Feminizam kao ružna reč
Osećanje zamorenosti, dominacije teorijske doxae koja nema više ništa novo da kaže, preovlađuje i u [feminističkoj] i u nefeminističkoj teoriji. Da bi se pojavio smisleniji rad, morali bismo da se odmaknemo od stare paradigme. Teoretičari, bilo da su feministi ili ne, moraju iznova da razmisle o svojim najosnovnijim pretpostavkama o jeziku i značenju, odnosu između jezika i moći, jezika i ljudske zajednice, tela i duše (ili kako god želimo da nazovemo unutrašnji život).
...
Šta je izazvalo taj zapanjujući prekid veze između ideje o pravu žena na slobodu, pravdu i jednakost i reči feminizam? Jedan od razloga je svakako uspeh konzervativne kampanje protiv feminizma koja je vođena 90-ih godina, kad su neki konzervativci, popularni u medijima, govorili krajnje grube stvari o tom pravcu.
...
Ma koliko uvredljiva, Robertsonova i Limbova gromoglasna bulažnjenja ukazuju na tri ideje o feminizmu koje su postale gotovo opšte mesto širom današnjeg političkog spektra: (1) feministkinje mrze muškarce i misle da su sve žene žrtve zle muške moći; (2) feministkinje su izrazito dogmatične, nefleksibilne, netolerantne i nesposobne da preispitaju sopstvene polazne stavove; i (3) pošto svaka razumna osoba jeste za pravo žena na jednakost i pravdu, feministkinje su gomila fanatika, marginalnih ludača i ekstremistkinja, manjina željna moći, čije ideje ne zaslužuju da se ozbiljno razmotre.
Takve ideje ne bi naišle na širok prijem kad bi ih zastupali samo radikalni konzervativci. Međutim, 90-ih godina slične ideje su iznosili i liberali, pa čak i levičari. Pogotovu su mnoge feministkinje, bivše feministkinje i samoproglašene feministkinje koje su želele da preprave feminizam po svojoj meri koristile iste klišee kako bi istakle sopstvenu različitost. Tokom 90-ih pojavio se čitav niz knjiga koje su zastupale “nove” i “reformisane” vrste feminizma – “feminizam pravne jednakosti”, “feminizam moći”, “feminizam tvrdog oraha” – i pokazalo se da sve one nalaze da je neophodno otpočeti napade na feminizam uopšte.
...
Primedbe žena koje su 90-ih godina kritikovale feminizam prizivaju sliku feministkinje kao emocionalno neosetljive, odbojne, hladne, dominantne i moćne majčinske figure. Moje studentkinje misle da ta slika nametljive, agresivne feministkinje, koja mrzi muškarce, pokazuje u šta bi se one pretvorile kad bi postale feministkinje. Bojim se da sve one zapravo u tome vide ženu koja ne može da se nada da će biti voljena, ne toliko zato što je smatraju neprivlačnom (mada i toga ima) koliko zato što ona ne zna šta je ljubav.
Ta slika feministkinja i feminizma užasava i otkriva očajno stanje stvari. Jasno je da tokom prethodnih petnaestak godina akademski feminizam – feministička kritika i feministička teorija – nije ništa uradio da poboljša opštu kulturnu sliku feminizma. To možda nije nikakvo čudo: u Americi je jaz između nauke i opšte kulture posebno dubok i teško ga je preći.
https://pescanik.net/feminizam-kao-ruzna-rec/ 
Upravo je drustvo to koje stigmatizira neke muske porive i drzi ih pod kontrolom.
