severin wrote:VLADA: AIPAC ( Izraelska lobistička agencija), kao i ADL, su najzloglasnije organizacije po vršenju političkog pritiska u Washington-u DC. Teškim političkim plaštom su takođe zaogrnute, a uz to veoma dobro i finansijski potkovane, cionističke grupe kao npr.: JINSA, Jevrejski Institut za Poslove Nacionalne Sigurnosti (Jewish Institute for National Security Affairs), ZOA, Cionistička Agencija Amerike (Zionist Organization of America), and AJC, Američki Jevrejski Kongres (American Jewish Congress.) Kako i sami priznaju, ove grupe su u stanju da zbace sa položaja bilo kog ministra ili senatora koji odbije da ispuni njihove zahtjeve. Većina kongresmena obeju političkih partija dobivaju prilično visoke donacije od AIPAC-a. Pišući za “Nacionalni Magazin”, novinar Michael Massing objašnjava:
“AIPAC je široko poznat kao najmoćniji lobi strane politike u Washington-u. Njegovih 60,000 članova posipaju članove Kongresa milionima dolara. Čak se i novinske kuće kao npr. the New York Times boje ovih jevrejskih lobističkih agencija. "To je stvarno užasno," kaže dopisnik jednog takođe velikog dnevnog lista. "Pritisak ovih grupa je stvarno nemilosrdan." (9)
PENTAGON: Pentagon je pod kontrolom tvrdokornog jezgra grupe cionističkih “krtica” predvođenih manijakalnim Richard-om Perle-om. Civilni Savjet za Odbrambenu Politiku (Defense Policy Board) ima veću kontrolu nad vojnim establišmentom nego Sekretar za Odbranu ili generali i admirali. U ovaj Savjet su uključeni i drugi cionisti kao npr. Kissinger, Cohen, Schlessinger, Adelman, Abrams, a ima i dosta ne-jevrejskih članova koji podržavaju Izrael i ekspanziju “Rata Protiv Terora”. Notorni i ratoborni Perle, kojeg zovu i "Princom Tame", je Predsjednik ovog Savjeta. (10) Perle je takode bivši direktor lista The Jerusalem Post i savjetnik u nekoliko izraelskih kompanija.
Podsekretar za Odbranu, je Paul Wolfowitz, još jedan cionistički fanatik koji je kao tinejđer živio u Izraelu, i još uvijek ima familiju koja tamo živi.
Podsekretar za odbrambenu politiku, Douglass Feith, je cionistički zaslužnik, čija advokatska kancelarija ima svoje ekspoziture u Izraelu.
Perle-ova pentagonska cionistička grupa, Wolfowitz , i Feith, zauzimaju 3 od 4 najviše civilne pozicije u američkim oružanim snagama. Karijeristički nitkovi i podlaci kao Condoleeza Rice i Donald Rumsfeld su ili pod njihovim uticajem, ili nemaju volje da se suprostave njihovim naporima za izazivanje Trećeg Svjetskog Rata. Perle - Wolfowitz-Feith banda čini fanatičnu ratnohuškaćku “vladu – u – vladi”. Zajedno sa ovim pentagonskim kospiratorima u istu ekipu spadaju i ortodoksni jevrejski cionisti kao i budući kandidat na predsjedničkim izborima 2004-te g., Senator Joseph Lieberman (D-CT), njegov partner u kriminalnim radnjama, senator John McCain (R-AZ), kao i masa drugih cionista, senatora, kongresmena, i medijskih ličnosti, koji su pod njihovom kontrolom.
Jedan izraelski novinar po imenu, Ari Shavit, pravdavajući bezočno ponašanje svoje vlade prema Palestincima, tvrdi u vodećem izraelskom magazinu Ha'aretz, sljedeće:
" Mi vjerujemo sa apsolutnom sigurnošću, sada kada su Bjela Kuca i Senat u našim rukama zajedno sa Pentagonom i New York Times-om, da živote Arapa nećemo računati kao naše. Njihova se krv ne računa kao naša. Mi takođe vjerujemo sa apsolutnom sigurnošću da sada, kada imamo AIPAC (izraelski lobi) i Edgar-a Bronfman-a i Anti-Defamation League, mi imamo istinsko pravo da naložimo 400,000 Palestinaca da za 8 sati napuste svoje domove. Mi takođe imamo pravo da zaspemo bombama njihova sela, gradove i sva naseljena područja. Mi imamo pravo da ubijemo bez ikakve krivice. (11)
I sve ovo je kad samo malo zagrebemo sa površine cionističke moći. Uopšte nismo ni pomenuli moćne cionističke elemente koji dominiraju finansijama (Greenspan, Soros, Rothschild, Goldman, Sachs, Schwab, Warburg itd.), štamparskim agencijama, (Simon & Schuster, Newhouse Publications etc.) i akademskim svijetom. Kod ovakve nevjerovatne moći kontrole i zataskavanja događaja, da li je uopšte ikakvo čudo što se toliki broj američkih novinara, intelektualaca i političara plaši da priča o ovim stvarima?
Da li je onda ikakvo čudo što će bivši predsjednik Bill Clinton, gmižući ispred jednog jevrejskog auditorija patetično izjaviti sljedeće:
"Izraelci znaju da ukoliko iračka ili iranska armija pređe rijeku Jordan, ja ću lično uzeti pušku, ući u rov i boriti se do svoje smrti” (12)
Nije nikakvo čudo što je Bill Clinton ovo izjavio prilikom priredbe organizovane od strane ženske cionističke dobrotvorne fondacije po imenu Hadassah Foundation. Hadassah (takođe poznata kao Esther) je žena heroj iz knjige Book of Esther, iz biblijsog Starog Testamenta. Ova priča govori planu žene po imenu Hadassah i njenog ujaka Mordecai-ja da se infiltrijaju kod perzijskog kralja Xerxes-a, i tako zadobiju politički uticaj, koji su onda iskoristili za uništenje jevreskih neprijatelja.
Cionizam I Prvi Svjetski Rat
U drugoj polovini 19-tog vijeka u Evropi je nastao pokret poznat kao Cionizam. Cionizam je prvobitno imao za svoj cilj osnivanje jevrejske države na području Palestine. Danas se ovaj pojam odnosi na one Jevreje koji žele da prošire sadašnju državu i na okolne prostore koji su trenutno vlasništvo Palestinaca. U svom širem značenju, pojam “Cionist” se odnosi i na određene elemente iz jevrejske zajednice koji vjeruju u tzv. jevrejsku superiornost nad ostalim narodima, tako stavljajući svoje vlastite interese ispred interesa naroda države u kojoj borave. Velika je greška vjerovati da su svi Jevreji pobornici “Cionističke mafije” ili zagovornici jevrejske superiornosti. U stvari, neke od najačih osuda Cionizma upravo dolaze od strane pojedinih Jevreja.
Postoji mnogo anti-cionističkih knjiga i rukopisa pisanih od strane značajnih jevrejskih pisaca, istoričara i novinara kao što su John Sack,(1) Alfred Lilienthal (2) Noam Chomsky,(3) Israel Shahak,(4), Benjamin Freedman,(5) , Jack Bernstein, (6), Henry Makow (7), i Victor Ostovsky (8) , samo par njih ovdje navodimo. Postoji takođe jevrejska vjerska grupa koja se naziva “Neturei Karta, Jews United Against Zionism” (Ujedinjeni Jevreji Protiv Cionizma). (9) Zbog svojih hrabrih istupa, ovi ljudi su morali da podnesu mnoge žestoke udarce cionističkih klevetničkih grupa kao što su the Anti Defamation League (ADL) – organizacija koja se specijalizovala u blaćenju, klevetanju i špijuniranju. Pisac Jack Bernstein najbolje je opisao prljavu prirodu ADL-a ovako:
“Meni je veoma poznata vaša taktika, draga moja cionistička braćo, kojom se služite da ušutkate one koji pokušavaju da objelodane vaše subverzivne radnje. Ako ta osoba nije jevrejske nacionalnosti, vi ju odmah proglasite “anti-semitom” što je samo jedna dimna zavjesa koja vam služi za sakrivanje vaših prljavih rabota. Međutim, ako je osoba koja vas razotkriva Jevrej, onda se služite drugom taktikom:
* Prvo, ignorišete optužbe nadajući se da se informacija o tome neće daleko proširiti
* Ako se informacija proširi, onda ju vi pokušate da ismijete kao i osobu koja ju promoviše.
*Ako ni ovo ne radi, onda je vas idući korak – atentat na ličnost. Ako čovjek nije imao skandala iza sebe, onda ćete se vi potruditi da već izmislite neki.
*Ako ništa od ovoga ne donese željeni efekat, vi se onda nećete libiti ni fizičkog napada na tu osobu.
Vi nikada niste pokušali da dokažete da je sama informacija netačna. Tako, prije nego što započnete svoje napore da me ušutkate, ja vam nudim jedan izazov: Vi kao cionisti skupite određen broj jevreja Cionista i svjedoka koji će zastupati vaše stavove; a ja ću skupiti isti broj osoba koji su anti-cionisti, pro-američki nastrojeni jevreji i svjedoci.
Onda će Cionisti i Anti-Cionisti objasniti i obrazložiti svoje stavove, a onda mogu da raspravljaju o ovoj knjizi i svom materijalu u vezi sa njom – a ova debata će se održati u televizijskom studiju. Hajde da prezentiramo sve informacije obeju strana i da pustimo američku publiku da sama odluči sta je istina a šta ne. Zar ovo nije pošten prijedlog? Vi ćete svakako rado prihvatiti ovaj prijedlog, ako ono što sam ja napisao nije istina. Ali ako se ponovo vratite na staro zapomaganje “Laži, sve su ovo laži!”, vi ćete onda time samo da potvrdite američkoj publici da je u stvari sve ovo što sam napisao- istina. (10)
Ne moramo ni da kažemo, da Bernstein-ov izazov nikada nije bio prihvaćen.
Međutim, cionistima skraja 19 – vijeka jedna od prepreka u šemi preuzimanja Palestine bila je ta što je Palestina u to vrijeme bila pod Turskom Otomanskom Imperijom, i u to vrijeme Turcima nije ni na pamet padalo da se odreknu tog komada teritorije, koju su smatrali svojim vlasništvom, u korist evropskih cionista. Veoma malo jevreja je u to doba živjelo na području Palestine, i Jevreji inače nisu ni imali kontrolu nad tim prostorima sve od vremena Rimske Imperije. To ujedno i potire mit kako se “Arapi i Jevreji vijekovima bore oko ove teritorije”. Šačica arapskih Jevreja koja je u to vrijeme živjela u Palestini vrlo se lijepo slagala sa Muslimanima i nije izražavala nikakvu želju da zbaci s vlasti otomanske vladare i osniva izraelsku državu. Inicijativa odvajanja Palestine od Otomanske Imperije došla je direktno od strane evropskih cionista, koji su postali veoma uticajni u mnogim evropskim zemljama
Nekim “slučajem” cionističkoj mafiji se uskoro ukazala i jedna velika prilika. Došla je 1914-ta godina i počeo je veliki rat izmedu Njemačke, Austro-Ugarske i Turske, sa jedne strane, protiv Engleske, Francuske i Rusije, sa druge strane. Da bi se zadržali na temi septembarskog događaja i “Rata Protiv Terorizma”, nećemo ulaziti u analizu razloga i podloge za Prvi Svetski Rat. Ono što moramo da razumijemo je da su cionisti odigrali veoma vaznu ulogu u uvlačenju USA u ovaj krvavi evropski sukob - rat u kome USA nisu imale apsolutno nikakvog vitalnog interesa da učestvuju.
Situacija je bila ovakva. Do 1916-te godine Njemci, Austrijanci i Turci su skoro dobili taj rat. Rusija je bila u haosu i skoro da bude kompletno progutana komunističkom revolucijom. Francuska je imale strašne gubitke a Britanija je bila opkoljena njemačkim podmornicama. Njemačka je ponudila Britaniji prekid rata uz uslove koji su tada odgovarali Britaniji. Ali su Britanci kao i internacionalni cionisti imali još jednu igraču kartu.
Britanska vlada i cionistički lideri napravili su jedan prljav dogovor. Cioniste je vodio Chaim Weizmann, čovjek koji će kasnije postati prvim predsjednikom Izraela. Cionisti su obečali da ce uvući u rat moćnu USA na strani Britanije, koristeći svoje uticajne veze, tako da će onda ovi moći da slome Njemačku i Tursku, a zauzvrat Britanija će njih nagraditi preuzimanjem Palestine od poraženih Turaka, kad se rat završi. Britanci su prethodno htjeli da daju cionistima neka područja u Africi, za formiranje jevrejske države, ali Cionisti su bili ustrajni u svom zahtjevu za Palestinom. Tako, kad se Palestina nađe pod britanskom kontrolom, evropskim jevrejima će biti dozvoljeno da je nasele u velikom broju, i tako osnuju svoju državu.
Cionistički moćnici kao Bernard Baruch, Louis Brandeis, Paul Warburg (osnivač Američke Banke Federalnih Rezervi), Jacob Schiff, i drugi odmah su počeli sa obradom američkog presjednika Woodrow Wilson-a. Preko noći je američka stampa, većinom kontrolisana od strane cionista, pretvorila njemačkog kajzera i njegov narod u “krvožedne Hune”, odlučne da po svaku cijenu unište zapadnu civilizaciju. Tako su USA 1916-te godine, uz pomoć režiranog incidenta sa američkim brodom “Lusitania” (potopljen od strane Britanije, a optužili Njemačku) ušli u rat na strani Britanije, sa parolom “osiguravanja demokratije u cijelom svijetu”.
“Potprašimo Hune!” glasio je poznati propagandni poster Freda Strothman-a, - taj slogan je postao i ratni poklič svih američkih patriota. Woodrow Wilson je bio zatečen jakom i čudnom silom koja je bila izvan njegove kontrole – silom koju je on sam već pokušao da opiše u svojoj knjizi “Nova Sloboda” intrigirajućim riječima:
"Otkako sam ušao u političke vode, mnogi ljudi su mi privatno povjeravali svoje tajne i stavove. Neke od najvećih ličnosti USA na poljima trgovine i industrije se plaše nečega. Oni vjeruju da postoji jedna tako moćna, tako organizovana, prepredena, sveobuhvatna i ubjedljiva sila, da samo sa šapatom mogu o njoj da govore”(11)
U međuvremenu u Njemačkoj, - gdje su cionističke snage takođe imale strahovito veliki uticaj na štampu i industriju – ratni entuzijazam je odjednom splasnuo, razvodnjen pomoću medija, čiji su vlasnici mahom bili Jevreji. Takođe, marksističke i jevrejske vođe radničkih sindikata počeli su organizovati radničke štrajkove u njemačkim fabrikama oružja. Tako sa njemačkim odjeljenjem internacionalne cionističke mafije koje je podrivalo Njemačku iznutra, i engleskim i američkim odjeljenjima koja su uspjela da uvuku Ameriku u rat, nije prošlo dugo dok Njemačka, Austrija i Turska nisu poražene i njihove mape prekrojene od strane pobjedničkih sila, Versajskim Paktom (Treaty of Versailles), 1918-te godine. Uz mnoge cionističke bankare koji su prisustvovali i uticali na Versajski Sporazum, Cionisti su imali i svoju vlastitu delegaciju tamo, koju je predvodio Chaim Weizmann.
Velika Britanija je izdala Balfour-ovu Deklaraciju u Novemberu 1917-te godine, godinu dana prije njemačke kapitulacije, mada je ona bila pripremljena jos 20 mjeseci prije, uz Weizmann-ovu inicijativu. (12) Deklaracijom se dozvoljavala masovna imigracija Jevreja u Palestinu, uz obećanje zaštite prava Arapa. Arapi koji su živjeli u Palestini, nisu povjerovali u ova obećanja. Mada su žestoko protestovali, nisu mogli ništa da učine kako bi zaustavili talas jevreskih imigranata. To je bio prvi korak kreiranja onoga što će postati izraelska država, 20 godina kasnije.
Nekoliko godina nakon rata, jedan američki cionista, milioner, po imenu Benjamin Freedman prekinuo je sve svoje veze sa ovom organizacijom, i okrenuo se protiv nje. Freedman je bio vlasnik kompanije the Woodbury Soap Company i jedan od monogih cionista koji su prisustvovali Versajskom Sporazumu. Imao je vrlo dobre veze uključujući i nekoliko američkih predsjednika. Freedman-u se smučilo kriminalno ponašanje cionističke mafije I tako je posvetio veći dio svog bogatstva, i života, razotkrivanju istina u vezi oba svjetska rata, kao i cionističkih manipulacija u Americi. Prema Freedman-u, Wilson-a su Cionisti ucijenili javnom objavom jedne njegove vanbračne veze za vrijeme dok je bio predsjednik Princeton Universiteta. (13) Freedman-ova opsežni (I sakriveni) rukopisi, govori, i knjige na ovu temu, predstavljaju obaveznu literaturu (ukoliko ih uspijete pronaći!). Jedan od lidera Anti Defamation League - Arnold Forster - okarakterisao je Freedman-a kao “Jevreja koji mrzi samog sebe” (14) Ovdje je jedan kratak izvod iz govora kojeg je Freedman održao 1961-ve godine u Willard Hotel-u, u Washington DC, u kome je opisao ove sile i pozadinu ulaska Amerike u Prvi svjetski Rat :
“Njemački cionisti, koji su predstavljali cioniste istočne Evrope, otišli su u Britanski Ratni Kabinet i – biću kratak pošto je ovo dugačka priča, ali imam dokumente kojima mogu da dokažem sve što tvrdim – i rekli su: “Slušajte. Još uvijek možete da dobijete ovaj rat. Ne morate da se predate. Ne morate da prihvatite mirovne uslove koji su vam ponuđeni od strane Njemačke. Vi ćete dobiti ovaj rat ukoliko Sjedinjene Američke Države uđu u njega, kao vaš saveznik. USA nisu bile u ratu u to vrijeme. Mi smo tada bili svježi, mladi, bogati i moćni. Rekli su Englezima: "Mi vam garantujemo da ćemo uvući USA u rat kao vašeg saveznika, ako nam vi obećate Palestinu nakon što pobjedite u ratu”. Drugim rječima, dogovorili su se.
Engleska je imala toliko prava da obećava Palestinu bilo kome, isto koliko bi imale prava USA da obećaju npr. Japan – Irskoj, iz bilo kog razloga. Apsolutno je apsurdno da velika Britanija, koja nikad nije imala interese niti bilo kakva prava na području palestinske teritorije, da nudi Palestinu kao zalog kojim će platiti Cionistima uvlačenje Amerike u rat. Međutim, oni su dali to obećanje, u oktobru 1916.-te godine. Vrlo kratko nakon toga, ne znam koliko vas se toga sjeća, USA koja je bila totalno pro-njemački nastrojena u to vrijeme, ulazi u rat kao britanski saveznik. (15)
Mi možemo samo raspravljati u kojoj mjeri je ovaj prljavi dogovor između Britanaca i Cionista doprinjeo uvlačenju i pogibiji američke djece u ovom krvavom evropskom sukobu. Mnogi, kao i Freedman, vjeruju da je to bio i jedini razlog za ulazak Amerike u taj rat. Drugi, kao i ja, pisac ovog teksta, misle da je to bio samo glavni dodatni faktor. Međutim, ono oko čega se možemo složiti je činjenica da – Cionistima nije ni malo smetalo da Amerikanci ginu zbog njihovih sebicnih interesa. Čak i u Enciklopediji Britanici, kao i u MS Encarta ( traži pod: "Balfour Declaration) potvrđuje se ova činjenica. Ovdje je jedan izvod:
BALFOROVA DEKLARACIJA. "Balforova deklaracija je dokumenat sačinjen u martu 1916 – te godine, a objavljen u novembru 1917.-te godine, za vrijeme Prvog Svjetskog Rata, od strane Arthur-a James-a Balfour-a, tadašnjeg ministra inostranih poslova Britanije…dokumanat je specifično izrazio podršku britanske vlade cionistima za osnivanje nacionalne države Jevreja na području Palestine.” Dokumenat je obavezao britansku vladu da učini sve napore u ostvarenju ovog zadatka” uz dodatak da se mora jasno da razumije da se ne smije ništa učiniti što bi narušilo prava postojeće ne-jevrejske zajednice u Palestini.”
"Svrha ovog dokumenta je bila da se zadobije podrška Jevreja kako iz zaraćenih država, tako i Amerike. Kao rezultat ove deklaracije, 1948.-me godine došlo je do osnivanja Izraela kao nezavisne države, na naznaćenoj teritoriji”. (16)
Takođe je vrijedno pomena da je Britanija nakon 1-og Svjetskog Rata rascjepkala Otomansku Imperiju u mnogo manjih država. Kuvajt, marionetska kraljevina bogata naftom, formiran je odsjecanjem južnog obalnog dijela od države koja je danas poznata kao Irak. Kao rezultat tog akta prekrajanja mape ovog regiona, kreiran je stalni konflikt izmedu Iraka I Kuvajta. Irak je oduvijek smatrao Kuvajt svojom južnom pokrajinom. To je na kraju dovelo i do iračke invazije na Kuvajt 1991-ve godine, i Golfskog Rata.
Cionizam i Drugi Svjetski Rat
Sada ćemo se vratiti na rane 30-te godine 20-tog vijeka. Nećemo ni ovaj put analizirati sve detalje u vezi uzroka i događaja u Drugo Svjetskom Ratu. Želim samo da ilustrujem još jednu cionističku agitaciju da Amerikaci uđu u rat.
Njemci su bili ogorčeni ne samo cionističkom ulogom u njihovom porazu u Prvom Svjetskom Ratu, nego i brutalnim novčanim reparacijama koje su im bile nametnute od strane pojedinih cionističkih bankara koji su doprinjeli u kreiranju Versajskog Ugovora, poslije Prvog Svjetskog Rata. Njemci, koji su ostali u međuvremenu bez većeg dijela svojih teritorija, i sa teškom privrednom situacijom, biraju Hitlera za kancelara 1932-ge godine. Hitler i Nacistička Partija uskoro preuzimaju kontrolu nad njemačkim medijima, bankama, i univerzitetima, koji su do tada bili pod kontrolom veoma uticajnih Cionista.
Skoro istovremeno, Cionisti su počeli svoju agitaciju protiv Njemačke, po cijelom svijetu. Bojkot njemačke robe je stupio na snagu i pozivi Britaniji i Americi da odmah poduzmu mjere protiv Njemačke, počeli su da stižu iz cionističkih krugova. Dvadeset četvrtog marta 1933. g. (6 godina prije početka 2-gog Svjetskog Rata), britanski list Daily Express nosio je na svojoj naslovnoj stranici proglas: “ Judeja Objavljuje Rat Njemačkoj. Jevreji Svih Zemalja Ujedinite se u Zajedničkoj Akciji”. (1)
Priča sa naslovne strane je glasila da su cionisti pokrenuli napore širom svijeta da izoluju Njemačku, i okrenu druge nacije protiv nje. Sljedeće godine, cionistički politički lider Vladimir Jabotinksy je pisao:
"Sve Jevrejske zajednica širom svijeta već mjesecima vode borbu protiv Njemačke…Mi moramo pokrenuti duhovni i fizički rat protiv Njemačke. Naši jevrejski interesi nam nalažu potpuno uništenje Njemačke. (2)
Nekoliko godina kasnije, Lord Beaverbrook, britanski novinski magnat objavljuje i upozorenje u vezi cionističkog uticaja na britansku štampu. Beaverbrook upozorava:
"Oko 20,000 njemačkih Jevreja došlo je u Englesku. Oni sada poduzimaju sve da ne dođe ni do kakvog dogovora sa Njemačkom. Jevreji su zauzeli najviše pozicije u štampi ovdje. Oni sada koriste svoj politički uticaj da nas gurnu u rat." (3)
U septembru 1939, Njemačka i Poljska ulaze u rat oko teritorije koja je oduzeta Njemačkoj, Versajskim Ugovorom iz 1918. Pod izgovorom zaštite Poljske, Velika Britanija i Francuska odmah objavljuju rat Njemačkoj. (ignorišući činjenicu da je i Sovjetski Savez takođe napao Poljsku). Njemačka je apelovala na Britaniju i Francusku da povuku svoju odluku o objavi rata, ali bez odgovora. Saveznici su počeli sa masovnim nagomilavanjem snaga duž njemačke zapadne granice. U proljeće 1940, rat u Zapadnoj Evropi je počeo napadom Njemačke na Norvešku, Holandiju i Belgiju, odbacujući britanske i francuske snage do belgijske obale. Beaverbrook-ovo predviđanje se ostvarilo.
U USA, cionistička mafija je počela da obrađuje američkog predsjednika. Mada su se imena glavnih igrača promjenila, glavna igra je ostala ista. Baruch je jos uvijek tada vukao predsjedničke konce, zajedno sa drugim cionističkim “savjetnicima” kao sto su Henry Morgenthau, Eugene Myer, i Harold Ickes. Myer, poslovni partner sa Baruch-om, kupuje list Washington Post, u to vrijeme. (danas Myer-ov unuk, Donald Graham drži ovaj list ) Ickes, tadašnji Secretar za unutrašnje poslove FDR-a, zabranjuje izvoz helijuma u Njemačku, u 1934 g. To je natjeralo Njemce da koriste lako zapaljivi vodonik za pogon njihovih čuvenih cepelina. Uskoro cepelin Hindenburg doživljava katastrofu, 1937-me što je bila jednim djelom i “zasluga” Harold-a Ickes-a.
Sad je bio red na Franklin-a Delano Roosevelt-a da isporuči Amerikance u još jedan Evropski rat. Američki patrioti, kao npr. poznati pilot Charles Lindbergh, primjetili su to i pokušali da upozore američke građane da Cionisti pokušavaju da ih uvuku u rat koristeći svoj medijski uticaj. Lindbergh je rekao:
“Ja ne napadam jevrejski narod.Ono sto hoću da kažem je da lideri britanskog i jevrejskog naroda, sa razlozima koji su koliko razumljivi sa njihove tačke gledišta, toliko neprihvatljivi sa naše, i iz razloga koji nisu američki, pokušavaju da nas uvuku u rat. “ (4)
Zbog veoma jakog anti-ratnog raspoloženja, FDR je zajedno sa svojim cionističkim manipulatorima imao dosta problema da uvuče USA u ovaj evropski rat. Onda je došlo do čuvenog “incidenta” u Pearl Harbor-u, 1941g. Japan i Njemačka su bili vezani zajedničkim odbrambenim ugovorom, što je značilo, rat sa Japanom bio je i ujedno rat sa Njemačkom. FDR je bila uspostavila embargo na japanske naftne zalihe, u nadi da će to isprovocirati Japan da napadne Pearl Harbor. U vladinim dokumentima ima mnogo neprikosnovenih dokaza da je FDR unaprijed znao o japanskom napadu i dozvolio da se to dogodi, tako da bi imao razlog za uvlačenje USA u rat. (5)
Kao sto je bio slučaj u Prvom Svjetskom Ratu, ulazak USA u rat doveo je do jos jednog poraza Njemačke. Nekoliko sati prije nego sto je počinio samoubistvo, 30 aprila 1945g. Hitler je izdiktirao svoj testament i u njemu optužio cionističku mafiju da je bila odgovorna što je do tog rata i došlo. Nije veliko iznenađenje da Hitler tvrdi tako nešto. Međutim, njegovo bacanje krivice na Jevreje, paralelno je i sa tvrdnjama ličnosti kao što su Jabotinsky, Lindbergh, Beaverbrook, Prvi Ministar Neville Chamberlain, ambasador Joe Kennedy, i mnogi drugi. U svojoj posljednjoj javnoj poruci, Hitler je napisao:
"Nije tačno da sam ja ili bilo ko drugi u Njemačkoj želio rat, 1939-te godine. Njega su željeli i isprovocirali internacionalni državnici jevrejskog porijekla ili oni koji su radili za jevrejske interese. Niti sam ikada želio da nakon užasnog 1-og Svjetskog Rata, ikada dođe do rata sa Engleskom ili Amerikom" (6)
Bez obzira na vaše poglede u vezi Drugog Svjetskog Rata, i da li su ili ne USA trebale da učestvuju, ono što je suštinsko ovdje i što se ne može odbaciti je da cionisti godinama prije nego je taj rat počeo nisu nimalo oklijevali u manipulaciji Amerikanaca, da ovi ginu za njihove vlastite interese.
ovo bi otprilike bila poenta threada.
, sve je do para...
) ili ne... Nije bolan SVE crno i bijelo, nije...
sta ih veze toliko i da li izrael moze zauzeti mjesto americi u skorijoj buducnosti?
