http://www.nolinks/forum.php/vi ... =34&t=1100
Srpski Dobrovoljacki Korpus:
http://www.vojska.net/hrv/drugi-svjetsk ... ki-korpus/Srpski Dobrovoljački Korpus
Srpska dobrovoljačka komanda
Poznatiji u narodu kao ljotićevci i zboraši po Dimitriju Ljotiću (1891-1945), osnivaču i predsjedniku Jugoslavenskog narodnog pokreta - Zbor, građanske i fašističke stranke u Kraljevini Jugoslaviji. Ova stranka nastala je u veljači I934. ujedinjenjem grupa s identičnim političkim težnjama oko listova Zbor i Otadžbina, Bojovnika iz Slovenije i Jugoslavenske akcije iz Hrvatske. Rukovodstvo stranke sa svojim pristalicama odmah posle dolaska nacističkih okupatora u Srbiju stavilo im se u službu.
Srpska dobrovoljačka komanda
Početkom ustanka u srpnju 1941. njemački okupatori nalažu formiranje dobrovoljačkih odreda, koji se obrazuju u septembru 1941, za borbu protiv NOP-a na teritoriji Srbije. Prilikom formiranja i kasnije, pristalice Zbora i organizacije Beli orlovi činile su rukovodeći kadar i sastav tih jedinica.
Komanda je službeno formirana 14. rujna 1941 a činile su ju 12 dobrovoljačkih odreda svaki sa 120 do 150 ljudi.
Srpski dobrovoljački korpus
Krajem 1942. i početkom 1943. od 12 ljotićevskih dobrovoljačkih odreda obrazovan je po odobrenju njemačkih okupacionih vlasti Srpski dobrovoljački korpus u jačini od oko 3.000-3.500 ljudi, koji je formalno podčinjen predsjedniku Srpske vlade, a faktički načelniku štaba njemačkog vojnog zapovjednika Srbije. Opskrbljivala ga je oružjem i ostalom opremom njemačka okupaciona vlast.
U sastavu SDK nalazila su se četiri dobrovoljačka i jedan četnički jurišni bataljun svaki sa 500 ljudi, a od 4. januara 1943. godine još i bataljun bornih kola, eskadron konjice i 6 aviona. Bataljun bornih kola imao je nekih dvadeset različitih vozila - vozila vojske Kraljevine Jugoslavije koje su Nijemci odbacili kao zastarjela, par francuskih Renault tenkova, češke i maksimalno tri njemačka polugusjeničara u jako lošem stanju. Od šest zrakoplova, dva su bila Bregeut-19 osposobljen u Rogožarskom za prijevoz četiri putnika, a jedan Fizler Roda u koju stanu tri putnika. Letovi, kad bi zrakoplovi bili u letnom stanju, morali su biti odobreni od strane Nijemaca, uglavnom su vršili kurirske letove za potrebe Nedićeve vlade. Da bi letjeli iz Beograda pripadnici SDK su morali da, formalno i stvarno, pređu na teritoriju NDH na njemački aerodrom u Zemunu i da odatle lete po Srbiji - Kraljevo, Niš uglavnom, mada Niš ograničeno i vrlo kratko vrijeme budući da su ubrzo preuzeli Bugari.
Komanda korpusa u svom sastavu imala je i obavještajno odjeljenje koje je radilo i po uputama njemačkih obavještajno-bezbednosnih ustanova. Obavještajnu organizaciju činili su obavještajni oficiri u štabovima pukova i bataljuna, koji su se oslanjali u obavještajnom radu na starješinstva i povjerenike Zbora i rukovodioce organizacije Beli orlovi na terenu. Kontraobavještajnu službu činili su: operativna grupa S, štaba korpusa, isljednici u štabovima pukova, bataljuna i artiljerijskog divizijuna koji su se oslanjali u svom radu na prosvjetare i ađutante u štabovima.
Svibnju 1943. Nedić je pokušao da Korpus poveća na pet pukova, ali Nijemci to nisu odobrili. Pukovi su formirani u studenom 1943 da bi tek kad se ponovo razbuktao ustanak u Srbiji i tamo formirane brojne brigade i partizanski odredi, Nijemci siječnja 1944 odobrili formiranje ovih pukova i dali za njih potrebno oružje. Međutim, formiranje tih pukova nije išlo lako, jer Nedićevi organi nisu mogli da ih popune ni prinudnom mobilizacijom, tako da su se komandanti pukova žalili na konferenciji u štabu SDK 29. siječnja 1944 da regrutacija novih dobrovoljaca ne ide nikako, da do sada ima 93 bjegunca (iz 5. puka), da nemaju mogućnosti da formiraju treće bataljune i sl. Nedićevi oficiri bili su prinuđeni da na toj konferenciji donesu odluku da se regrutacija izvrši akcijama na terenu, s tim da roditelji, braća i sestre onoga ko bude stupio u redove dobrovoljaca garantiraju svojom slobodom da neće pobjeći iz njihovih redova. Tek nakon nasilnog odvođenja od kuća ljotićevski oficiri su uspeli da formiraju ove pukove.
Štabovi i garnizoni pet pukova i centara za obuku nalazili su se u Valjevu, Kragujevcu, Šapcu, Užicu, Nišu, Leskovcu i Beogradu, a pojedini bataljuni i čete bili su razmješteni na terenu.
Sjedišta pukova:
1. u Kraljevu
2. u Kragujevcu
3. u Šapcu
4. u Smederevu
5. u Kruševcu
Pored pukova jačine 1200 ljudi, naoružanih lakim streljačkim naoružanjem, SDK je u svom sastavu imao artiljerijski divizion jačine 500 ljudi sa 4 baterije, bataljun bornih kola i eskadron konjice. Bataljun bornih kola nije dočekao jesen 1944. Ostao je rasut po Srbiji, jedan dobro očuvani R-35 tenk i danas stoji u Titovom Užicu, vozila su ionako uglavnom služila za parade i rijetko su učestvovala u većim akcijama.
Pored akcija koje su izvodili protiv NOV i PO na svojim područjima, pukovi su većim dijelom bili povremeno angažirani pod komandom jednog operativnog štaba i u nekim krupnijim operacijama van svojih područja, kao npr. protiv 2. i 5. divizije NOVJ pri njihovom prodoru u zapadnu Srbiju u proljeće 1944. i u operacijama u Toplici i Jablanici u ljeto 1944. Sredinom 1944. godine SDK je imao oko 9.000 ljudi, a tokom povlačenja iz Srbije prema nekim izvorima broj se prepolovio.
Prema Bundesarchivu, RH 19 XI/31 Militaerbefehlshaber Suedost Ia, Gegenueberstellung der Feindstaerken und der eigenen einsatzfaehigen Kraefte im serbischen Raum (21.8.1944), u kolovozu 1944. korpus je imao 9.886 ljudi.
Uoči operacija za oslobođenje Srbije, 21. lipnja 1944 Nedić je pristupio formiranju 2. gvozdenog puka SDK u okrugu leskovačkom, ali njegovo ljudstvo, dok je još puk bio u formiranju, prilikom pokreta ka Kruševcu, prelazi četnicima Draže Mihailovića kod Trstenika. U leto 1944. u sastav SDK ušle su tri četničke brigade Pavla Đurišića kao 6, 7. i 8. puk, ukupne jačine oko 3.800 vojnika, ali samo formalno kako bi Nedić za ovo ljudstvo dobio oružje i municiju od Nijemaca. U operacijama za oslobođenje Srbije SDK je bio prinuđen da 8. listopada 1944. napusti Beograd i prebaci u Srijem, a zatim sa Nijemcima i kvislinškim formacijama povuče u Sloveniju, de je bio angažiran na sprečavanju prodora JA na zapad.
Od Novembra 1944 SDK dolazi u nadležnost SS kao i sve ostale kvislinške formacije i na papiru se vodi kao Srpski SS dobrovoljački korpus, ali ne dobija njemačke uniforme ili SS oznake već ostaje u starim jugoslavenskim ili talijanskim uniformama. U zimi 1944/45., tokom koje oficiri SDK odlaze na razonodu u Zagreb, Slovenački partizani nanose teške gubitke Korpusu, iscrpljenom i slabo naoružanom nakon povlačenja, tokom iznenadnog napada na Pivku i Postojnu od oko 100 mrtvih, 130 ranjenih i oko 150 nestalih koji nakon toga prestaje biti efektivna vojna formacija te se glavnina SDK upućuje kao neborbena radna jedinica. Ostatak SDK se reorganizira i učestvuje u borbama protiv NOVJ u sastavu njemačkih jedinica u Slovenačkom primorju.
Više desetina odabranih po fanatizmu pripadnika SDK je, od nacističke obavještajne službe za djelovanje u neprijateljskoj pozadini, spušteno padobranom veljači i ožujku 1945. na Kopaonik, Kosovo i u okolinu Beograda.
Po naređenju General Damjanovića, Mihailovićeva komandanta za Sloveniju korpus se priključio Četničkoj Šumadijskoj diviziji 30. ožujka, a 1. svibnja dva puka su prešla granicu u Italiju gdje su se predala, dok su tri puka koja su držala frontu oko Ljubljane povukla u Austriju gdje su se predali Englezima i iz Vilaha skupa s 1,000 četnika i 10,000 slovenskih domobrana vraćeni u Sloveniju i pogubljeni u Kočevskom rogu.
Pripadnici SDK koji su se predali saveznicima u Italiji smješteni su u logor u Forliju. U drugoj polovini 1945. tzv. istaknuti dio Vrhovne komande Kraljevske jugoslavenske vojske u otadžbini, po odobrenju Anglo-Amerikanaca, obrazovao je od ostataka Šumadijsku diviziju, tzv. Jugoslavenske vojske van otadžbine. Krajem 1945. ta jedinica je iz Forlija prebačena u Eboli (Italija) gde je nastavljena obuka bez oružja. U toku 1947. jedinica je rasformirana i počelo je raseljavanje ljotićevaca.
Sve vrijeme rata ljotićevci su bili vjerne sluge okupatora i isticali se zločinačkom djelatnošću prema svim patriotskim pojedincima u Srbiji, a sa sadizmom i okrutnošću odnosili se prema zarobljenim borcima NOV i POJ, i uhvaćenim i uhapšenim pripadnicima NOP-a.
Sprovodjenje roma na streljanje.
https://www.youtube.com/watch?v=Pr53hDE055E
Njemacki vojni kratki film o Srpskom Dobrovoljackom Korpusu.
Srpska Drzavna Straza
Srpska državna straža (njemački: Serbische Staatsgarde, poznati kao Nedićevci) je bila kvislinška formacija u okupiranoj Srbiji, osnovana 3. marta 1942. godine.
Srpska državna straža je bila organizaciona policijska jedinica Ministarstva unutrašnjih dela vlade na čijem čelu je bio Milan Nedić, koja je bila pod neposrednom kontrolom Vojne komande Vermahta na teritoriji Nemačke okupacione zone Srbija. Obavljala je policijski posao koji je bio u nadležnosti Ministarstva unutrašnjih dela kao što je održavanje javnog reda i mira. Od samog osnivanja, u jesen 1941. bila je angažovana u borbama protiv partizana, nakon toga prelazi u redovno stanje do januara 1944. kada je ponovo angažovana protiv partizana. Prilikom formiranja je imala oko 17,000 ljudi. Za januar 1943. godine postoji podatak o brojnom stanju od 36,716 ljudi uključujući pomoćne službe i naoružanu seosku miliciju.[1]
6. septembra 1944. Srpska državna straža je stavljena pod komandu generala Dragoljuba Mihailovića.[2] U dogovoru sa generalom Miroslavom Trifunovićem, Mihailovićevim komandantom Srbije, jedinice Srpske državne straže (SDS) i Srpske granične straže (SGS) 6. oktobra 1944. okupile su se u Jagodini. Tu je od tih jedinica formiran Srpski udarni korpus (SUK) sa tri divizije. Za komandanta korpusa imenovan je divizijski general Stevan Steva Radovanović, za njegovog pomoćnika brigadni general Borivoje Jonić (komandant SDS) a za načelnika štaba major Danilo Dača Stojanović; za komandanta divizije imenovani su: Branimir Brana Živković (načelnik Operativnog odeljenja SDS), Dragutin Redić (komandant SDS Kraljevačke oblasti) i Ljudevit Pogačar (komandant SGS), svi pukovnici. SUK je tada brojao oko 6.800 ljudi.
Zajedno sa nemačkom vojskom i grupacijom četnika iz Srbije tokom novembra 1944. učestvuje u proboju Armijske grupe E kroz Sandžak i istočnu Bosnu. U istočnoj Bosni ove snage učestvovale su u decembarskoj ofanzivi Mihailovićevih snaga protiv NOVJ i napadu na Tuzlu. Stalno se osipajući u borbama protiv jedinica NOVJ, SUK se nalazio u Sandžaku i istočnoj Bosni sa četničkim jedinicama sve do kraja decembra 1944.
Iz Sarajeva, Nemci ih u januara 1945. prebacuju železnicom u Beč, odakle su raspoređeni u Sloveniju i Istru, gde su bili raspoređivani po dobrovoljačkim ili četničkim jedinicama pod komandom Višeg SS i policijskog vođe jadranskog primorja (nem. Höheren SS- und Polizeiführer in der Operationszone Adriatisches Küstenland) Odila Globočnika.
Na kraju su završili u Italiji, gde ih saveznici razoružavaju.
http://sh.wikipedia.org/wiki/Srpska_dr% ... tra%C5%BEa
