A kako ne postoje nikakvi dokazi da su tu postojali Albanci? Apsolutno nista nema.List wrote:Za Kosovo niste u pravu. Albanci su naseljavali Kosovo jos kad su Slaveni bili na Karpatima.
Tako da Kosovo nikad nece biti Srbija. Osim ako Srbi istrijebe Albance na Kosovu.
Okupirana srpska podrucja
-
Cijela3
- Posts: 14
- Joined: 04/10/2005 23:30
#26
-
Cijela3
- Posts: 14
- Joined: 04/10/2005 23:30
#27
Beograd, 30.08 2005 -"Mit, istorija i politika. Tema je, priznajem, inspirativna i provokativna. Kao uvod u raspravu, ponudiću kratku priču o Kosovu. Još kao dete, pročitao sam pesmu "Boj na Kosovu". Uzgred, Gete je ciklus srpskih epskih pesama o Kosovu uporedio sa Ilijadom. U toj pesmi, Miloš Obilić, najveći srpski junak, ubija 12.000 Turaka. Ep i mit. Za mene, kao dete, to je bila istina.
Istorijske činjenice su, naravno, drukčije. Bitka se, zaista, odigrala na Kosovu polju, 28. juna 1389. Izrazito nadmoćnija turska vojska odnela je pobedu. Oba cara, i srpski Lazar i turski Murat, su poginula. Sultana Murata je, po svemu sudeći, ubio vitez Miloš Obilić, posle čega je zarobljen i pogubljen.
Istorija, takođe, svedoči da je Kosovo tada bilo duhovni i državni centar Srbije. Na tom relativno malom prostoru postojalo je stotine crkava i manastira.
Albanci prodiru na Kosovo sa prostora današnje Albanije. Ogromna većina njih prihvata islam i postaju deo poretka moćne otomanske imperije. Slede velike istorijske seobe i progonstva Srba. Napuštajući Kosovo, oni su toponime sa Kosova prenosili u Rumuniju, Mađarsku, Rusiju i Austriju. Jednoj ravnici u Dalmaciji dali su ime Kosovo. U tim istorijskim stradanjima, stvoren je Kosovski ep i mit, utemeljen na Tajnoj večeri, Judinoj izdaji i Hristovom pogubljenju na Golgoti. Ep je išao toliko daleko da su, vekovima, Srbi računali vreme pre Kosova i posle Kosova, a ne pre Hrista i posle Hrista.
Učinak mita bio je takav da su srpski vojnici 1912, kada su u Prvom balkanskom ratu oslobodili Kosovo, jeli kosovsku zemlju! U trenutku pobede, na tom "srpskom Jerusalimu" zatekli su 80 odsto Albanaca i samo oko 15 odsto Srba. Većina crkava i manastira bili su porušeni, bez vidljivog traga i samog postojanja, a na ruševinama mnogih podignute su džamije. Povratak Srba na Kosovo prekinuo je Drugi svetski rat. Prvi put u svojoj istoriji, Kosovo ulazi u sastav albanske države, inače stvorene tek 1913.
Kraj Drugog svetskog rata kosovskim Srbima donosi i sreću i nesreću. Sreću, jer je Kosovo opet bilo u Srbiji, a nesreću zbog politike srpskih i jugoslovenskih komunista da se Srbi polako pomeraju sa Kosova. Deceniju dugom represijom i zločinima nad albanskom većinom, režim Slobodana Miloševića podveo je Srbiju pod bombe NATO pakta, a 10. juna 1999. međunarodne snage preuzele su upravu nad Kosovom. Od tada je sa Kosova prognano oko 200.000 Srba i dvadesetak hiljada Turaka, Roma i muslimana slovenskog porekla, a porušeno je više od 40.000 srpskih kuća i 150 crkava i manastira. Istorija je ispisala svoj krug. Srbi i Turci, koji su bili ratni neprijatelji pre šest vekova, sada su saveznici u borbi za goli opstanak na Kosovu.
Politika traga za rešenjem. Za Srbe, istorija ne može biti izvan rešenja. Za Albance, istorija počinje tek sa Slobodanom Miloševićem, jer u očima sveta predstavlja samo njih kao žrtvu.
Srbi pristaju da Kosovo stekne status koji je veći od autonomije, ali manji od nezavisnosti. Albanci traže nezavisnost, a neki i više od nezavisnosti: Veliko Kosovo. To je nova formula za Veliku Albaniju. Priključiti Kosovu još neke delove Srbije i Crne Gore, zapadnu Makedoniju i, konačno, samu Albaniju.
Evropeizacija Kosova ili kosovizacija zapadnog Balkana, a time i Evrope? Teško je pronaći treće rešenje".
Autor je šef diplomatije SCG, a ovo je uvodni govor na sesiji : "Mit, istorija i politika" na tradicionalnom Evropskom forumu u austrijskom gradu Albahu
Danas
Istorijske činjenice su, naravno, drukčije. Bitka se, zaista, odigrala na Kosovu polju, 28. juna 1389. Izrazito nadmoćnija turska vojska odnela je pobedu. Oba cara, i srpski Lazar i turski Murat, su poginula. Sultana Murata je, po svemu sudeći, ubio vitez Miloš Obilić, posle čega je zarobljen i pogubljen.
Istorija, takođe, svedoči da je Kosovo tada bilo duhovni i državni centar Srbije. Na tom relativno malom prostoru postojalo je stotine crkava i manastira.
Albanci prodiru na Kosovo sa prostora današnje Albanije. Ogromna većina njih prihvata islam i postaju deo poretka moćne otomanske imperije. Slede velike istorijske seobe i progonstva Srba. Napuštajući Kosovo, oni su toponime sa Kosova prenosili u Rumuniju, Mađarsku, Rusiju i Austriju. Jednoj ravnici u Dalmaciji dali su ime Kosovo. U tim istorijskim stradanjima, stvoren je Kosovski ep i mit, utemeljen na Tajnoj večeri, Judinoj izdaji i Hristovom pogubljenju na Golgoti. Ep je išao toliko daleko da su, vekovima, Srbi računali vreme pre Kosova i posle Kosova, a ne pre Hrista i posle Hrista.
Učinak mita bio je takav da su srpski vojnici 1912, kada su u Prvom balkanskom ratu oslobodili Kosovo, jeli kosovsku zemlju! U trenutku pobede, na tom "srpskom Jerusalimu" zatekli su 80 odsto Albanaca i samo oko 15 odsto Srba. Većina crkava i manastira bili su porušeni, bez vidljivog traga i samog postojanja, a na ruševinama mnogih podignute su džamije. Povratak Srba na Kosovo prekinuo je Drugi svetski rat. Prvi put u svojoj istoriji, Kosovo ulazi u sastav albanske države, inače stvorene tek 1913.
Kraj Drugog svetskog rata kosovskim Srbima donosi i sreću i nesreću. Sreću, jer je Kosovo opet bilo u Srbiji, a nesreću zbog politike srpskih i jugoslovenskih komunista da se Srbi polako pomeraju sa Kosova. Deceniju dugom represijom i zločinima nad albanskom većinom, režim Slobodana Miloševića podveo je Srbiju pod bombe NATO pakta, a 10. juna 1999. međunarodne snage preuzele su upravu nad Kosovom. Od tada je sa Kosova prognano oko 200.000 Srba i dvadesetak hiljada Turaka, Roma i muslimana slovenskog porekla, a porušeno je više od 40.000 srpskih kuća i 150 crkava i manastira. Istorija je ispisala svoj krug. Srbi i Turci, koji su bili ratni neprijatelji pre šest vekova, sada su saveznici u borbi za goli opstanak na Kosovu.
Politika traga za rešenjem. Za Srbe, istorija ne može biti izvan rešenja. Za Albance, istorija počinje tek sa Slobodanom Miloševićem, jer u očima sveta predstavlja samo njih kao žrtvu.
Srbi pristaju da Kosovo stekne status koji je veći od autonomije, ali manji od nezavisnosti. Albanci traže nezavisnost, a neki i više od nezavisnosti: Veliko Kosovo. To je nova formula za Veliku Albaniju. Priključiti Kosovu još neke delove Srbije i Crne Gore, zapadnu Makedoniju i, konačno, samu Albaniju.
Evropeizacija Kosova ili kosovizacija zapadnog Balkana, a time i Evrope? Teško je pronaći treće rešenje".
Autor je šef diplomatije SCG, a ovo je uvodni govor na sesiji : "Mit, istorija i politika" na tradicionalnom Evropskom forumu u austrijskom gradu Albahu
Danas
-
gavrilo
- Posts: 5378
- Joined: 15/10/2004 18:37
- Location: Zürich
#29
pa mostarac i jeste pola crnogoracKick off wrote:umro je mostar wrote:slicniji smo Dalmatincima nego Sandzaklijama,wannabe dalamatinac
-
Cijela3
- Posts: 14
- Joined: 04/10/2005 23:30
#30
Dr Slavenko Terzić
Progon Srba na Kosovu i Metohiji
Istorija Jugoistočne Evrope je vrlo složena, i nikakvim ciljem, pa makar to bio i "novi svetski poredak" ne može se opravdati očigledno pojednostavljivanje i manipulisanje. Najslikovitiji primer te manipulacije jeste nedavno objavljena knjiga Noela Malkolma "Kosovo. Kratka istorija".
Svetsko javno mnjenje, ne samo stručno, nego i ono najšire, suočava se poslednjih godina i danas sa nedopustivim i gotovo neverovatnim iskrivljivanjem istorijske istine o Srbima i Kosovu i Metohiji kao središtu njihove civilizacije. Ima dosta primera pristrasnih interpretacija pojedinih zbivanja u balkanskoj i evropskoj istoriji, ali gotovo da nema primera tako nemoralnog manipulisanja istorijskim činjenicama. Nisu Albanci na Kosovu nikada bili niti su danas žrtve etničkog čišćenja od strane Srba, već su, na žalost, Srbi žrtve masovnog etničkog čišćenja koje su sproveli Albanci u 19. veku (naročito u periodu 1878-1912) pod okriljem turske vlasti, u vreme Drugog svetskog rata, uz blagonaklonu podršku komunističkog režima Titove Jugoslavije.
Istorija Jugoistočne Evrope je vrlo složena, i nikakvim ciljem, pa makar to bio i "novi svetski poredak" ne može se opravdati očigledno pojednostavljivanje i manipulisanje. Najslikovitiji primer te manipulacije jeste nedavno objavljena knjiga Noela Malkolma "Kosovo. Kratka istorija". Osmanska osvajanja u drugoj polovini 15. veka presekla su visoke civilizacijske tekovine balkanskih hrišćanskih naroda. Takvu sudbinu doživelo je i srpsko društvo srednjega veka: uništena je njegova politička, društvena i kulturna elita, razoreni su mnogi srednjovekovni gradovi, crkve i manastiri i drugi spomenici kulture. Kosovo i Metohija su, kao što je s pravom više puta istakao bivši američki državni sekretar Henri Kisindžer, najočigledniji primer, na malom prostoru, sukoba ova dva napred pomenuta civilizacijska i društvena modela. Albanci u Albaniji su u velikom procentu primili islam ali su od islamske civilizacije prihvatili gotovo jedino duh militantnog i radikalnog islama, koji sobom nosi potrebu za osvajanjem tuđih teritorija, ali bez posebnih duhovnih i kulturnih sadržaja. Srbi, ali i drugi hrišćanski narodi na Balkanu, davali su snažnu podršku naporima hrišćanske Evrope da potisne Osmansko Carstvo iz Centralne Evrope (naročito od kraja 17. veka). Pod okriljem turske vlasti Albanci iz Albanije su nakon poraza hrišćanske koalicije u sukobu s Turskom, i povlačenja evropskih snaga iz južnih delova današnje Srbije, počeli da naseljavaju Srbiju, u prvom redu oblasti Metohije, a kasnije i Kosova.
Engleskinja Meri Edit Daram, pisac knjige Kroz srpske zemlje boraveći 1903. godine u Metohiji-Peći i Dečanima, zabeležila je: "Priča o Staroj Srbiji je jadan neprekidan bol. Patnja hrišćanskih naroda na Balkanu nije ništa novo. Ona je počela sa dolaskom Turaka, i trajaće sve dok su oni tu. Još daleke 1690. godine nepodnošljiva sudbina Srba Stare Srbije dovela je do seobe u Ugarsku ništa manje nego 37.000 zadruga (porodičnih grupa koje uključuje i stričeve i njihovu decu). Albanci su se potom raširili po ispražnjenim posedima i bilo im je dozvoljeno da ih otad zauvek nekažnjeno pustoše". Od kraja 17. veka započinje proces svakodnevnog potiskivanja pravoslavnih Srba, kao hrišćana, od strane novopridošlih Albanaca (uglavnom muslimana). Od tog vremena nastaje ona najbrutalnija faza destrukcije monumentalnih srpskih duhovnih hramova (rušenje Sv. Arhanđela kod Prizrena, monumentalne zadužbine srpskog cara Dušana, pretvaranje poznate crkve Bogorodice Ljeviške u džamiju, 1756), spomenika kulture, praćena različitim oblicima nasilja i zločina. O tome svedoče mnogobrojni istorijski izvori u vatikanskim i bečkim arhivama, ali i arhivima drugih evropskih zemalja. Albanci koji stižu iz Albanije su isključivo stočari i dolaze sa svojim brojnim stadima stoke, zaposedajući plodna polja Metohije i Kosova. Oni nemaju svojih spomenika kulture na ovom prostoru.
Pravoslavni Srbi, ukoliko ne beže, da bi opstali na svojim ognjištima, dobrim delom primaju islam, a kasnije, u drugom ili trećem kolenu, u okolnostima islamskog albanskog okruženja, gube postepeno srpski etnički identitet. U nauci je taj fenomen poznat kao poarnaućivanje, odnosno fenomen arnautaša. U pitanju su procesi dugog trajanja koji se mogu razumeti samo ako se razumeju opšte političke, socijalne i duhovne prilike zabačenih provincija Osmanskog Carstva u 18. i 19. veku. Albanci su dugo bili u manjini u odnosu na pravoslavne Srbe na Kosovu i Metohiji, ali su imali snažnu podršku turskih vlasti, u kojima su i sami učestvovali zauzimajući vrlo visoka mesta u turskoj administraciji.
Poznati britanski istoričar Harold Temperlej (Harold William Vazelle Temperley) je jasno istakao da su "islamizirani Srbi, poznati pod imenom Arnauti, najogorčeniji su neprijatelji Srba" ("the Mussulmanised Serbs known as Arnauts are the bitteres foes of the Serb"). Temperlej je bio profesor na Harvardu i u Kembridžu, a 1921. je bio britanski predstavnik u odboru za albanske granice.
Mnogi evropski pisci i putopisci beleže proces postepenog etničkog čišćenja Srba i Stare Srbije (Jozef Miler, Aleksandar F. Giljferding, Viktor Berar, Ivan S. Jastrebov, Gaston Gravje i drugi). Arhimandrit srpskog manastira Dečana u Metohiji, Hadži Serafim Ristić, obratio se žalbom turskom sultanu Abdulu Azisu, koju je kasnije štampao kao posebnu knjigu "Plač Stare Srbije" (Zemun 1864), posvetivši je engleskom prezviteru Viljemu Dentonu. U toj knjizi su vrlo dokumentovano izneti svi zločini Albanaca nad Srbima u Metohiji i na Kosovu. Etničko čišćenje Srba se naročito nastavilo nakon osnivanja Albanske lige u Prizrenu 1878. godine, koja je nedvosmisleno istakla pretenzije na stvaranje Velike Albanije. Ugledni evropski istoričar Konstantin Jireček tvrdi da je iz Stare Srbije u periodu od 1878. do 1912. godine iseljeno u centralne oblasti današnje Srbije (tadašnja Kraljevina Srbija) oko 150.000 pravoslavnih Srba. Uprkos masovnom nasilnom potiskivanju Srba sa Kosova i Metohije, u tim oblastima je, pre ravno sto godina, odnos Srba-pravoslavnih i muslimana, i Albanaca-uglavnom muslimana, iznosio oko 50% : 50% (prema austro-ugarskim vojno-obaveštajnim podacima iz 1899. godine odnos Srba-pravoslavnih, muslimana i katolika prema Albancima-muslimanima i katolicima iznosio je 43,70% : 47,88%). O tom procesu vrlo uverljivo govori i H.N. Brailsford, u knjizi "Macedonia", napisanoj 1905. godine . On čak kaže da Albanci prema slovenskom svetu "manifestuju polufeudalni terorizam". Krajem 19. i početkom 20. veka prodor Albanaca u Staru Srbiju podržavala je i Austro-Ugarska. Britanski istraživač R.G: D. Lafan, između ostalog beleži: "Broj Albanaca se povećavao u Staroj Srbiji jer ih je podržavala i ohrabrivala Austrija". Treba pogledati etničku kartu Srbije koju je 1909. godine u Londonu objavio Alfered Sted, koja pokazuje da je etničkih Albanaca bilo vrlo malo na Kosovu i Metohiji, i da su to uglavnom bili "albanizovani Srbi".
Pored mnogobrojnih ruskih, francuskih i drugih izvora, o tom procesu svedoči i engleska diplomatska građa. Primera radi, ser Džordž Banam piše markizu Lensdaunu, 7. maja 1901, da je 40 srpskih porodica bilo primorano da usled albanskog terora pobegne u Kraljevinu Srbiju. Drugi engleski diplomata, gospodin Jang, pisao je takodje markizu Lensdaunu 9. septembra 1901. godine i sledeće: "Stara Srbija je još uvek nemirna oblast zbog bezakonja, osvete i rasne mržnje Albanaca". U istom izveštaju Jang dodaje da se nastavljaju progoni srpskog stanovništva i da je 600 Albanaca uz pomoć 50 turskih vojnika "sveli na četvrtinu selo od 60 domaćinstava". Jangov izveštaj iz decembra 1901. godine svedoči da je od proleća do decembra, 250 srpskih porodica albanskim terorom proterano u Kraljevinu Srbiju.
Ovaj proces je zaustavljen oslobođenjem Stare Srbije i celog Balkanskog poluostrva od turske vlasti, zajedničkom akcijom balkanskih hrišćana 1912. godine. Ponovio se u još brutalnijem vidu za vreme Drugog svetskog rata, za vreme nacističko-fašističke Velike Albanije, kada je najveći deo Metohije i deo Kosova bio priključen toj okupacionoj tvorevini. Pored oko 10.000 ubijenih Srba za vreme fašističke okupacije na Kosovu i Metohiji, proterano je između 80.000 i 100.000 Srba, dok je približno isti broj Albanaca iz Albanije u to vreme kolonizovan u ove srpske oblasti. O tim zločinima piše čak i Herman Nojbaher, specijalni politički opunomoćenik Trećeg Rajha za Jugoistočnu Evropu od jeseni 1943. godine. Pored ostalog, on beleži: "Šiptari su požurili da proteraju što je moguće više Srba iz zemlje. Pri tome su lokalni silnici često od proterivanih, za dozvolu iseljenja, uzimali dar u zlatu ... Kada se general Nedić sa gorkim tužbama obratio na mene, preporučio sam hitno arbanaškoj vladi da se progonima učini kraj. Kada sam video da je moja intervencija ostala bez uspeha zatražio sam davanje ostavke na moju misiju u Albaniji: ja ću morati nekom drugome prepustiti da Albaniju brani od teritorijalne pohlepe Bugara. Džafer Deva koji u kosovskoj oblasti ima uticaja, obećao mi je da će intervenisati. On je to uradio sa uspehom. I pored toga, posle 1941. godine učinjeno je mnogo nesreće".
Nova komunistička vlast, umesto da povrati proterane Srbe na njihova imanja i u njihove kuće, zabranila je njihov povratak. Završna faza etničkog čišćenja Kosova i Metohije, obavljena je pod komunističkom vlašću, a od strane političkog rukovodstva autonomne pokrajine Kosova i Metohije. Albanci su imali svu vlast u ovoj pokrajini, i umesto da autonomiju iskoriste za unapređenje multikulturnog i multietničkog ambijenta Kosova i Metohije, oni su nastojali da u potpunosti etnički očiste ove srpske oblasti od Srba. Naša nauka, na žalost, iz oportunističkih razloga nije se bavila ovom velikom dramom srpskog naroda u Staroj Srbiji. Tek bi trebalo precizno utvrditi broj proteranih Srba iako treba biti svestan da ne postoje uvek dovoljno precizni podaci za sve proterane. Proterivanje Srba započelo je odmah nakon 1945. godine istovremeno sa zabranom povratka prethodno proteranih tokom Drugog svetskog rata. Najmasovnije razmere proterivanje je imalo u periodu 1966-1981. godine Prema podacima Blagoja K. Pavlovića u knjizi Albanizacija Kosova i Metohije u ovom periodu se sa Kosova i Metohije iselilo preko 220.000 Srba (on navodi i Crnogoraca ali nema dileme da su i oni Srbi). Predrag Živančević u knjizi Naseljavanje Kosova iz Albanije tvrdi da su "kompletnu državnu i političku vlast na Kosmetu preko 40 godina držali emigranti iz Albanije i da se u ovu pokrajinu naselilo iz Albanije 150.000 tzv. ratnih kolonista". Najpotpunije i najsistematizovanije podatke o etničkom čišćenju Srba sa Kosova i Metohije dao je jeromonah (danas episkop) Atanasije Jevtić u knjizi Stradanja Srba na Kosovu i Metohiji od 1941. do 1990. On je izneo hiljade primera sa tačnim podacima mesta, datuma, imenima žrtava proteranih Srba. Iako se proterivanje nije prekidalo 50-ih i 60-ih godina naročito je masovno postalo posle 1968. godine. Primera radi, Jevtić navodi nepotpun izveštaj paroha iz Podujeva Živojina Trajkovića (od 8. juna 1969. godine) za period od rata do 1968. godine. Prema ovom izveštaju iz sela oko Podujeva u tom periodu iseljena su 663 srpska doma, a među razlozima iseljavanja navedeni su: 350 fizičkih napada Arbanasa na Srbe, 21 silovana Srpkinja, 430 krađa pričinjenih Srbima i 2 ubijena Srbina. Najveći broj podataka koji je izneo jeromonah Jevtić potiču iz Arhiva Svetog Sinoda Srpske pravoslavne crkve i Arhiva Raško-prizrenske eparhije. Tek predstoji detaljno istraživanje arhivske građe partijskih i državnih organa u posleratnom periodu, organa bezbednosti, vojnih arhiva kako bi se dala sveobuhvatna slika ove u Evropi nečuvene drame dela jednog naroda u svojoj matičnoj zemlji.
Izgleda paradoksalno, ali savezni vrh bivše jugoslovenske države nije ništa preduzeo da zaštiti Srbe u toj autonomnoj pokrajini. O celom tom procesu, s obzirom da je reč o novijem vremenu, postoji obimna dokumentacija, u prvom redu arhivska, video i tonska dokumentacija. Srbi, na žalost, nisu ništa preduzeli da objave tu ogromnu građu i predstave je evropskoj javnosti. Nasuprot svemu ovome, svetom danas bruji tobožnja istina da Srbi etnički čiste Kosovo i Metohiju, a ustvari oni su velike i tragične žrtve jednog od najvećih etničkih čišćenja u modernoj istoriji Evrope.
(Beogradski forum za svet ravnopravnih)
Progon Srba na Kosovu i Metohiji
Istorija Jugoistočne Evrope je vrlo složena, i nikakvim ciljem, pa makar to bio i "novi svetski poredak" ne može se opravdati očigledno pojednostavljivanje i manipulisanje. Najslikovitiji primer te manipulacije jeste nedavno objavljena knjiga Noela Malkolma "Kosovo. Kratka istorija".
Svetsko javno mnjenje, ne samo stručno, nego i ono najšire, suočava se poslednjih godina i danas sa nedopustivim i gotovo neverovatnim iskrivljivanjem istorijske istine o Srbima i Kosovu i Metohiji kao središtu njihove civilizacije. Ima dosta primera pristrasnih interpretacija pojedinih zbivanja u balkanskoj i evropskoj istoriji, ali gotovo da nema primera tako nemoralnog manipulisanja istorijskim činjenicama. Nisu Albanci na Kosovu nikada bili niti su danas žrtve etničkog čišćenja od strane Srba, već su, na žalost, Srbi žrtve masovnog etničkog čišćenja koje su sproveli Albanci u 19. veku (naročito u periodu 1878-1912) pod okriljem turske vlasti, u vreme Drugog svetskog rata, uz blagonaklonu podršku komunističkog režima Titove Jugoslavije.
Istorija Jugoistočne Evrope je vrlo složena, i nikakvim ciljem, pa makar to bio i "novi svetski poredak" ne može se opravdati očigledno pojednostavljivanje i manipulisanje. Najslikovitiji primer te manipulacije jeste nedavno objavljena knjiga Noela Malkolma "Kosovo. Kratka istorija". Osmanska osvajanja u drugoj polovini 15. veka presekla su visoke civilizacijske tekovine balkanskih hrišćanskih naroda. Takvu sudbinu doživelo je i srpsko društvo srednjega veka: uništena je njegova politička, društvena i kulturna elita, razoreni su mnogi srednjovekovni gradovi, crkve i manastiri i drugi spomenici kulture. Kosovo i Metohija su, kao što je s pravom više puta istakao bivši američki državni sekretar Henri Kisindžer, najočigledniji primer, na malom prostoru, sukoba ova dva napred pomenuta civilizacijska i društvena modela. Albanci u Albaniji su u velikom procentu primili islam ali su od islamske civilizacije prihvatili gotovo jedino duh militantnog i radikalnog islama, koji sobom nosi potrebu za osvajanjem tuđih teritorija, ali bez posebnih duhovnih i kulturnih sadržaja. Srbi, ali i drugi hrišćanski narodi na Balkanu, davali su snažnu podršku naporima hrišćanske Evrope da potisne Osmansko Carstvo iz Centralne Evrope (naročito od kraja 17. veka). Pod okriljem turske vlasti Albanci iz Albanije su nakon poraza hrišćanske koalicije u sukobu s Turskom, i povlačenja evropskih snaga iz južnih delova današnje Srbije, počeli da naseljavaju Srbiju, u prvom redu oblasti Metohije, a kasnije i Kosova.
Engleskinja Meri Edit Daram, pisac knjige Kroz srpske zemlje boraveći 1903. godine u Metohiji-Peći i Dečanima, zabeležila je: "Priča o Staroj Srbiji je jadan neprekidan bol. Patnja hrišćanskih naroda na Balkanu nije ništa novo. Ona je počela sa dolaskom Turaka, i trajaće sve dok su oni tu. Još daleke 1690. godine nepodnošljiva sudbina Srba Stare Srbije dovela je do seobe u Ugarsku ništa manje nego 37.000 zadruga (porodičnih grupa koje uključuje i stričeve i njihovu decu). Albanci su se potom raširili po ispražnjenim posedima i bilo im je dozvoljeno da ih otad zauvek nekažnjeno pustoše". Od kraja 17. veka započinje proces svakodnevnog potiskivanja pravoslavnih Srba, kao hrišćana, od strane novopridošlih Albanaca (uglavnom muslimana). Od tog vremena nastaje ona najbrutalnija faza destrukcije monumentalnih srpskih duhovnih hramova (rušenje Sv. Arhanđela kod Prizrena, monumentalne zadužbine srpskog cara Dušana, pretvaranje poznate crkve Bogorodice Ljeviške u džamiju, 1756), spomenika kulture, praćena različitim oblicima nasilja i zločina. O tome svedoče mnogobrojni istorijski izvori u vatikanskim i bečkim arhivama, ali i arhivima drugih evropskih zemalja. Albanci koji stižu iz Albanije su isključivo stočari i dolaze sa svojim brojnim stadima stoke, zaposedajući plodna polja Metohije i Kosova. Oni nemaju svojih spomenika kulture na ovom prostoru.
Pravoslavni Srbi, ukoliko ne beže, da bi opstali na svojim ognjištima, dobrim delom primaju islam, a kasnije, u drugom ili trećem kolenu, u okolnostima islamskog albanskog okruženja, gube postepeno srpski etnički identitet. U nauci je taj fenomen poznat kao poarnaućivanje, odnosno fenomen arnautaša. U pitanju su procesi dugog trajanja koji se mogu razumeti samo ako se razumeju opšte političke, socijalne i duhovne prilike zabačenih provincija Osmanskog Carstva u 18. i 19. veku. Albanci su dugo bili u manjini u odnosu na pravoslavne Srbe na Kosovu i Metohiji, ali su imali snažnu podršku turskih vlasti, u kojima su i sami učestvovali zauzimajući vrlo visoka mesta u turskoj administraciji.
Poznati britanski istoričar Harold Temperlej (Harold William Vazelle Temperley) je jasno istakao da su "islamizirani Srbi, poznati pod imenom Arnauti, najogorčeniji su neprijatelji Srba" ("the Mussulmanised Serbs known as Arnauts are the bitteres foes of the Serb"). Temperlej je bio profesor na Harvardu i u Kembridžu, a 1921. je bio britanski predstavnik u odboru za albanske granice.
Mnogi evropski pisci i putopisci beleže proces postepenog etničkog čišćenja Srba i Stare Srbije (Jozef Miler, Aleksandar F. Giljferding, Viktor Berar, Ivan S. Jastrebov, Gaston Gravje i drugi). Arhimandrit srpskog manastira Dečana u Metohiji, Hadži Serafim Ristić, obratio se žalbom turskom sultanu Abdulu Azisu, koju je kasnije štampao kao posebnu knjigu "Plač Stare Srbije" (Zemun 1864), posvetivši je engleskom prezviteru Viljemu Dentonu. U toj knjizi su vrlo dokumentovano izneti svi zločini Albanaca nad Srbima u Metohiji i na Kosovu. Etničko čišćenje Srba se naročito nastavilo nakon osnivanja Albanske lige u Prizrenu 1878. godine, koja je nedvosmisleno istakla pretenzije na stvaranje Velike Albanije. Ugledni evropski istoričar Konstantin Jireček tvrdi da je iz Stare Srbije u periodu od 1878. do 1912. godine iseljeno u centralne oblasti današnje Srbije (tadašnja Kraljevina Srbija) oko 150.000 pravoslavnih Srba. Uprkos masovnom nasilnom potiskivanju Srba sa Kosova i Metohije, u tim oblastima je, pre ravno sto godina, odnos Srba-pravoslavnih i muslimana, i Albanaca-uglavnom muslimana, iznosio oko 50% : 50% (prema austro-ugarskim vojno-obaveštajnim podacima iz 1899. godine odnos Srba-pravoslavnih, muslimana i katolika prema Albancima-muslimanima i katolicima iznosio je 43,70% : 47,88%). O tom procesu vrlo uverljivo govori i H.N. Brailsford, u knjizi "Macedonia", napisanoj 1905. godine . On čak kaže da Albanci prema slovenskom svetu "manifestuju polufeudalni terorizam". Krajem 19. i početkom 20. veka prodor Albanaca u Staru Srbiju podržavala je i Austro-Ugarska. Britanski istraživač R.G: D. Lafan, između ostalog beleži: "Broj Albanaca se povećavao u Staroj Srbiji jer ih je podržavala i ohrabrivala Austrija". Treba pogledati etničku kartu Srbije koju je 1909. godine u Londonu objavio Alfered Sted, koja pokazuje da je etničkih Albanaca bilo vrlo malo na Kosovu i Metohiji, i da su to uglavnom bili "albanizovani Srbi".
Pored mnogobrojnih ruskih, francuskih i drugih izvora, o tom procesu svedoči i engleska diplomatska građa. Primera radi, ser Džordž Banam piše markizu Lensdaunu, 7. maja 1901, da je 40 srpskih porodica bilo primorano da usled albanskog terora pobegne u Kraljevinu Srbiju. Drugi engleski diplomata, gospodin Jang, pisao je takodje markizu Lensdaunu 9. septembra 1901. godine i sledeće: "Stara Srbija je još uvek nemirna oblast zbog bezakonja, osvete i rasne mržnje Albanaca". U istom izveštaju Jang dodaje da se nastavljaju progoni srpskog stanovništva i da je 600 Albanaca uz pomoć 50 turskih vojnika "sveli na četvrtinu selo od 60 domaćinstava". Jangov izveštaj iz decembra 1901. godine svedoči da je od proleća do decembra, 250 srpskih porodica albanskim terorom proterano u Kraljevinu Srbiju.
Ovaj proces je zaustavljen oslobođenjem Stare Srbije i celog Balkanskog poluostrva od turske vlasti, zajedničkom akcijom balkanskih hrišćana 1912. godine. Ponovio se u još brutalnijem vidu za vreme Drugog svetskog rata, za vreme nacističko-fašističke Velike Albanije, kada je najveći deo Metohije i deo Kosova bio priključen toj okupacionoj tvorevini. Pored oko 10.000 ubijenih Srba za vreme fašističke okupacije na Kosovu i Metohiji, proterano je između 80.000 i 100.000 Srba, dok je približno isti broj Albanaca iz Albanije u to vreme kolonizovan u ove srpske oblasti. O tim zločinima piše čak i Herman Nojbaher, specijalni politički opunomoćenik Trećeg Rajha za Jugoistočnu Evropu od jeseni 1943. godine. Pored ostalog, on beleži: "Šiptari su požurili da proteraju što je moguće više Srba iz zemlje. Pri tome su lokalni silnici često od proterivanih, za dozvolu iseljenja, uzimali dar u zlatu ... Kada se general Nedić sa gorkim tužbama obratio na mene, preporučio sam hitno arbanaškoj vladi da se progonima učini kraj. Kada sam video da je moja intervencija ostala bez uspeha zatražio sam davanje ostavke na moju misiju u Albaniji: ja ću morati nekom drugome prepustiti da Albaniju brani od teritorijalne pohlepe Bugara. Džafer Deva koji u kosovskoj oblasti ima uticaja, obećao mi je da će intervenisati. On je to uradio sa uspehom. I pored toga, posle 1941. godine učinjeno je mnogo nesreće".
Nova komunistička vlast, umesto da povrati proterane Srbe na njihova imanja i u njihove kuće, zabranila je njihov povratak. Završna faza etničkog čišćenja Kosova i Metohije, obavljena je pod komunističkom vlašću, a od strane političkog rukovodstva autonomne pokrajine Kosova i Metohije. Albanci su imali svu vlast u ovoj pokrajini, i umesto da autonomiju iskoriste za unapređenje multikulturnog i multietničkog ambijenta Kosova i Metohije, oni su nastojali da u potpunosti etnički očiste ove srpske oblasti od Srba. Naša nauka, na žalost, iz oportunističkih razloga nije se bavila ovom velikom dramom srpskog naroda u Staroj Srbiji. Tek bi trebalo precizno utvrditi broj proteranih Srba iako treba biti svestan da ne postoje uvek dovoljno precizni podaci za sve proterane. Proterivanje Srba započelo je odmah nakon 1945. godine istovremeno sa zabranom povratka prethodno proteranih tokom Drugog svetskog rata. Najmasovnije razmere proterivanje je imalo u periodu 1966-1981. godine Prema podacima Blagoja K. Pavlovića u knjizi Albanizacija Kosova i Metohije u ovom periodu se sa Kosova i Metohije iselilo preko 220.000 Srba (on navodi i Crnogoraca ali nema dileme da su i oni Srbi). Predrag Živančević u knjizi Naseljavanje Kosova iz Albanije tvrdi da su "kompletnu državnu i političku vlast na Kosmetu preko 40 godina držali emigranti iz Albanije i da se u ovu pokrajinu naselilo iz Albanije 150.000 tzv. ratnih kolonista". Najpotpunije i najsistematizovanije podatke o etničkom čišćenju Srba sa Kosova i Metohije dao je jeromonah (danas episkop) Atanasije Jevtić u knjizi Stradanja Srba na Kosovu i Metohiji od 1941. do 1990. On je izneo hiljade primera sa tačnim podacima mesta, datuma, imenima žrtava proteranih Srba. Iako se proterivanje nije prekidalo 50-ih i 60-ih godina naročito je masovno postalo posle 1968. godine. Primera radi, Jevtić navodi nepotpun izveštaj paroha iz Podujeva Živojina Trajkovića (od 8. juna 1969. godine) za period od rata do 1968. godine. Prema ovom izveštaju iz sela oko Podujeva u tom periodu iseljena su 663 srpska doma, a među razlozima iseljavanja navedeni su: 350 fizičkih napada Arbanasa na Srbe, 21 silovana Srpkinja, 430 krađa pričinjenih Srbima i 2 ubijena Srbina. Najveći broj podataka koji je izneo jeromonah Jevtić potiču iz Arhiva Svetog Sinoda Srpske pravoslavne crkve i Arhiva Raško-prizrenske eparhije. Tek predstoji detaljno istraživanje arhivske građe partijskih i državnih organa u posleratnom periodu, organa bezbednosti, vojnih arhiva kako bi se dala sveobuhvatna slika ove u Evropi nečuvene drame dela jednog naroda u svojoj matičnoj zemlji.
Izgleda paradoksalno, ali savezni vrh bivše jugoslovenske države nije ništa preduzeo da zaštiti Srbe u toj autonomnoj pokrajini. O celom tom procesu, s obzirom da je reč o novijem vremenu, postoji obimna dokumentacija, u prvom redu arhivska, video i tonska dokumentacija. Srbi, na žalost, nisu ništa preduzeli da objave tu ogromnu građu i predstave je evropskoj javnosti. Nasuprot svemu ovome, svetom danas bruji tobožnja istina da Srbi etnički čiste Kosovo i Metohiju, a ustvari oni su velike i tragične žrtve jednog od najvećih etničkih čišćenja u modernoj istoriji Evrope.
(Beogradski forum za svet ravnopravnih)
-
List
- Posts: 865
- Joined: 27/06/2005 02:51
#31
Cijela3 wrote:A kako ne postoje nikakvi dokazi da su tu postojali Albanci? Apsolutno nista nema.
Ima jako mnogo dokaza da su Albanci direktni potomci Ilira. I da su zadrzali dobar dio kulture iz tog doba. Iako su presli na Islam najvecim dijelom. Ali ako se uzdas u Srpsku verziju price onda ces pomisliti da su Albanci dosli s Turcima iz Azerbejdzana.
A to nema veze s vezom. Sve u svemu, Srbi su izgubili Kosovo po drugi put.
-
karanana
- Posts: 50847
- Joined: 26/02/2004 00:00
-
Cijela3
- Posts: 14
- Joined: 04/10/2005 23:30
#36
Procitaj ti cinjenice.List wrote:Cijela3 wrote:A kako ne postoje nikakvi dokazi da su tu postojali Albanci? Apsolutno nista nema.
Ali ako se uzdas u Srpsku verziju price onda ces pomisliti da su Albanci dosli s Turcima iz Azerbejdzana.
Sve u svemu, Srbi su izgubili Kosovo po drugi put.
A sto se tice gubitka Kosova. Jedan odred policije od par hiljada pripadanika policije, moze zauzeti citavo Kosovo, bez problema.
Lako se situacija moze promjeniti, da svijet to dopusti.
Ameri su podrzavali mudzahedine, Sadama, iransku revoluciju...pa su im okrenuli ledja.
U Srbiji, US Steel je kupio zeljezaru, Microsoft je otvorio svoj razvojni centar, BT kupio fabrike duvana, Coca Cola je otvorila svoje regionalno sjediste, Motorola planira otvoriti razvojni centar...tako da je veoma lako da se situacija promjeni u korist Srbije.
-
Novi_Nick
- Posts: 3611
- Joined: 24/08/2003 00:00
#37
Prazne price, srpska propaganda i bla, bla, bla. Sve te njihove price i mitove demantuje samo jedan ARGUMENT koji je list vec postavio. Iliri su naseljavali prostrore balkana (danasnje dijelove Srbije, Kosovo, CG, BiH, Dalmacije dok su jos Slaveni bili kao sto @List kaze na Karpatima. Istorija isto tako kaze da su divlja plemena Slavena danasnje Srbije pljackama, silovanjima i ubijanjima protjerali Ilire sa vecine teritorije danasnje Srbije i Kosova na danasnji prostor Albanije.
-
gavrilo
- Posts: 5378
- Joined: 15/10/2004 18:37
- Location: Zürich
#39
... dobro onda ... citaj grcku verzijuList wrote:Ali ako se uzdas u Srpsku verziju price onda ces pomisliti da su Albanci dosli s Turcima iz Azerbejdzana.
shit happensSve u svemu, Srbi su izgubili Kosovo po drugi put.
-
danas
- Posts: 18796
- Joined: 11/03/2005 19:40
- Location: 10th circle...
#40
naravno da se desio -- po svemu minorna bitka, osim sto je sultan poginuo. zato su ga turci i zabiljezili. poslije su srbi poslali princezu oliveru u harem, kao znak prijateljstva i dobrih vazalskih odnosa.Sarafcina wrote:Ima li neko dokaz da se Boj na Kosovu zaista zbio?
Ako ima, molim da se navede
od svih turskih vazalnih drzava, srbi su im najbolje sluzili, najmanje su pravili belaja. bili vazdan odani sultanu... -
gavrilo
- Posts: 5378
- Joined: 15/10/2004 18:37
- Location: Zürich
#41
... a slavenska plemena na podrucju bosne i hrvatske su bila civilizovana od samog pocetkaNovi_Nick wrote:Prazne price, srpska propaganda i bla, bla, bla. Sve te njihove price i mitove demantuje samo jedan ARGUMENT koji je list vec postavio. Iliri su naseljavali prostrore balkana (danasnje dijelove Srbije, Kosovo, CG, BiH, Dalmacije dok su jos Slaveni bili kao sto @List kaze na Karpatima. Istorija isto tako kaze da su divlja plemena Slavena danasnje Srbije pljackama, silovanjima i ubijanjima protjerali Ilire sa vecine teritorije danasnje Srbije i Kosova na danasnji prostor Albanije.
i daj mi konkretne dokaze da su albanci direktni naslednici ilira?
daj mi broj (u procentima) kolika u nama ima slavenske krvi?
.... i cemu ova diskusija vodi?
-
gavrilo
- Posts: 5378
- Joined: 15/10/2004 18:37
- Location: Zürich
#42
ne znam ... bas sam pricao sa jednim turcinom koji se interesuje za istoriju i on kaze da su najvise problema imali sa srbimadanas wrote:od svih turskih vazalnih drzava, srbi su im najbolje sluzili, najmanje su pravili belaja. bili vazdan odani sultanu...
-
danas
- Posts: 18796
- Joined: 11/03/2005 19:40
- Location: 10th circle...
#44
samo na kraju... kad su srbi vidjeli da otomansko carstvo propada, poceli se ko fol buniti i oni... do tada... su ratovali za sultana protiv madjara... non-stop...gavrilo wrote:ne znam ... bas sam pricao sa jednim turcinom koji se interesuje za istoriju i on kaze da su najvise problema imali sa srbimadanas wrote:od svih turskih vazalnih drzava, srbi su im najbolje sluzili, najmanje su pravili belaja. bili vazdan odani sultanu...
-
gavrilo
- Posts: 5378
- Joined: 15/10/2004 18:37
- Location: Zürich
#46
da ... zato su ih austrijanci naselili kao zastitni zid...danas wrote:samo na kraju... kad su srbi vidjeli da otomansko carstvo propada, poceli se ko fol buniti i oni... do tada... su ratovali za sultana protiv madjara... non-stop...gavrilo wrote:ne znam ... bas sam pricao sa jednim turcinom koji se interesuje za istoriju i on kaze da su najvise problema imali sa srbimadanas wrote:od svih turskih vazalnih drzava, srbi su im najbolje sluzili, najmanje su pravili belaja. bili vazdan odani sultanu...
... a protiv madjara je bilo iz zajebancije... razonoda
-
List
- Posts: 865
- Joined: 27/06/2005 02:51
#47
Albanci nisu Slaveni. Njihov jezik nema veze s našim. Imena i prezimena koja su jako prisutna kod Albanaca bila su popularna u vrijeme kad su ovaj prostor naseljavali Iliri. Niti jedan narod osim Albanaca ne daje takva imena svojoj djeci. I niti jedan narod osim njih ne nosi takva prezimena. Ima samo pojedinacnih slucajeva kad su u pitanju imena. Ali to je prava rijetkost. A kod Albanaca je to cesta pojava. Bilo kod onih u Ulcinju i Plavu.....na Cetinju....u Tetovu....Skoplju....Tirani....ili na Kosovu.gavrilo wrote:i daj mi konkretne dokaze da su albanci direktni naslednici ilira?
Last edited by List on 05/10/2005 00:32, edited 1 time in total.
-
karanana
- Posts: 50847
- Joined: 26/02/2004 00:00
#48
Cijela3 wrote:Dr Slavenko Terzić
Progon Srba na Kosovu i Metohiji
Istorija Jugoistočne Evrope je vrlo složena, i nikakvim ciljem, pa makar to bio i "novi svetski poredak" ne može se opravdati očigledno pojednostavljivanje i manipulisanje. Najslikovitiji primer te manipulacije jeste nedavno objavljena knjiga Noela Malkolma "Kosovo. Kratka istorija".
Svetsko javno mnjenje, ne samo stručno, nego i ono najšire, suočava se poslednjih godina i danas sa nedopustivim i gotovo neverovatnim iskrivljivanjem istorijske istine o Srbima i Kosovu i Metohiji kao središtu njihove civilizacije. Ima dosta primera pristrasnih interpretacija pojedinih zbivanja u balkanskoj i evropskoj istoriji, ali gotovo da nema primera tako nemoralnog manipulisanja istorijskim činjenicama. Nisu Albanci na Kosovu nikada bili niti su danas žrtve etničkog čišćenja od strane Srba, već su, na žalost, Srbi žrtve masovnog etničkog čišćenja koje su sproveli Albanci u 19. veku (naročito u periodu 1878-1912) pod okriljem turske vlasti, u vreme Drugog svetskog rata, uz blagonaklonu podršku komunističkog režima Titove Jugoslavije.
Istorija Jugoistočne Evrope je vrlo složena, i nikakvim ciljem, pa makar to bio i "novi svetski poredak" ne može se opravdati očigledno pojednostavljivanje i manipulisanje. Najslikovitiji primer te manipulacije jeste nedavno objavljena knjiga Noela Malkolma "Kosovo. Kratka istorija". Osmanska osvajanja u drugoj polovini 15. veka presekla su visoke civilizacijske tekovine balkanskih hrišćanskih naroda. Takvu sudbinu doživelo je i srpsko društvo srednjega veka: uništena je njegova politička, društvena i kulturna elita, razoreni su mnogi srednjovekovni gradovi, crkve i manastiri i drugi spomenici kulture. Kosovo i Metohija su, kao što je s pravom više puta istakao bivši američki državni sekretar Henri Kisindžer, najočigledniji primer, na malom prostoru, sukoba ova dva napred pomenuta civilizacijska i društvena modela. Albanci u Albaniji su u velikom procentu primili islam ali su od islamske civilizacije prihvatili gotovo jedino duh militantnog i radikalnog islama, koji sobom nosi potrebu za osvajanjem tuđih teritorija, ali bez posebnih duhovnih i kulturnih sadržaja. Srbi, ali i drugi hrišćanski narodi na Balkanu, davali su snažnu podršku naporima hrišćanske Evrope da potisne Osmansko Carstvo iz Centralne Evrope (naročito od kraja 17. veka). Pod okriljem turske vlasti Albanci iz Albanije su nakon poraza hrišćanske koalicije u sukobu s Turskom, i povlačenja evropskih snaga iz južnih delova današnje Srbije, počeli da naseljavaju Srbiju, u prvom redu oblasti Metohije, a kasnije i Kosova.
Engleskinja Meri Edit Daram, pisac knjige Kroz srpske zemlje boraveći 1903. godine u Metohiji-Peći i Dečanima, zabeležila je: "Priča o Staroj Srbiji je jadan neprekidan bol. Patnja hrišćanskih naroda na Balkanu nije ništa novo. Ona je počela sa dolaskom Turaka, i trajaće sve dok su oni tu. Još daleke 1690. godine nepodnošljiva sudbina Srba Stare Srbije dovela je do seobe u Ugarsku ništa manje nego 37.000 zadruga (porodičnih grupa koje uključuje i stričeve i njihovu decu). Albanci su se potom raširili po ispražnjenim posedima i bilo im je dozvoljeno da ih otad zauvek nekažnjeno pustoše". Od kraja 17. veka započinje proces svakodnevnog potiskivanja pravoslavnih Srba, kao hrišćana, od strane novopridošlih Albanaca (uglavnom muslimana). Od tog vremena nastaje ona najbrutalnija faza destrukcije monumentalnih srpskih duhovnih hramova (rušenje Sv. Arhanđela kod Prizrena, monumentalne zadužbine srpskog cara Dušana, pretvaranje poznate crkve Bogorodice Ljeviške u džamiju, 1756), spomenika kulture, praćena različitim oblicima nasilja i zločina. O tome svedoče mnogobrojni istorijski izvori u vatikanskim i bečkim arhivama, ali i arhivima drugih evropskih zemalja. Albanci koji stižu iz Albanije su isključivo stočari i dolaze sa svojim brojnim stadima stoke, zaposedajući plodna polja Metohije i Kosova. Oni nemaju svojih spomenika kulture na ovom prostoru.
Pravoslavni Srbi, ukoliko ne beže, da bi opstali na svojim ognjištima, dobrim delom primaju islam, a kasnije, u drugom ili trećem kolenu, u okolnostima islamskog albanskog okruženja, gube postepeno srpski etnički identitet. U nauci je taj fenomen poznat kao poarnaućivanje, odnosno fenomen arnautaša. U pitanju su procesi dugog trajanja koji se mogu razumeti samo ako se razumeju opšte političke, socijalne i duhovne prilike zabačenih provincija Osmanskog Carstva u 18. i 19. veku. Albanci su dugo bili u manjini u odnosu na pravoslavne Srbe na Kosovu i Metohiji, ali su imali snažnu podršku turskih vlasti, u kojima su i sami učestvovali zauzimajući vrlo visoka mesta u turskoj administraciji.
Poznati britanski istoričar Harold Temperlej (Harold William Vazelle Temperley) je jasno istakao da su "islamizirani Srbi, poznati pod imenom Arnauti, najogorčeniji su neprijatelji Srba" ("the Mussulmanised Serbs known as Arnauts are the bitteres foes of the Serb"). Temperlej je bio profesor na Harvardu i u Kembridžu, a 1921. je bio britanski predstavnik u odboru za albanske granice.
Mnogi evropski pisci i putopisci beleže proces postepenog etničkog čišćenja Srba i Stare Srbije (Jozef Miler, Aleksandar F. Giljferding, Viktor Berar, Ivan S. Jastrebov, Gaston Gravje i drugi). Arhimandrit srpskog manastira Dečana u Metohiji, Hadži Serafim Ristić, obratio se žalbom turskom sultanu Abdulu Azisu, koju je kasnije štampao kao posebnu knjigu "Plač Stare Srbije" (Zemun 1864), posvetivši je engleskom prezviteru Viljemu Dentonu. U toj knjizi su vrlo dokumentovano izneti svi zločini Albanaca nad Srbima u Metohiji i na Kosovu. Etničko čišćenje Srba se naročito nastavilo nakon osnivanja Albanske lige u Prizrenu 1878. godine, koja je nedvosmisleno istakla pretenzije na stvaranje Velike Albanije. Ugledni evropski istoričar Konstantin Jireček tvrdi da je iz Stare Srbije u periodu od 1878. do 1912. godine iseljeno u centralne oblasti današnje Srbije (tadašnja Kraljevina Srbija) oko 150.000 pravoslavnih Srba. Uprkos masovnom nasilnom potiskivanju Srba sa Kosova i Metohije, u tim oblastima je, pre ravno sto godina, odnos Srba-pravoslavnih i muslimana, i Albanaca-uglavnom muslimana, iznosio oko 50% : 50% (prema austro-ugarskim vojno-obaveštajnim podacima iz 1899. godine odnos Srba-pravoslavnih, muslimana i katolika prema Albancima-muslimanima i katolicima iznosio je 43,70% : 47,88%). O tom procesu vrlo uverljivo govori i H.N. Brailsford, u knjizi "Macedonia", napisanoj 1905. godine . On čak kaže da Albanci prema slovenskom svetu "manifestuju polufeudalni terorizam". Krajem 19. i početkom 20. veka prodor Albanaca u Staru Srbiju podržavala je i Austro-Ugarska. Britanski istraživač R.G: D. Lafan, između ostalog beleži: "Broj Albanaca se povećavao u Staroj Srbiji jer ih je podržavala i ohrabrivala Austrija". Treba pogledati etničku kartu Srbije koju je 1909. godine u Londonu objavio Alfered Sted, koja pokazuje da je etničkih Albanaca bilo vrlo malo na Kosovu i Metohiji, i da su to uglavnom bili "albanizovani Srbi".
Pored mnogobrojnih ruskih, francuskih i drugih izvora, o tom procesu svedoči i engleska diplomatska građa. Primera radi, ser Džordž Banam piše markizu Lensdaunu, 7. maja 1901, da je 40 srpskih porodica bilo primorano da usled albanskog terora pobegne u Kraljevinu Srbiju. Drugi engleski diplomata, gospodin Jang, pisao je takodje markizu Lensdaunu 9. septembra 1901. godine i sledeće: "Stara Srbija je još uvek nemirna oblast zbog bezakonja, osvete i rasne mržnje Albanaca". U istom izveštaju Jang dodaje da se nastavljaju progoni srpskog stanovništva i da je 600 Albanaca uz pomoć 50 turskih vojnika "sveli na četvrtinu selo od 60 domaćinstava". Jangov izveštaj iz decembra 1901. godine svedoči da je od proleća do decembra, 250 srpskih porodica albanskim terorom proterano u Kraljevinu Srbiju.
Ovaj proces je zaustavljen oslobođenjem Stare Srbije i celog Balkanskog poluostrva od turske vlasti, zajedničkom akcijom balkanskih hrišćana 1912. godine. Ponovio se u još brutalnijem vidu za vreme Drugog svetskog rata, za vreme nacističko-fašističke Velike Albanije, kada je najveći deo Metohije i deo Kosova bio priključen toj okupacionoj tvorevini. Pored oko 10.000 ubijenih Srba za vreme fašističke okupacije na Kosovu i Metohiji, proterano je između 80.000 i 100.000 Srba, dok je približno isti broj Albanaca iz Albanije u to vreme kolonizovan u ove srpske oblasti. O tim zločinima piše čak i Herman Nojbaher, specijalni politički opunomoćenik Trećeg Rajha za Jugoistočnu Evropu od jeseni 1943. godine. Pored ostalog, on beleži: "Šiptari su požurili da proteraju što je moguće više Srba iz zemlje. Pri tome su lokalni silnici često od proterivanih, za dozvolu iseljenja, uzimali dar u zlatu ... Kada se general Nedić sa gorkim tužbama obratio na mene, preporučio sam hitno arbanaškoj vladi da se progonima učini kraj. Kada sam video da je moja intervencija ostala bez uspeha zatražio sam davanje ostavke na moju misiju u Albaniji: ja ću morati nekom drugome prepustiti da Albaniju brani od teritorijalne pohlepe Bugara. Džafer Deva koji u kosovskoj oblasti ima uticaja, obećao mi je da će intervenisati. On je to uradio sa uspehom. I pored toga, posle 1941. godine učinjeno je mnogo nesreće".
Nova komunistička vlast, umesto da povrati proterane Srbe na njihova imanja i u njihove kuće, zabranila je njihov povratak. Završna faza etničkog čišćenja Kosova i Metohije, obavljena je pod komunističkom vlašću, a od strane političkog rukovodstva autonomne pokrajine Kosova i Metohije. Albanci su imali svu vlast u ovoj pokrajini, i umesto da autonomiju iskoriste za unapređenje multikulturnog i multietničkog ambijenta Kosova i Metohije, oni su nastojali da u potpunosti etnički očiste ove srpske oblasti od Srba. Naša nauka, na žalost, iz oportunističkih razloga nije se bavila ovom velikom dramom srpskog naroda u Staroj Srbiji. Tek bi trebalo precizno utvrditi broj proteranih Srba iako treba biti svestan da ne postoje uvek dovoljno precizni podaci za sve proterane. Proterivanje Srba započelo je odmah nakon 1945. godine istovremeno sa zabranom povratka prethodno proteranih tokom Drugog svetskog rata. Najmasovnije razmere proterivanje je imalo u periodu 1966-1981. godine Prema podacima Blagoja K. Pavlovića u knjizi Albanizacija Kosova i Metohije u ovom periodu se sa Kosova i Metohije iselilo preko 220.000 Srba (on navodi i Crnogoraca ali nema dileme da su i oni Srbi). Predrag Živančević u knjizi Naseljavanje Kosova iz Albanije tvrdi da su "kompletnu državnu i političku vlast na Kosmetu preko 40 godina držali emigranti iz Albanije i da se u ovu pokrajinu naselilo iz Albanije 150.000 tzv. ratnih kolonista". Najpotpunije i najsistematizovanije podatke o etničkom čišćenju Srba sa Kosova i Metohije dao je jeromonah (danas episkop) Atanasije Jevtić u knjizi Stradanja Srba na Kosovu i Metohiji od 1941. do 1990. On je izneo hiljade primera sa tačnim podacima mesta, datuma, imenima žrtava proteranih Srba. Iako se proterivanje nije prekidalo 50-ih i 60-ih godina naročito je masovno postalo posle 1968. godine. Primera radi, Jevtić navodi nepotpun izveštaj paroha iz Podujeva Živojina Trajkovića (od 8. juna 1969. godine) za period od rata do 1968. godine. Prema ovom izveštaju iz sela oko Podujeva u tom periodu iseljena su 663 srpska doma, a među razlozima iseljavanja navedeni su: 350 fizičkih napada Arbanasa na Srbe, 21 silovana Srpkinja, 430 krađa pričinjenih Srbima i 2 ubijena Srbina. Najveći broj podataka koji je izneo jeromonah Jevtić potiču iz Arhiva Svetog Sinoda Srpske pravoslavne crkve i Arhiva Raško-prizrenske eparhije. Tek predstoji detaljno istraživanje arhivske građe partijskih i državnih organa u posleratnom periodu, organa bezbednosti, vojnih arhiva kako bi se dala sveobuhvatna slika ove u Evropi nečuvene drame dela jednog naroda u svojoj matičnoj zemlji.
Izgleda paradoksalno, ali savezni vrh bivše jugoslovenske države nije ništa preduzeo da zaštiti Srbe u toj autonomnoj pokrajini. O celom tom procesu, s obzirom da je reč o novijem vremenu, postoji obimna dokumentacija, u prvom redu arhivska, video i tonska dokumentacija. Srbi, na žalost, nisu ništa preduzeli da objave tu ogromnu građu i predstave je evropskoj javnosti. Nasuprot svemu ovome, svetom danas bruji tobožnja istina da Srbi etnički čiste Kosovo i Metohiju, a ustvari oni su velike i tragične žrtve jednog od najvećih etničkih čišćenja u modernoj istoriji Evrope.
(Beogradski forum za svet ravnopravnih)
Pa dok bi ja ovo procitao, Kosovo ce vec biti u Europskoj Uniji. Ja u zivotu nisam ovoliko procito.
-
Novi_Nick
- Posts: 3611
- Joined: 24/08/2003 00:00
#49
Dobro ba, jaki ste mnogo i mozete uzeti Kosovo za 5 minuta ali hajde uzmite Ameriku ili Bugarsku ako smijete i mozete. Hrabri ste da napadate manje, slabije, miroljubive ili nikako ili slabo naoruzane civile. Velikim ne smijete pisnut. Zato suti i poklopi se po usimaCijela3 wrote:Procitaj ti cinjenice.List wrote:Cijela3 wrote:A kako ne postoje nikakvi dokazi da su tu postojali Albanci? Apsolutno nista nema.
Ali ako se uzdas u Srpsku verziju price onda ces pomisliti da su Albanci dosli s Turcima iz Azerbejdzana.
Sve u svemu, Srbi su izgubili Kosovo po drugi put.
A sto se tice gubitka Kosova. Jedan odred policije od par hiljada pripadanika policije, moze zauzeti citavo Kosovo, bez problema.
Lako se situacija moze promjeniti, da svijet to dopusti.
Ameri su podrzavali mudzahedine, Sadama, iransku revoluciju...pa su im okrenuli ledja.
U Srbiji, US Steel je kupio zeljezaru, Microsoft je otvorio svoj razvojni centar, BT kupio fabrike duvana, Coca Cola je otvorila svoje regionalno sjediste, Motorola planira otvoriti razvojni centar...tako da je veoma lako da se situacija promjeni u korist Srbije.
-
gavrilo
- Posts: 5378
- Joined: 15/10/2004 18:37
- Location: Zürich
#50
nikakav dokazList wrote:Albanci nisu Slaveni. Njihov jezik nema veze s našim. Imena i prezimena koja su jako prisutna kod Albanaca bila su popularna u vrijeme kad su ovaj prostor naseljavali Iliri. Niti jedan narod osim Albanaca ne daje takva imena svojoj djeci. I niti jedan narod osim njih ne nosi takva prezimena. Ima samo pojedinacnih slucajeva kad su u pitanju imena. Ali to je prava rijetkost. A kod Albanaca je to svakodnevnica. Bilo kod onih u Ulcinju i Plavu.....na Cetinju....u Tetovu....Skoplju....Tirani....ili na Kosovu.gavrilo wrote:i daj mi konkretne dokaze da su albanci direktni naslednici ilira?
to sto nose prezimena mozes interpretirati kao neki narod koji se asimilirao na drugi evo pitanje za tebe... da vidimo tvoje znanje istorije ... sta su fancuzi a koji jezik govore?