U Petricevom saopstenju navodi se da je “Ustav BIH dao pravo na zakljucivanje sporazuma o specijalnim i paralelnim vezama izmedju entiteta i susedne drzave, u meri u kojoj taj sporazum ne predstavlja krsenje suvereniteta i teritorijalnog integriteta BIH” (B92, 2001).
U Banjaluci je u utorak potpisan Sporazum o uspostavljanju specijalnih i paralelnih odnosa Republike Srpske i Republike Srbije. Sporazumom je predvidjen razvoj institucionalnih i svih ostalih oblika saradnje u okviru opštih političkih i privrednih uslova, kao i razvoj transparentne saradnje izvršnih, zakonodavnih i drugih institucija RS i Srbije.
Sporazumom je predvidjeno da RS i Srbija unapredjuju saradnju u oblasti privrede, planiranja, privatizacije i denacionalizacije, nauke i tehnologije, obrazovanja, kulture i sporta, zdravstva i socijalne politike, turizma i zaštite okoline, informisanja, zaštite sloboda i prava gradjana, te suzbijanja kriminala.
U cilju uspešnog sprovodjenja Sporazuma osnovano je Veće za saradnju RS i Srbije koje čine predsednici i premijeri RS i Srbije.
Da bi se ostvarila saradnja u oblasti zakonodavstva predvidjeno je održavanje redovnih kontakata Narodne skupštine RS i Skupštine Srbije (agencije/MONDO, 2006).
Očito, sporazum nadilazi i okvire federalne zajednice država, što i ne bi bio problem da mu u osnovi nije bosnocidni karakter, ali „naše“ medvjede interesira isključivo malo klerofašističkog trona oko Begove džamije i malo krofašističkog trona ispod Huma, što je, također, bosnocidne naravi. Tim slijedom su i žrtve borbe protiv nacističkofašističke nemani ne samo relativizirane, već se nad njima povampiruje i materijalizira oreol svetosti nacističkofašističkih amaneta u sjenci evropskih oltara i portala. Stoga na Magliću nema državne zastave, koja bi barem simbolizirala obavezu države da uvažava internacionalne standarde odnosa prema žrtvama nacističkofašističke pošasti. Stoga je i obilježavanje godišnjice početka borbe protiv te pošasti proteklo bez Bosne i Hercegovine.
