Bosna u kandzama KOS-a
-
Alija Alijagić
- Posts: 318
- Joined: 13/02/2008 18:20
- Location: Sarajevo
#51 Re: Bosna u kandzama KOS-a
A koji to đavo tjera svjetinu da glasa za agente KOS-a kad se vidi iz vasione da su to izdajnici? a ti naši izdajnici zvani političari skupa sa tim našim jadnim hodžama su najobičnije kurve za 5 eura, i kad ne bi radili za KOS, radili bi za nekog drugog gospodara.
-
Vodenjak
- Posts: 7416
- Joined: 03/10/2004 18:45
#52 Re: Bosna u kandzama KOS-a
Jes vala...fantom slobode wrote:Ma smetljari su dobri, da ih je vise da se napokon pobaca smece, koje se stalno vraca sa deponije.Nikako da shvate da je to zavrseno i da se sa istorijskim komentarima trebaju baviti ljudi bez ovakvih biografija.A o nasem novinarstvu i novinarstvu Balkana, je jasno kakvo je stanje.Profesionalno je pravi izuzetak.Vodenjak wrote:Nije problem u smecu vec u smetljarima!fantom slobode wrote:Dobitna kombinacija : Senad Avdic i "Slobodna Bosna" toliko iskompromitovana do sada cestim konstrukcijama i lazima sa ciljem da poveca tiraz i pronese demagogiju svojih sponzora i jedan clan DB-a koji je poceo kako vidim da radi nekada davno u takvoj po meni vrlo odvratnoj sluzbi.Vjerovatno vam je poznato, ali takvi ljudi su ispranog mozga i ne prestaju nikada raditi za sluzbu koja ih je regrutirala.MIslim da je smijesno uopste uzeti u obzir frizirane podatke , kao validni pogled na stanje u proslosti.Ovdje vidim ozbiljne ljude (mislim zbog godina) koji aktivno ucestvuju i pokrecu ovu temu (uostalom kao i sve teme na kojima su ucestvovali do sada), koji isticu ovaj pogled na proslost Balkana koji je odavno bacen na smetljiste cak i propagande
-
frakson
- Posts: 517
- Joined: 24/10/2007 11:40
#53 Re: Bosna u kandzama KOS-a
Stanišić, jedna karijera:
Špijun koji se sklonio u samicu
Ko god ovih dana isleđuje Jovicu Stanišića i Frenkija Simatovića ima pred sobom nezahvalan posao
piše: Dejan Anastasijević
TANDEM NERAZDVOJAN I U PRITVORU: Jovica Stanišić i Franko Simatović Frenki
Kada su se među stotinama gangstera, kojima je nakon ubistva premijera Zorana Đinđića određen jednomesečni pritvor, našla i imena Jovice Stanišića zvanog Ledeni i Franka Simatovića zvanog Frenki, mnogi nisu mogli da poveruju. Nije bilo čudno to što su dugogodišnji šef tajne policije svih srpskih zemalja i njegova desna ruka dovedeni u vezu sa osobama poput Pacova, Budale i Prevare, pa čak ni to što se sumnjalo da su upleteni u atentat na premijera. Čudno je to što je u paramparčad razbijen jedan dugo i pažljivo građen mit. Više nego bilo koje drugo, ova hapšenja dokazuju da obećanje vlasti da u hajci na gangstere neće biti nedodirljivih možda nije samo puka fraza.
Od Osme sednice CK SK Srbije septembra 1987. do pada Slobodana Miloševića oktobra 2000. i dalje, legenda o svemoćnom i sveznajućem Jovici rasla je sa svakom krvavom godinom. Predsednici vlada su dolazili i odlazili baš kao i ministri policije koji su Stanišiću formalno bili nadređeni. Došao je i prošao dan kada je i sam Stanišić bio smenjen, ali je čak i njegovo penzionisanje više ličilo na uzlet nego na pad u njegovoj karijeri. Tek nakon atentata na Đinđića, Stanišić je postao sumnjivo lice: priveden je na informativni razgovor, pušten, a zatim ponovo priveden, ovaj put sa malo izgleda da u dogledno vreme izađe na slobodu.
Jovica Stanišić je rođen 1950. godine u Bačkoj Palanci, u porodici crnogorskih kolonista sa Kosova. U Beogradu je studirao Fakultet političkih nauka gde je diplomirao 1974. Njegove kolege sa fakulteta pamte ga kao sasvim prosečnog studenta koji je mahom izbegavao da se meša sa ostalima. Izgleda da je već u to vreme imao na umu posao u Službi u koju je primljen odmah nakon studija. U prvo vreme, Stanišić je radio kao operativac beogradskog Centra DB-a, po kontraobaveštajnoj liniji. Navodno se već na samom početku karijere istakao prilikom obrade čuvenog teroriste Iliča Sančeza Karlosa koji je 1975. uhapšen u beogradskom hotelu Metropol, ali je verovatnije da je Stanišićeva uloga u toj aferi, nakon koje je Karlosu odlukom sa najvišeg mesta omogućeno da bezbedno napusti Jugoslaviju, bila marginalna.
MEKA RUKA: Mnogo važniju ulogu, koja je definitivno odredila njegovu buduću karijeru, Stanišić je odigrao tokom priprema za Osmu sednicu i dovođenja Slobodana Miloševića na vlast. Stanišićev tadašnji šef, načelnik DB-a Dragan Mitrović, bio je među prvim žrtvama čistke koja je usledila, a njegov naslednik, Zoran Janaćković, zadržao se na tom mestu kratko vreme. Janaćkovićevim premeštanjem na čelo Službe za istraživanje i dokumentaciju (SID), obaveštajne agencije pri Ministarstvu za inostrane poslove, Stanišiću je omogućeno da posle petnaest godina rada dođe na čelo Službe.
Na tom mestu ga je čekalo mnogo posla. Najpre je bilo neophodno obezbediti nastavak "antibirokratske revolucije" u Crnoj Gori i Vojvodini. Stanišić je taj deo posla brzo i uspešno odradio, u čemu mu je dvostruko crnogorsko-vojvođansko poreklo bez sumnje pomoglo, a u Vojvodini mu je pomogao i drug iz zavičaja Mihalj Kertes zvani Bracika koji će kasnije postati veoma značajna ličnost. Zatim se trebalo infiltrirati i blokirati još uvek moćni Savezni SUP, u čijem je sastavu bilo mnogo ljudi nesrpske nacionalnosti ali (što je za Stanišića i Miloševića bilo opasnije) i mnogo Srba jugoslovenske orijentacije odanih tadašnjem premijeru Anti Markoviću. I to je odrađeno bez greške, opet uz pomoć Bracike Kertesa koji je bio čovek za vezu između Stanišićevih krtica u SSUP-u i DB-u Srbije. Kada je 1992. MUP Srbije formalno (i nasilno) preuzeo arhivu savezne Službe, SSUP je odavno bio prazna ljuštura.
Međutim, pravi izazov za Stanišića i posao kome je posvetio najviše vremena i energije, bio je prelazak Srbije na višepartijski sistem tokom 1990. Priča se da je Stanišić tada skrojio srpsku opoziciju po Miloševićevoj meri, i to tako da mu je sledećih dvanaest godina lepo pristajala. Čak i ako se uzme da su te priče grubo preterivanje, ostaje činjenica da se među osnivačima opozicionih stranaka našlo mnogo ljudi sa debelim dosijeima saradnika Službe kao i ljudi koji su u svojoj biografiji imali stavke koje su ih činile podložnim ucenama. Tokom godina koje su usledile, Stanišić je mekom i majstorskom rukom diktirao jalovim pokušajima opozicije da se ujedini u jedinstven antimiloševićevski front, i nije čudno što su prvi uspesi na tom polju ostvareni tek nakon njegovog udaljavanja iz Službe i raskida sa Miloševićem.
TVRDO SRCE: Paralelno sa tim, Stanišić je po prirodi stvari bio ključni čovek za pripremu i vođenje ratova u kojima Srbija zvanično uopšte nije učestvovala. Najpre je početkom 1991. u sastav reformisane Službe, koja je pod Stanišićem promenila ime u Resor državne bezbednosti, uvedeno Drugo odeljenje kome je povereno organizovanje i naoružavanje paravojnih formacija u Hrvatskoj i Bosni. Operativna uloga u tom planu pripala je Franku Simatoviću Frenkiju, Stanišićevom mlađem kolegi sa studija i kasnije u Službi, koga smo nedavno imali prilike da vidimo kako u svojstvu osnivača Jedinice za specijalne operacije (JSO) predaje Miloševiću raport na svečanosti u Kuli.
Kada su s proleća 1991. izbili prvi oružani sukobi između hrvatskih oružanih snaga i "golorukog naroda" u Krajini i Slavoniji, tamo su već uveliko bile postavljene Stanišićeve i Simatovićeve mreže. Slično se dogodilo i u Bosni gde je kontrola nad Srpskom demokratskom strankom opet išla preko Stanišića. Nema nikakve sumnje da je 1992. godina predstavljala vrhunac njegove karijere: u to vreme, snage pod njegovom i Miloševićevom direktnom ili indirektnom kontrolom držale su oko trećinu hrvatske i četiri petine bosanske teritorije. Cena uspeha, merena u ljudskim životima, bila je strašna, ali se ta jedinica mere nije koristila. Bitno je bilo da je Srbija mirna, opozicija mahom patriotska, i da ratni plen u vidu automobila i luksuzne robe, zlata i deviza, nesmetano dotiče u pratnji lica sa službenim legitimacijama. Uza sve to, Stanišić je kroz aferu "Opera" uspeo da eliminiše svoje glavne konkurente iz vojne kontraobaveštajne službe i na njihovo mesto dovede sebi odane ljude. Iz tog doba potiče krilatica da srpskih zemalja možda ima više ali je srpska policija samo jedna, i da se na njenom čelu nalazi Jovica Stanišić.
Uprkos svim tim zaslugama, prošlo je nekoliko godina pre nego što se Stanišić usudio da izađe iz senke i prikaže svoje lice široj javnosti. To je učinio tek 3. juna 1995, na vrhuncu krize koju su Karadžić i Mladić izazvali uzimajući za taoce oko 150 pripadnika mirovnih snaga UN. Stanišić je u vidu specijalnog Miloševićevog izaslanika otišao u Bosnu sa ponudom koja se nije mogla odbiti i vratio se, istog dana, sa živim i zdravim taocima. Na graničnom prelazu Karakaj, dao je kratku izjavu za strane televizije u kojoj je između ostalog rekao da "pregovori nisu bili teški kao što se misli" i izrazio duboko uverenje da se "iz krize može izaći samo mirom, nikako ratom." Kada je šest meseci kasnije mir zaista potpisan u Dejtonu, među dizajnerima tog mira nije bilo Karadžića i Mladića, ali je Jovica Stanišić stajao uz bok Miloševiću i Holbruku.
OPASNOST S LEVA: U tom trenutku nije bilo nikakve sumnje da je Stanišić de facto drugi najmoćniji čovek u Srbiji, ali se brzo pokazalo da je taj utisak bio varljiv. Njegova bliskost sa Miloševićem počela je da smeta Miri Marković koja je ocenila da je došlo vreme da se njena dotad marginalna partija vine u vrh političkog života Srbije. S renomeom "iskrenog patriote" i "vrhunskog profesionalca" koji je uživao i u vlasti i u opoziciji, Stanišić je bio najozbiljnija prepreka na tom putu. Kada je na novembarskim izborima1996. SPS izgubio lokalnu vlast, Mira je zahtevala poništavanje izbornih rezultata i oštre mere prema opoziciji. Stanišić je, međutim, savetovao Miloševiću nastavak oprobane politike "meke ruke". Milošević je poslušao suprugu, nakon čega su usledili tromesečni protesti pred kojima je na kraju morao da ustukne; Stanišić je bio dovoljno ozlojeđen da svoje neslaganje sa šefom izrazi ne samo u kuloarima, nego i u izjavi koju je putem svog pomoćnika Dragićevića dostavio američkom "Tajmu". "Služba je odana pre svega državi, a ne pojedincu, ma ko to bio", poručio je. "Mi se protivimo prekomernoj upotrebi sile i zalažemo za rešenje krize mirnim sredstvima." Iako se ispostavilo da je bio u pravu, pukotina između Stanišića i Miloševića je bila stvorena, a Mira Marković i jurišnici iz JUL-a svojski su se usredsredili da je što više prošire.
Novu priliku dobili su godinu dana kasnije kada je na Kosovu počeo da tinja gerilski rat. Šta se tačno dešavalo između Stanišića i Miloševića u to vreme još uvek se ne zna. Iz sudnice haškog Tribunala, kroz usta Mahmuta Bakalija i Batona Hadžiua, javnost je upoznata s tim da su početkom 1998. godine posredstvom Stanišića vođeni tajni pregovori između Rugovinih izaslanika i Beograda, ali da su ti pregovori Miloševićevom odlukom naglo prekinuti. Ono što je sasvim izvesno je da nakon prekida pregovora Stanišić više nije konsultovan o pitanjima bezbednosti na Kosovu a u oktobru 1998. usledila je i njegova smena. Stanišić se tada ponovo obratio javnosti, pismenom izjavom u kojoj je naveo da je Služba "pod njegovim rukovodstvom delovala u skladu sa zakonom i svoj rad vezivala za instituciju predsednika Republike." JUL se široko razmahao po Službi i po državi, a Stanišić se povukao u senku u kojoj je ostao sve do nedavno. Simatović je u Službi ostao još nekoliko meseci, da bi i on, na kraju, bio bez mnogo buke uklonjen.
REČNI VUKOVI: Penzionisanje, međutim, nimalo nije naškodilo Stanišićevoj reputaciji "patriote", i čak mu je donelo izvesnu demokratsku legitimaciju. Uostalom, za beogradsku čaršiju kojom je godinama suvereno dirigovao, njegov angažman u krvavom ratu u Bosni i Hrvatskoj nikada nije predstavljao problem.
Sa podjednakom lakoćom Stanišić je izlazio na kraj sa istražiteljima haškog Tribunala koji su ga u više navrata pohodili. Iako se u javnosti mnogo spekulisalo kako bi Stanišić mogao da se pojavi kao krunski svedok na procesu protiv Miloševića, izvor "Vremena" iz tužilaštva odbacio je takvu mogućnost. "Koliko god Stanišić znao o Miloševiću, Milošević zna isto toliko o Stanišiću, s obzirom na to da su toliko godina sve radili zajedno. Sem toga, ne želimo da nam se ponovi fijasko sa Radetom Markovićem i Kapetanom Draganom koji su na suđenju porekli svoje ranije izjave i svedočili u korist optuženog." Zvanično, međutim, optužnica protiv Stanišića i Simatovića nikada nije podignuta.
Stanišić i Simatović su svoje penzionerske dane mahom provodili u marini Brodogradilišta Beograd na Savi, u blizini baze JSO-a koja je na suprotnoj strani reke. U klubu marine, ograđenom bodljikavom žicom i jakim reflektorima, za lepog vremena su se viđali i Milan Radonjić, Brana Crnčević i ostali njihovi drugovi iz ratnih dana. Navraćao je i Bracika Kertes, čim se čudesno oporavio od zdravstvenih problema na osnovu kojih je pušten iz pritvora, a i kapetan Dragan, pre i posle svog svedočenja u Hagu. Novac stečen teškim patriotskim radom ulagali su u izgradnju i preprodaju luksuznih rečnih brodova.
Nema nikakve sumnje da je i iz "Kluba prijatelja Save", kako se ovo mesto zvanično zove, Stanišić nastavio da vuče konce i u Službi i u čaršiji. Upućeni tvrde da se njegova ruka osećala u mnogim skandalima koji su nakon 5. oktobra opteretili službu – od iznošenja i uništavanja ličnih dosijea, preko postavljanja i smenjivanja Gorana Petrovića i pobune JSO-a, pa do atentata na Đinđića. Iako zasad nije poznato zbog čega se konkretno Stanišić tereti, njegovo i Simatovićevo hapšenje predstavlja potez čiji će se pravi značaj videti tek na sudu. Ovde ili u Hagu, red je da se na njihov "patriotski rad" najzad stavi tačka.
Špijun koji se sklonio u samicu
Ko god ovih dana isleđuje Jovicu Stanišića i Frenkija Simatovića ima pred sobom nezahvalan posao
piše: Dejan Anastasijević
TANDEM NERAZDVOJAN I U PRITVORU: Jovica Stanišić i Franko Simatović Frenki
Kada su se među stotinama gangstera, kojima je nakon ubistva premijera Zorana Đinđića određen jednomesečni pritvor, našla i imena Jovice Stanišića zvanog Ledeni i Franka Simatovića zvanog Frenki, mnogi nisu mogli da poveruju. Nije bilo čudno to što su dugogodišnji šef tajne policije svih srpskih zemalja i njegova desna ruka dovedeni u vezu sa osobama poput Pacova, Budale i Prevare, pa čak ni to što se sumnjalo da su upleteni u atentat na premijera. Čudno je to što je u paramparčad razbijen jedan dugo i pažljivo građen mit. Više nego bilo koje drugo, ova hapšenja dokazuju da obećanje vlasti da u hajci na gangstere neće biti nedodirljivih možda nije samo puka fraza.
Od Osme sednice CK SK Srbije septembra 1987. do pada Slobodana Miloševića oktobra 2000. i dalje, legenda o svemoćnom i sveznajućem Jovici rasla je sa svakom krvavom godinom. Predsednici vlada su dolazili i odlazili baš kao i ministri policije koji su Stanišiću formalno bili nadređeni. Došao je i prošao dan kada je i sam Stanišić bio smenjen, ali je čak i njegovo penzionisanje više ličilo na uzlet nego na pad u njegovoj karijeri. Tek nakon atentata na Đinđića, Stanišić je postao sumnjivo lice: priveden je na informativni razgovor, pušten, a zatim ponovo priveden, ovaj put sa malo izgleda da u dogledno vreme izađe na slobodu.
Jovica Stanišić je rođen 1950. godine u Bačkoj Palanci, u porodici crnogorskih kolonista sa Kosova. U Beogradu je studirao Fakultet političkih nauka gde je diplomirao 1974. Njegove kolege sa fakulteta pamte ga kao sasvim prosečnog studenta koji je mahom izbegavao da se meša sa ostalima. Izgleda da je već u to vreme imao na umu posao u Službi u koju je primljen odmah nakon studija. U prvo vreme, Stanišić je radio kao operativac beogradskog Centra DB-a, po kontraobaveštajnoj liniji. Navodno se već na samom početku karijere istakao prilikom obrade čuvenog teroriste Iliča Sančeza Karlosa koji je 1975. uhapšen u beogradskom hotelu Metropol, ali je verovatnije da je Stanišićeva uloga u toj aferi, nakon koje je Karlosu odlukom sa najvišeg mesta omogućeno da bezbedno napusti Jugoslaviju, bila marginalna.
MEKA RUKA: Mnogo važniju ulogu, koja je definitivno odredila njegovu buduću karijeru, Stanišić je odigrao tokom priprema za Osmu sednicu i dovođenja Slobodana Miloševića na vlast. Stanišićev tadašnji šef, načelnik DB-a Dragan Mitrović, bio je među prvim žrtvama čistke koja je usledila, a njegov naslednik, Zoran Janaćković, zadržao se na tom mestu kratko vreme. Janaćkovićevim premeštanjem na čelo Službe za istraživanje i dokumentaciju (SID), obaveštajne agencije pri Ministarstvu za inostrane poslove, Stanišiću je omogućeno da posle petnaest godina rada dođe na čelo Službe.
Na tom mestu ga je čekalo mnogo posla. Najpre je bilo neophodno obezbediti nastavak "antibirokratske revolucije" u Crnoj Gori i Vojvodini. Stanišić je taj deo posla brzo i uspešno odradio, u čemu mu je dvostruko crnogorsko-vojvođansko poreklo bez sumnje pomoglo, a u Vojvodini mu je pomogao i drug iz zavičaja Mihalj Kertes zvani Bracika koji će kasnije postati veoma značajna ličnost. Zatim se trebalo infiltrirati i blokirati još uvek moćni Savezni SUP, u čijem je sastavu bilo mnogo ljudi nesrpske nacionalnosti ali (što je za Stanišića i Miloševića bilo opasnije) i mnogo Srba jugoslovenske orijentacije odanih tadašnjem premijeru Anti Markoviću. I to je odrađeno bez greške, opet uz pomoć Bracike Kertesa koji je bio čovek za vezu između Stanišićevih krtica u SSUP-u i DB-u Srbije. Kada je 1992. MUP Srbije formalno (i nasilno) preuzeo arhivu savezne Službe, SSUP je odavno bio prazna ljuštura.
Međutim, pravi izazov za Stanišića i posao kome je posvetio najviše vremena i energije, bio je prelazak Srbije na višepartijski sistem tokom 1990. Priča se da je Stanišić tada skrojio srpsku opoziciju po Miloševićevoj meri, i to tako da mu je sledećih dvanaest godina lepo pristajala. Čak i ako se uzme da su te priče grubo preterivanje, ostaje činjenica da se među osnivačima opozicionih stranaka našlo mnogo ljudi sa debelim dosijeima saradnika Službe kao i ljudi koji su u svojoj biografiji imali stavke koje su ih činile podložnim ucenama. Tokom godina koje su usledile, Stanišić je mekom i majstorskom rukom diktirao jalovim pokušajima opozicije da se ujedini u jedinstven antimiloševićevski front, i nije čudno što su prvi uspesi na tom polju ostvareni tek nakon njegovog udaljavanja iz Službe i raskida sa Miloševićem.
TVRDO SRCE: Paralelno sa tim, Stanišić je po prirodi stvari bio ključni čovek za pripremu i vođenje ratova u kojima Srbija zvanično uopšte nije učestvovala. Najpre je početkom 1991. u sastav reformisane Službe, koja je pod Stanišićem promenila ime u Resor državne bezbednosti, uvedeno Drugo odeljenje kome je povereno organizovanje i naoružavanje paravojnih formacija u Hrvatskoj i Bosni. Operativna uloga u tom planu pripala je Franku Simatoviću Frenkiju, Stanišićevom mlađem kolegi sa studija i kasnije u Službi, koga smo nedavno imali prilike da vidimo kako u svojstvu osnivača Jedinice za specijalne operacije (JSO) predaje Miloševiću raport na svečanosti u Kuli.
Kada su s proleća 1991. izbili prvi oružani sukobi između hrvatskih oružanih snaga i "golorukog naroda" u Krajini i Slavoniji, tamo su već uveliko bile postavljene Stanišićeve i Simatovićeve mreže. Slično se dogodilo i u Bosni gde je kontrola nad Srpskom demokratskom strankom opet išla preko Stanišića. Nema nikakve sumnje da je 1992. godina predstavljala vrhunac njegove karijere: u to vreme, snage pod njegovom i Miloševićevom direktnom ili indirektnom kontrolom držale su oko trećinu hrvatske i četiri petine bosanske teritorije. Cena uspeha, merena u ljudskim životima, bila je strašna, ali se ta jedinica mere nije koristila. Bitno je bilo da je Srbija mirna, opozicija mahom patriotska, i da ratni plen u vidu automobila i luksuzne robe, zlata i deviza, nesmetano dotiče u pratnji lica sa službenim legitimacijama. Uza sve to, Stanišić je kroz aferu "Opera" uspeo da eliminiše svoje glavne konkurente iz vojne kontraobaveštajne službe i na njihovo mesto dovede sebi odane ljude. Iz tog doba potiče krilatica da srpskih zemalja možda ima više ali je srpska policija samo jedna, i da se na njenom čelu nalazi Jovica Stanišić.
Uprkos svim tim zaslugama, prošlo je nekoliko godina pre nego što se Stanišić usudio da izađe iz senke i prikaže svoje lice široj javnosti. To je učinio tek 3. juna 1995, na vrhuncu krize koju su Karadžić i Mladić izazvali uzimajući za taoce oko 150 pripadnika mirovnih snaga UN. Stanišić je u vidu specijalnog Miloševićevog izaslanika otišao u Bosnu sa ponudom koja se nije mogla odbiti i vratio se, istog dana, sa živim i zdravim taocima. Na graničnom prelazu Karakaj, dao je kratku izjavu za strane televizije u kojoj je između ostalog rekao da "pregovori nisu bili teški kao što se misli" i izrazio duboko uverenje da se "iz krize može izaći samo mirom, nikako ratom." Kada je šest meseci kasnije mir zaista potpisan u Dejtonu, među dizajnerima tog mira nije bilo Karadžića i Mladića, ali je Jovica Stanišić stajao uz bok Miloševiću i Holbruku.
OPASNOST S LEVA: U tom trenutku nije bilo nikakve sumnje da je Stanišić de facto drugi najmoćniji čovek u Srbiji, ali se brzo pokazalo da je taj utisak bio varljiv. Njegova bliskost sa Miloševićem počela je da smeta Miri Marković koja je ocenila da je došlo vreme da se njena dotad marginalna partija vine u vrh političkog života Srbije. S renomeom "iskrenog patriote" i "vrhunskog profesionalca" koji je uživao i u vlasti i u opoziciji, Stanišić je bio najozbiljnija prepreka na tom putu. Kada je na novembarskim izborima1996. SPS izgubio lokalnu vlast, Mira je zahtevala poništavanje izbornih rezultata i oštre mere prema opoziciji. Stanišić je, međutim, savetovao Miloševiću nastavak oprobane politike "meke ruke". Milošević je poslušao suprugu, nakon čega su usledili tromesečni protesti pred kojima je na kraju morao da ustukne; Stanišić je bio dovoljno ozlojeđen da svoje neslaganje sa šefom izrazi ne samo u kuloarima, nego i u izjavi koju je putem svog pomoćnika Dragićevića dostavio američkom "Tajmu". "Služba je odana pre svega državi, a ne pojedincu, ma ko to bio", poručio je. "Mi se protivimo prekomernoj upotrebi sile i zalažemo za rešenje krize mirnim sredstvima." Iako se ispostavilo da je bio u pravu, pukotina između Stanišića i Miloševića je bila stvorena, a Mira Marković i jurišnici iz JUL-a svojski su se usredsredili da je što više prošire.
Novu priliku dobili su godinu dana kasnije kada je na Kosovu počeo da tinja gerilski rat. Šta se tačno dešavalo između Stanišića i Miloševića u to vreme još uvek se ne zna. Iz sudnice haškog Tribunala, kroz usta Mahmuta Bakalija i Batona Hadžiua, javnost je upoznata s tim da su početkom 1998. godine posredstvom Stanišića vođeni tajni pregovori između Rugovinih izaslanika i Beograda, ali da su ti pregovori Miloševićevom odlukom naglo prekinuti. Ono što je sasvim izvesno je da nakon prekida pregovora Stanišić više nije konsultovan o pitanjima bezbednosti na Kosovu a u oktobru 1998. usledila je i njegova smena. Stanišić se tada ponovo obratio javnosti, pismenom izjavom u kojoj je naveo da je Služba "pod njegovim rukovodstvom delovala u skladu sa zakonom i svoj rad vezivala za instituciju predsednika Republike." JUL se široko razmahao po Službi i po državi, a Stanišić se povukao u senku u kojoj je ostao sve do nedavno. Simatović je u Službi ostao još nekoliko meseci, da bi i on, na kraju, bio bez mnogo buke uklonjen.
REČNI VUKOVI: Penzionisanje, međutim, nimalo nije naškodilo Stanišićevoj reputaciji "patriote", i čak mu je donelo izvesnu demokratsku legitimaciju. Uostalom, za beogradsku čaršiju kojom je godinama suvereno dirigovao, njegov angažman u krvavom ratu u Bosni i Hrvatskoj nikada nije predstavljao problem.
Sa podjednakom lakoćom Stanišić je izlazio na kraj sa istražiteljima haškog Tribunala koji su ga u više navrata pohodili. Iako se u javnosti mnogo spekulisalo kako bi Stanišić mogao da se pojavi kao krunski svedok na procesu protiv Miloševića, izvor "Vremena" iz tužilaštva odbacio je takvu mogućnost. "Koliko god Stanišić znao o Miloševiću, Milošević zna isto toliko o Stanišiću, s obzirom na to da su toliko godina sve radili zajedno. Sem toga, ne želimo da nam se ponovi fijasko sa Radetom Markovićem i Kapetanom Draganom koji su na suđenju porekli svoje ranije izjave i svedočili u korist optuženog." Zvanično, međutim, optužnica protiv Stanišića i Simatovića nikada nije podignuta.
Stanišić i Simatović su svoje penzionerske dane mahom provodili u marini Brodogradilišta Beograd na Savi, u blizini baze JSO-a koja je na suprotnoj strani reke. U klubu marine, ograđenom bodljikavom žicom i jakim reflektorima, za lepog vremena su se viđali i Milan Radonjić, Brana Crnčević i ostali njihovi drugovi iz ratnih dana. Navraćao je i Bracika Kertes, čim se čudesno oporavio od zdravstvenih problema na osnovu kojih je pušten iz pritvora, a i kapetan Dragan, pre i posle svog svedočenja u Hagu. Novac stečen teškim patriotskim radom ulagali su u izgradnju i preprodaju luksuznih rečnih brodova.
Nema nikakve sumnje da je i iz "Kluba prijatelja Save", kako se ovo mesto zvanično zove, Stanišić nastavio da vuče konce i u Službi i u čaršiji. Upućeni tvrde da se njegova ruka osećala u mnogim skandalima koji su nakon 5. oktobra opteretili službu – od iznošenja i uništavanja ličnih dosijea, preko postavljanja i smenjivanja Gorana Petrovića i pobune JSO-a, pa do atentata na Đinđića. Iako zasad nije poznato zbog čega se konkretno Stanišić tereti, njegovo i Simatovićevo hapšenje predstavlja potez čiji će se pravi značaj videti tek na sudu. Ovde ili u Hagu, red je da se na njihov "patriotski rad" najzad stavi tačka.
-
popajic
- Posts: 5738
- Joined: 16/07/2007 09:55
- Location: Sarajevo
#54 Re: Bosna u kandzama KOS-a
Pa,sta bi @fair?
Znao si kakvih ce komentara biti.So what ?
Znao si kakvih ce komentara biti.So what ?
-
Fair Life
- Posts: 14219
- Joined: 02/03/2004 00:00
#55 Re: Bosna u kandzama KOS-a
Izvini Popaja,popajic wrote:Pa,sta bi @fair?
Znao si kakvih ce komentara biti.So what ?
Ovako...
Duzan sam objasnjenje.
Dobio sam od prijatelja ozbiljno prijateljsko upozorenje da se ne igram sa Copyright ©. Posto nemam saglasnost gospodina Munira Alibabica ni izdavaca knjige odustao sam od daljnjeg postiranja. Pokusao sam preko odredjenih lica doci do email adrese gospodina Munje da bih ga upitao za saglasnost, ali bezuspjesno.
Ne preostaje mi drugo nego da priznam da sam se zaletio.
Sad sta je - tu je.
-
Brisbane
- Posts: 746
- Joined: 07/09/2007 04:03
#56 Re: Bosna u kandzama KOS-a
Da li moze neko staviti ovu knjigu u PDF-u ?
Velika hvala !
Velika hvala !
-
IBM
- Posts: 877
- Joined: 26/07/2007 14:01
#57 Re: Bosna u kandzama KOS-a
hahahahahahhahaha prejakFair Life wrote:Izvini Popaja,popajic wrote:Pa,sta bi @fair?
Znao si kakvih ce komentara biti.So what ?
Ovako...
Duzan sam objasnjenje.
Dobio sam od prijatelja ozbiljno prijateljsko upozorenje da se ne igram sa Copyright ©. Posto nemam saglasnost gospodina Munira Alibabica ni izdavaca knjige odustao sam od daljnjeg postiranja. Pokusao sam preko odredjenih lica doci do email adrese gospodina Munje da bih ga upitao za saglasnost, ali bezuspjesno.
Ne preostaje mi drugo nego da priznam da sam se zaletio.
Sad sta je - tu je.
-
Fair Life
- Posts: 14219
- Joined: 02/03/2004 00:00
#58 Re: Bosna u kandzama KOS-a
Prejak je australijski zakon u vezi copyright-a.
Da sam u BiH mogao bih se s ovim stvarima zajebavati, ali u Australiji... NE.
Da sam u BiH mogao bih se s ovim stvarima zajebavati, ali u Australiji... NE.
-
fantom slobode
- Posts: 9023
- Joined: 07/09/2006 15:24
#59 Re: Bosna u kandzama KOS-a
Ne znam kako ti onda pade na pamet, postuj zakon u zemlji u kojoj zivis.A i pogresnu si knjigu izabrao da rizikujes kaznu.Fair Life wrote:Prejak je australijski zakon u vezi copyright-a.
Da sam u BiH mogao bih se s ovim stvarima zajebavati, ali u Australiji... NE.
-
muha_sa
- Posts: 141243
- Joined: 12/11/2004 23:33
- Location: rajvosa
#61 Re: Bosna u kandzama KOS-a
“Kompromis se nije mogao postići jer je već otprije postojao plan da se silom rješi jugoslovenska kriza. Odluka o ratu već je bila donijeta”.
“Cijela priča o vojnom udaru kojim bi se stavila tačka na avnojevsku Jugoslaviju bila je koordinirana u trouglu Milošević-Jović-Kadijević.”
Član Predsjedništva SFRJ Bogić Bogićević
OD NAJAVE DO RATOVA (1989-1992)
Ako se u vezi sa raspadom SFRJ i JNA apostrofiraju neki vremenski intervali iz ugla vojno-stručne analitike, onda su to godine od 1989. do 1992. - od najave do rata-ratova.
1. Godina 1989. istorijski je značajna (čak presudna) za čitavu jednu epohu. To je godina raspada jednopartijske države i vrhunac nacionalističke euforije, naročito u Srbiji i Hrvatskoj.
U Srbiji se “dešavaju” Slobodan Milošević i antibirokratska revolucija (privlačnog li imena). Tu su svojevrsne aneksije pokrajina. Uveden je višepartijski sistem, počela bitka za “veliku Srbiju”. Začela se “balvan revolucija”. Sve policije, posebno one u Srbiji i Hrvatskoj, uskočile su u velike uloge. Miting u Beogradu (28. februara 1989.) bio je najveći i najrušilačkiji od svih mitinga tzv. antibirokratske revolucije. Dan ranije, kninskim mitingom počinje tzv. ustanak Srba, uz prethodno veliko angažovanje brojnih intelektualaca iz Srbije (tzv. “kulturni desant”), koji obezbjeđuje paravojna grupa iz Vojvodine. Osniva se i HDZ u Društvu književnika Hrvatske, što je, po Tuđmanu, “početak preporoda - Hrvatske”. U Beogradu je Slobodan Milošević, u Kninu Milan Babić i Jovan Rašković, uz svestranu pomoć članova SANU, posebno Matije Bećkovića, Antonija Isakovića, Dobrice Ćosića i drugih, poput Brane Crnčevića... U Zagrebu je Franjo Tuđman. Tada je jasno zacrtan tok budućih događaja.
Beogradski studenti (upotrebljeni kao sredstvo manipulacije) organizuju protestne zborove, njih oko 5.000 ide ka Skupštini SFRJ. Kolonu predvode Slobodan Unković (Hercegovac) i Petar Škundrić (iz Slavonije). Prvi je rektor Univerziteta (a kasnije predsjednik Skupštine Srbije), a drugi je predsjednik Univerzitetske konferencije SKJ (a kasnije generalni sekretar SPS-a). Ujutru im se priključuju radnici iz Rakovice. Istog dana se drži sjednica Predsjedništva SFRJ o tome kako smiriti ovaj miting i donosi se odluka da im se obrati Raif Dizdarević, predsjednik Predsjedništva SFRJ.
U isto vrijeme oko 2.000 radnika TVIK-a idu pred zgradu Kniske općine. Oko podne, pred Skupštinom SFRJ pojavljuje se Dragan Tomić, predsjednik Gradskog odbora Socijalističkog saveza Beograda (a danas predsjednik Skupštine Srbije), koji traži preispitivanje odgovornosti Stipe Šuvara i Štefana Korošeca, čelnika CK SKJ. Raif Dizdarević traži Stipu Šuvara da idu zajedno na miting, i oko 14,00 časova obraća se masi pred Narodnom skupštinom, ali biva ispraćen povicima; “Ništa nisi rekao”. U isto vrijeme u Klubu književnika Hrvatske, Franjo Tuđman govori o osnivanju Inicijativnog odbora HDZ-a. U 22,30 časova Slobodan Milošević poručuje - da će svi krivci za stanje na Kosovu biti “kažnjeni i uhapšeni”. Sutradan, uhapšen je Azem Vlasi, omladinski pa zatim partijski funkcioner sa Kosova. U ponoć istoga dana Franjo Tuđman slavi “početak preporoda Hrvatske”. Tuđman i Milošević objektivno postaju priželjkivani partneri.
Neki kažu da je u Beogradu, ispred Skupštine SFRJ, umrla avnojevska Jugoslavija. U svakom slučaju, tada su u još vladajućoj partiji postojala dva gledanja o Jugoslaviji koja su uveliko uzdrmala njene temelje. Jugoslavija se počinje opredjeljivati za i protiv Slobodana Miloševića, a i Slobodan Milošević za i protiv drugih. To je raspad po nacionalnoj crti - srpsko-albanskoj i srpsko-hrvatskoj. Slovenci 27. februara 1989. iz Cankarjevog doma (Ljubljana) poručuju da se u Starom trgu na Kosovu brani avnojevska Jugoslavija, a miting u Beogradu optužuje ove snage za razbijanje zajedničke države. Jugoslavija se posvađala oko Kosova, što je bio samo povod, ali ne i glavni uzrok. Javlja se admiral Petar Šimić i u ime SKJ u JNA napada Slovence, a u stvari, interpretira stavove rukovodstva JNA, solidarišući se sa Slobodanom Miloševićem. Slobodan Milošević, osokoljen istupanjem JNA, saopštava da ne treba popuštati pritiscima albanskih demonstranata.
Godinu 1989. obilježava rasprava o zategnutim odnosima Srbije i Slovenije i Slovenije i JNA. U pitanju su “dogmatsko-centralistička politika” Srba i “razbijačka antisrpska politika” Slovenaca. To je godina napora i razgovora da se stanje popravi i ne dozvoli promjena Ustava Slovenije i V. Kadijević ističe da “neće ni pod koju cjenu to dozvoliti”. To je godina vanrednih mjera na Kosovu. Godina priprema za promjenu Ustava SFRJ, akcija protiv A. Markovića i poruka S. Miloševića “pre će Srbija srušiti njega nego on Srbiju”. Te godine Petar Gračanin kao sekretar za unutrašnje poslove SFRJ kaže Borisavu Joviću: “Pita se Veljko kako može Drnovšek da mu bude vrhovni komandant”.
U Kuparima, vojnom odmaralištu kod Dubrovnika, od 1. do 12. avgusta zajedno se odmaraju S. Milošević, V. Kadijević, B. Jović i B. Trifunović, a prema izjavi B. Jovića: “Veljko ima iste stavove kao Srbija, što nas jako zbližava s Armijom” (B. Jović, navedeno str. 45).
Oktobra 1989. savezni sekretar za narodnu odbranu predlaže da je “neophodno pojačati planove odbrane i izraditi Plan kontraobaveštajnog obezbeđenja na razotkrivanju neprijateljskog delovanja” u Sloveniji. To je godina oštrih polarizacija na sjednicama Predsjedništva SFRJ o međunacionalnim odnosima. Odnos je 4:4; na jednoj strani su Srbija i Crna Gora i dve pokrajine, a na drugoj Slovenija, Hrvatska, BiH i Makedonija. Načelnik Štaba Vrhovne komande dobiva čin generala armije. Stipe Šuvar je bio protiv i smatra da prvo treba unaprediti Koču Popovića i Peku Dapčevića. Tu je Proglas SSRN Srbije o prekidu ekonomskih odnosa sa Slovenijom i bez “Jovićevog znanja.”
Od maja 1989. do maja 1990 predsjedavajući u SFRJ je J. Drnovšek - teška godina, ali bez rata.
2. Godina 1990. označava nastavak napada na “komunjare”, barikade, početak borbe u Hrvatskoj i prve žrtve. Godina izbora u svim republikama. Tu su i početni elementi ekonomskog rata (prisvajanje primarne emisije i blokada roba iz Slovenije).
Počinju pripreme da se na 14. kongresu SKJ (20. januar 1990) odigra glavna bitka; da “Slovenci ostanu sami”, a Armija prihvata “da nosi barjak. Mi ćemo ih podržati, da ne budemo na čelu, jer bi djelovalo odbojno za Hrvate i Makedonce” (B. Jović, navedeno str. 88). Na 14. kongresu delegati JNA su ćuteći podržali S. Miloševića. Sa 14. kongresom prestaje da funkcioniše SKJ, glavna poluga SFRJ.
Tu su demonstracije na Kosovu (13. februar 1990), čijim povodom S. Milošević izjavljuje: “Biće rata, boga mi.” U prisustvu Kadijevića je još određeniji: “Pred građanskim ratom smo i moramo ga sprečiti.” Na pitanje Stipe Šuvara da li će Vojska pucati, njegov zemljak Kadijević iz Imotskog odgovara: “Hoće”.
Održani su tajni razgovori (26. april 1990) između V. Kadijevica i B. Jovića. Kadijević smatra da nigdje “ne može da iznese što želi”, a Jović ocjenjuje da Kadijević “želi pomalo da prebacuje odgovornost na drugoga”. Kadijević tom prilikom predlaže da JNA treba da Teritorijalnu odbranu maksimalno stavi pod svoju kontrolu, posebno u Sloveniji i Hrvatskoj, da bi 17. maja pala odluka o njenom razoružavanju. Kadijević je “razočaran odlukom rukovodstva Srbije da 8. juna 1990. formira Socijalističku partiju” i to smatra definitivnim raspadom Jugoslavije. 27. juna, B. Jović u prisustvu P. Gračanina saopštava “da bi ih (Sloveniju i Hrvatsku) najradije isterao silom iz Jugoslavije, jednostavnim presjecanjem granice i proglašavanjem da su se svojim odlukama sami doveli u tu situaciju, ali ne znam šta da radim sa Srbima u Hrvatskoj” (B. Jović, Poslednji dani SFRJ, str. 160).
Dan kasnije, 28. juna 1990. (na Vidovdan), S. Milošević se saglašava sa idejom o “izbacivanju Slovenije i Hrvatske iz Jugoslavije”, rekavši da će i bez njih Jugoslavija imati 17 miliona stanovnika, što treba da znači da će Jugoslaviju činiti BiH, Srbija, Crna Gora i Makedonija.
Tu je vježba “Romanija”, u kojoj “opozicione snage u Sloveniji i Hrvatskoj igraju ulogu neprijatelja”. Avgusta 1990. na krstarenju oko Mljeta nalazi se isto društvo kao i prethodne godine (Kadijević, Milošević, Trifunović, Jović). Za njih je A. Marković “neprihvatljiv, direktan eksponent SAD, igra najprljaviju izdajničku igru”, a po Kadijeviću je čak i “kurvin sin” (kakve niske i primitivne diskvalifikacije). Pobuna Srba u Hrvatskoj započela je 17. avgusta 1990. U Kninu je proglašeno ratno stanje.
Kadijević predlaže: “Mora se biti spreman i na upotrebu Vojske u Sloveniji već u septembru 1990, a u Hrvatskoj u oktobru”. Jović se čudi novim prilazima gorućim problemima i novoj taktici Kadijevića. 11. septembra radi se etnička karta (učestvuje i D. Ćosić) srpskog prostora u BiH i Hrvatskoj, od Šibenika, preko Like, Bosanske Krajine, pored Save do Bjeljine (Srbi u većini) i to je budući prostor Srbije. U centru Bosne su Muslimani.
Oktobra 1990. V. Kadijević daje B. Joviću ideju “da treba maknuti samo 100 ljudi i sve će biti u redu” (B. Jović, navedeno str. 201), a JNA sprema takve planove.
Istog mjeseca se donosi Špegeljev plan odbrane Hrvatske (u dogovoru sa Slovencima), s ocjenom da bi napad na Sloveniju i Hrvatsku bio “prevelik zalogaj” i da je JNA “nemoćna”. 22. novembra dogovorena je razrada vojnih planova (Jović, Kadijević, Brovet i Adžić).
Godina 1990. je godina u kojoj se ne postavlja pitanje da se sačuva Jugoslavija, nego kako da se izbjegne rat. Te godine na izborima su pala sva stara rukovodstva osim u Srbiji i Crnoj Gori. Slovenija je samostalna, Srbija bez pokrajina, Srbi u Hrvatskoj i BiH su uz Srbiju i to postaje najveći događaj i glavno pitanje. Albanski separatisti su ućutali i bez ustanka.
Od maja 1990. do maja 1991. B. Jović je predsjedavajući Predsjedništva SFRJ. Te godine, počelo se pucati i ratovati u Hrvatskoj.
3. Godina 1991. je “prokleta” godina, godina ratova u Sloveniji i Hrvatskoj. Pomenino još neke glavne događaje - prvenstveno one koji su značajni sa vojnog aspekta. U januaru 1991. dolazi do upada Srbije u monetarni sistem Jugoslavije i naredbe Predsjedništva SFRJ da se rasformiraju paravojne snage (to je trebalo učiniti ranije jer su mnoge od ovih snaga formirane od 1987. do 1991. - I. R.), koja se ne realizuje. Milicija “Krajine” (Knin) odvaja se od SUP-a Hrvatske što predstavlja jedan od početaka šireg sukoba. Dolazi do raskola između nacionalističkih stranaka u BiH. Tuđmanova HDZ stvara svoje paravojne formacije.
U februaru 1991. manja grupa žena Beograda traži ostavku Mesića i Markovića. Grupa od 150 milicajaca Hrvatske upada na Plitvice (Lika). Tu JNA sprovodi novi razmještaj jedinica u zapadnim djelovima zemlje i izdaje poznatu informaciju Političke uprave. TV Beograd prikazuje film o M. Špegelju, kojeg V. Kadijević i B. Adžić najprije pokazuju B. Joviću.
U martu iste godine, “interveniše” general D. Praščević (načelnik Štaba V vojne oblasti iz Zagreba) u Pakracu (Zapadna Slavonija) po nalogu Borisava Jovića. Ovo je akcija (fitilj) na desnom krilu u tzv. dubini. Tenkovi na ulicama Beograda 9. marta. Ostavka Borisava Jovića, jer Predsjedništvo nije prihvatilo predloge Štaba Vrhovne komande o mjerama borbene gotovosti. Srbija 25. marta saopštava da ne priznaje ni jednu odluku Predsjedništva SFRJ. Tuđman i Milošević izjavljuju poslije sastanka u Karadorđevu da će “rešiti probleme za dva mjeseca”. Formiran je srpski nacionalni savjet - Matija Bećković, Dobrica Ćosić, Jovan Rašković, Mihajlo Marković, Dragoljub Mićunović i Slobodan Rakitić. Na Plitvicama se pojavljuje Vojislav Šešelj, što pali novu varnicu - početak šireg sukoba u centru (Lika).
U aprilu 1991. se donosi odluka o prisajedinjenju “Krajine” Srbiji. Knin i Kijevo su novo žarište šireg sukoba na levom krilu. JNA ide u Istočnu Slavoniju. Oružje kod Goražda za Knin. B. Kostić član Predsjedništva SFRJ i izjava Borisava Jovića o građanskom ratu.
Maj 1991. obilježavaju Borovo Selo i novi predznak za širi sukob - na granici Srbije i Hrvatske, blokada kasarni JNA u Osijeku i Gospiću. Raspad Predsjedništva SFRJ, promocija hrvatske vojske i protest u Sloveniji zbog vojne vježbe “Bedem 91”. U junu 1991. su sukobi u Glini u centru (Banija). Istog mjeseca, dolazi do rata u Sloveniji sa 65 mrtvih i preko 330 ranjenih, a 18. jula 1991. je odluka o premještanju JNA iz Slovenije.
To je godina mapa S. Miloševića i B. Jovića (5. juli 1991) i dve varijante mapa V. Kadijevića (11. juli 1991.) - poslije rata u Sloveniji (“Nova Borba”, 21. mart 1996). U Istočnoj Slavoniji je već poginulo oko 90 ljudi. Mirovni mitinzi u Sarajevu. Oružje u Baru.
U avgustu 1991. dolazi do aktiviranja Kostajnice, Dvora na Uni (granica Hrvatske sa Bosnom) i Dalja (Slavonija). U septembru dolazi do blokade i napada na garnizone JNA u Hrvatskoj, napada na Konavlje i Dubrovnik.
Nestaju Titovi gradovi - Užice, Kosovska Mitrovica i Vrbas. Borbe u Okučanima u Zapadnoj Slavoniji. Vojni puč u Moskvi. Rušenje i zauzimanje Vukovara - 18. novembra 1991. godine.
Za sve ovo okrivljen je davno nestali Treći Rajh, a rat u Jugoslaviji, po izjavama Marka Njegovanovića i Vojislava Šešelja u Skupštini Srbije, proglašava se oslobodilačkim.
Rekapitulacijom početnih oružanih sukoba 1990. i 1991. dolazi se do sljedećeg - prve žrtve su pale oko Obrovca, Benkovca i Kijeva kod Knina (Sjeverna Dalmacija), Plitvica (Lika), Pakraca (Zapadna Slavonija), Gline (Banija) - sve na tzv. prednjem kraju, koji se skoro poklapa sa linijom Virovitica-Karlovac-Karlobag (Moljevićeva i Šešeljeva crta). A potom dolaze Borovo Selo-Mirkovci-Kostajnica ili na liniji Dunav (granica između Srbije i Hrvatske) i oko Une (granica između Hrvatske i Bosne). Juna 1990. vode se početne borbe u Hrvatskoj, a juna 1991. rat u Sloveniji. Do tada ni jedan Srbin u Sloveniji i Hrvatskoj nije bio ubijen (od strane Slovenaca i Hrvata) i očigledno da se nije radilo o “samoorganizovanju” i novom “genocidu”, već o opciji prodora na zapadne djelove zemlje s ciljem isključenja Slovenije i stvaranja “velike Srbije” ili “više srpskih zemalja”.
Drugu polovinu 1991. označava veliki rat u Hrvatskoj. Ide se na isturenu liniju Virovitica-Karlovac-Karlobag i uzimanje Slavonije do linije Osijek-Vinkovci.
Predsjedavajući Predsjedništva SFRJ od maja 1991. je Stipe Mesić. Primirje u Sloveniji i ratovi u Hrvatskoj i BiH.
4. Od proljeća 1992. i formalno nema SFRJ i vodi se najveći od svih ratova – rat u Bosni i Hercegovini. Pretvaranje JNA u Vojsku Jugoslavije dogodilo se 27. aprila 1992. godine. Najteža godina – ratovi u Hrvatskoj i BiH.
- Januara 1992. je sklopljen Sarajevski sporazum oko prekida neprijateljstava (privremen) između predstavnika JNA i Hrvatske vojske, u situaciji kada je četvrtina teritorije Hrvatske pod kontrolom JNA i Srba.
Šestog januara 1992. dolazi do povlačenja V. Kadijevića sa dužnosti u SSNO, s objašnjenjem u jednoj rečenici “presudilo je moje zdravstveno stanje”. Dakle, povlačenje poslije poraza u Sloveniji i nepostignutih ciljeva u Hrvatskoj.
Sa načelnikom Štaba Vrhovne komande, od januara do maja 1992. penzionisano je po raznim osnovama više desetina generala.
Oktobra 1992. godine srpska milicija je na silu uzela federalni Sekretarijat za unutrašnje poslove. To je uradio Pavle Bulatović, koji kasnije postaje ministar odbrane.
Krajem godine, poslije susreta Ćosića i Tuđmana, JNA se povukla od Dubrovnika i sa otoka koje je do tada držala. UNPROFOR je u Hrvatskoj i na Prevlaci. Ratovi u Bosni se sve više razbuktavaju.
Od aprila 1992. do juna 1993. predsjednik SRJ je Dobrica Ćosić i prvi civil ministar odbrane je “uveženi” Milan Panić.
5. U periodu 1989-1992. godine armijski vrh je vodio i partijsku politiku, suprotstavljajući se uvođenju višestranačkog pluralizma, “jer u sadašnjoj etapi društvenog razvitka neprihvatljiv je bilo koji oblik institucionalizacije političkog pluralizma” (VPI, br. 1, str. 25, Beograd, 1990). Polazeći od ocjene da “pored svetske antisocijalističke zavere, ipak postoje realni izgledi za očuvanje zemlje kao federativne i socijalističke zajednice” (“Borba”, 31. januara 1991), rukovodeći generali JNA postaju glavni faktor konstituisanja Saveza komunista - pokreta za Jugoslaviju (SK PJ). U vojnom vrhu uslijedila je serija normativnih preimenovanja organizacijskih struktura JNA i njenih ustanova, odnosno njihovog prilagođavanja situaciji u zemlji: Politička uprava preimenovana je u Upravu za moral, a Zakon o ONO i Pravilo službe u JNA su zamjenjeni drugim, “oslobođenim ideoloških premisa”, moralno vaspitanje je usmjereno “ka patriotizmu i nacionalnoj svesti”, vojnicima je dozvoljena posjeta bogomoljama u određeno vrijeme itd.
Uporedo sa ovim nebitnim mjerama i u procesu reorganizacije OS, vrh JNA je jugoslovensku krizu dočekao kao nerješiv problem - ne nalazeći odgovor da li Jugoslaviju valja braniti “svim sredstvima” i da li je upotrebom sile moguće istu “sačuvati” i hoće li politika odbrane zajedničke države imati podršku od značajnih unutrašnjih i međunarodnih faktora. Da ironija bude veća, vojni vrh nije imao razrađen ni jedan elemenat za tu akciju (varijante), pa su konfuzija i rezignacija dominirale ne samo u ŠVK, već i u nižim komandama i štabovima.
U istom periodu (1989-1992), u javnosti se kao parola ističe “odbrana Jugoslavije”, ali postaje sve jasnije da se ne može prikriti stvarni cilj - stvaranje veće srpske države. Sve se odvija prema sljedećoj dinamici:
– Jugoslavija bez Slovenije, jer ćemo “lakše bez njih sa Hrvatima” (21. mart 1990);
– “BiH neće moći da opstane kao država, a bitka oko teritorija teško je zamisliva” (26. mart 1990);
– dvadesetsedmog juna 1990. već se govori da se iz Jugoslavije Slovenci i Hrvati “isteraju silom”.
Godine 1989. i 1990. su godine razmišljanja i pripreme za upotrebu vojske, oduzimanje oružja od TO Slovenije, Hrvatske i dijela Bosne i početka vojnih akcija u Hrvatskoj.
Godine 1990. i 1991. mape crtaju svi - najprije neki intelektualci, pa političari, pa tek na kraju generali. Prva mapa je delo Dobrice Ćosića (11. septembra 1990), prema kojoj je “budući prostor Srbije” do Šibenika, obuhvata dio Like, Bosanske krajine, pa Savom do Bjeljine. Mapa je izrađena mjesec dana poslije ustanka u Kninskoj krajini. Druga mapa je Miloševićeva i Jovićeva (5. jula 1991), po kojoj granice velike Srbije idu linijom Karlovac-Plitvice (zapad) - Baranja-Osijek-Vinkovci (istok) - Neretva (jug). Mapa je nacrtana poslije rata u Sloveniji. Treću mapu (u dvije varijante) crta V. Kadijević (11. jula 1991.) - šest dana poslije Miloševićeve i Jovićeve mape. Prva varijanta - Srbija, Crna Gora, BiH, Srbi van Srbije i eventualno Makedonija su jedna državna zajednica, a po drugoj varijanti - Srbija, Crna Gora, Srbi van Srbije i eventualno još ponešto - takođe jedna država (B. Jović, Poslednji dani SFRJ).
Da li ova četiri crtača Srbije (Dobrica, Sloba, Bora i Veljko) - tri iz Srbije i jedan preko Drine, uviđaju da su pravili račun bez krčmara - crtajući nerealne mape? 1991. dolazi do upotrebe JNA oko Pakraca, Kijeva (Knin), Plitvica, na ulicama Beograda i u ratovima u Sloveniji i Hrvatskoj. I pored konstatacije B. Jovića (5. aprila 1991.) “prešli smo Rubikon” i izjave D. Ćosića (26. jula 1991.) “nisam više siguran da znam pravi put u spokojniju budućnost svog naroda”, ide se dalje glavom u zid - u ratove. Godinu dana kasnije (8. jula 1992), D. Ćosić kao predsjednik SRJ zahtjeva: “Milošević mora da se ukloni.”
I na tu temu dr Olivera Milosavljević, doktor istorijskih nauka, daje svoju analizu knjige B. Jovića “Poslednji dani SFRJ”, pod naslovom “Sloba, Veljko i ja” (“Borba”, 20-21. marta 1996), zaključuje: “Oni drugi, koji 1989. i 1990. pamte kao godine masovne histerije, a 1991/1992. kao godine smrti i srama, čitajući (knjigu B. J.) proći će još jedanput kroz užas slepila, ravnodušnosti i umišljene veličine”, i na kraju: “Ako se poslednji predsednik, Hrvat (S. Mesić), pohvalio da je srušio Jugoslaviju, ako je pretposlednji, Srbin (B. Jović), to činio pre izbora na tu funkciju (26. marta 1990), može se slobodno postaviti za mnoge bogohulno pitanje: Da li je Slovenac (J. Drnovšek) bio poslednji predsednik koji je stvarno želeo da sačuva Jugoslaviju?”
6. Mnogo puta se i na više mesta govorilo i pisalo o pučevima, o vojnim i državnim udarima, o smislu tih udara.
Klasičnih udara nije ni bilo ili ih nije bilo moguće zamisliti, a kamoli sve izvesti. U bivšoj SFRJ, koja se sastojala od devet centara moći (jedan savezni, šest republičkih i dva manja pokrajinska), teško je bilo organizovati klasičan opšti vojni udar. Bez obzira na to što su jugoslovenske republike (po Ustavu iz 1974, a i od ranije) bile države s ograničenim suverenitetom, one su, ipak, bile države. Izvesti tzv. opšti vojni udar u takvoj situaciji značilo bi istovremeno ugasiti sedam, odnosno devet centara moći. O takvim, ili sličnim potezima. u procesu razbijanja SFRJ, mnogo se špekulisalo i pisalo u mnogim publikacijama. Jula 1991. Kadijević je izjavio da se u JNA razmišljalo o državnom udaru i daleke 1962. ali to nije objašnjavao.
Ipak, dozvolimo i razmišljanja o tome da se u SFRJ dogodilo više udara, od kojih su neki bili uspješni.
Prvi uspješan udar bio je “partijski udar” u Jugoslaviji i državi Srbiji, izveden na čuvenoj 8. sednici CK Srbije. Pitanje je da li su ovom udaru pružali podršku neki bivši i tadašnji vojni funkcioneri - otvoreno ili prećutno? Bilo je i jednih i drugih. Po mnogim analitičarima sljedila su dva udara, kada su se - kombinacijom upotrebe “antibirokratskog talasa” i policije - protivustavno ugasile “male republike” Kosovo i Vojvodina. To nije išlo naglo, a pasivnim ponašanjem skoro svih drugih republika, JNA i jugoslovenskog vrha, olakšan je posao izvršiocima ovog poteza, u kome je bilo i žrtava.
Udar u Crnoj Gori izveden je po principu “rušimo vladu danas u Novom Sadu, a sutra u Titogradu”. I tu je bilo krvi i tuče.
Paralelno sa ovim potezima tekao je i već započeti proces razbijanja CK SKJ i Predsjedništva SFRJ metodom “osvajanja iznutra”. Svuda se u to vrijeme govorilo i pisalo o početku raspada avnojevske Jugoslavije.
Ostale republike nisu doživjele udare (u drugoj polovini 1989. godine) antibirokratskog tipa zbog više spoljnih i drugih faktora, prvenstveno zbog pada Berlinskog zida, zbog izbora i “samoodbrambenih poteza” u tim republikama. Pošto je shvatila da se avnojevska Jugoslavija počinje raspadati, Slovenija je donijela odluku da se “razdruži” od SFRJ i uspjeva da se izvuče iz državnog udara po recepturi onih koji su već izvedeni. Poslije toga, ako ne i ranije, kreatori udara počeli su se pripremati na osvajanje silom nekih država ili djelova država SFRJ.
Bilans navedenih udara je - od devet centara moći bila su osvojena četiri - dva velika (Srbija i Crna Gora) i dva mala (Vojvodina i Kosovo). Ostalo ih je još pet. Da li je Makedonija ostavljena za kraj i da li se računalo da će Bosna i Hercegovina da “padne šapatom”? Na redu su bile republike Hrvatska i Slovenija.
Čistim vojnim udarom može se smatrati i razoružanje republičkih teritorijalnih odbrana (izvedeno svuda osim u Srbiji i Crnoj Gori). JNA, kao okosnica i dio oružanih snaga SFRJ, razoružava drugu ravnopravnu komponentu? Da li se to može nazvati i pripremom za otvorenu vojnu akciju na dvije republike? Svakako da može. Poslije dužih priprema, dolazi (avgusta 1990.) do prvih balvana oko Knina, što predstavlja novi (širi od lokalnog) čist vojni udar, izveden serijom lokalnih prepada i udara (u obliku “ustanka”) protiv nove hrvatske vlasti. Koliko su sa ovim povezane Srbija i Crna Gora? Pokazalo se da su umiješane. Ovaj način rušenja Hrvatske (tada članice SFRJ) je specifičan i predstavlja kombinaciju tzv. “trećeg srpskog ustanka”, srpskog separatizma u Hrvatskoj iznutra i napadom spolja, što se jedno vrijeme prikrivalo i negiralo. Pogrešna - ubitačna Tuđmanova politika prema Srbima i protiv demokratije u Hrvatskoj i Bosni, ovome je značajno doprinijela.
U Predsjedništvu SFRJ pokušaj saveznog državnog udara preti sve vrijeme Jovićevog predsjednikovanja, a posehno 25. januara i početkom marta 1991. Ta nastojanja se žele provesti kroz ovlašćenja koja se daju nelegalnom Štabu Vrhovne komande da uvede vanredno stanje, što polovično uspjeva. Armija djelimično izlazi iz kasarni i neke njene akcije su često ispod kontrole ustavne vlasti (kninsko Kosovo Polje, Plitvice, Pakrac i Borovo Selo). Borisav Jović u trećem pokušaju (15. maja 1991.) uspjeva da ugasi svoja ustavna ovlašćenja kao šefa države. Sve prenosi na Štab Vrhovne komande, koji od tada mjesec i po dana, praktično, vlada Jugoslavijom - državom bez šefa. Mesićevo ustoličenje obavljeno je tek kada se ovaj državni udar formalno učvršćuje dolaskom Sejde Bajramovića, Jugoslava Kostića iz Vojvodine i pristankom Hrvatske.
Štab Vrhovne komande samostalno, i uz svojevrsno učešće SIV-a, izvodi vojni napad na Sloveniju sa višestrukim ciljevima.
Sve to vrijeme u centru pažnje je najvažniji događaj - tzv. “kninizacija” Hrvatske, koja traje i raste, te postaje sve jasnije da je to dio ostvarivanja vojne akcije na Hrvatsku. Poslije Deklaracije o suverenitetu Srba u Hrvatskoj (Glina), može se govoriti i o agresiji na Hrvatsku iz Srbije i Crne Gore, i o agresiji JNA (koja više i nije JNA), uz učešće pripadnika srpske, crnogorske i vojvođanske TO, dobrovoljaca iz Srbije i Crne Gore i lokalnih snaga Srba u Hrvatskoj. Za analizu je i angažovanje novog SK-PJ u ovom ratu u krajinama, o čemu Kadijević nije napisao ni jednu reč, a jedan je od organizatora SK-PJ. Svi pomenuti udari su specifični, formalno nisu objavljeni, a obično se i ne objavljuju.
Rat u Bosni i Hercegovini 1992. godine čini još direktniju kombinovanu srpsko-crnogorsku i hrvatsku agresiju za razbijanje BiH. U svemu ovome učestvuje JNA. Koje je to koordinaciono tjelo rukovodilo svim ovim udarima i ratovima, ko je sve ovo planirao, sinhronizovao i rukovodio? Koje su to ličnosti koje ne mogu biti zaobiđene a nisu samo u Armiji i nisu samo aktivni vojnici?
Svojevrsnim udarom smjenjeni su kasnije i predsjednik SRJ i vrhovni komandant Dobrica Ćosić i predsjednik Vlade i ministar odbrane Milan Panić. “Smjenjen sam državnim udarom koji je preko Parlamenta izvršio S. Milošević”, izjavio je predsjednik SRJ 2. juna 1993. godine
“Cijela priča o vojnom udaru kojim bi se stavila tačka na avnojevsku Jugoslaviju bila je koordinirana u trouglu Milošević-Jović-Kadijević.”
Član Predsjedništva SFRJ Bogić Bogićević
OD NAJAVE DO RATOVA (1989-1992)
Ako se u vezi sa raspadom SFRJ i JNA apostrofiraju neki vremenski intervali iz ugla vojno-stručne analitike, onda su to godine od 1989. do 1992. - od najave do rata-ratova.
1. Godina 1989. istorijski je značajna (čak presudna) za čitavu jednu epohu. To je godina raspada jednopartijske države i vrhunac nacionalističke euforije, naročito u Srbiji i Hrvatskoj.
U Srbiji se “dešavaju” Slobodan Milošević i antibirokratska revolucija (privlačnog li imena). Tu su svojevrsne aneksije pokrajina. Uveden je višepartijski sistem, počela bitka za “veliku Srbiju”. Začela se “balvan revolucija”. Sve policije, posebno one u Srbiji i Hrvatskoj, uskočile su u velike uloge. Miting u Beogradu (28. februara 1989.) bio je najveći i najrušilačkiji od svih mitinga tzv. antibirokratske revolucije. Dan ranije, kninskim mitingom počinje tzv. ustanak Srba, uz prethodno veliko angažovanje brojnih intelektualaca iz Srbije (tzv. “kulturni desant”), koji obezbjeđuje paravojna grupa iz Vojvodine. Osniva se i HDZ u Društvu književnika Hrvatske, što je, po Tuđmanu, “početak preporoda - Hrvatske”. U Beogradu je Slobodan Milošević, u Kninu Milan Babić i Jovan Rašković, uz svestranu pomoć članova SANU, posebno Matije Bećkovića, Antonija Isakovića, Dobrice Ćosića i drugih, poput Brane Crnčevića... U Zagrebu je Franjo Tuđman. Tada je jasno zacrtan tok budućih događaja.
Beogradski studenti (upotrebljeni kao sredstvo manipulacije) organizuju protestne zborove, njih oko 5.000 ide ka Skupštini SFRJ. Kolonu predvode Slobodan Unković (Hercegovac) i Petar Škundrić (iz Slavonije). Prvi je rektor Univerziteta (a kasnije predsjednik Skupštine Srbije), a drugi je predsjednik Univerzitetske konferencije SKJ (a kasnije generalni sekretar SPS-a). Ujutru im se priključuju radnici iz Rakovice. Istog dana se drži sjednica Predsjedništva SFRJ o tome kako smiriti ovaj miting i donosi se odluka da im se obrati Raif Dizdarević, predsjednik Predsjedništva SFRJ.
U isto vrijeme oko 2.000 radnika TVIK-a idu pred zgradu Kniske općine. Oko podne, pred Skupštinom SFRJ pojavljuje se Dragan Tomić, predsjednik Gradskog odbora Socijalističkog saveza Beograda (a danas predsjednik Skupštine Srbije), koji traži preispitivanje odgovornosti Stipe Šuvara i Štefana Korošeca, čelnika CK SKJ. Raif Dizdarević traži Stipu Šuvara da idu zajedno na miting, i oko 14,00 časova obraća se masi pred Narodnom skupštinom, ali biva ispraćen povicima; “Ništa nisi rekao”. U isto vrijeme u Klubu književnika Hrvatske, Franjo Tuđman govori o osnivanju Inicijativnog odbora HDZ-a. U 22,30 časova Slobodan Milošević poručuje - da će svi krivci za stanje na Kosovu biti “kažnjeni i uhapšeni”. Sutradan, uhapšen je Azem Vlasi, omladinski pa zatim partijski funkcioner sa Kosova. U ponoć istoga dana Franjo Tuđman slavi “početak preporoda Hrvatske”. Tuđman i Milošević objektivno postaju priželjkivani partneri.
Neki kažu da je u Beogradu, ispred Skupštine SFRJ, umrla avnojevska Jugoslavija. U svakom slučaju, tada su u još vladajućoj partiji postojala dva gledanja o Jugoslaviji koja su uveliko uzdrmala njene temelje. Jugoslavija se počinje opredjeljivati za i protiv Slobodana Miloševića, a i Slobodan Milošević za i protiv drugih. To je raspad po nacionalnoj crti - srpsko-albanskoj i srpsko-hrvatskoj. Slovenci 27. februara 1989. iz Cankarjevog doma (Ljubljana) poručuju da se u Starom trgu na Kosovu brani avnojevska Jugoslavija, a miting u Beogradu optužuje ove snage za razbijanje zajedničke države. Jugoslavija se posvađala oko Kosova, što je bio samo povod, ali ne i glavni uzrok. Javlja se admiral Petar Šimić i u ime SKJ u JNA napada Slovence, a u stvari, interpretira stavove rukovodstva JNA, solidarišući se sa Slobodanom Miloševićem. Slobodan Milošević, osokoljen istupanjem JNA, saopštava da ne treba popuštati pritiscima albanskih demonstranata.
Godinu 1989. obilježava rasprava o zategnutim odnosima Srbije i Slovenije i Slovenije i JNA. U pitanju su “dogmatsko-centralistička politika” Srba i “razbijačka antisrpska politika” Slovenaca. To je godina napora i razgovora da se stanje popravi i ne dozvoli promjena Ustava Slovenije i V. Kadijević ističe da “neće ni pod koju cjenu to dozvoliti”. To je godina vanrednih mjera na Kosovu. Godina priprema za promjenu Ustava SFRJ, akcija protiv A. Markovića i poruka S. Miloševića “pre će Srbija srušiti njega nego on Srbiju”. Te godine Petar Gračanin kao sekretar za unutrašnje poslove SFRJ kaže Borisavu Joviću: “Pita se Veljko kako može Drnovšek da mu bude vrhovni komandant”.
U Kuparima, vojnom odmaralištu kod Dubrovnika, od 1. do 12. avgusta zajedno se odmaraju S. Milošević, V. Kadijević, B. Jović i B. Trifunović, a prema izjavi B. Jovića: “Veljko ima iste stavove kao Srbija, što nas jako zbližava s Armijom” (B. Jović, navedeno str. 45).
Oktobra 1989. savezni sekretar za narodnu odbranu predlaže da je “neophodno pojačati planove odbrane i izraditi Plan kontraobaveštajnog obezbeđenja na razotkrivanju neprijateljskog delovanja” u Sloveniji. To je godina oštrih polarizacija na sjednicama Predsjedništva SFRJ o međunacionalnim odnosima. Odnos je 4:4; na jednoj strani su Srbija i Crna Gora i dve pokrajine, a na drugoj Slovenija, Hrvatska, BiH i Makedonija. Načelnik Štaba Vrhovne komande dobiva čin generala armije. Stipe Šuvar je bio protiv i smatra da prvo treba unaprediti Koču Popovića i Peku Dapčevića. Tu je Proglas SSRN Srbije o prekidu ekonomskih odnosa sa Slovenijom i bez “Jovićevog znanja.”
Od maja 1989. do maja 1990 predsjedavajući u SFRJ je J. Drnovšek - teška godina, ali bez rata.
2. Godina 1990. označava nastavak napada na “komunjare”, barikade, početak borbe u Hrvatskoj i prve žrtve. Godina izbora u svim republikama. Tu su i početni elementi ekonomskog rata (prisvajanje primarne emisije i blokada roba iz Slovenije).
Počinju pripreme da se na 14. kongresu SKJ (20. januar 1990) odigra glavna bitka; da “Slovenci ostanu sami”, a Armija prihvata “da nosi barjak. Mi ćemo ih podržati, da ne budemo na čelu, jer bi djelovalo odbojno za Hrvate i Makedonce” (B. Jović, navedeno str. 88). Na 14. kongresu delegati JNA su ćuteći podržali S. Miloševića. Sa 14. kongresom prestaje da funkcioniše SKJ, glavna poluga SFRJ.
Tu su demonstracije na Kosovu (13. februar 1990), čijim povodom S. Milošević izjavljuje: “Biće rata, boga mi.” U prisustvu Kadijevića je još određeniji: “Pred građanskim ratom smo i moramo ga sprečiti.” Na pitanje Stipe Šuvara da li će Vojska pucati, njegov zemljak Kadijević iz Imotskog odgovara: “Hoće”.
Održani su tajni razgovori (26. april 1990) između V. Kadijevica i B. Jovića. Kadijević smatra da nigdje “ne može da iznese što želi”, a Jović ocjenjuje da Kadijević “želi pomalo da prebacuje odgovornost na drugoga”. Kadijević tom prilikom predlaže da JNA treba da Teritorijalnu odbranu maksimalno stavi pod svoju kontrolu, posebno u Sloveniji i Hrvatskoj, da bi 17. maja pala odluka o njenom razoružavanju. Kadijević je “razočaran odlukom rukovodstva Srbije da 8. juna 1990. formira Socijalističku partiju” i to smatra definitivnim raspadom Jugoslavije. 27. juna, B. Jović u prisustvu P. Gračanina saopštava “da bi ih (Sloveniju i Hrvatsku) najradije isterao silom iz Jugoslavije, jednostavnim presjecanjem granice i proglašavanjem da su se svojim odlukama sami doveli u tu situaciju, ali ne znam šta da radim sa Srbima u Hrvatskoj” (B. Jović, Poslednji dani SFRJ, str. 160).
Dan kasnije, 28. juna 1990. (na Vidovdan), S. Milošević se saglašava sa idejom o “izbacivanju Slovenije i Hrvatske iz Jugoslavije”, rekavši da će i bez njih Jugoslavija imati 17 miliona stanovnika, što treba da znači da će Jugoslaviju činiti BiH, Srbija, Crna Gora i Makedonija.
Tu je vježba “Romanija”, u kojoj “opozicione snage u Sloveniji i Hrvatskoj igraju ulogu neprijatelja”. Avgusta 1990. na krstarenju oko Mljeta nalazi se isto društvo kao i prethodne godine (Kadijević, Milošević, Trifunović, Jović). Za njih je A. Marković “neprihvatljiv, direktan eksponent SAD, igra najprljaviju izdajničku igru”, a po Kadijeviću je čak i “kurvin sin” (kakve niske i primitivne diskvalifikacije). Pobuna Srba u Hrvatskoj započela je 17. avgusta 1990. U Kninu je proglašeno ratno stanje.
Kadijević predlaže: “Mora se biti spreman i na upotrebu Vojske u Sloveniji već u septembru 1990, a u Hrvatskoj u oktobru”. Jović se čudi novim prilazima gorućim problemima i novoj taktici Kadijevića. 11. septembra radi se etnička karta (učestvuje i D. Ćosić) srpskog prostora u BiH i Hrvatskoj, od Šibenika, preko Like, Bosanske Krajine, pored Save do Bjeljine (Srbi u većini) i to je budući prostor Srbije. U centru Bosne su Muslimani.
Oktobra 1990. V. Kadijević daje B. Joviću ideju “da treba maknuti samo 100 ljudi i sve će biti u redu” (B. Jović, navedeno str. 201), a JNA sprema takve planove.
Istog mjeseca se donosi Špegeljev plan odbrane Hrvatske (u dogovoru sa Slovencima), s ocjenom da bi napad na Sloveniju i Hrvatsku bio “prevelik zalogaj” i da je JNA “nemoćna”. 22. novembra dogovorena je razrada vojnih planova (Jović, Kadijević, Brovet i Adžić).
Godina 1990. je godina u kojoj se ne postavlja pitanje da se sačuva Jugoslavija, nego kako da se izbjegne rat. Te godine na izborima su pala sva stara rukovodstva osim u Srbiji i Crnoj Gori. Slovenija je samostalna, Srbija bez pokrajina, Srbi u Hrvatskoj i BiH su uz Srbiju i to postaje najveći događaj i glavno pitanje. Albanski separatisti su ućutali i bez ustanka.
Od maja 1990. do maja 1991. B. Jović je predsjedavajući Predsjedništva SFRJ. Te godine, počelo se pucati i ratovati u Hrvatskoj.
3. Godina 1991. je “prokleta” godina, godina ratova u Sloveniji i Hrvatskoj. Pomenino još neke glavne događaje - prvenstveno one koji su značajni sa vojnog aspekta. U januaru 1991. dolazi do upada Srbije u monetarni sistem Jugoslavije i naredbe Predsjedništva SFRJ da se rasformiraju paravojne snage (to je trebalo učiniti ranije jer su mnoge od ovih snaga formirane od 1987. do 1991. - I. R.), koja se ne realizuje. Milicija “Krajine” (Knin) odvaja se od SUP-a Hrvatske što predstavlja jedan od početaka šireg sukoba. Dolazi do raskola između nacionalističkih stranaka u BiH. Tuđmanova HDZ stvara svoje paravojne formacije.
U februaru 1991. manja grupa žena Beograda traži ostavku Mesića i Markovića. Grupa od 150 milicajaca Hrvatske upada na Plitvice (Lika). Tu JNA sprovodi novi razmještaj jedinica u zapadnim djelovima zemlje i izdaje poznatu informaciju Političke uprave. TV Beograd prikazuje film o M. Špegelju, kojeg V. Kadijević i B. Adžić najprije pokazuju B. Joviću.
U martu iste godine, “interveniše” general D. Praščević (načelnik Štaba V vojne oblasti iz Zagreba) u Pakracu (Zapadna Slavonija) po nalogu Borisava Jovića. Ovo je akcija (fitilj) na desnom krilu u tzv. dubini. Tenkovi na ulicama Beograda 9. marta. Ostavka Borisava Jovića, jer Predsjedništvo nije prihvatilo predloge Štaba Vrhovne komande o mjerama borbene gotovosti. Srbija 25. marta saopštava da ne priznaje ni jednu odluku Predsjedništva SFRJ. Tuđman i Milošević izjavljuju poslije sastanka u Karadorđevu da će “rešiti probleme za dva mjeseca”. Formiran je srpski nacionalni savjet - Matija Bećković, Dobrica Ćosić, Jovan Rašković, Mihajlo Marković, Dragoljub Mićunović i Slobodan Rakitić. Na Plitvicama se pojavljuje Vojislav Šešelj, što pali novu varnicu - početak šireg sukoba u centru (Lika).
U aprilu 1991. se donosi odluka o prisajedinjenju “Krajine” Srbiji. Knin i Kijevo su novo žarište šireg sukoba na levom krilu. JNA ide u Istočnu Slavoniju. Oružje kod Goražda za Knin. B. Kostić član Predsjedništva SFRJ i izjava Borisava Jovića o građanskom ratu.
Maj 1991. obilježavaju Borovo Selo i novi predznak za širi sukob - na granici Srbije i Hrvatske, blokada kasarni JNA u Osijeku i Gospiću. Raspad Predsjedništva SFRJ, promocija hrvatske vojske i protest u Sloveniji zbog vojne vježbe “Bedem 91”. U junu 1991. su sukobi u Glini u centru (Banija). Istog mjeseca, dolazi do rata u Sloveniji sa 65 mrtvih i preko 330 ranjenih, a 18. jula 1991. je odluka o premještanju JNA iz Slovenije.
To je godina mapa S. Miloševića i B. Jovića (5. juli 1991) i dve varijante mapa V. Kadijevića (11. juli 1991.) - poslije rata u Sloveniji (“Nova Borba”, 21. mart 1996). U Istočnoj Slavoniji je već poginulo oko 90 ljudi. Mirovni mitinzi u Sarajevu. Oružje u Baru.
U avgustu 1991. dolazi do aktiviranja Kostajnice, Dvora na Uni (granica Hrvatske sa Bosnom) i Dalja (Slavonija). U septembru dolazi do blokade i napada na garnizone JNA u Hrvatskoj, napada na Konavlje i Dubrovnik.
Nestaju Titovi gradovi - Užice, Kosovska Mitrovica i Vrbas. Borbe u Okučanima u Zapadnoj Slavoniji. Vojni puč u Moskvi. Rušenje i zauzimanje Vukovara - 18. novembra 1991. godine.
Za sve ovo okrivljen je davno nestali Treći Rajh, a rat u Jugoslaviji, po izjavama Marka Njegovanovića i Vojislava Šešelja u Skupštini Srbije, proglašava se oslobodilačkim.
Rekapitulacijom početnih oružanih sukoba 1990. i 1991. dolazi se do sljedećeg - prve žrtve su pale oko Obrovca, Benkovca i Kijeva kod Knina (Sjeverna Dalmacija), Plitvica (Lika), Pakraca (Zapadna Slavonija), Gline (Banija) - sve na tzv. prednjem kraju, koji se skoro poklapa sa linijom Virovitica-Karlovac-Karlobag (Moljevićeva i Šešeljeva crta). A potom dolaze Borovo Selo-Mirkovci-Kostajnica ili na liniji Dunav (granica između Srbije i Hrvatske) i oko Une (granica između Hrvatske i Bosne). Juna 1990. vode se početne borbe u Hrvatskoj, a juna 1991. rat u Sloveniji. Do tada ni jedan Srbin u Sloveniji i Hrvatskoj nije bio ubijen (od strane Slovenaca i Hrvata) i očigledno da se nije radilo o “samoorganizovanju” i novom “genocidu”, već o opciji prodora na zapadne djelove zemlje s ciljem isključenja Slovenije i stvaranja “velike Srbije” ili “više srpskih zemalja”.
Drugu polovinu 1991. označava veliki rat u Hrvatskoj. Ide se na isturenu liniju Virovitica-Karlovac-Karlobag i uzimanje Slavonije do linije Osijek-Vinkovci.
Predsjedavajući Predsjedništva SFRJ od maja 1991. je Stipe Mesić. Primirje u Sloveniji i ratovi u Hrvatskoj i BiH.
4. Od proljeća 1992. i formalno nema SFRJ i vodi se najveći od svih ratova – rat u Bosni i Hercegovini. Pretvaranje JNA u Vojsku Jugoslavije dogodilo se 27. aprila 1992. godine. Najteža godina – ratovi u Hrvatskoj i BiH.
- Januara 1992. je sklopljen Sarajevski sporazum oko prekida neprijateljstava (privremen) između predstavnika JNA i Hrvatske vojske, u situaciji kada je četvrtina teritorije Hrvatske pod kontrolom JNA i Srba.
Šestog januara 1992. dolazi do povlačenja V. Kadijevića sa dužnosti u SSNO, s objašnjenjem u jednoj rečenici “presudilo je moje zdravstveno stanje”. Dakle, povlačenje poslije poraza u Sloveniji i nepostignutih ciljeva u Hrvatskoj.
Sa načelnikom Štaba Vrhovne komande, od januara do maja 1992. penzionisano je po raznim osnovama više desetina generala.
Oktobra 1992. godine srpska milicija je na silu uzela federalni Sekretarijat za unutrašnje poslove. To je uradio Pavle Bulatović, koji kasnije postaje ministar odbrane.
Krajem godine, poslije susreta Ćosića i Tuđmana, JNA se povukla od Dubrovnika i sa otoka koje je do tada držala. UNPROFOR je u Hrvatskoj i na Prevlaci. Ratovi u Bosni se sve više razbuktavaju.
Od aprila 1992. do juna 1993. predsjednik SRJ je Dobrica Ćosić i prvi civil ministar odbrane je “uveženi” Milan Panić.
5. U periodu 1989-1992. godine armijski vrh je vodio i partijsku politiku, suprotstavljajući se uvođenju višestranačkog pluralizma, “jer u sadašnjoj etapi društvenog razvitka neprihvatljiv je bilo koji oblik institucionalizacije političkog pluralizma” (VPI, br. 1, str. 25, Beograd, 1990). Polazeći od ocjene da “pored svetske antisocijalističke zavere, ipak postoje realni izgledi za očuvanje zemlje kao federativne i socijalističke zajednice” (“Borba”, 31. januara 1991), rukovodeći generali JNA postaju glavni faktor konstituisanja Saveza komunista - pokreta za Jugoslaviju (SK PJ). U vojnom vrhu uslijedila je serija normativnih preimenovanja organizacijskih struktura JNA i njenih ustanova, odnosno njihovog prilagođavanja situaciji u zemlji: Politička uprava preimenovana je u Upravu za moral, a Zakon o ONO i Pravilo službe u JNA su zamjenjeni drugim, “oslobođenim ideoloških premisa”, moralno vaspitanje je usmjereno “ka patriotizmu i nacionalnoj svesti”, vojnicima je dozvoljena posjeta bogomoljama u određeno vrijeme itd.
Uporedo sa ovim nebitnim mjerama i u procesu reorganizacije OS, vrh JNA je jugoslovensku krizu dočekao kao nerješiv problem - ne nalazeći odgovor da li Jugoslaviju valja braniti “svim sredstvima” i da li je upotrebom sile moguće istu “sačuvati” i hoće li politika odbrane zajedničke države imati podršku od značajnih unutrašnjih i međunarodnih faktora. Da ironija bude veća, vojni vrh nije imao razrađen ni jedan elemenat za tu akciju (varijante), pa su konfuzija i rezignacija dominirale ne samo u ŠVK, već i u nižim komandama i štabovima.
U istom periodu (1989-1992), u javnosti se kao parola ističe “odbrana Jugoslavije”, ali postaje sve jasnije da se ne može prikriti stvarni cilj - stvaranje veće srpske države. Sve se odvija prema sljedećoj dinamici:
– Jugoslavija bez Slovenije, jer ćemo “lakše bez njih sa Hrvatima” (21. mart 1990);
– “BiH neće moći da opstane kao država, a bitka oko teritorija teško je zamisliva” (26. mart 1990);
– dvadesetsedmog juna 1990. već se govori da se iz Jugoslavije Slovenci i Hrvati “isteraju silom”.
Godine 1989. i 1990. su godine razmišljanja i pripreme za upotrebu vojske, oduzimanje oružja od TO Slovenije, Hrvatske i dijela Bosne i početka vojnih akcija u Hrvatskoj.
Godine 1990. i 1991. mape crtaju svi - najprije neki intelektualci, pa političari, pa tek na kraju generali. Prva mapa je delo Dobrice Ćosića (11. septembra 1990), prema kojoj je “budući prostor Srbije” do Šibenika, obuhvata dio Like, Bosanske krajine, pa Savom do Bjeljine. Mapa je izrađena mjesec dana poslije ustanka u Kninskoj krajini. Druga mapa je Miloševićeva i Jovićeva (5. jula 1991), po kojoj granice velike Srbije idu linijom Karlovac-Plitvice (zapad) - Baranja-Osijek-Vinkovci (istok) - Neretva (jug). Mapa je nacrtana poslije rata u Sloveniji. Treću mapu (u dvije varijante) crta V. Kadijević (11. jula 1991.) - šest dana poslije Miloševićeve i Jovićeve mape. Prva varijanta - Srbija, Crna Gora, BiH, Srbi van Srbije i eventualno Makedonija su jedna državna zajednica, a po drugoj varijanti - Srbija, Crna Gora, Srbi van Srbije i eventualno još ponešto - takođe jedna država (B. Jović, Poslednji dani SFRJ).
Da li ova četiri crtača Srbije (Dobrica, Sloba, Bora i Veljko) - tri iz Srbije i jedan preko Drine, uviđaju da su pravili račun bez krčmara - crtajući nerealne mape? 1991. dolazi do upotrebe JNA oko Pakraca, Kijeva (Knin), Plitvica, na ulicama Beograda i u ratovima u Sloveniji i Hrvatskoj. I pored konstatacije B. Jovića (5. aprila 1991.) “prešli smo Rubikon” i izjave D. Ćosića (26. jula 1991.) “nisam više siguran da znam pravi put u spokojniju budućnost svog naroda”, ide se dalje glavom u zid - u ratove. Godinu dana kasnije (8. jula 1992), D. Ćosić kao predsjednik SRJ zahtjeva: “Milošević mora da se ukloni.”
I na tu temu dr Olivera Milosavljević, doktor istorijskih nauka, daje svoju analizu knjige B. Jovića “Poslednji dani SFRJ”, pod naslovom “Sloba, Veljko i ja” (“Borba”, 20-21. marta 1996), zaključuje: “Oni drugi, koji 1989. i 1990. pamte kao godine masovne histerije, a 1991/1992. kao godine smrti i srama, čitajući (knjigu B. J.) proći će još jedanput kroz užas slepila, ravnodušnosti i umišljene veličine”, i na kraju: “Ako se poslednji predsednik, Hrvat (S. Mesić), pohvalio da je srušio Jugoslaviju, ako je pretposlednji, Srbin (B. Jović), to činio pre izbora na tu funkciju (26. marta 1990), može se slobodno postaviti za mnoge bogohulno pitanje: Da li je Slovenac (J. Drnovšek) bio poslednji predsednik koji je stvarno želeo da sačuva Jugoslaviju?”
6. Mnogo puta se i na više mesta govorilo i pisalo o pučevima, o vojnim i državnim udarima, o smislu tih udara.
Klasičnih udara nije ni bilo ili ih nije bilo moguće zamisliti, a kamoli sve izvesti. U bivšoj SFRJ, koja se sastojala od devet centara moći (jedan savezni, šest republičkih i dva manja pokrajinska), teško je bilo organizovati klasičan opšti vojni udar. Bez obzira na to što su jugoslovenske republike (po Ustavu iz 1974, a i od ranije) bile države s ograničenim suverenitetom, one su, ipak, bile države. Izvesti tzv. opšti vojni udar u takvoj situaciji značilo bi istovremeno ugasiti sedam, odnosno devet centara moći. O takvim, ili sličnim potezima. u procesu razbijanja SFRJ, mnogo se špekulisalo i pisalo u mnogim publikacijama. Jula 1991. Kadijević je izjavio da se u JNA razmišljalo o državnom udaru i daleke 1962. ali to nije objašnjavao.
Ipak, dozvolimo i razmišljanja o tome da se u SFRJ dogodilo više udara, od kojih su neki bili uspješni.
Prvi uspješan udar bio je “partijski udar” u Jugoslaviji i državi Srbiji, izveden na čuvenoj 8. sednici CK Srbije. Pitanje je da li su ovom udaru pružali podršku neki bivši i tadašnji vojni funkcioneri - otvoreno ili prećutno? Bilo je i jednih i drugih. Po mnogim analitičarima sljedila su dva udara, kada su se - kombinacijom upotrebe “antibirokratskog talasa” i policije - protivustavno ugasile “male republike” Kosovo i Vojvodina. To nije išlo naglo, a pasivnim ponašanjem skoro svih drugih republika, JNA i jugoslovenskog vrha, olakšan je posao izvršiocima ovog poteza, u kome je bilo i žrtava.
Udar u Crnoj Gori izveden je po principu “rušimo vladu danas u Novom Sadu, a sutra u Titogradu”. I tu je bilo krvi i tuče.
Paralelno sa ovim potezima tekao je i već započeti proces razbijanja CK SKJ i Predsjedništva SFRJ metodom “osvajanja iznutra”. Svuda se u to vrijeme govorilo i pisalo o početku raspada avnojevske Jugoslavije.
Ostale republike nisu doživjele udare (u drugoj polovini 1989. godine) antibirokratskog tipa zbog više spoljnih i drugih faktora, prvenstveno zbog pada Berlinskog zida, zbog izbora i “samoodbrambenih poteza” u tim republikama. Pošto je shvatila da se avnojevska Jugoslavija počinje raspadati, Slovenija je donijela odluku da se “razdruži” od SFRJ i uspjeva da se izvuče iz državnog udara po recepturi onih koji su već izvedeni. Poslije toga, ako ne i ranije, kreatori udara počeli su se pripremati na osvajanje silom nekih država ili djelova država SFRJ.
Bilans navedenih udara je - od devet centara moći bila su osvojena četiri - dva velika (Srbija i Crna Gora) i dva mala (Vojvodina i Kosovo). Ostalo ih je još pet. Da li je Makedonija ostavljena za kraj i da li se računalo da će Bosna i Hercegovina da “padne šapatom”? Na redu su bile republike Hrvatska i Slovenija.
Čistim vojnim udarom može se smatrati i razoružanje republičkih teritorijalnih odbrana (izvedeno svuda osim u Srbiji i Crnoj Gori). JNA, kao okosnica i dio oružanih snaga SFRJ, razoružava drugu ravnopravnu komponentu? Da li se to može nazvati i pripremom za otvorenu vojnu akciju na dvije republike? Svakako da može. Poslije dužih priprema, dolazi (avgusta 1990.) do prvih balvana oko Knina, što predstavlja novi (širi od lokalnog) čist vojni udar, izveden serijom lokalnih prepada i udara (u obliku “ustanka”) protiv nove hrvatske vlasti. Koliko su sa ovim povezane Srbija i Crna Gora? Pokazalo se da su umiješane. Ovaj način rušenja Hrvatske (tada članice SFRJ) je specifičan i predstavlja kombinaciju tzv. “trećeg srpskog ustanka”, srpskog separatizma u Hrvatskoj iznutra i napadom spolja, što se jedno vrijeme prikrivalo i negiralo. Pogrešna - ubitačna Tuđmanova politika prema Srbima i protiv demokratije u Hrvatskoj i Bosni, ovome je značajno doprinijela.
U Predsjedništvu SFRJ pokušaj saveznog državnog udara preti sve vrijeme Jovićevog predsjednikovanja, a posehno 25. januara i početkom marta 1991. Ta nastojanja se žele provesti kroz ovlašćenja koja se daju nelegalnom Štabu Vrhovne komande da uvede vanredno stanje, što polovično uspjeva. Armija djelimično izlazi iz kasarni i neke njene akcije su često ispod kontrole ustavne vlasti (kninsko Kosovo Polje, Plitvice, Pakrac i Borovo Selo). Borisav Jović u trećem pokušaju (15. maja 1991.) uspjeva da ugasi svoja ustavna ovlašćenja kao šefa države. Sve prenosi na Štab Vrhovne komande, koji od tada mjesec i po dana, praktično, vlada Jugoslavijom - državom bez šefa. Mesićevo ustoličenje obavljeno je tek kada se ovaj državni udar formalno učvršćuje dolaskom Sejde Bajramovića, Jugoslava Kostića iz Vojvodine i pristankom Hrvatske.
Štab Vrhovne komande samostalno, i uz svojevrsno učešće SIV-a, izvodi vojni napad na Sloveniju sa višestrukim ciljevima.
Sve to vrijeme u centru pažnje je najvažniji događaj - tzv. “kninizacija” Hrvatske, koja traje i raste, te postaje sve jasnije da je to dio ostvarivanja vojne akcije na Hrvatsku. Poslije Deklaracije o suverenitetu Srba u Hrvatskoj (Glina), može se govoriti i o agresiji na Hrvatsku iz Srbije i Crne Gore, i o agresiji JNA (koja više i nije JNA), uz učešće pripadnika srpske, crnogorske i vojvođanske TO, dobrovoljaca iz Srbije i Crne Gore i lokalnih snaga Srba u Hrvatskoj. Za analizu je i angažovanje novog SK-PJ u ovom ratu u krajinama, o čemu Kadijević nije napisao ni jednu reč, a jedan je od organizatora SK-PJ. Svi pomenuti udari su specifični, formalno nisu objavljeni, a obično se i ne objavljuju.
Rat u Bosni i Hercegovini 1992. godine čini još direktniju kombinovanu srpsko-crnogorsku i hrvatsku agresiju za razbijanje BiH. U svemu ovome učestvuje JNA. Koje je to koordinaciono tjelo rukovodilo svim ovim udarima i ratovima, ko je sve ovo planirao, sinhronizovao i rukovodio? Koje su to ličnosti koje ne mogu biti zaobiđene a nisu samo u Armiji i nisu samo aktivni vojnici?
Svojevrsnim udarom smjenjeni su kasnije i predsjednik SRJ i vrhovni komandant Dobrica Ćosić i predsjednik Vlade i ministar odbrane Milan Panić. “Smjenjen sam državnim udarom koji je preko Parlamenta izvršio S. Milošević”, izjavio je predsjednik SRJ 2. juna 1993. godine
-
popajic
- Posts: 5738
- Joined: 16/07/2007 09:55
- Location: Sarajevo
#62 Re: Bosna u kandzama KOS-a
Cudno,odabrao si ime"fantom slobode" ,a nisi bas za slobodu kad se radi o stvarima koje ti ne odgovaraju.fantom slobode wrote:Ne znam kako ti onda pade na pamet, postuj zakon u zemlji u kojoj zivis.A i pogresnu si knjigu izabrao da rizikujes kaznu.Fair Life wrote:Prejak je australijski zakon u vezi copyright-a.
Da sam u BiH mogao bih se s ovim stvarima zajebavati, ali u Australiji... NE.
I meni se mnogo stosta ne dopada,pa sta mogu !Najgore je da zmirim.
-
fantom slobode
- Posts: 9023
- Joined: 07/09/2006 15:24
#63 Re: Bosna u kandzama KOS-a
Nemam razloga za to.Rekoh ti da knjiga ne vrijedi nista, zar ne!Nego me cudi cime se bavis.Ali eto i to je za ljude, ne znam sto te toliko interesuje to u tako dalekoj zemlji Austaliji.Da li to znaci da se vracas u svoju zemlju, kada dodje vrijeme penzije?Fair Life wrote:Odahnuo si, a ??
-
fantom slobode
- Posts: 9023
- Joined: 07/09/2006 15:24
#64 Re: Bosna u kandzama KOS-a
Je li to ja ukidam slobodu nekome? No treba razlikovati slobodu misljenja od slobode propagande, naravno da tu postoje u svakoj normalnoj drzavi granice ( a mozes granice i da primjetis i na ovom forumu).Mislim da ne samo meni, nego mnogima ne odgovara propaganda, dosta nam je zla nanijela, a vezano za ovu temu, napisah da jedan clan KOS-a ni u kom slucaju ne zasluzuje od mene divljenje i povjerenje, takvi tipovi ljudi, bez obzira u kojoj kontra obavjestajnoj sluzbi radili imaju vrlo slabe moralne osobine.To im dodje kao neka profesionalna demonstracija.popajic wrote:Cudno,odabrao si ime"fantom slobode" ,a nisi bas za slobodu kad se radi o stvarima koje ti ne odgovaraju.fantom slobode wrote:Ne znam kako ti onda pade na pamet, postuj zakon u zemlji u kojoj zivis.A i pogresnu si knjigu izabrao da rizikujes kaznu.Fair Life wrote:Prejak je australijski zakon u vezi copyright-a.
Da sam u BiH mogao bih se s ovim stvarima zajebavati, ali u Australiji... NE.
I meni se mnogo stosta ne dopada,pa sta mogu !Najgore je da zmirim.
-
popajic
- Posts: 5738
- Joined: 16/07/2007 09:55
- Location: Sarajevo
#65 Re: Bosna u kandzama KOS-a
]quote]@fantom slobode
Je li to ja ukidam slobodu nekome? No treba razlikovati slobodu misljenja od slobode propagande, naravno da tu postoje u svakoj normalnoj drzavi granice ( a mozes granice i da primjetis i na ovom forumu).Mislim da ne samo meni, nego mnogima ne odgovara propaganda, dosta nam je zla nanijela, a vezano za ovu temu, napisah da jedan clan KOS-a ni u kom slucaju ne zasluzuje od mene divljenje i povjerenje, takvi tipovi ljudi, bez obzira u kojoj kontra obavjestajnoj sluzbi radili imaju vrlo slabe moralne osobine.To im dodje kao neka profesionalna demonstracija.
[/quote]
Ma,nema veze.Bilo bi dosadno da svi isto mislimo.Mene uvijek istina interesuje.U ovom slucaju me manje interesuje kakav je on kao covjek od toga da li je napisano istina.Propaganda je ljigava stvar,a svi se njom sluze.Svi !I svi tvrde da je propaganda ono sto je protiv njih.
A samo je jedna istina.
Do nje ne mozes doci ako apriori vjerujes da je nesto samo propaganda.
Je li to ja ukidam slobodu nekome? No treba razlikovati slobodu misljenja od slobode propagande, naravno da tu postoje u svakoj normalnoj drzavi granice ( a mozes granice i da primjetis i na ovom forumu).Mislim da ne samo meni, nego mnogima ne odgovara propaganda, dosta nam je zla nanijela, a vezano za ovu temu, napisah da jedan clan KOS-a ni u kom slucaju ne zasluzuje od mene divljenje i povjerenje, takvi tipovi ljudi, bez obzira u kojoj kontra obavjestajnoj sluzbi radili imaju vrlo slabe moralne osobine.To im dodje kao neka profesionalna demonstracija.
[/quote]
Ma,nema veze.Bilo bi dosadno da svi isto mislimo.Mene uvijek istina interesuje.U ovom slucaju me manje interesuje kakav je on kao covjek od toga da li je napisano istina.Propaganda je ljigava stvar,a svi se njom sluze.Svi !I svi tvrde da je propaganda ono sto je protiv njih.
A samo je jedna istina.
Do nje ne mozes doci ako apriori vjerujes da je nesto samo propaganda.
-
fantom slobode
- Posts: 9023
- Joined: 07/09/2006 15:24
#66 Re: Bosna u kandzama KOS-a
evo da malo bojimo, cisto da se probapopajic wrote: [/color]
Ma,nema veze.Bilo bi dosadno da svi isto mislimo.Mene uvijek istina interesuje.U ovom slucaju me manje interesuje kakav je on kao covjek od toga da li je napisano istina.Propaganda je ljigava stvar,a svi se njom sluze.Svi !I svi tvrde da je propaganda ono sto je protiv njih.
A samo je jedna istina.
Do nje ne mozes doci ako apriori vjerujes da je nesto samo propaganda.
Naravno da bi bilo dosadno i dobro je da svi ne mislimo isto.Mene naravno interesuje ko je pisac politickog pamfleta, ne interesuje me kako mu zena izgleda ili gdje najradije pije kafu.Radi se o djelu koje je vezano za moju zemlju, za jedan dio istorije te zemlje koja je tada mnogo patila, zajedno sa svim svojim stanovnicima koji nisu zeljeli da se takve stvari dese.Igrom slucaja i licnom odlukom sam bio u svojoj zemlji, dobro znam sta sam dozivio i svoje misljenje gradim na licnom iskustvu i razgovorima sa raznim ljudima od krvi i mesa koji su bili akteri svega toga.Znam dobro sta je drzavna bezbjednost i kakav profil covjeka radi u njoj i zelio bih da ponovim da ti ljudi svo svoje vrijeme rade taj posao, kod njih nema razlike izmedju posla i slobodnog vremena.Naprosto su skroz u tome i iz toga izlaska nema.Cak i drzava u povoju kakva je bila Bosna i Hercegovina u turbulentnim godinama za nju, je vrlo tesko dopustala clanovima DB-a da tek tako odu, da kazem da su "slobodni", a kamoli KOS, koji je imao 50 godina rada prije toga."Pisac" "djela" je dio toga, tako da smatram da je ova "knjiga" samo jedan dio njegovog posla i kao takva nije mjerodavna da utice na formiranje mog misljenja, a mislim i misljenja bilo koga drugog, postoje mnogo relevantniji ljudi koji su napisali knjige o svemu tome.Sam casopis "Slobodna Bosna" koji objavljuje dijelove te "knjige" se sasvim dovoljno kompromitovao svojim clancima da je sasvim jasno da ni te clanke ne treba uzimati za ozbiljno i trositi svoje vrijeme na iscitavanje takvih stvari.O ovome zadnjem vrlo dobro znam, jer poznajem ljude o kojima su se konstruisale "afere" koje su zbirka lazi i intriga sa odredjenim politickim, a i licnim ciljevima.Kada spojim ovo dvoje gore navedeno, mislim da se vrlo lako dobije jednostavan rezultat mog razmisljanja, koji zelim da podijelim sa drugim clanovima foruma, koji mogu da ga prihvate ili ne, opet stvar licnog izbora.
-
Fair Life
- Posts: 14219
- Joined: 02/03/2004 00:00
#67 Re: Bosna u kandzama KOS-a
Pred istinom je najbolje ne rizikovati... Cvrsto zatvoriti oci i znati da neces oslijepiti.
Neko je opet spreman rizikovati jedno oko... proskilji.
Treci... sa oba oka... nemaju oraha u dzepovima.
Neko je opet spreman rizikovati jedno oko... proskilji.
Treci... sa oba oka... nemaju oraha u dzepovima.
-
Abacija
- Posts: 4493
- Joined: 11/01/2008 05:06
- Location: Haustor
#68 Re: Bosna u kandzama KOS-a
Upravo, moze se maloj djeci oprostiti sto se boje mraka, ali je tragedija kada se odrasli boje svjetlosti. (Platon)Fair Life wrote:Pred istinom je najbolje ne rizikovati... Cvrsto zatvoriti oci i znati da neces oslijepiti.
Neko je opet spreman rizikovati jedno oko... proskilji.
Treci... sa oba oka... nemaju oraha u dzepovima.
Premda ima ljudi koji se boje da "oslijepe" iz cistog neznanja, a ne sto imaju nesto sto kriju...
-
Fair Life
- Posts: 14219
- Joined: 02/03/2004 00:00
#69 Re: Bosna u kandzama KOS-a
(Piše: Sven Rustempašić, Sarajevo, 29. septembar, 2007) wrote:
Upravo je Silajdžić, po dobro uvježbanom udbaškom scenariju, sebi osigurao suglasnost svoje Stranke za BiH, na vanrednoj sjednici stranke danas u njihovom privatnom igralištu, dvorani Doma mladih Skenderija, gdje je dobio jednoglasnu bezrezervnu podršku (javnim glasanjem sakupljenih par stotina članova stranke) za sve poteze koje će uskoro ovog vikenda odigrati sa Dodikom, tj. poteze kojim će potpisati ulazak Republike srpske u Evropu kao legalne, sasvim od zločina očišćene države.
Srbi su u jednom totalno uspjeli, nametnuli su od 1989 odn. 1990. godine totalno svoje udbaško liderstvo Republici BiH odn. konkretno bošnjačkom narodu preko SDA. Svi su oni ispod jednog smrdljivog četničkog opanka otpali, od robijaša ¨velikih muslimana¨, preko KOS-ovih regularnih i rezervnih oficira i vidljivih i nevidljivih struktura, pa do specijalnih agenata DB-a iz domena vojne industrije, diplomatske i vjerske agenture tipa Harisa Silajdžića, itd.
Kao što je to napisao prije 10 godina jedan čovjek koji sve to jako dobro poznaje, koji za takve izjave i takvo pisanje ima vrhunski autoritet, iskustvo, interno znanje, Munir Alibabić Munja - "Bosna u kandžama KOS-a".
Kada imaš takve srbalije koji Beogradu služe proteklih 30, 40, 60 godina ... (sjetimo se preko 60 godina agentskog rada Adila Zulfikarpašica, koji se ovih dana, kojeg li slučaja, opet obreo u Sarajevu), onda je narod i država jednostavno lagana roba za svako kasapljenje ... koje imamo na djelu godinama i danas.
Mislim da su sada na potezu Hrvati, koji će tražiti neku distancu, neko podvajanje od ovog ¨srpsko-muslimanskog istorijskog sporazuma¨ -- sporazuma koji je na jezivoj snazi već 20 godina! Od ¨male srpsko-muslimanske Jalte¨, kako je gen. Halid Čengić Hadžija to iskreno priznao prije nekih sedam godina u svojem historijskom, temeljnom intervjuu za magazin ¨Ljiljan¨, kada je opisao kako se on zajedno sa delegacijom rodbine zatvorenika sa ¨Sarajevskog procesa 1983¨, Izetbegovića, Latica, Kasumovića, ... dogovarao u Beogradu u ekskluzivnom restoranu sa akademicima SANU, kako će iskasapiti državu BiH.
Nema dalje ... ovo su doista zadnji ekseri u kovčegu.
-
fantom slobode
- Posts: 9023
- Joined: 07/09/2006 15:24
#70 Re: Bosna u kandzama KOS-a
Malo izreka, malo floskula i nudjenje jedine "istine", zar ne!A tu je i covjek sa 5 komentara
A tu je i vrhunski autoritet iz ovog zadnjeg citata, KOS-vac, "pisac knjige".
I onda je tu generalizacija Hrvata, koji su sada na potezu, nakon istorijskog sporazuma koji je na snazi 20 godina
I jedna snaga koja je imala silu je pravila sporazum sa onima koji nemaju nista.
Super I sve to iz daleke Australije, nakon skoro dvije decenije odsustva.
A tu je i vrhunski autoritet iz ovog zadnjeg citata, KOS-vac, "pisac knjige".
I onda je tu generalizacija Hrvata, koji su sada na potezu, nakon istorijskog sporazuma koji je na snazi 20 godina
I jedna snaga koja je imala silu je pravila sporazum sa onima koji nemaju nista.
Super
I sve to iz daleke Australije, nakon skoro dvije decenije odsustva. -
fantom slobode
- Posts: 9023
- Joined: 07/09/2006 15:24
#71 Re: Bosna u kandzama KOS-a
muha_sa wrote:“Kompromis se nije mogao postići jer je već otprije postojao plan da se silom rješi jugoslovenska kriza. Odluka o ratu već je bila donijeta”.
“Cijela priča o vojnom udaru kojim bi se stavila tačka na avnojevsku Jugoslaviju bila je koordinirana u trouglu Milošević-Jović-Kadijević.”
Član Predsjedništva SFRJ Bogić Bogićević
OD NAJAVE DO RATOVA (1989-1992)
Ako se u vezi sa raspadom SFRJ i JNA apostrofiraju neki vremenski intervali iz ugla vojno-stručne analitike, onda su to godine od 1989. do 1992. - od najave do rata-ratova.
1. Godina 1989. istorijski je značajna (čak presudna) za čitavu jednu epohu. To je godina raspada jednopartijske države i vrhunac nacionalističke euforije, naročito u Srbiji i Hrvatskoj.
U Srbiji se “dešavaju” Slobodan Milošević i antibirokratska revolucija (privlačnog li imena). Tu su svojevrsne aneksije pokrajina. Uveden je višepartijski sistem, počela bitka za “veliku Srbiju”. Začela se “balvan revolucija”. Sve policije, posebno one u Srbiji i Hrvatskoj, uskočile su u velike uloge. Miting u Beogradu (28. februara 1989.) bio je najveći i najrušilačkiji od svih mitinga tzv. antibirokratske revolucije. Dan ranije, kninskim mitingom počinje tzv. ustanak Srba, uz prethodno veliko angažovanje brojnih intelektualaca iz Srbije (tzv. “kulturni desant”), koji obezbjeđuje paravojna grupa iz Vojvodine. Osniva se i HDZ u Društvu književnika Hrvatske, što je, po Tuđmanu, “početak preporoda - Hrvatske”. U Beogradu je Slobodan Milošević, u Kninu Milan Babić i Jovan Rašković, uz svestranu pomoć članova SANU, posebno Matije Bećkovića, Antonija Isakovića, Dobrice Ćosića i drugih, poput Brane Crnčevića... U Zagrebu je Franjo Tuđman. Tada je jasno zacrtan tok budućih događaja.
Beogradski studenti (upotrebljeni kao sredstvo manipulacije) organizuju protestne zborove, njih oko 5.000 ide ka Skupštini SFRJ. Kolonu predvode Slobodan Unković (Hercegovac) i Petar Škundrić (iz Slavonije). Prvi je rektor Univerziteta (a kasnije predsjednik Skupštine Srbije), a drugi je predsjednik Univerzitetske konferencije SKJ (a kasnije generalni sekretar SPS-a). Ujutru im se priključuju radnici iz Rakovice. Istog dana se drži sjednica Predsjedništva SFRJ o tome kako smiriti ovaj miting i donosi se odluka da im se obrati Raif Dizdarević, predsjednik Predsjedništva SFRJ.
U isto vrijeme oko 2.000 radnika TVIK-a idu pred zgradu Kniske općine. Oko podne, pred Skupštinom SFRJ pojavljuje se Dragan Tomić, predsjednik Gradskog odbora Socijalističkog saveza Beograda (a danas predsjednik Skupštine Srbije), koji traži preispitivanje odgovornosti Stipe Šuvara i Štefana Korošeca, čelnika CK SKJ. Raif Dizdarević traži Stipu Šuvara da idu zajedno na miting, i oko 14,00 časova obraća se masi pred Narodnom skupštinom, ali biva ispraćen povicima; “Ništa nisi rekao”. U isto vrijeme u Klubu književnika Hrvatske, Franjo Tuđman govori o osnivanju Inicijativnog odbora HDZ-a. U 22,30 časova Slobodan Milošević poručuje - da će svi krivci za stanje na Kosovu biti “kažnjeni i uhapšeni”. Sutradan, uhapšen je Azem Vlasi, omladinski pa zatim partijski funkcioner sa Kosova. U ponoć istoga dana Franjo Tuđman slavi “početak preporoda Hrvatske”. Tuđman i Milošević objektivno postaju priželjkivani partneri.
Neki kažu da je u Beogradu, ispred Skupštine SFRJ, umrla avnojevska Jugoslavija. U svakom slučaju, tada su u još vladajućoj partiji postojala dva gledanja o Jugoslaviji koja su uveliko uzdrmala njene temelje. Jugoslavija se počinje opredjeljivati za i protiv Slobodana Miloševića, a i Slobodan Milošević za i protiv drugih. To je raspad po nacionalnoj crti - srpsko-albanskoj i srpsko-hrvatskoj. Slovenci 27. februara 1989. iz Cankarjevog doma (Ljubljana) poručuju da se u Starom trgu na Kosovu brani avnojevska Jugoslavija, a miting u Beogradu optužuje ove snage za razbijanje zajedničke države. Jugoslavija se posvađala oko Kosova, što je bio samo povod, ali ne i glavni uzrok. Javlja se admiral Petar Šimić i u ime SKJ u JNA napada Slovence, a u stvari, interpretira stavove rukovodstva JNA, solidarišući se sa Slobodanom Miloševićem. Slobodan Milošević, osokoljen istupanjem JNA, saopštava da ne treba popuštati pritiscima albanskih demonstranata.
Godinu 1989. obilježava rasprava o zategnutim odnosima Srbije i Slovenije i Slovenije i JNA. U pitanju su “dogmatsko-centralistička politika” Srba i “razbijačka antisrpska politika” Slovenaca. To je godina napora i razgovora da se stanje popravi i ne dozvoli promjena Ustava Slovenije i V. Kadijević ističe da “neće ni pod koju cjenu to dozvoliti”. To je godina vanrednih mjera na Kosovu. Godina priprema za promjenu Ustava SFRJ, akcija protiv A. Markovića i poruka S. Miloševića “pre će Srbija srušiti njega nego on Srbiju”. Te godine Petar Gračanin kao sekretar za unutrašnje poslove SFRJ kaže Borisavu Joviću: “Pita se Veljko kako može Drnovšek da mu bude vrhovni komandant”.
U Kuparima, vojnom odmaralištu kod Dubrovnika, od 1. do 12. avgusta zajedno se odmaraju S. Milošević, V. Kadijević, B. Jović i B. Trifunović, a prema izjavi B. Jovića: “Veljko ima iste stavove kao Srbija, što nas jako zbližava s Armijom” (B. Jović, navedeno str. 45).
Oktobra 1989. savezni sekretar za narodnu odbranu predlaže da je “neophodno pojačati planove odbrane i izraditi Plan kontraobaveštajnog obezbeđenja na razotkrivanju neprijateljskog delovanja” u Sloveniji. To je godina oštrih polarizacija na sjednicama Predsjedništva SFRJ o međunacionalnim odnosima. Odnos je 4:4; na jednoj strani su Srbija i Crna Gora i dve pokrajine, a na drugoj Slovenija, Hrvatska, BiH i Makedonija. Načelnik Štaba Vrhovne komande dobiva čin generala armije. Stipe Šuvar je bio protiv i smatra da prvo treba unaprediti Koču Popovića i Peku Dapčevića. Tu je Proglas SSRN Srbije o prekidu ekonomskih odnosa sa Slovenijom i bez “Jovićevog znanja.”
Od maja 1989. do maja 1990 predsjedavajući u SFRJ je J. Drnovšek - teška godina, ali bez rata.
2. Godina 1990. označava nastavak napada na “komunjare”, barikade, početak borbe u Hrvatskoj i prve žrtve. Godina izbora u svim republikama. Tu su i početni elementi ekonomskog rata (prisvajanje primarne emisije i blokada roba iz Slovenije).
Počinju pripreme da se na 14. kongresu SKJ (20. januar 1990) odigra glavna bitka; da “Slovenci ostanu sami”, a Armija prihvata “da nosi barjak. Mi ćemo ih podržati, da ne budemo na čelu, jer bi djelovalo odbojno za Hrvate i Makedonce” (B. Jović, navedeno str. 88). Na 14. kongresu delegati JNA su ćuteći podržali S. Miloševića. Sa 14. kongresom prestaje da funkcioniše SKJ, glavna poluga SFRJ.
Tu su demonstracije na Kosovu (13. februar 1990), čijim povodom S. Milošević izjavljuje: “Biće rata, boga mi.” U prisustvu Kadijevića je još određeniji: “Pred građanskim ratom smo i moramo ga sprečiti.” Na pitanje Stipe Šuvara da li će Vojska pucati, njegov zemljak Kadijević iz Imotskog odgovara: “Hoće”.
Održani su tajni razgovori (26. april 1990) između V. Kadijevica i B. Jovića. Kadijević smatra da nigdje “ne može da iznese što želi”, a Jović ocjenjuje da Kadijević “želi pomalo da prebacuje odgovornost na drugoga”. Kadijević tom prilikom predlaže da JNA treba da Teritorijalnu odbranu maksimalno stavi pod svoju kontrolu, posebno u Sloveniji i Hrvatskoj, da bi 17. maja pala odluka o njenom razoružavanju. Kadijević je “razočaran odlukom rukovodstva Srbije da 8. juna 1990. formira Socijalističku partiju” i to smatra definitivnim raspadom Jugoslavije. 27. juna, B. Jović u prisustvu P. Gračanina saopštava “da bi ih (Sloveniju i Hrvatsku) najradije isterao silom iz Jugoslavije, jednostavnim presjecanjem granice i proglašavanjem da su se svojim odlukama sami doveli u tu situaciju, ali ne znam šta da radim sa Srbima u Hrvatskoj” (B. Jović, Poslednji dani SFRJ, str. 160).
Dan kasnije, 28. juna 1990. (na Vidovdan), S. Milošević se saglašava sa idejom o “izbacivanju Slovenije i Hrvatske iz Jugoslavije”, rekavši da će i bez njih Jugoslavija imati 17 miliona stanovnika, što treba da znači da će Jugoslaviju činiti BiH, Srbija, Crna Gora i Makedonija.
Tu je vježba “Romanija”, u kojoj “opozicione snage u Sloveniji i Hrvatskoj igraju ulogu neprijatelja”. Avgusta 1990. na krstarenju oko Mljeta nalazi se isto društvo kao i prethodne godine (Kadijević, Milošević, Trifunović, Jović). Za njih je A. Marković “neprihvatljiv, direktan eksponent SAD, igra najprljaviju izdajničku igru”, a po Kadijeviću je čak i “kurvin sin” (kakve niske i primitivne diskvalifikacije). Pobuna Srba u Hrvatskoj započela je 17. avgusta 1990. U Kninu je proglašeno ratno stanje.
Kadijević predlaže: “Mora se biti spreman i na upotrebu Vojske u Sloveniji već u septembru 1990, a u Hrvatskoj u oktobru”. Jović se čudi novim prilazima gorućim problemima i novoj taktici Kadijevića. 11. septembra radi se etnička karta (učestvuje i D. Ćosić) srpskog prostora u BiH i Hrvatskoj, od Šibenika, preko Like, Bosanske Krajine, pored Save do Bjeljine (Srbi u većini) i to je budući prostor Srbije. U centru Bosne su Muslimani.
Oktobra 1990. V. Kadijević daje B. Joviću ideju “da treba maknuti samo 100 ljudi i sve će biti u redu” (B. Jović, navedeno str. 201), a JNA sprema takve planove.
Istog mjeseca se donosi Špegeljev plan odbrane Hrvatske (u dogovoru sa Slovencima), s ocjenom da bi napad na Sloveniju i Hrvatsku bio “prevelik zalogaj” i da je JNA “nemoćna”. 22. novembra dogovorena je razrada vojnih planova (Jović, Kadijević, Brovet i Adžić).
Godina 1990. je godina u kojoj se ne postavlja pitanje da se sačuva Jugoslavija, nego kako da se izbjegne rat. Te godine na izborima su pala sva stara rukovodstva osim u Srbiji i Crnoj Gori. Slovenija je samostalna, Srbija bez pokrajina, Srbi u Hrvatskoj i BiH su uz Srbiju i to postaje najveći događaj i glavno pitanje. Albanski separatisti su ućutali i bez ustanka.
Od maja 1990. do maja 1991. B. Jović je predsjedavajući Predsjedništva SFRJ. Te godine, počelo se pucati i ratovati u Hrvatskoj.
3. Godina 1991. je “prokleta” godina, godina ratova u Sloveniji i Hrvatskoj. Pomenino još neke glavne događaje - prvenstveno one koji su značajni sa vojnog aspekta. U januaru 1991. dolazi do upada Srbije u monetarni sistem Jugoslavije i naredbe Predsjedništva SFRJ da se rasformiraju paravojne snage (to je trebalo učiniti ranije jer su mnoge od ovih snaga formirane od 1987. do 1991. - I. R.), koja se ne realizuje. Milicija “Krajine” (Knin) odvaja se od SUP-a Hrvatske što predstavlja jedan od početaka šireg sukoba. Dolazi do raskola između nacionalističkih stranaka u BiH. Tuđmanova HDZ stvara svoje paravojne formacije.
U februaru 1991. manja grupa žena Beograda traži ostavku Mesića i Markovića. Grupa od 150 milicajaca Hrvatske upada na Plitvice (Lika). Tu JNA sprovodi novi razmještaj jedinica u zapadnim djelovima zemlje i izdaje poznatu informaciju Političke uprave. TV Beograd prikazuje film o M. Špegelju, kojeg V. Kadijević i B. Adžić najprije pokazuju B. Joviću.
U martu iste godine, “interveniše” general D. Praščević (načelnik Štaba V vojne oblasti iz Zagreba) u Pakracu (Zapadna Slavonija) po nalogu Borisava Jovića. Ovo je akcija (fitilj) na desnom krilu u tzv. dubini. Tenkovi na ulicama Beograda 9. marta. Ostavka Borisava Jovića, jer Predsjedništvo nije prihvatilo predloge Štaba Vrhovne komande o mjerama borbene gotovosti. Srbija 25. marta saopštava da ne priznaje ni jednu odluku Predsjedništva SFRJ. Tuđman i Milošević izjavljuju poslije sastanka u Karadorđevu da će “rešiti probleme za dva mjeseca”. Formiran je srpski nacionalni savjet - Matija Bećković, Dobrica Ćosić, Jovan Rašković, Mihajlo Marković, Dragoljub Mićunović i Slobodan Rakitić. Na Plitvicama se pojavljuje Vojislav Šešelj, što pali novu varnicu - početak šireg sukoba u centru (Lika).
U aprilu 1991. se donosi odluka o prisajedinjenju “Krajine” Srbiji. Knin i Kijevo su novo žarište šireg sukoba na levom krilu. JNA ide u Istočnu Slavoniju. Oružje kod Goražda za Knin. B. Kostić član Predsjedništva SFRJ i izjava Borisava Jovića o građanskom ratu.
Maj 1991. obilježavaju Borovo Selo i novi predznak za širi sukob - na granici Srbije i Hrvatske, blokada kasarni JNA u Osijeku i Gospiću. Raspad Predsjedništva SFRJ, promocija hrvatske vojske i protest u Sloveniji zbog vojne vježbe “Bedem 91”. U junu 1991. su sukobi u Glini u centru (Banija). Istog mjeseca, dolazi do rata u Sloveniji sa 65 mrtvih i preko 330 ranjenih, a 18. jula 1991. je odluka o premještanju JNA iz Slovenije.
To je godina mapa S. Miloševića i B. Jovića (5. juli 1991) i dve varijante mapa V. Kadijevića (11. juli 1991.) - poslije rata u Sloveniji (“Nova Borba”, 21. mart 1996). U Istočnoj Slavoniji je već poginulo oko 90 ljudi. Mirovni mitinzi u Sarajevu. Oružje u Baru.
U avgustu 1991. dolazi do aktiviranja Kostajnice, Dvora na Uni (granica Hrvatske sa Bosnom) i Dalja (Slavonija). U septembru dolazi do blokade i napada na garnizone JNA u Hrvatskoj, napada na Konavlje i Dubrovnik.
Nestaju Titovi gradovi - Užice, Kosovska Mitrovica i Vrbas. Borbe u Okučanima u Zapadnoj Slavoniji. Vojni puč u Moskvi. Rušenje i zauzimanje Vukovara - 18. novembra 1991. godine.
Za sve ovo okrivljen je davno nestali Treći Rajh, a rat u Jugoslaviji, po izjavama Marka Njegovanovića i Vojislava Šešelja u Skupštini Srbije, proglašava se oslobodilačkim.
Rekapitulacijom početnih oružanih sukoba 1990. i 1991. dolazi se do sljedećeg - prve žrtve su pale oko Obrovca, Benkovca i Kijeva kod Knina (Sjeverna Dalmacija), Plitvica (Lika), Pakraca (Zapadna Slavonija), Gline (Banija) - sve na tzv. prednjem kraju, koji se skoro poklapa sa linijom Virovitica-Karlovac-Karlobag (Moljevićeva i Šešeljeva crta). A potom dolaze Borovo Selo-Mirkovci-Kostajnica ili na liniji Dunav (granica između Srbije i Hrvatske) i oko Une (granica između Hrvatske i Bosne). Juna 1990. vode se početne borbe u Hrvatskoj, a juna 1991. rat u Sloveniji. Do tada ni jedan Srbin u Sloveniji i Hrvatskoj nije bio ubijen (od strane Slovenaca i Hrvata) i očigledno da se nije radilo o “samoorganizovanju” i novom “genocidu”, već o opciji prodora na zapadne djelove zemlje s ciljem isključenja Slovenije i stvaranja “velike Srbije” ili “više srpskih zemalja”.
Drugu polovinu 1991. označava veliki rat u Hrvatskoj. Ide se na isturenu liniju Virovitica-Karlovac-Karlobag i uzimanje Slavonije do linije Osijek-Vinkovci.
Predsjedavajući Predsjedništva SFRJ od maja 1991. je Stipe Mesić. Primirje u Sloveniji i ratovi u Hrvatskoj i BiH.
4. Od proljeća 1992. i formalno nema SFRJ i vodi se najveći od svih ratova – rat u Bosni i Hercegovini. Pretvaranje JNA u Vojsku Jugoslavije dogodilo se 27. aprila 1992. godine. Najteža godina – ratovi u Hrvatskoj i BiH.
- Januara 1992. je sklopljen Sarajevski sporazum oko prekida neprijateljstava (privremen) između predstavnika JNA i Hrvatske vojske, u situaciji kada je četvrtina teritorije Hrvatske pod kontrolom JNA i Srba.
Šestog januara 1992. dolazi do povlačenja V. Kadijevića sa dužnosti u SSNO, s objašnjenjem u jednoj rečenici “presudilo je moje zdravstveno stanje”. Dakle, povlačenje poslije poraza u Sloveniji i nepostignutih ciljeva u Hrvatskoj.
Sa načelnikom Štaba Vrhovne komande, od januara do maja 1992. penzionisano je po raznim osnovama više desetina generala.
Oktobra 1992. godine srpska milicija je na silu uzela federalni Sekretarijat za unutrašnje poslove. To je uradio Pavle Bulatović, koji kasnije postaje ministar odbrane.
Krajem godine, poslije susreta Ćosića i Tuđmana, JNA se povukla od Dubrovnika i sa otoka koje je do tada držala. UNPROFOR je u Hrvatskoj i na Prevlaci. Ratovi u Bosni se sve više razbuktavaju.
Od aprila 1992. do juna 1993. predsjednik SRJ je Dobrica Ćosić i prvi civil ministar odbrane je “uveženi” Milan Panić.
5. U periodu 1989-1992. godine armijski vrh je vodio i partijsku politiku, suprotstavljajući se uvođenju višestranačkog pluralizma, “jer u sadašnjoj etapi društvenog razvitka neprihvatljiv je bilo koji oblik institucionalizacije političkog pluralizma” (VPI, br. 1, str. 25, Beograd, 1990). Polazeći od ocjene da “pored svetske antisocijalističke zavere, ipak postoje realni izgledi za očuvanje zemlje kao federativne i socijalističke zajednice” (“Borba”, 31. januara 1991), rukovodeći generali JNA postaju glavni faktor konstituisanja Saveza komunista - pokreta za Jugoslaviju (SK PJ). U vojnom vrhu uslijedila je serija normativnih preimenovanja organizacijskih struktura JNA i njenih ustanova, odnosno njihovog prilagođavanja situaciji u zemlji: Politička uprava preimenovana je u Upravu za moral, a Zakon o ONO i Pravilo službe u JNA su zamjenjeni drugim, “oslobođenim ideoloških premisa”, moralno vaspitanje je usmjereno “ka patriotizmu i nacionalnoj svesti”, vojnicima je dozvoljena posjeta bogomoljama u određeno vrijeme itd.
Uporedo sa ovim nebitnim mjerama i u procesu reorganizacije OS, vrh JNA je jugoslovensku krizu dočekao kao nerješiv problem - ne nalazeći odgovor da li Jugoslaviju valja braniti “svim sredstvima” i da li je upotrebom sile moguće istu “sačuvati” i hoće li politika odbrane zajedničke države imati podršku od značajnih unutrašnjih i međunarodnih faktora. Da ironija bude veća, vojni vrh nije imao razrađen ni jedan elemenat za tu akciju (varijante), pa su konfuzija i rezignacija dominirale ne samo u ŠVK, već i u nižim komandama i štabovima.
U istom periodu (1989-1992), u javnosti se kao parola ističe “odbrana Jugoslavije”, ali postaje sve jasnije da se ne može prikriti stvarni cilj - stvaranje veće srpske države. Sve se odvija prema sljedećoj dinamici:
– Jugoslavija bez Slovenije, jer ćemo “lakše bez njih sa Hrvatima” (21. mart 1990);
– “BiH neće moći da opstane kao država, a bitka oko teritorija teško je zamisliva” (26. mart 1990);
– dvadesetsedmog juna 1990. već se govori da se iz Jugoslavije Slovenci i Hrvati “isteraju silom”.
Godine 1989. i 1990. su godine razmišljanja i pripreme za upotrebu vojske, oduzimanje oružja od TO Slovenije, Hrvatske i dijela Bosne i početka vojnih akcija u Hrvatskoj.
Godine 1990. i 1991. mape crtaju svi - najprije neki intelektualci, pa političari, pa tek na kraju generali. Prva mapa je delo Dobrice Ćosića (11. septembra 1990), prema kojoj je “budući prostor Srbije” do Šibenika, obuhvata dio Like, Bosanske krajine, pa Savom do Bjeljine. Mapa je izrađena mjesec dana poslije ustanka u Kninskoj krajini. Druga mapa je Miloševićeva i Jovićeva (5. jula 1991), po kojoj granice velike Srbije idu linijom Karlovac-Plitvice (zapad) - Baranja-Osijek-Vinkovci (istok) - Neretva (jug). Mapa je nacrtana poslije rata u Sloveniji. Treću mapu (u dvije varijante) crta V. Kadijević (11. jula 1991.) - šest dana poslije Miloševićeve i Jovićeve mape. Prva varijanta - Srbija, Crna Gora, BiH, Srbi van Srbije i eventualno Makedonija su jedna državna zajednica, a po drugoj varijanti - Srbija, Crna Gora, Srbi van Srbije i eventualno još ponešto - takođe jedna država (B. Jović, Poslednji dani SFRJ).
Da li ova četiri crtača Srbije (Dobrica, Sloba, Bora i Veljko) - tri iz Srbije i jedan preko Drine, uviđaju da su pravili račun bez krčmara - crtajući nerealne mape? 1991. dolazi do upotrebe JNA oko Pakraca, Kijeva (Knin), Plitvica, na ulicama Beograda i u ratovima u Sloveniji i Hrvatskoj. I pored konstatacije B. Jovića (5. aprila 1991.) “prešli smo Rubikon” i izjave D. Ćosića (26. jula 1991.) “nisam više siguran da znam pravi put u spokojniju budućnost svog naroda”, ide se dalje glavom u zid - u ratove. Godinu dana kasnije (8. jula 1992), D. Ćosić kao predsjednik SRJ zahtjeva: “Milošević mora da se ukloni.”
I na tu temu dr Olivera Milosavljević, doktor istorijskih nauka, daje svoju analizu knjige B. Jovića “Poslednji dani SFRJ”, pod naslovom “Sloba, Veljko i ja” (“Borba”, 20-21. marta 1996), zaključuje: “Oni drugi, koji 1989. i 1990. pamte kao godine masovne histerije, a 1991/1992. kao godine smrti i srama, čitajući (knjigu B. J.) proći će još jedanput kroz užas slepila, ravnodušnosti i umišljene veličine”, i na kraju: “Ako se poslednji predsednik, Hrvat (S. Mesić), pohvalio da je srušio Jugoslaviju, ako je pretposlednji, Srbin (B. Jović), to činio pre izbora na tu funkciju (26. marta 1990), može se slobodno postaviti za mnoge bogohulno pitanje: Da li je Slovenac (J. Drnovšek) bio poslednji predsednik koji je stvarno želeo da sačuva Jugoslaviju?”
6. Mnogo puta se i na više mesta govorilo i pisalo o pučevima, o vojnim i državnim udarima, o smislu tih udara.
Klasičnih udara nije ni bilo ili ih nije bilo moguće zamisliti, a kamoli sve izvesti. U bivšoj SFRJ, koja se sastojala od devet centara moći (jedan savezni, šest republičkih i dva manja pokrajinska), teško je bilo organizovati klasičan opšti vojni udar. Bez obzira na to što su jugoslovenske republike (po Ustavu iz 1974, a i od ranije) bile države s ograničenim suverenitetom, one su, ipak, bile države. Izvesti tzv. opšti vojni udar u takvoj situaciji značilo bi istovremeno ugasiti sedam, odnosno devet centara moći. O takvim, ili sličnim potezima. u procesu razbijanja SFRJ, mnogo se špekulisalo i pisalo u mnogim publikacijama. Jula 1991. Kadijević je izjavio da se u JNA razmišljalo o državnom udaru i daleke 1962. ali to nije objašnjavao.
Ipak, dozvolimo i razmišljanja o tome da se u SFRJ dogodilo više udara, od kojih su neki bili uspješni.
Prvi uspješan udar bio je “partijski udar” u Jugoslaviji i državi Srbiji, izveden na čuvenoj 8. sednici CK Srbije. Pitanje je da li su ovom udaru pružali podršku neki bivši i tadašnji vojni funkcioneri - otvoreno ili prećutno? Bilo je i jednih i drugih. Po mnogim analitičarima sljedila su dva udara, kada su se - kombinacijom upotrebe “antibirokratskog talasa” i policije - protivustavno ugasile “male republike” Kosovo i Vojvodina. To nije išlo naglo, a pasivnim ponašanjem skoro svih drugih republika, JNA i jugoslovenskog vrha, olakšan je posao izvršiocima ovog poteza, u kome je bilo i žrtava.
Udar u Crnoj Gori izveden je po principu “rušimo vladu danas u Novom Sadu, a sutra u Titogradu”. I tu je bilo krvi i tuče.
Paralelno sa ovim potezima tekao je i već započeti proces razbijanja CK SKJ i Predsjedništva SFRJ metodom “osvajanja iznutra”. Svuda se u to vrijeme govorilo i pisalo o početku raspada avnojevske Jugoslavije.
Ostale republike nisu doživjele udare (u drugoj polovini 1989. godine) antibirokratskog tipa zbog više spoljnih i drugih faktora, prvenstveno zbog pada Berlinskog zida, zbog izbora i “samoodbrambenih poteza” u tim republikama. Pošto je shvatila da se avnojevska Jugoslavija počinje raspadati, Slovenija je donijela odluku da se “razdruži” od SFRJ i uspjeva da se izvuče iz državnog udara po recepturi onih koji su već izvedeni. Poslije toga, ako ne i ranije, kreatori udara počeli su se pripremati na osvajanje silom nekih država ili djelova država SFRJ.
Bilans navedenih udara je - od devet centara moći bila su osvojena četiri - dva velika (Srbija i Crna Gora) i dva mala (Vojvodina i Kosovo). Ostalo ih je još pet. Da li je Makedonija ostavljena za kraj i da li se računalo da će Bosna i Hercegovina da “padne šapatom”? Na redu su bile republike Hrvatska i Slovenija.
Čistim vojnim udarom može se smatrati i razoružanje republičkih teritorijalnih odbrana (izvedeno svuda osim u Srbiji i Crnoj Gori). JNA, kao okosnica i dio oružanih snaga SFRJ, razoružava drugu ravnopravnu komponentu? Da li se to može nazvati i pripremom za otvorenu vojnu akciju na dvije republike? Svakako da može. Poslije dužih priprema, dolazi (avgusta 1990.) do prvih balvana oko Knina, što predstavlja novi (širi od lokalnog) čist vojni udar, izveden serijom lokalnih prepada i udara (u obliku “ustanka”) protiv nove hrvatske vlasti. Koliko su sa ovim povezane Srbija i Crna Gora? Pokazalo se da su umiješane. Ovaj način rušenja Hrvatske (tada članice SFRJ) je specifičan i predstavlja kombinaciju tzv. “trećeg srpskog ustanka”, srpskog separatizma u Hrvatskoj iznutra i napadom spolja, što se jedno vrijeme prikrivalo i negiralo. Pogrešna - ubitačna Tuđmanova politika prema Srbima i protiv demokratije u Hrvatskoj i Bosni, ovome je značajno doprinijela.
U Predsjedništvu SFRJ pokušaj saveznog državnog udara preti sve vrijeme Jovićevog predsjednikovanja, a posehno 25. januara i početkom marta 1991. Ta nastojanja se žele provesti kroz ovlašćenja koja se daju nelegalnom Štabu Vrhovne komande da uvede vanredno stanje, što polovično uspjeva. Armija djelimično izlazi iz kasarni i neke njene akcije su često ispod kontrole ustavne vlasti (kninsko Kosovo Polje, Plitvice, Pakrac i Borovo Selo). Borisav Jović u trećem pokušaju (15. maja 1991.) uspjeva da ugasi svoja ustavna ovlašćenja kao šefa države. Sve prenosi na Štab Vrhovne komande, koji od tada mjesec i po dana, praktično, vlada Jugoslavijom - državom bez šefa. Mesićevo ustoličenje obavljeno je tek kada se ovaj državni udar formalno učvršćuje dolaskom Sejde Bajramovića, Jugoslava Kostića iz Vojvodine i pristankom Hrvatske.
Štab Vrhovne komande samostalno, i uz svojevrsno učešće SIV-a, izvodi vojni napad na Sloveniju sa višestrukim ciljevima.
Sve to vrijeme u centru pažnje je najvažniji događaj - tzv. “kninizacija” Hrvatske, koja traje i raste, te postaje sve jasnije da je to dio ostvarivanja vojne akcije na Hrvatsku. Poslije Deklaracije o suverenitetu Srba u Hrvatskoj (Glina), može se govoriti i o agresiji na Hrvatsku iz Srbije i Crne Gore, i o agresiji JNA (koja više i nije JNA), uz učešće pripadnika srpske, crnogorske i vojvođanske TO, dobrovoljaca iz Srbije i Crne Gore i lokalnih snaga Srba u Hrvatskoj. Za analizu je i angažovanje novog SK-PJ u ovom ratu u krajinama, o čemu Kadijević nije napisao ni jednu reč, a jedan je od organizatora SK-PJ. Svi pomenuti udari su specifični, formalno nisu objavljeni, a obično se i ne objavljuju.
Rat u Bosni i Hercegovini 1992. godine čini još direktniju kombinovanu srpsko-crnogorsku i hrvatsku agresiju za razbijanje BiH. U svemu ovome učestvuje JNA. Koje je to koordinaciono tjelo rukovodilo svim ovim udarima i ratovima, ko je sve ovo planirao, sinhronizovao i rukovodio? Koje su to ličnosti koje ne mogu biti zaobiđene a nisu samo u Armiji i nisu samo aktivni vojnici?
Svojevrsnim udarom smjenjeni su kasnije i predsjednik SRJ i vrhovni komandant Dobrica Ćosić i predsjednik Vlade i ministar odbrane Milan Panić. “Smjenjen sam državnim udarom koji je preko Parlamenta izvršio S. Milošević”, izjavio je predsjednik SRJ 2. juna 1993. godine
-
Fair Life
- Posts: 14219
- Joined: 02/03/2004 00:00
#72 Re: Bosna u kandzama KOS-a
Dvije decenije? Koje proizvoljno lupetanje ?!fantom slobode wrote:...
Super
-
popajic
- Posts: 5738
- Joined: 16/07/2007 09:55
- Location: Sarajevo
#73 Re: Bosna u kandzama KOS-a
Znas @fantom,na neke stvari mozes i ovako gledati - kad se suocis sa puskom uperenom u lice strah ti otvori oci samo na TU pusku.Ne vidis i ne znas sta se oko tebe dogadja.Sa distance imas bolji pregled.Vidis sve ucesnike sukoba i imas vecu sansu da doneses dobru odluku.Tako ti je sa mnogim stvarima u zivotu.
-
fantom slobode
- Posts: 9023
- Joined: 07/09/2006 15:24
#74 Re: Bosna u kandzama KOS-a
Nemoj da se krijes iza laznih cinjenica i da krivis moju izjavu.Fair Life wrote:Dvije decenije? Koje proizvoljno lupetanje ?!fantom slobode wrote:...
Super
-
fantom slobode
- Posts: 9023
- Joined: 07/09/2006 15:24
#75 Re: Bosna u kandzama KOS-a
Na taj nacin mozes posmatrati i "pisca""knjige".Ja rekoh da ima mnogo boljih i relevantnijih ljudi koji su obradili temu i dali osvrt na dogadjaje.O tome sam pisao.Ja ne govorim sta se desilo, ja kazem da "djelo"ne zasluzuje ni najmanju paznju, kao ni novina koja ga prenosi.Cisto je gubljenje vremena citati ovakve stvari, treba se opredjeliti za stvari koje napisase drugi ljudi, oni koji se ne bave propagandom.popajic wrote:Znas @fantom,na neke stvari mozes i ovako gledati - kad se suocis sa puskom uperenom u lice strah ti otvori oci samo na TU pusku.Ne vidis i ne znas sta se oko tebe dogadja.Sa distance imas bolji pregled.Vidis sve ucesnike sukoba i imas vecu sansu da doneses dobru odluku.Tako ti je sa mnogim stvarima u zivotu.