zlatko udario na hareta..pipa presušila..šta li..?!

Stranke, političari... Recite i Vi svoje mišljenje!
Post Reply
prleitihi
Posts: 4133
Joined: 24/01/2007 16:44
Location: laktaši

zlatko udario na hareta..pipa presušila..šta li..?!

Post by prleitihi » 19/06/2007 04:24

Slabo utemeljene procjene o ukidanju RS
Zlatko Hadžidedić 18.06.2007 22:49

Sjećam se, u proljeće 1992., u sarajevskoj političkoj čaršiji – koja veoma često, krajnje samouvjereno, tvrdi da dobro poznaje prirodu i logiku odnosa u svijetu – dominiralo je mišljenje da rata u BiH neće i ne može biti, jer “svijet, a prije svih Sjedinjene Američke Države kao jedina svjetska supersila, to neće dozvoliti”.

“Agresija na BiH nije moguća, jer svijet naprosto neće dopustiti da se dogodi takva nepravda,” tvrdili su tada lokalni politički mislioci. Nažalost, događaji koji su ubrzo uslijedili najdirektnije i najsurovije su opovrgnuli utemeljenost ovakvih mišljenja, ali ni to nije bitno utjecalo na pomenute krugove, koji ni tokom čitave tri ratne godine nisu prestajali sa uzgajanjem i širenjem ideje da će “Zapad nužno intervenirati u BiH, čim u ratu padne dovoljan broj žrtava”, te da će “u svakom slučaju, intervenirati na strani žrtava, jer ga na to obavezuju vlastiti moral i osjećanje za pravdu, i na njima utemeljeni principi svjetskog poretka”.

Pri tome se nikada nisu potrudili da objasne na kojim i kakvim parametrima su zasnivali kategoriju “dovoljnog broja žrtava”, ali fleksibilnost te kategorije samo im je ostavila dovoljno manevarskog prostora, što im je omogućilo da uspostave paradoksalnu logiku prema kojoj legitimitet političkih krugova koji u takvoj ekstremnoj situaciji drže poluge vlasti nužno mora rasti, a ne opadati, sa porastom broja stvarnih žrtava među onima koji su se za života nalazili pod njihovom vlašću.

Iz ove perverzne logike razvila se čitava politička kultura koju bi se eufemistički moglo nazvati “kulturom žrtve”, odnosno, “kulturom mučeništva”, unutar koje je postala zamisliva samo jedna “strategija” – beskonačno iščekivanje vanjske “intervencije na strani žrtve”, u skladu sa infantilnom projekcijom zamišljenog “svjetskog poretka”, unutar koje je uvijek na djelu neka “viša sila”, koja “štiti globalnu pravdu i one koji su na strani te pravde”. A

takva “strategija” – uprkos činjenici da ni u ratu ni nakon rata nije proizvela nikakve praktične rezultate, i da nije dovela ni do kakve “intervencije na strani žrtve”, niti do “ponovnog uspostavljanja” one “pravde” koja je trebalo da predstavlja samu “suštinu svjetskog poretka” – održala se unutar sarajevske političke čaršije, kao jedina zamisliva, sve do današnjeg dana. Sve do danas – i nakon svih potpuno suprotnih iskustava – održalo se uvjerenje da “samo treba biti dovoljno strpljiv”, i da “intervencija na strani žrtve”, a “u službi pravde”, naprosto mora uslijediti, te da se sva “politička mudrost” sastoji u pasivnom čekanju da “viša sila” izvrši ovu “svoju obavezu”. Pri tome, neki su odabrali nešto rizičniju “taktiku” da “višu silu” neprekidno iritiraju podsjećajući je na tu “obavezu”, dok su se drugi opredijelili za “sigurniji način”, da “višoj sili” neprekidno stavljaju do znanja su oni uvijek i u svakoj prilici “na njenoj strani”, te bi zbog toga “bilo logično” da i ona bude “na njihovoj strani”.

Čak i kada je Međunarodni sud pravde u Hagu – institucija zadužena za “zaštitu pravde unutar međunarodnih odnosa” – “propustio priliku” da “stane na stranu žrtve” u slučaju tužbe Bosne i Hercegovine protiv Srbije i Crne Gore “za počinjenu agresiju i genocid”, i tuženu stranu praktično oslobodio krivice za zločine čije postojanje je i sam utvrdio (iako u ograničnom obimu, isključivo za područje Srebrenice), pomenuti krugovi su ponovo odbili da se suoče sa stvarnošću. Frustrirani, kao i mnogo puta ranije, neadekvatnošću vlastite predožbe o “pravdi u svijetu”, oni su ovakvu odluku Suda protumačili kao “presudu” kojom se “Republika Srpska proglašava krivom” za navedene zločine, iz čega su, opet, zaključili da se time “jasno osporava legalitet i legitimitet Republike Srpske” – iako su taj legalitet i legitimitet jasno utvrđeni međunarodnim mirovnim sporazumom iz Dejtona i, kao takvi, formalno-pravno, teško mogu biti predmetom osporavanja pred Međunarodnim sudom pravde. Iz ove slabo utemeljene “procjene”, uslijedio je niz “inicijativa” – od “izdvajanja Srebrenice iz strukture RS” do “osporavanja imena policije koja je izvršila genocid” – koje nemaju ni pravnog ni političkog pokrića, niti praktičnih izgleda za uspjeh, a koje pomenute krugove dovode u duboki strukturalni sukob sa samom prirodom politike i međunarodnih odnosa, koja se samo deklarativno poziva na principe “pravde” i “morala”, dok u stvarnosti oduvijek egzistira isključivo kao “umijeće mogućeg”.

Naravno, svi političari u svim epohama i sistemima deklarativno su se pozivali na vlastitu “pravednost”, kao na izvor sopstvenog legitimiteta, i na različite “više sile” koje su, “po logici stvari”, bile “obavezne da djeluju na strani pravednih”, dakle, njih samih. A to je, opet, njima trebalo pribaviti neku vrstu “mesijanskog” statusa, dakle, statusa onih koji su “ovlašteni” da te “više sile” “zastupaju na terenu”. Ipak, veoma mali broj ih je istinski vjerovao u to da je dovoljno iščekivati da se “više sile” zaista i umiješaju na njihovoj strani, te su se većinom radije pouzdavali u vlastite akcije, crpeći svoj legitimitet iz djelotvornosti tih akcija, čiji neposredni rezultati “na terenu” su, po logici same politike kao “umijeća mogućeg”, opravdavali i legitimirali svaki metod koji je te rezultate dovoljno efikasno proizvodio. Oni koji su, pak, istinski vjerovali i u vlastitu “pravednost”, i u “obavezu viših sila” da djeluju “na strani pravednih”, obično su polazili od kvazi-teološke (a ne od primarno političke, ekonomske ili socijalne) motivacije, a u sarajevskoj političkoj čaršiji – teško je to ne primijetiti – od 1990. do danas, duboko se ukorijenio baš ovakav način razmišljanja.

Prema ovoj, suštinski anti-političkoj, logici, “pravda” je koncipirana kao meta-fizička kategorija, kao ravnoteža koja egzistira “u višim sferama”, ravnoteža čije eventualno narušavanje u obliku počinjenog zločina nužno zahtijeva intervenciju “viših sila”. Unutar takve koncepcije svijeta, i politika i međunarodni odnosi percipirani su kao puki fizički odraz ovakve meta-fizičke ravnoteže, tako da su “više sile obavezne” da ovu ravnotežu, u slučaju njenog narušavanja, uvijek iznova uspostavljaju preko svojih fizičkih “zastupnika na terenu”.

Sa druge strane, dominantna logika na kojoj počivaju i moderna politika i savremeni međunarodni odnosi zasnovana je na anglosaksonskom konceptu “pravde”, kao ravnoteže koja egzistira na fizičkom tj. društveno-političkom nivou, čije eventualno narušavanje ne stvara implikacije na izvan-fizičkom odn. izvan-političkom planu. Za ovakvu koncepciju svijeta, relevantni su jedino interesi umiješanih “strana”, i “pravda” je koncipirana kao “ravnoteža interesa” koja se – sporazumno ili pravnim sredstvima – uspostavlja isključivo na društveno-političkom nivou. U svijetu nastalom na takvoj koncepciji, a to je upravo svijet u kojem danas živimo, ravnoteža i poredak ne grade se na apstraktnim, “teološkim” ili “etičkim” kategorijama, nego na onome što se očituje kao mogući rezultat u okviru dijalektike međusobnih odnosa realnih, “ovozemaljskih” političkih faktora. A svako nastojanje da se “pravda” izmjesti u meta-fizičku sferu, i da se političkim faktorima pribavi izvan-politička legitimacija, neminovno dolazi u strukturalni sukob sa logikom samog tog svijeta.

Bilo bi krajnje vrijeme da se nosioci takvih nastojanja u bh. politici zapitaju na kakvu političku perspektivu zaista mogu računati, ukoliko nastave da odbijaju da izađu iz sukoba ove vrste. (http://www.nezavisne.com)


nek' si ti radio na obaranju aprilskog paketa..sad se može piskarati i za mićine nezavisne.. :oops: ..kad može safet halilović..što ne bi i ti.. :oops: ..utočište + hulje = ?


jugoistocnjak
Posts: 493
Joined: 24/05/2007 07:53

Post by jugoistocnjak » 19/06/2007 04:52

Mislim da bi ga trebalo pitati dali to on zagovara da se ne treba boriti da Bosnjaci i Hrvati budu ravnopravni u RS-u, jer to on izgleda svrstava u domen "metafizicke pravde".
Kad procitam njegov clanak i uporedim sa onim sto je ranije pisao pocnem zaista ozbiljno sumnjati o tacnosti one tvrdnje o "najstarijoj profesiji" na svijetu. Mozda su ljudi kao on se poceli i ranije "davati" za novac od klasicnih prostitutki.

Šandor
Posts: 2387
Joined: 13/04/2005 20:26
Location: Negdje izmedju

Post by Šandor » 19/06/2007 05:09

Eh, kad se Senad Avdić kurvao po Kiseljaku i Zapadnom Mostaru ja sam još uvijek bio adolescent. :D :-) Trebalo je vidjeti kako naš Senad oslobađa Bosnu. Bog te mazno, ni Milorad Dodik se ne može poredit s njegovim nastupima u Zapadnom Mostaru početkom trećeg milenijuma poslije Hrista. :D

Al dobro, za svakog po nešto. :oops:

Post Reply