeda pobunjeničkih snaga ne odgovara Izraelu jer bi vladavina Muslimanskog bratstva, predvođena organizacijom oko Mohameda Šafaha (Mohammad Shaqfah) suočila Izrael sa daleko više neprijateljski nastrojenim susjedima, posebno nakon puča koji su izvela Muslimanska braća kada su za predsjednika Egipta postavila Mohameda Mursija (Mohamed Morsi), čime je uspostavljen neprijateljski režim na južnoj izraelskoj granici. Trijumf u Siriji još više bi ojačao Muslimansko bratstvo, koje bi razgranalo mrežu svog uticaja na prostoru Egipta, Jordana, Turske, Katara i Sirije.
Da li ste iznenađeni odlukom Nobelovog komiteta da ovogodišnju nagradu za mir dodijeli Evropskoj uniji ?
Kao i većina Nobelovih nagrada za mir, i ova ima veoma malo dodirnih tačaka sa mirom u svijetu. Evropska unija i njene države članice su do guše natopljene krvlju, umiješane u raspirivanje NATO destabilizacija i ratova. Ova nagrada veoma podsjeća na dodjelu Nobelove nagrade za mir Obami pošto je doveo do eskalacije rata u Afganistanu.
Suočavamo se sa neprekidnim pokušajima Zapada da destabilizuje poziciju Vladimira Putina i njegovog režima, kao i kontinuiranim ratom protiv kršćanstva, osobito pravoslavlja. Kakve su šanse globalista protiv Putina i koji je glavni cilj njihovog rata protiv kršćanstva ?
Rat protiv pravoslavlja, koji se vodi na način anarhističke porno grupe sa antiženskim nazivom „Pobuna P....“ (Pussy Riot) samo je jedan front u ratu protiv svih ustanovljenih religija. U slučaju islama on se vodi u formi Muslimanskog bratstva: „islamo-fašističkog“ rata protiv spiritualne, duhovne jezgre islama: sufizma. Snažne globalističke elite žele „svijet sa jednom religijom“, sintetičkom, onom koju oni kontrolišu kako bi lakše mogli da kontrolišu svoj svjetski fašistički sistem.
Ja sam čovek dubokih uvjerenja i pokušavam da se u svom životu približim Bogu. Ali to nema nikakve dodirne tačke sa njihovom kreacijom Jedinstvene svjetske religije kojom ljude utjeruju u ropstvo. Tu ni u kom slučaju nije niti će ikada biti moj Bog.
Džihad za gas, gasni džihad, gas u ime Allaha...
