Forum Klix.ba

piupiu wrote: ... dosta je bilo Slavena ...

piupiu wrote:Kako su francuski umjetnici 1899. zamišljali život u Francuskoj 2000.

Umjetničke razglednice pojavile se se u kutijama za cigarete pred Svjetku Izložbu 1900. u Parizu ...

Ovako su zamišljali školu ...



Morski (ili podmorski) autobus na 'kitov' pogon ...



Farmer ...



Električno čišćenje podova ...



Stražar u helikopteru ...

piupiu wrote:Kako su francuski umjetnici 1899. zamišljali život u Francuskoj 2000.

Umjetničke razglednice pojavile se se u kutijama za cigarete pred Svjetku Izložbu 1900. u Parizu ...

Ovako su zamišljali školu ...



Morski (ili podmorski) autobus na 'kitov' pogon ...



Farmer ...



Električno čišćenje podova ...



Stražar u helikopteru ...

petunija wrote: Prva i četvrta mi se baš dopadaju

Drvosjeca iz Dejcica wrote: Interesantno, neke su čak i predvidjeli.

Znam

Znam da se u ovu kasnu jesen
U prekasnu jesen
na Šipovicama šipci crvene.
Da hoće vjetar bar malo – bar malo,
njihove boje nanijeti na mene,
na ruke,
na lice -
jer vidim da se ove jeseni
posljednji put za mene
crvene
šipci iz Šipovica

Ja bih umro od stida prije nego što bih se pozvao na nekoga svog mrtvog kralja, a vi, oprostite, od tih istih utvara stvarate patetično božanstvo nacionalne tradicije i poslanstva... tipično seljački... i ja ne znam kakvo je to prokletstvo, da se ne možete oteti opanku? Zar vi zaista nikada niste pomislili od čega je sastavljen vaš nacionalni mitos: od opanaka, od poderanih opanaka, od crkvenih zvona, od rakije, od kolača, od kobasica, od tamburica o Božiću, od naivnog klečanja nad grobovima mrtvih feudalnih kriminalaca i baraba, od groblja i zvonika...

Banket u Blitvi

http://lupiga.com/vijesti/tako-je-govor ... d-religije

Kombat wrote:Ova bi mogla i u nasim zadimljenim kafanama proci
Pablo, Pablo...

John Cleese wrote:

piupiu wrote: ... dosta je bilo Slavena ...

...

petunija wrote: ... duet dvije prelijepe žene

Nevinost bez zaštite je jugoslovenski igrano-dokumentarni film iz 1968. godine koga je režirao Dušan Makavejev. Tema mu je istoimeni igrani film koga je 1941. godine pod okupacijom snimio poznati srpski akrobata Dragoljub Aleksić (građani Sarajeva zvali su ga čovjekom od čelika). Aleksićev film smatra se prvim jugoslovenskim cjelovečernjim zvučnim filmom. Makavejevljev film sadrži inserte iz njega, a sam Aleksić u njemu govori o svom životu, snimanju filma kao i problemima koje je zbog filma imao kako s njemačkim okupacijskim vlastima, tako i partizanima koji su nakon dolaska na vlast optuživali kao kolaboratora (bio je optužen za "gubitak nacionalne časti"). Film je 1968. dobio specijalnu nagradu žirija na Berlinskom filmskom festivalu

Film slobodno interpretira događaje, pretežno u Sarajevu, između 15. juna 1910. i 15. juna 1914. godine koji su prethodili izbijanju Velikog rata. Počinje neuspjelim atentatom na guvernera Bosne i Hercegovine, generala Varešanina, i završava se odlaskom u rat vojnika Austro-ugarske monarhije, neposredno poslije atentata na austrougraskog prijestolonasljednika Franca Ferdinanda i njegovu ženu Sofiju.

Vrijeme, poznato pod nazivom "Belle epoque", je vrijeme uživanja za povlaštene. Sarajevo je pod austrougarskom okupacijom, u njega "stiže Evropa" kroz novi način života, automobile, kabare, kino, prostituke, evropski razvrat i intrige... Među hiljadama prevaranata, spletkaroša, špijuna koji su preplavili Bosnu, stiže i jedan Francuz sa prvom filmskom kamerom. Upravo tom kamerom, igrom slučaja, Antun Volić (ili Anton Valić, različito se 'prenosi' njegovo ime), prvi bosansko-hercegovački snimatelj, snimiće nevjerovatne, autentične kadrove atentata 28. juna 1914. u Sarajevu ...

Film se dotiče i problematike "snimljenih" događaja, te problematikom njihove vjerodostojnosti i cenzure. Snimljen je 1990. u Sarajevu, Travniku, Beogradu i Beču, a montiran nakon završetka rata. Smatra se posljednjim jugoslovenskim filmom snimljenim pred raspad bivše države. Muziku za film napisao je Arsen Dedic. Producent je Bosna Film, 1990.

Film je u Bosnu i Hercegovinu došao već 27. jula 1897. godine, kad je u Sarajevu održana prva filmska projekcija. Kina su postala popularna početkom prošlog vijeka, a zabilježeni su i napori da se snime filmovi. Jedan od najznačajnijih zabilježenih materijala bili su snimici koje je Antun Volić zabilježio u svom filmu SARAJEVSKI ATENTAT NA FRANZ FERDINANDA, iz 1914. godine, filmu koji je obišao svijet. Organizirana kinematografija institucionalizirana je tek nakon Drugog svjetskog rata.

Prema tome, od prve projekcije do danas prošlo je 116 godina (vijek s tri rata) i u tom periodu snimljeno je 137 igranih, kao i hiljade dokumentarnih i kratkih filmova. 1947. godine formirana je Komisija za kinematografiju Bosne i Hercegovine, koja je okupljala prve bh. filmske autore. Iste godine je formirana i filmska kuća Bosna film, koja će u narednih nekoliko decenija postati jedna od ključnih kuća u BiH. Godina 1947. bila je u znaku prvog dokumentarca, ŠAMAC – SARAJEVO, o izgradnji prve velike željezničke pruge. 1950. godine bilo je dovoljno filmskih radnika da se formira Udruženje filmskih radnika Bosne i Hercegovine, koje pod istim imenom postoji i danas. Sve se to dešavalo u vrijeme kad je Jugoslavija u svojoj produkciji već imala 10 filmova, od kojih nijedan nije bio iz Bosne i Hercegovine.

Ostatak možete pročitati ovdje:

http://www.bhfilm.ba/udruzenje.php?kat=24

U periodu do početka Drugog svjetskog rata na tlu Jugoslavije, pored mnogih inostranih filmova koji su djelimično snimani u Bosni i Hercegovini, realizovano je i nekoliko ostvarenja sa bosanskohercegovačkom tematikom. Poznata su dva nijema filma – „Vila od Neretve“ i „Kopač blaga od Blagaja.“

U Evropi se 1929. godine pojavljuje tonski film. Film njemačkog režisera J. A. Hübler-Kahle Blutsbrüder ( Bosniaken) iz 1935. godine epska je priča o ljubavi i časti, rivalstvu i pobratimstvu, zakonima patrijarhalne sredine i zakonima srca. Pojedine scene snimane su tokom 1934. godine u Sarajevu, Mostaru, Stocu kao i filmskim ateljeima u Berlinu. Film je tonski, dakle kao takav stoji relativno rano u povijesti tonskog filma.

Film je u prevodu na naš jezik nosio ime „Braća po krvi – Bosanska simfonija“, a u Austriji je prikazivan pod nazivom „Bosniaken – Bosnische symfonie“ (Bošnjaci – bosanska simfonija). Film je režirao najpoznatiji njemački režiser onog vremena J.A. Hübler-Kahla, sa najpoznatijim glumacima: Brigitte Horney, Carl Esmond i Attila Hörbiger. Za nas je posebno interesantno da je mjesto dešavanja radnje u filmu, Hercegovina i Stolac, gdje su snimane sve vanjske scene filma. http://diwan-magazine.com/film-o-bosnja ... n-u-bosni/

piupiu wrote:

John Cleese wrote:

piupiu wrote: ... dosta je bilo Slavena ...

...

Đe si poš'o?